17ο Συνέδριο του ΚΚΕ - Προσυνεδριακός Διάλογος: ΧΩΡΙΣ ΔΑΝΕΙΚΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,

Πιστεύω πως ο προσυνεδριακός διάλογος, οι εσωκομματικές διαδικασίες, οι εργασίες του ίδιου του συνεδρίου, σίγουρα όμως οι αποφάσεις θα μαχητικοποιήσουν τις οργανώσεις μας, θα τονώσουν τα επαναστατικά μας χαρακτηριστικά.

Οι Θέσεις της ΚΕ για το 17ο συνέδριο, είναι καλή βάση για συζήτηση. Πατάνε γερά στο έδαφος της επαναστατικής θεωρίας της εργατικής τάξης του επιστημονικού σοσιαλισμού. Αναλύουν τον ιμπεριαλισμό σαν τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού, παρακολουθούν τις συμμαχίες των διαφόρων τμημάτων (ΗΠΑ-ΕΕ-ΡΩΣΙΑ), αλλά και τις αντιθέσεις τους για το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα των αγορών με κύριο χαρακτηριστικό την όξυνση.

Αφήνουν ανοιχτό το ζήτημα αλλαγής του συσχετισμού στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα σαν αποτέλεσμα του νόμου της ανισόμετρης ανάπτυξης.

Φωτίζεται η θέση του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού στην πατρίδα μας, ο οποίος δέχεται τους κραδασμούς των συνθέσεων και αντιθέσεων των ιμπεριαλιστικών κέντρων, αλλά ταυτόχρονα και η θέση της αστικής τάξης, η ενότητα και διαπάλη της με τις αστικές τάξεις των γύρω χωρών.

Η γενική και συντονισμένη επίθεση του κεφαλαίου μέσω των αναδιαρθρώσεων ενσωματώνοντας και ρεβανσιστικές τάσεις όξυνε με γρήγορους ρυθμούς τους υλικούς όρους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης.

Χαρακτηριστικό είναι ότι με αύξηση του ΑΕΠ στο 4% περίπου, από τα μεγαλύτερα στις χώρες της Ευρώπης, η ανεργία βρίσκεται στο 12%, η φτώχια εξαπλώθηκε σε ευρύτερα στρώματα. Η στασιμότητα, ύφεση και κρίση είναι μπροστά μας. Και από αυτή την άποψη το Κόμμα μας πρέπει να είναι έτοιμο - πανέτοιμο να προετοιμάσει την εργατική τάξη, τους συμμάχους και τη νεολαία για μεγάλους λαϊκούς αγώνες και ταξικές αναμετρήσεις.

 

Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ 17ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Κάθε συνέδριο του ΚΚΕ κουβαλάει το δικό του ιστορικό φορτίο, ανάλογα με τις συνθήκες και τα καθήκοντα που μπαίνουν στο Κόμμα από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

Στο 16ο Συνέδριο του Κόμματος φωτίσαμε τη στρατηγική του μετώπου για τη λαϊκή εξουσία - σοσιαλισμό. Βαδίζοντας σε αυτό το δρόμο φάνηκαν τα πρώτα αποτελέσματα. Οι εκλογικές αναμετρήσεις έδειξαν ενίσχυση του Κόμματος ειδικότερα στα αστικά κέντρα. Εχουν κάνει ορατή την εμφάνισή τους οι εφεδρείες του λαϊκού κινήματος και του Κόμματος. Είναι οι μεγάλες μάζες εργατριών και εργατών που πήραν μέρος στην απεργία για το ασφαλιστικό, που συγκλόνισαν την Αθήνα. Είναι οι μάζες λαού και νεολαίας που βγήκαν στους δρόμους ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο για το Ιράκ κλπ. Σε αυτό το προγεφύρωμα καλούμαστε να σταθεροποιήσουμε τις θέσεις μας και να προετοιμάσουμε την αντεπίθεση.

Αυτή είναι η Ιστορικότητα του Συνεδρίου μας. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες θέλουμε να δυναμώσουμε το Κόμμα μας, ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά. Πίσω μας αφήνουμε μια ιστορική περίοδο. Το ΚΚΕ στάθηκε όρθιο. Δημιούργησε τις δικές του παραδόσεις, μας έδωσε σύγχρονη στρατηγική. Οι αψιμαχίες με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό θα γίνουν καθημερινές και πολυμέτωπες. Θα ξεσπάσουν μεγάλοι αγώνες. Πέρα από την πίστη και την αφοσίωση χρειαζόμαστε να δρούμε σχεδιασμένα με αποφασιστικότητα και αυτοθυσία. Το μέτωπο για λαϊκή εξουσία- σοσιαλισμό είναι μονόδρομος, όπως μονόδρομος είναι και η αντιπαράθεση μας με τους πολιτικούς εκφραστές του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κλπ.), αλλά και τις δυνάμεις της ενσωμάτωσης και της υποταγής (ΣΥΝ κλπ.).

Ο σοσιαλισμός είναι μονόδρομος για την ολόπλευρη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, της εργατικής τάξης, των μέσων παραγωγής, των πλουτοπαραγωγικών μας πηγών που σαπίζουν, παράλληλα και αντάμα με το σάπισμα του καπιταλισμού.

Θα χρειαστεί, από αυτή την άποψη να προσθέσουμε ιδεολογικά όπλα στη φαρέτρα μας επεξεργαζόμενοι ακόμα παραπέρα τις θέσεις μας για τον πρωτογενή τομέα, το θαλάσσιο-υποθαλάσσιο, υπόγειο και επίγειο πλούτο, καθώς επίσης και τον παρασιτικό χαρακτήρα της πλουτοκρατίας που δεν παίζει κανένα ρόλο στη διεύθυνση και οργάνωση της παραγωγής.

 

ΟΙ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΛΑΪΚΟΙ ΗΓΕΤΕΣ

Το λαϊκό κίνημα όπως όλα δείχνουν θα δυναμώνει, περνώντας μέσα από διάφορες φάσεις και συγκρούσεις. Μαζί του θα σχηματοποιείται και το ΑΑΔΜ. Ορος όμως γι’ αυτό και βασική πλευρά της ισχυροποίησης του Κόμματος είναι να είμαστε όλοι στην πρώτη γραμμή, να μπορούμε να κινητοποιούμε μάζες, να ριζοσπαστικοποιούμε συνειδήσεις.

Η ΚΕ βάζει το ζήτημα αφομοίωσης του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ στην πράξη. Από αυτή τη σκοπιά ορισμένες σκέψεις.

Το πρόβλημα αυτό φαίνεται και στην καθημερινή δράση του Κόμματος. Πως δηλαδή σηματοδοτούμε τη γραμμή ρήξης και ανατροπής, αλλά αποτυπώνεται με ανάγλυφο τρόπο στις μεγάλες καμπές του κινήματος που λειτουργούν σαν καθρέφτης, φανερώνοντας τη δύναμή μας, αλλά και τις αδυναμίες μας.

Αναπαράγεται και σε όλες τις μεγάλες κινητοποιήσεις με διαφορετικό βαθμό και ένταση. Εχει γενικευμένα χαρακτηριστικά όπως έγινε και στις μεγάλες μάχες ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο Ιράκ.

Οι θέσεις μας στη διάρκεια του πολέμου βρέθηκαν στο κέντρο της αντιπαράθεσης. Η σύγκρουση ήταν μετωπική. Από τη μια μεριά εμείς και οι συνεργάτες μας, από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι κάτω από τα πανό του FORUM.

Η αστική τάξη όταν δεν μπόρεσε να κρατήσει το λαό και τη νεολαία στα σπίτια τους, συμμάχησε με τον οργανωμένο οπορτουνισμό, επιβεβαιώνοντας στην πράξη τις επεξεργασίες μας. Η τακτική μας να μη γίνουμε κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τη σοσιαλδημοκρατία και τον οπορτουνισμό, πραγματοποιώντας ξεχωριστές συγκεντρώσεις, έδωσαν σημαντικό χτύπημα στις απόψεις για συνεργασία της αριστεράς. Χειραφέτησαν δυνάμεις στον περίγυρο του Κόμματος, επιδράσαμε στο χώρο του «οργανωμένου» οπορτουνισμού, πράγμα που εκφράστηκε στις εκλογικές αναμετρήσεις.

Από αυτή την άποψη βάλαμε ένα καρβέλι ψωμί στο σακούλι μας για το δρόμο.

Η δύναμη του ΚΚΕ εκφράστηκε στις μεγάλες συγκεντρώσεις αυτής της περιόδου, αλλά και άλλες μορφές. Ομως γεννήθηκαν σημαντικά ερωτηματικά. Η συνείδηση σημαντικού τμήματος λαού και νεολαίας ήταν ανεβασμένη, το ίδιο και των κομματικών μελών. Παράλληλα βγαίναμε μέσα από κινητοποιήσεις ενάντια στην Ευρωπαϊκή Προεδρία (ΝΑΥΠΛΙΟ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ) και άρα με αξιόμαχο ετοιμοπόλεμο δυναμικό. Ολα αυτά μας επέτρεψαν να έχουμε περιφερειακό πρόγραμμα δράσης, να εναλλάσσουμε τις μορφές, να ξεκόβουμε δυνάμεις από τα μπλοκ των άλλων δυνάμεων, να δίνουμε δυνατότητα συμμετοχής στον αγώνα ευρύτερων δυνάμεων, να ξεχωρίζουμε δραστήριους αγωνιστές, να δυναμώνουν οι δεσμοί μας με το λαό, να αναπροσαρμόζουμε στόχους - πλάνα, να βγαίνουμε νικητές και από αυτή την άποψη. Τα ζητήματα αυτά μπαίνανε από όλους τους κεντρικούς ομιλητές.

Στην ίδια κατεύθυνση ήταν και ο Ριζοσπάστης. Σπρώξιμο σε αυτή την κατεύθυνση υπήρχε; Θα σας θυμίσω εδώ, σύντροφοι, μια μικρή παράγραφο από το 16 Συνέδριο, όπου στη σελίδα 21 αναφέρει: «Κάποτε σε δύσκολους καιρούς δύο και τρεις πρωτοπόροι κομμουνιστές μπορούσαν να θέσουν σε κίνηση αναλογικά πολύ περισσότερες λαϊκές δυνάμεις από ό,τι σήμερα». Αυτές οι συνθήκες είχαν δημιουργηθεί την περίοδο του πολέμου. Μπορούσαμε να τα βγάλουμε πέρα νικηφόρα, αν όλοι μαζί βλέπαμε καθαρά την πηγή που έβγαζε νερό με στοχοπροσήλωση, επιμονή, αποφασιστικότητα και αυτοθυσία.

Χαμήλωσαν οι απαιτήσεις, μετατραπήκαμε σε διαδηλωτές που είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του κομμουνιστή, ενώ η μάχη απαιτούσε ανάπτυξη όλων των χαρακτηριστικών μας του προπαγανδιστή, του οργανωτή δηλαδή του λαϊκού ηγέτη. Ετσι η αστική τάξη έχασε πολύ λίγα σε σχέση με αυτά που έπρεπε να χάσει. Εμείς πήραμε πολύ λιγότερα από αυτά που μας έδινε το λαϊκό κίνημα, ενώ έπρεπε να τα πάρουμε όλα.

Οπως υπάρχει χρυσός κανόνας για την ανάδειξη εργατικών στελεχών, έτσι στο Κόμμα μας υπάρχουν και αξιώματα. Ενα από αυτά λέει ότι: στις μεγάλες καμπές του κινήματος το Κόμμα αναλαμβάνει να αποδείξει όχι μόνο τις μορφές, αλλά και τα μέσα. Στις μάχες δοκιμάζεται η ιδεολογικοπολιτική μας θωράκιση, βλέπουμε αδυναμίες, προσπαθούμε να τις διορθώσουμε. Φωνές που ακούστηκαν και ακούγονται σε σχέση με τα παραπάνω ότι έχουμε οργανωτικό πρόβλημα, αντανακλούν ακριβώς τη λειψή μας αφομοίωση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ.

Στις εκλογικές μάχες και στις οικονομικές εξορμήσεις μπαίνουν όλοι οι σύντροφοι με συγκεκριμένες χρεώσεις. Ετσι πρέπει να κάνουμε και στο λαϊκό κίνημα. Να ξέρει ο καθένας μας τι έχει να κάνει, σε ποιόν απευθύνεται, με τι στόχους κάθε φορά, σε κάθε καμπή του κινήματος μέσα στα πλαίσια της συλλογικότητας του Κόμματος, της σχεδιασμένης δράσης.

Το ζήτημα της ισχυροποίησης του Κόμματος δίνεται με το κλείσιμο της ψαλίδας στρατηγικής και τακτικής, με την αναδιάταξη των κομματικών δυνάμεων και τον προσανατολισμό μας στην εργατική τάξη, τη νεολαία κλπ.

Οι θέσεις της ΚΕ, η αρθρογραφία στον κομματικό τύπο μας βοηθάνε όλους να γίνουμε πιο δυνατοί στην κοινή μας υπόθεση. Το συνέδριο, οι αποφάσεις του θα μας κάνουν ακόμα δυνατότερους.

 

 

ΑΠΟ ΤΟ 13ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

 

Η ΚΕ γυρίζοντάς μας πίσω στο 13ο συνέδριο του Κόμματος, στη δίνη του κυκλώνα όπως την αποκαλεί, «προκαλεί» τον καθένα μας να δει και τη δική του πορεία. Μετά το 13ο συνέδριο αποχώρησα από το Κόμμα παίρνοντας μαζί μου βασικές επεξεργασίες της κοσμοθεωρίας μας σε σχέση με τον ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης. Αμφισβήτησα όμως τον φορέα της, το ΚΚΕ. Ετσι πέρασα για ένα διάστημα στο χώρο της ουτοπίας και του οπορτουνισμού (ΣΥΝ). Από το ‘94 προσέγγισα το Κόμμα και σχετικά πρόσφατα εντάχθηκα στις γραμμές του. Από τη θέση που έζησα το Κόμμα όλη αυτή την περίοδο, θα κλείσω με τα παρακάτω.

Μαζί με άλλους συντρόφους που αποχωρήσαμε, θαυμάζαμε τον ιδεολογικό και πολιτικό τσαμπουκά του Κόμματος, που επεσήμαινε σε όλους ότι παρέμεινε η ζωντανή πρωτοπορία της εργατική τάξης, παρέμεινε ο μεγάλος παίχτης στην αντιπαράθεση με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό.

Το Κόμμα, όλα αυτά τα χρόνια κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες και ζωντάνεψε το συνδικαλιστικό κίνημα, πρωτοστάτησε σε όλους τους αντιιμπεριαλιστικούς, αντιμονοπωλιακούς αγώνες. Γνήσιο Κόμμα του πατριωτισμού και διεθνισμού, κόντρα στον κοσμοπολιτισμό κρεμάστηκε στους καταπέλτες έμπρακτα, υπερασπίστηκε τη σοσιαλιστική Κούβα, τη ΛΔ Κορέας, στάθηκε αλληλέγγυο στους λαούς που δέχτηκαν την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, έκανε φορεσιά του τη μαντίλα του Παλαιστίνιου. Το Κόμμα μας έδωσε σύγχρονη στρατηγική.

Ενα τέτοιο κόμμα που έχει το θάρρος να τα βάζει με τον εαυτό του, να αντλεί δύναμη από τη δύναμή του, είναι σίγουρο πως θα κερδίσει και αυτή τη μάχη, τη μάχη της ισχυροποίησής του.

Θα την κερδίσουμε, σύντροφοι, με έναν όρο. Με τον όρο πως θα αποφασίσουμε και εμείς όλοι, για άλλη μια φορά, να πληρώσουμε μετρητά το κόστος των επιλογών μας. Δανεικά και πιστώσεις για το ΚΚΕ δεν υπήρξαν, δεν υπάρχουν και ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξουν.


ΚΟΒ Αγία Μαρίνας, Ηλιούπολη.