17ο Συνέδριο του ΚΚΕ - Προσυνεδριακός Διάλογος: ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ

Η ανάπτυξη της εσωτερικής δημοκρατίας στο Κόμμα μας ήταν πάντα σχετική με το βαθμό που το επέτρεπαν αυτό οι συνθήκες γενικότερα. Αλλιώτικα ήταν τα πράγματα για ένα επαναστατικό κόμμα σε κατάσταση παρανομίας, ξένης κατοχής, μοναρχοφασισμού, αλλά και σε δική μας περίοδο προσωπολατρίας ή βάλτωσης.

Οταν η εσωκομματική δημοκρατία χάνει, τότε φθίνει και η σωστή πολιτική παρουσία του ΚΚΕ σαν πρωτοποριακό Κόμμα, μια που τότε η συνολική του απόδοση δεν αντιστοιχεί με την προγραμματική του αποστολή και χαρακτήρα, αφού δε γίνεται σωστά ο συνδυασμός της δράσης, διάταξης και συντονισμού στελεχών, βάσης και διαδοχικής πείρας.

Αν οι Θέσεις της ΚΕ μιλούν πως η «ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική ισχυροποίηση του Κόμματος παραμένει σήμερα καθήκον που δεν έχει εκπληρωθεί, με βάση τόσο τις αρχικές κατευθύνσεις της ανασυγκρότησης, όσο και τις ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις των σύγχρονων εξελίξεων» (Θέση 12, σελ. 26), τότε θα πρέπει χωρίς αργοπόρηση και απόκρυψη το 17ο Συνέδριο να δει το δυνάμωμα και την αναγκαία αναδιάταξη, ώστε ό,τι μένει πίσω και δρα ανασταλτικά και λειψά να ανανεώνεται αφού κανείς δεν είναι αναντικατάστατος.

Μια τέτοια γενναία και κομματικά αναγκαία παρέμβαση δεν πρέπει να τη δούμε σαν επίθεση κατά της κομματικής καθοδηγητικής ιεραρχίας ψάχνοντας για αντικομματικές κατηγορίες και κίνητρα που επινοούνται ώστε με «κομμουνιστικές θέσεις» να τορπιλίσουν και να δυσκολέψουν την πορεία ανασυγκρότησης του κόμματος. Δεν πάσχουμε δα από χαφιεδοφοβία.

Η αλήθεια στην πράξη φαίνεται και εμάς τους κομμουνιστές δεν μας βοηθούν στρουθοκαμηλισμοί προκειμένου να δούμε με γυμνά μάτια την αλήθεια, γιατί η πράξη είναι το κριτήριο της αλήθειας.

Πιο συγκεκριμένα: ΚΟΒ. Πού να οφείλεται άραγε η αδράνεια και ακόμα η εξάλειψη της δράσης αλλά και των μελών στις ΚΟΒ ιδιαίτερα στις εδαφικές ΚΟΒ, αλλά και στις ΚΟΒ στην ύπαιθρο που πολλές έχουν κλείσει από πολλού;

Τ.Α. Στην Κηφισιά είχαμε κομμουνιστή Δήμαρχο, τώρα δεν έχουμε ούτε ένα Δημοτικό Σύμβουλο. Στην Κοκκινιά -και μόνο εδώ σε όλο το Λεκανοπέδιο- έχουμε Δήμαρχο κομμουνιστή, κάποτε ήταν αλυσίδα δεμένες οι Δημαρχίες με δική μας πλειοψηφία και δικό μας Δήμαρχο.

ΑΑΔΜ. Η προώθηση του ΑΑΔΜ δεν μπορεί να γίνει χωρίς τα μέλη του ΚΚΕ και τους φίλους μας στη βάση και μέσα στις εδαφικές ΚΟΒ ή έξω στην ύπαιθρο. Οταν λακίζουν τα απλά μέλη μας, οι πεζικάρηδες των ΚΟΒ τότε Μέτωπο και δράση στις γειτονιές δε γίνεται. Με απόφαση δύο Συνεδρίων - και τώρα πάμε για τρίτη φορά - Μέτωπα δεν ευδοκιμούν γιατί δεν είναι οι θεσμικές και διοικητικές εντολές που συσπειρώνουν τον εργαζόμενο λαό (τους συνταξιούχους, τους ανέργους, τους σπουδαστές, τους φοιτητές, τους εργάτες και τους ανέργους στα αστικά κέντρα ολόιδια και έξω στην ύπαιθρο), αλλά η κοινή δράση στη βάση.

Ολα αυτά τα χρόνια καμιά αξιολόγηση της δουλιάς στον τομέα της συσπείρωσης και του ΑΑΔΜ δεν έχει γίνει, καμιά τολμηρή ανάλυση-συμπέρασμα και βελτίωση πορείας δεν έχει γίνει, δεν έχει παρθεί. Οταν μιλάνε μέλη της ανώτερης κομματικής καθοδήγησης για το ΑΑΔΜ μοιάζει σαν να μην το πιστεύουν και οι ίδιοι πως υπάρχει ΑΑΔΜ. Η αξιοπιστία, το πιστευτό, βγαίνει μιλώντας και στην τηλεόραση ακόμα εκεί που σε κρίνει το συλλογικό αισθητήριο των τηλεθεατών. Πού καταγράφεται η πρόοδος της συσπείρωσης, της συγχώνευσης με τις λαϊκές μάζες, με τις μαζικές οργανώσεις, και το μαζικό κίνημα;

Η ένταξη στα συνδικάτα και η δράση στο εργατικό και αγροτικό κίνημα, ΠΑΜΕ-ΕΣΑΚ-ΓΣΕΕ είναι ένας τομέας συσπείρωσης, ο άλλος τομέας που γνωρίζω νεολαία, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, μαζικοί φορείς και οργανώσεις στις γειτονιές, ΚΟΒ εδαφικές-αγροτικών περιοχών, γενικά κοινωνικές συμμαχίες, αλλά και πολιτικές συμμαχίες, είναι χώροι χωρίς τη δική μας μαζική παρουσία ή ικανότητα συγχώνευσής μας σε αυτές, αφού όλες οι κομματικές διανευρώσεις της βάσης με το λαό είναι εξασθενημένες και αναιμικές.

Το Κόμμα ευημερεί σε στελέχωση καθοδηγητικών οργάνων και υπευθύνων επαγγελματικών στελεχών τομέων και τμημάτων, καθώς και σε οργανωτικά επίπεδα Αχτίδας, Νομαρχιακής Επιτροπής, Περιοχής και ΚΕ, αλλά η ζωή στις ΚΟΒ απ’ όπου λακίζουν οι σύντροφοι δεν επαρκεί για να διασφαλιστεί όσο εξαρτάται από το Κόμμα, ενός ενωτικού συσπειρωτικού κινήματος συγχωνευμένου με τις λαϊκές μάζες αγωνιστικής πρωτοπορίας, «ενώ ακόμα δεν είναι λυμένο όλα τα μέλη και στελέχη του κόμματος να μετέχουν ενεργά στις γραμμές μαζικών οργανώσεων...» (Θέση 33, σελ. 53). Καμιά κοινωνική συμμαχία δεν μπορεί να ευοδώσει χωρίς το ΚΚΕ, το δράμα όμως πως και εμείς μόνιμα πάμε αργά ή βαλτώνουμε.

Τα στελέχη της εσωκομματικής δουλιάς και καθοδήγησης από τα γραφεία ΚΟΒ ως την ΚΕ από την πολύ ευθύνη επιτελικότητας δεν έχουν πείρα και χρόνο για συστηματική και ουσιαστική επικοινωνία με τις μάζες, τους φίλους και τους οπαδούς,... «με άξονα την ανάπτυξη κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα άλλα λαϊκά στρώματα...» και όσοι πεζικάρηδες στις ΚΟΒ ακόμα υπάρχουν για να παρακολουθούν συχνά σαν απαθείς θεατές τις συνελεύσεις κατά αραιά διαστήματα απενεργοποιημένοι ουσιαστικά, δεν μπορούν ποτέ μόνοι τους στην εγκατάλειψη να επεξεργαστούν οποιαδήποτε «... ανάληψη πρωτοβουλιών που θα οδηγήσουν στην κοινή δράση των συσπειρώσεων» (Θέση 37, σελ. 61).

Η αγκύλωση αυτή έχει απόλυτη σχέση με την ανάπτυξη ή το βάλτωμα της εσωκομματικής δημοκρατίας. Θα ήταν λάθος να θεωρηθεί η προσέγγισή μου αυτή, κατηγορία με αντιηγετικό περιεχόμενο και ακόμα σαν επίθεση στη μονολιθική ενότητα των γραμμών μας, αφού βρίσκω τέλεια εναρμονισμένη την εσωτερική μας δημοκρατία με τον αναγκαίο εσωτερικό μας συγκεντρωτισμό. Αν είναι έτσι συντρόφισσες και σύντροφοι, πού θα πρέπει να ανατρέξουμε για την περιορισμένη αξιοπιστία που μας περιβάλλουν οι άλλοι συντελεστές συσπείρωσης των άλλων δυνάμεων συνεργασίας;

Μήπως πλαδαρέψει η εσωτερική δημοκρατία, αν δυναμώσουμε την άποψη της βάσης και παραλύσει ο συγκεντρωτισμός, αν δώσουμε στο κάθε κομματικό μέλος της βάσης το δικαίωμα της οριζόντιας ενημέρωσης και πρωτοβουλίας; Μήπως γίνει χάβρα το Κόμμα; Μήπως γίνουμε ξέφραγο αμπέλι που εύκολα θα το ... διαβρώσει ο πολιτικός αντίπαλος και ... ο ταξικός εχθρός υπονομεύοντας τη μονολιθικότητα του Κόμματος;

Να ερωτήματα που δεν έχουν σχέση με προγραμματικό διάλογο, αλλά κατευθείαν με τον προσυνεδριακό διάλογο που τώρα θα έπρεπε να απασχολήσουν τους συνέδρους μας στο 17ο Συνέδριο του ΚΚΕ.

Τι αλλαγές πρέπει να προταθούν στο 17ο Συνέδριο; Πολιτικής ή προσώπων; Μήπως θα έπρεπε να αποσιωπηθούν τέτοια ερωτήματα στο όνομα της ενιαίας πολιτικής δράσης του Κόμματος, γιατί υποσκάπτουν την καθοδήγηση και τα κεντρικά όργανα του Κόμματος;

Βέβαια, κανείς δεν έχει το αλάθητο και κανενός οργάνου το κύρος δεν υπερέχει της ανώτατης οργανωτικής κομματικής καθοδήγησης του Κόμματος που αποτελούν τα Συνέδριά του, σύμφωνα με το ισχύον Καταστατικό μας που είναι υποχρεωτικό για όλους.

Μήπως το θέμα της εσωτερικής δημοκρατίας του Κόμματος έχει άμεση σχέση με τη διαμόρφωση μιας συγκεντρωτικής στελεχικής καθοδήγησης που ευημερεί, που πια οι προτάσεις και οι πρωτοβουλίες της επιτελικές μόνο, όπως παραμένουν, δεν απηχούν και δεν ενεργοποιούνται στη βάση που είναι, αν έχει ξεκομμένη, οπωσδήποτε απονευρωμένη από τις παραπάνω Κομματικές οργανώσεις και την ΚΕ;

Γιατί τα χρόνια περνούν, τα Συνέδρια θα διαδέχονται το ένα το άλλο και ίσως οι ίδιες πάντα αποφάσεις θα παίρνονται πάντα από σχεδόν το ίδιο συνεδριακό ανθρώπινο δυναμικό των αντιπροσώπων που «... εκλέγονται με ενιαίο μέτρο, που καθορίζει η ΚΕ, από τις Συνδιασκέψεις περιοχών και τις οργανώσεις που καθοδηγεί άμεσα η ΚΕ..», όπου οι προτάσεις των Γραφείων βαραίνουν ... γιατί ανταποκρίνονται στη σημερινή -κάθε φορά- κομματική πραγματικότητα, ώστε να ψηφίζονται συντρόφισσες και σύντροφοι που έχουν αφομοιώσει σαν κομματικές στόφες και με επαρκή κομματική ηλικία τους κανόνες και τις αρχές που διέπουν την πολιτική του Κόμματος που είναι επιστήμη...

Η εσωτερική δημοκρατία πρέπει να απορρέει από τη συλλογικότητα και πρέπει να σημαίνει υποχρέωσή μου να ακούω, όπως και δικαίωμά μου να γράφω συμμετέχοντας στον προσυνεδριακό διάλογο και είναι πολυετής η προετοιμασία μου να αντιλαμβάνομαι τα προβλήματα που παραθέτω. Μισό αιώνα μέσα και κοντά στο Κόμμα, ίσως η ηλικιακή μου θητεία και εμπειρία στη βάση, αλλά και καθημερινά έξω στον κόσμο αδιάκοπα, να με βοήθησε να ξεχωρίζω το ειδικό από το γενικό, την κομματική αυτοαιχμαλωσία από τον πρωτοποριακό ρόλο και την καταξίωση του τιμημένου ΚουΚουΕ. Είναι γνωστή -απ’ όπου πέρασα μέσα στο Κόμμα- αν και περισσότεροι πρώην σύντροφοι που θα μπορούσαν να επικυρώσουν την ιδιότητά μου να ακούω δείχνοντας πάντα κομματική υπομονή, έχουν από χρόνια λακίσει, αφού πρώτα μας έψησαν το ψάρι στα χείλη και ακόμα μας χλευάζουν ορισμένοι από αυτούς ρωτώντας μας... αν ακόμα είμαστε στο κόμμα... σαν μας συναντήσουν τυχαία.

Επειδή έμαθα να ακούω, γι’ αυτό ζητώ από τους συντρόφους αντιπροσώπους στο 17ο Συνέδριο του ΚΚΕ να δούνε το θέμα της αξιοπιστίας και του σεβασμού που μας έχουν οι μαζικοί λαϊκοί φορείς προς τους οποίους απευθυνόμαστε δίνοντας το χέρι της συσπείρωσης που φοβούνται ωστόσο να μας το σφίξουν.

Τι συμβαίνει άραγε συντρόφισσες και σύντροφοι. Δεν φτουράνε τα προσόντα μας, δεν είμαστε αξιόπιστοι συμπράττοντες εταίροι συναγωνιστές και σύντροφοι σαν ενεργοί συμμέτοχοι στους αγώνες των εργαζομένων και όλου του ελληνικού λαού που όμοια με μας έχει ζωντανό το όραμα του σοσιαλισμού με δημοκρατία, δικαιοσύνη και ελευθερία για όλους; Γιατί δεν έρχονται κοντά μας, αν και διακηρύττουμε τη συσπείρωση όλων των ανθρώπων του μόχθου, της δημιουργίας και της προόδου που σαν και εμάς δέχονται τις ίδιες με μας ιδεολογικές και στρατηγικές προσεγγίσεις και αναζητήσεις πάνω στη βασική αντίθεση του κεφαλαίου και της εργασίας, όπου μονοπώλια της αχαλίνωτης αγοράς και ληστρικά πολεμόχαρα ιμπεριαλιστικά κέντρα μας απειλούν με τις ίδιες μορφές εξάρτισης, αποξένωσης, εκμετάλλευσης και τρομοκρατίας. Πού χάνουμε τελικά και δεν το βλέπουμε - ο λόγος μας ούτε υποκριτικός ούτε ωφελιμότητας και εγωισμού είναι. Ωστόσο γιατί δε γίνεται πιστευτός;

Να το αποδώσουμε στην «καθολική αλλοτρίωση συνειδήσεων»; με την τρομοκράτησή μας απειλώντας «την εδαφική μας ακεραιότητα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας; στο δικομματισμό, στο ΣΥΝ, στην ΕΕ, στο Αριστερό Ευρωπαϊκό Κόμμα, σε άλλους υποκειμενικούς και αντικειμενικούς παράγοντες και αδυναμίες; Τα έχουμε πει χιλιάδες φορές πως οι άλλοι τη δουλειά τους κάνουνε - Εμείς τι κάνουμε»;

Δεν υπονομεύουν ιδεολογικοπολιτικά και οργανωτικά την κομματική ενότητα τέτοιες προσεγγίσεις σαν και αυτή που κάνω με το γραφτό μου αυτό στον προσυνεδριακό διάλογο και πιστεύω πως τέτοια βασικά θέματα θα έπρεπε με ειλικρίνεια και τόλμη να συζητιόνται στις οργανώσεις βάσης του Κόμματος στέλνοντας μετά τις προτάσεις τους στο 17ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Η ζωή της βάσης με τις ζωτικά αναγκαίες διατριβές και εμπειρίες είναι ανυπολόγιστος πλούτος δυναμικής και σύγκρουσης σε καθημερινή βάση για όλους όσους συστρατεύονται στους κοινούς αγώνες σαν εργαζόμενοι και λαός ενάντια στην εκμετάλλευση του κεφαλαίου και της εξάρτισης. Γι’ αυτό οι προτάσεις των οργανώσεων Βάσης θα έπρεπε να βρίσκονται στα χέρια των αντιπροσώπων του Συνεδρίου, που θα τις εκτιμήσουν και θα αποφασίζουν.

Οι Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ σε κάθε Συνέδριο, όπως τώρα στο 17ο Συνέδριό μας θα αξιολογηθούν σαν απολογισμός ενός καθοδηγητικού οργάνου, ωστόσο χάνουμε τον ζωτικό πλούτο της νομοτελειακής ανάπτυξης της συσσωρευμένης καθημερινής αγωνιστικής πείρας... «σε συνθήκες που αντικειμενικά γίνεται πιο επιτακτική και αναγκαία η πάλη για ριζική αλλαγή στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας»... που καθώς τα χρόνια περνούν... μένει όραμα και ευχή για το λαό με τα δυσβάσταχτα βάρη που τον γονατίζουν καθημερινά, αισιόδοξος ωστόσο να σπάσει τον κοινωνικό αποκλεισμό και τον απομονωτισμό του ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και επιθετικότητα. Το ΚΚΕ «κατάφερε, το κυριότερο, να σταθεί όρθιο» (Θέση 12, σελ. 23), ωστόσο ... «θα μπορούσε να είναι σε καλύτερη κατάσταση από την πλευρά της ιδεολογικοπολιτικής και οργανωτικής ισχυροποίησής του».

Η κριτική όπως και η αυτοκριτική, ο προβληματισμός και η θετική και ειλικρινής περίσκεψη είναι νομοτέλεια ανάπτυξης. Σε μέρες προσυνεδριακού διαλόγου αν δεν δούμε κριτικά τις αδυναμίες και ανεπάρκειές μας τότε δε συμβάλλουμε σωστά στην ανάπτυξη της εσωκομματικής δημοκρατίας. Εγώ ακούω μια ζωή μέσα στο Κόμμα, ας πω και κάτι να βοηθήσω.



ΚΟΒ Λογοτεχνών, Νίκαια.