της Σύνταξης

Το παρόν τεύχος της ΚΟΜΕΠ ετοιμάστηκε στο διάστημα που οι σελίδες των εφημερίδων και οι τηλεοπτικές οθόνες μονοπωλήθηκαν από το σήριαλ της επιχείρησης «εξάρθρωση 17 Νοέμβρη». Οχι μόνο από τις δεκαετίες δράσης της οργάνωσης αλλά και από τη διαδικασία «εξάρθρωσής» της επιβεβαιώνεται η εκτίμηση του ΚΚΕ ότι τέτιου είδους μηχανισμοί ατομικής τρομοκρατίας στήνονται ή διαβρώνονται και χειραγωγούνται στην πορεία από την αστική εξουσία ενώ σε κάθε περίπτωση αξιοποιούνται από τις δυνάμεις του κεφαλαίου που υποτίθεται ότι πολεμούν.

Τόσο η ιστορική εμπειρία όσο και η πορεία της συγκεκριμένης υπόθεσης δικαιολογούν απόλυτα τα εισαγωγικά στη λέξη εξάρθρωση. Οσοι κινούν τα νήματα αποφάσισαν, ότι έφτασε η ώρα να αποσυρθούν οι συγκεκριμένοι μηχανισμοί, για να προωθήσουν ίσως κάποιο πιο σύγχρονο, προσφέροντας ταυτόχρονα μια τελευταία υπηρεσία στην κυρίαρχη τάξη. Γιατί όσο βέβαιο είναι ότι τα βαθιά παρασκήνια θα μείνουν στο σκοτάδι, άλλο τόσο βέβαιο είναι ότι η επιχείρηση «εξάρθρωση» αξιοποιείται ως εφαλτήριο επίθεσης ενάντια στο εργατικό λαϊκό κίνημα, επίθεση ιδεολογική κατ' αρχήν και στη συνέχεια πιο «υλική» με νέους τρομονόμους και άλλες διαστάσεις που σήμερα απλώς υπονοούνται ή διαφαίνονται.

Οι εγκέφαλοι και διεκπεραιωτές της ιδεολογικής επίθεσης με λαθροχειρίες επιχειρούν να αναγορεύσουν το επαναστατικό κίνημα και το μαρξισμό-λενινισμό, άλλοι ακόμη και το αντιδικτατορικό κίνημα (!) ως μήτρα ή υποκινητή των τρομοκρατικών οργανώσεων τύπου 17 Νοέμβρη. Δεν πρόκειται για πολιτικά αμόρφωτους αλλά για εντελώς συνειδητούς ψεύτες και έμπειρους χειριστές της μαύρης προπαγάνδας. Η λενινιστική επαναστατική τακτική του μπολσεβίκικου κόμματος απέρριπτε την ατομική τρομοκρατία με δολοφονίες αξιωματούχων ακόμη και στην πάλη ενάντια στην τυρρανική τσαρική απολυταρχία. Αντιπαρατίθετο σε πολεμικούς τόνους με τις ομάδες που την περιλάμβαναν στο πρόγραμμα και την τακτική τους προξενώντας, όπως υποστήριζε ο Λένιν, την πιο σοβαρή ζημιά στο κίνημα, καταστρέφοντας την αδιάρρηκτη σύνδεση της σοσιαλιστικής δράσης με τη μάζα της επαναστατικής τάξης. Καταλόγιζε στην τακτική της ατομικής τρομοκρατίας τυχοδιωκτισμό, διανοουμενίστικη αδυναμία, έλλειψη εμπιστοσύνης και περιφρόνηση των μαζών. Σε αντίθεση με το «πολυθρύλητο ατομικό χτύπημα», τόνιζε ο Λένιν, εμείς νομίζουμε πως μόνο τα μαζικά κινήματα που συνδέονται με την ολοφάνερη στους πάντες άνοδο της πολιτικής συνείδησης και της επαναστατικής δραστηριότητας της εργατικής τάξης, αξίζουν να λέγονται πραγματικά επαναστατικές πράξεις και είναι ικανά να εμπνεύσουν πραγματικό θάρρος σε ‘κείνους που αγωνίζονται για τη ρωσική επανάσταση. (Απαντα τ. 7, σελ.57-58). Πόσο μάλλον σήμερα που τα κίνητρα και οι κατευθύνουσες δυνάμεις τέτιων ομάδων έχουν κάτι παραπάνω από ύποπτες διασυνδέσεις με τα σκοτεινά κέντρα των μυστικών υπηρεσιών του ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Βέβαια οι κονδυλοφόροι των αστών δεν είναι τόσο αδαείς ώστε να μη γνωρίζουν τα παραπάνω, μερικοί μάλιστα προερχόμενοι εξ αριστερών τα γνωρίζουν πολύ καλά. Ομως, εντέχνως ή χοντροκομμένα, τα συσκοτίζουν γιατί έτσι διευκολύνονται να χτυπήσουν τη μαζική λαϊκή πάλη βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι την ατομική τρομοκρατία. Γνωρίζουν θαυμάσια ότι από την πρώτη κινδυνεύει η εξουσία της πλουτοκρατίας, ενώ από τη δεύτερη όχι μόνο δεν κινδυνεύει αλλά χρησιμεύει σαν πρόσχημα για να θωρακιστεί πάντα βέβαια στο όνομα της υπεράσπισης της «δημοκρατίας». Πολεμούν το δικαίωμα της κοινωνικής πλειοψηφίας, των εκμεταλλευομένων και καταπιεζομένων λαϊκών δυνάμεων να συγκρούονται με τους μηχανισμούς που επιβάλλουν την εκμετάλλευση, να χρησιμοποιούν όλες τις μορφές πάλης ανάλογα με τις συνθήκες, στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό για την κοινωνική απελευθέρωσή τους. Ομως η ταξική σύγκρουση, η επαναστατική πάλη και οι επαναστάσεις νομιμοποιούνται από την Ιστορία. Ποτέ δεν είχαν, δεν έχουν και δε θα έχουν καμιά ανάγκη από τα πιστοποιητικά των κοινωνικών φρονημάτων των εκάστοτε εξουσιών που αντιπαλεύουν και ανατρέπουν. Ούτε πρόκειται να σταματήσει η παγκόσμια Ιστορία που γράφεται με το μόχθο και τον αγώνα της τεράστιας πλειοψηφία των καταπιεζομένων μαζών έναντι της ισχνότατης μειοψηφίας των εκμεταλλευτών, με τα «αντιτρομοκρατικά» διατάγματα και την εκστρατεία κατά των λαών της λυκοσυμμαχίας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των ευρωπαίων συνεταίρων του.

Αποτελεί πρόκληση στους αγώνες, την ιστορική εμπειρία και μνήμη του ελληνικού λαού η προσπάθεια να γίνει η υπόθεση της τρομοκρατίας «πλυντήριο» για τα εγκλήματα του καπιταλισμού, της ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας. Πλανώνται πλάνην οικτρά όσοι πιστεύουν ότι με το τηλεοπτικό «σώου - εξάρθρωση 17Ν» θα παρηγορηθούν οι εργάτες, η φτωχομεσαία αγροτιά, τα φτωχά λαϊκά στρώματα της πόλης για την τρομοκρατία της ανεργίας, της ανασφάλειας, του πενιχρού εισοδήματος, της εξόντωσης των κοινωνικών και εργασιακών τους κατακτήσεων που συμπληρώνεται αναπόφευκτα με την τρομοκρατία των κατασταλτικών μηχανισμών που ασκείται σε όποιο χώρο ανασαίνει ο αγώνας και η αντίσταση. Οτι θα ξεχάσουν τις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις και πολέμους στην περιοχή μας και απανταχού της γης, ότι θα παραβλέψουν την πολιτική αφανισμού του παλαιστινιακού λαού, ότι θα κλείσουν τα μάτια στο νέο πόλεμο που κυοφορείται κατά του Ιράκ, κ.ο.κ.

Σε παλαιότερα και πρόσφατα τεύχη της η ΚΟΜΕΠ έχει δημοσιεύσει άρθρα και κείμενα, βασισμένα στην επιστημονική προσέγγιση του επιστημονικού κομμουνισμού, για το ρόλο της βίας στην ιστορική εξέλιξη των κοινωνιών. Η ύλη του 4ου τεύχους της ΚΟΜΕΠ αναφέρεται σε άλλα επίκαιρα ζητήματα και εξελίξεις που αντιμετωπίζουν στη δράση τους οι κομματικές και κνίτικες δυνάμεις.

Στο αφιέρωμα στη νεολαία έξι άρθρα και κείμενα προσεγγίζουν ζητήματα που αφορούν στην κατάσταση της νεολαίας και τη δράση της ΚΝΕ στο κίνημά της.

Στην ενότητα Ιδεολογία-Πολιτική το άρθρο «Με αφορμή τις γαλλικές εκλογές» επιχειρεί εξαγωγή γενικότερων συμπερασμάτων για τη δράση του κομμουνιστικού κινήματος στις σύγχρονες συνθήκες. Το άρθρο «Συζητήσεις για το μέλλον της ΕΕ» δίνει μια εικόνα των αντιπαραθέσεων ανάμεσα στα κράτη-μέλη στην πορεία προετοιμασίας μιας νέας Διακυβερνητικής. Στο άρθρο «Οι πετρελαϊκές πηγές Κασπίας-Ιράκ στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού» αναλύονται οι πολύπλοκες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και συμμαχίες για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών και δρόμων.

Στην ενότητα Κομμουνιστικό Κίνημα δίνεται ένα πρώτο υλικό από την 5η Διεθνή Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων στην Αθήνα, 21-23 Ιούνη του 2002. Περιλαμβάνεται ολόκληρη η παρέμβαση του ΚΚΕ στη συνάντηση και η κοινή ανακοίνωση των κομμάτων.

Στην ενότητα Σοσιαλισμός δημοσιεύεται από το έργο του Ι. Β. Στάλιν «Πάνω στα ζητήματα του λενινισμού» (1926), το κεφάλαιο που επιγράφεται «Το Κόμμα και η εργατική τάξη στο σύστημα της δικτατορίας του προλεταριάτου». Στο τεύχος 2/2002 δημοσιεύτηκαν χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το πολύ σημαντικό έργο του Β. Ι. Λένιν «Τι να κάνουμε» με την ευκαιρία της συμπλήρωσης, το Μάρτη του 2002, 100 χρόνων από την πρώτη έκδοσή του. Με το έργο του Ι. Β. Στάλιν ο αναγνώστης-στρια μπορεί να δει την πορεία των προβληματισμών και της ανάπτυξης της θεωρίας για το Κόμμα, στα πλαίσια του κομμουνιστικού κινήματος, όταν πια έχει συσσωρευτεί κάποια πείρα σε συνθήκες σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Τέλος στο τεύχος δημοσιεύονται τα τρέχοντα κομματικά ντοκουμέντα.