ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΤΟ ΑΡΧΕΙΑΚΟ ΥΛΙΚΟ

Η τρέχουσα περίοδος χαρακτηρίζεται από την εξέλιξη της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, στην ΕΕ και διεθνώς. Οι μισθωτοί εργαζόμενοι αλλά και οι αυτοαπασχολούμενοι βομβαρδίζονται με τις συνειδητά αποπροσανατολιστικές ερμηνείες της κρίσης, που εκπορεύονται από την παλιά, πλήρως αστικοποιημένη σοσιαλδημοκρατία -το ΠΑΣΟΚ- και τη νέα εκδοχή της, το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Ισχυρίζονται ότι αιτία της κρίσης είναι ο «νεοφιλελεύθερος» τύπος της αστικής διαχείρισης, η εναπόθεση των ρυθμίσεων στην αγορά με παράλληλη υποχώρηση των κρατικών ρυθμίσεων.

Αυτές οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις συνειδητά αποσιωπούν τους ύμνους τους προς την «παγκοσμιοποίηση», προς το «άνοιγμα των αγορών», προς την ΕΕ ως την ευρωπαϊκή εκδοχή της προσαρμογής στην «παγκοσμιοποίηση» και -σε αυτή τη βάση- την πολιτική τους συναίνεση με αστικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις, όπως η ΝΔ, στη γραμμή στήριξης του ευρωενωσιακού μονόδρομου.

Ειδικότερα το ΠΑΣΟΚ ποντάρει στην αδύνατη ιστορική μνήμη, προκειμένου να αποκρύψει ότι άσκησε την αστική διακυβέρνηση με νεοφιλελεύθερη πολιτική, όπως άλλωστε και άλλα ιδεολογικά συγγενικά του κόμματα (που μετέχουν στη Σοσιαλιστική Διεθνή) σε άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Το ΚΚΕ αποκάλυψε και αποκαλύπτει την πολιτική πρόθεση εξαπάτησης των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων, χειραγώγησης και ενσωμάτωσής τους στο σύστημα, ιδιαίτερα σε αυτές τις συνθήκες εκδήλωσης της κρίσης, όταν η ανεργία και η φτώχεια διευρύνονται απότομα.

Η «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» επιδιώκει να αφυπνίσει την ιστορική μνήμη και βέβαια την ταξική πολιτική συνείδηση.

Υπενθυμίζουμε ότι ο νεοφιλελεύθερος τύπος διαχείρισης επιβλήθηκε όταν μια σχετικά μακρά χρονική περίοδος -ύστερα από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο- σοσιαλδημοκρατικής («κεϋνσιανής») διαχείρισης έκλεισε με την κρίση του 1973. Τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια σε κάθε ιμπεριαλιστικό κέντρο αναζητούσαν ως πρόσκαιρη αναβολή της βαθιάς απαξίωσής τους την πιο εύκολη εξαγωγή τους σε άλλες αγορές.

Είναι υποκρισία εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ να κάνουν κριτική στην κυβέρνηση της ΝΔ, ότι με τη συσταλτική δημοσιονομική πολιτική της δήθεν αδιαφορεί για την ανάπτυξη, την έξοδο από την κρίση στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Η υπερβολική διόγκωση του ελλείμματος και δημόσιου χρέους ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του 1980 που φόρτωσε στο Δημόσιο, δηλαδή στη μακρόχρονη φορολόγηση της λαϊκής πλειοψηφίας, την εξυγίανση των «προβληματικών» επιχειρήσεων. Συνειδητή απάτη είναι και η θέση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για έλεγχο του τραπεζικού συστήματος μέσω κρατικού πακέτου μετοχών στην Εθνική, στην Αγροτική και στη διατήρηση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Η αποκλειστικότητα του Δημοσίου ή το διευρυμένο μερίδιο συμμετοχής του στο κεφάλαιο κάποιας τράπεζας ή βιομηχανικής ή μεταφορικής μονάδας κλπ. πάντοτε εξυπηρέτησε την κερδοφορία των μονοπωλίων, γενικότερα την καπιταλιστική αναπαραγωγή. Αλλά καπιταλιστικό κέρδος και συσσώρευση κεφαλαίου σημαίνει απλήρωτη εργασία του μισθωτού και απαλλοτρίωση των αυτοαπασχολούμενων. Και αυτή η διαδικασία δε γίνεται τόσο αυθόρμητα όσο προπαγανδίζεται. Γίνεται με ισχυρές κρατικές ρυθμίσεις, π.χ. μέσω του ΕΣΠΑ και της φορολογικής πολιτικής, μέσω του Καποδίστρια ΙΙ αύριο, που βέβαια δεν αφορά μόνο τις συνενώσεις Δήμων και Περιφερειών. Αφορά κυρίως τη λειτουργία τους ως διοικητικών μονάδων για ένα νέο γύρο συσσώρευσης κεφαλαίου μέσω των τοπικών έργων υποδομών, της διαχείρισης απορριμμάτων, υποδομών πρόνοιας κλπ.

Στον άξονα του Καποδίστρια ΙΙ, στη λογική της Διοικητικής Μεταρρύθμισης, σύμφωνα και με την κατεύθυνση της ΕΕ, συμφώνησαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑ.Ο.Σ. Διαφώνησαν και διαφωνούν στις συγκεκριμένες συνενώσεις, γι’ αυτό φωνάζουν για «διαφάνεια» και για άλλα διαδικαστικά ζητήματα.

Το ΚΚΕ προβάλλει ως μοναδικό κριτήριο αποκάλυψης των προθέσεων και στόχων των κομμάτων το ταξικό κριτήριο: «Με τα μονοπώλια ή με το λαό», με τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις ή με το προσανατολισμένο εργατικό κίνημα και τη συμμαχία του με τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης και της υπαίθρου.

Η ανυπαρξία στρατηγικών διαφορών μεταξύ των κομμάτων της αστικής διακυβέρνησης, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές αποχρώσεις τους, επιβεβαιώνεται από τα ιστορικά δεδομένα.

Η τάξη του κεφαλαίου βολεύεται καλύτερα με την εναλλαγή δυο αστικών κομμάτων στη διακυβέρνηση είτε -αν το προηγούμενο δεν είναι εφικτό- με την εναλλαγή κυβερνητικών σχημάτων συνεργασίας. Εάν όμως κινδυνέψει η πολιτική της σταθερότητα, τότε βολεύεται και με την κυβερνητική συνεργασία κομμάτων που για περιόδους στήριξαν τη δήθεν ιδεολογική-πολιτική εναλλαγή.

Αυτές οι αλήθειες μπορούν να συνειδητοποιηθούν διαβάζοντας το Κείμενο του ΚΚΕ που αναλύει την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα πριν 80 χρόνια.

Από αυτό το αρχειακό κείμενο, που είχε αποσταλεί προς το Γραφείο της Κομμουνιστικής Βαλκανικής Ομοσπονδίας το Φεβρουάριο του 1927, αναδεικνύονται επίσης τα εξής διαχρονικά χαρακτηριστικά του ΚΚΕ:

 Η σταθερή προσήλωσή του στη συμμαχία της εργατικής τάξης με τη φτωχή αγροτιά με όρους κινήματος.

 Η σταθερή προσήλωσή του στην οργάνωση της ταξικής πάλης, στη μαζική συμμετοχή, στην έκφραση με όρους πάλης της αλληλεγγύης στους ανέργους, στους απολυμένους, στους πρόσφυγες, στους μισθωτούς και αυτοαπασχολούμενους τους κατατρεγμένους από τους αστικούς νόμους για χρέη που δημιουργεί το ίδιο το σύστημα με φορολογικούς, πιστωτικούς και άλλους μηχανισμούς.

 Στην ταξική αντίληψη του ζητήματος των στρατιωτικών δαπανών και στην ανάδειξη των συμμαχιών αλλά και των αντιθέσεων μεταξύ των αστικών τάξεων διαφορετικών κρατών.

Ετσι ο αρχειακό κείμενο που δημοσιεύεται έχει επίκαιρη ιδεολογική-πολιτική σημασία.