Της Σύνταξης

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις του Οκτώβρη έδειξαν πιο καθαρά ότι η ταξική πάλη μπαίνει σε νέα φάση με άξονα την όξυνση της αντίθεσης κεφαλαίου - μισθωτής εργασίας.

Το ΚΚΕ είχε προαναγγείλει την επερχόμενη οικονομική κρίση ως κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Είχε προβλέψει αυτή την εξέλιξη, όταν στις αρχές του 2009 η τότε κυβέρνηση της ΝΔ υπερηφανευόταν ότι δεν την είχε αγγίξει η διεθνής οικονομική κρίση του 2008. Στη συνέχεια η ΝΔ μίλαγε για εισαγόμενη κρίση, το ΠΑΣΟΚ ζήτησε την ψήφο του ελληνικού λαού, υποστηρίζοντας ότι το κύριο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας ήταν το μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα εξαιτίας της κακής δημοσιονομικής διαχείρισης της ΝΔ. Να θυμίσουμε το κύριο εκλογικό σύνθημα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και νυν πρωθυπουργού, «λεφτά υπάρχουν».

Επίσης αξίζει να θυμίσουμε ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ είχε επικρίνει το ΚΚΕ, γιατί δήθεν προδίκαζε την επόμενη μέρα του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ πριν να δει τα πεπραγμένα του.

Σήμερα πρέπει να ενεργοποιηθεί η κριτική σκέψη μισθωτών, αυτοαπασχολούμενων, αντίστοιχα συνταξιούχων, νέων και γυναικών της λαϊκής οικογένειας, εργαζόμενων και μη, ανεξάρτητα από την πολιτική τους τοποθέτηση πριν δυόμισι χρόνια. Πρέπει να ενεργοποιηθεί η κρίση τους, να μεταστραφεί η πολιτική τους επιλογή, να συμπορευτούν με το ΚΚΕ. Σήμερα έχουν την απαιτούμενη πείρα και γνώση για να πράξουν πολιτικά, σύμφωνα με την ταξική τους θέση, τις κοινωνικές ανάγκες τους.

Η οικονομική κρίση, λόγω των συνεπειών της, μπορεί και πρέπει να αποτελέσει εφαλτήριο για ν’ αποκτήσουν ταξική πολιτική συνείδηση οι άνθρωποι της μισθωτής σκλαβιάς στη βιομηχανία μεταποίησης (ηλεκτρικής ενέργειας, τηλεπικοινωνιών, μεταφορών) ή στη βιομηχανία εμπορευμάτων υγείας - παιδείας - τουρισμού - επισιτισμού κλπ. ή στις σφαίρες του εμπορίου και του χρηματο-πιστωτικού κλπ. Μπορεί και πρέπει να γίνει εφαλτήριο συνειδητοποίησης της αναγκαιότητας και του χαρακτήρα της λαϊκής συμμαχίας για τη λαϊκή εξουσία με στόχο τη λαϊκή οικονομία. Αυτό αφορά και μεγάλο τμήμα των μισθωτών στις κρατικές υπηρεσίες, ανεξάρτητα αν έχουν ακόμα σχέση δημοσίου υπαλλήλου, αν διαθέτουν πτυχίο ΑΕΙ, αφορά πρώτ’ απ’ όλα το μεγαλύτερο μέρος των μισθωτών στις κρατικές υπηρεσίες της υγείας - πρόνοιας και εκπαίδευσης. Αφορά ακόμα και τμήματα μισθωτών σε καθαρά κρατικές διοικητικές υπηρεσίες. Αφορά βέβαια και τους αυτοαπασχολούμενους στην αγροτική παραγωγή, στο εμπόριο, στον τουρισμό - επισιτισμό, στις κατασκευές, στον κλάδο της υγείας και αλλού.

Σε τελική ανάλυση, δεν κουραζόμαστε να το επαναλαμβάνουμε, το επίκαιρο ζήτημα, ζήτημα επιβίωσης, είναι ο καθένας και η καθεμιά να βγάλει τα πολιτικά του συμπεράσματα με βάση τη σημερινή ταξική του θέση κι όχι με βάση την παράδοση, τη συνήθεια, τις ιδεολογικές πιέσεις, ακόμα και τα πρόσκαιρα υλικά ανταλλάγματα.

Δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο. Σε αυτές τις σελίδες δε θα καταγράψουμε εκ νέου μία προς μία τις απώλειες του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος, τις υπάρχουσες και τις μελλούμενες. Αλλωστε αυτές είναι που σε μεγάλο βαθμό έδωσαν νέα ώθηση στην ταξική πάλη, στους λαϊκούς αγώνες. Είναι εμφανή νέα ποιοτικά στοιχεία της ταξικής πάλης, η αξιοσημείωτη άνοδος της συμμετοχής στην απεργιακή κινητοποίηση στις 19 και 20 Οκτώβρη 2011, ιδιαίτερα την πρώτη ημέρα, η συμμετοχή και αυτοαπασχολούμενων, κυρίως στις πόλεις.

Το ΚΚΕ προειδοποιεί με καθαρά λόγια και προτρέπει: Κανένας εφησυχασμός, κανένας εκφοβισμός, κανένας ιδεολογικός και πολιτικός αποπροσανατολισμός δεν πρέπει να βάλει φρένο σε αυτή την πορεία.

Αν η συμμετοχή τριπλασιάστηκε σε σχέση με τη συμμετοχή στις 28 Ιούνη, τις επόμενες ημέρες, τον επόμενο χρόνο μπορεί και πρέπει να εκδηλωθεί η πολλαπλάσια μαζική συμμετοχή στη συνέλευση κάθε μεγάλου χώρου εργασίας, στη λαϊκή συνέλευση σε κάθε λαϊκή-εργατική γειτονιά, στην οργανωμένη αντίσταση στις συνέπειες κάθε αντεργατικού - αντιλαϊκού νόμου, για τα φορολογικά χαράτσια και τις περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις, για διεκδίκηση επιδομάτων ανεργίας και για τη λειτουργία υγειονομικών, εκπαιδευτικών, προνοιακών μονάδων, για να μην πληρώνει η λαϊκή οικογένεια φάρμακα και ιατρικές εξετάσεις, για ό,τι γενικά αφορά την προστασία της.

Σε αυτούς τους χώρους μπορεί και πρέπει να σφυρηλατηθεί η ταξική ενωτική πάλη με κριτήριο την πρωτοπόρα πάλη ενάντια στην καπιταλιστική εργοδοσία, στα κόμματα και στο κράτος της. Σε αυτούς τους χώρους θα κριθεί η συνέχεια, η προοπτική της αποδυνάμωσης της αντιλαϊκής πολιτικής μέχρι τη ριζική ανατροπή της. Καμιά πολιτική δύναμη, όπως και αν χαρακτηρίζεται, «αριστερή», «κεντρώα», «καλό» ή «κοινωνικό» και όχι κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ, «αντικαθεστωτική», «αντισυστημική» ή «αντιεξουσιαστική», δεν απαλλάσσεται από αυτό το κριτήριο: της στάσης απέναντι στην πραγματική θέση της εργατικής τάξης ως προς την καπιταλιστική εκμετάλλευση, αλλά και τον αντικειμενικά ηγετικό ρόλο της στην κοινωνική παραγωγή. Επομένως, κάθε πολιτική δύναμη κρίνεται από τη στάση της απέναντι στο εργατικό κίνημα. Καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να είναι πραγματικά προοδευτική, ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική εάν δεν προσδιορίζει ταξικά την εξουσία, τα κόμματα, τους θεσμούς.

Ομως, ακόμα παραπέρα, ακόμα και αν κάποιος δείξει κατανόηση σε διαφορετικούς προβληματισμούς και υπαρκτές ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές, π.χ. στην αντίληψη για την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στον 20ό αιώνα, δεν μπορεί να δείξει καμία κατανόηση, πολύ περισσότερο να δικαιολογήσει τη στάση κάλυψης ή συγκάλυψης της δολοφονικής επίθεσης που δέχτηκαν οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ στις 20 Οκτώβρη. Αυτή ήταν η στάση των δυνάμεων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην ΕΕ της ΑΔΕΔΥ, όπου αρνήθηκαν να ψηφίσουν απόφαση καταδίκης της δολοφονικής επίθεσης.

Δεν είναι τυχαίο ότι στη νέα φάση της ταξικής πάλης αναπτύσσονται και νέα κέντρα, νέες μέθοδοι επίθεσης κατά του ταξικά προσανατολισμένου εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος - του ΠΑΜΕ - και βέβαια του ΚΚΕ. Είναι χαρακτηριστική η σχεδιασμένη δολοφονική επίθεση κουκουλοφόρων - προβοκατόρων, θυλάκων κρατικών κέντρων καταστολής που εξαπολύθηκε στις 20 Οκτώβρη ενάντια σε διαδηλωτές με πανό και συνθήματα του ΠΑΜΕ. Πρόπλασμά τους είχαμε γνωρίσει πριν λίγα χρόνια, με αντίστοιχες ενέργειες ενάντια στις δυνάμεις της ΚΝΕ στα ΑΕΙ.

Διάφορα αστικά κέντρα, αξιοποιώντας σύγχρονα μέσα, όπως τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και το διαδίκτυο, επενδύουν ιδεολογικά αυτό το μηχανισμό με «αντιεξουσιαστικό», «αριστερό» (ή και «κομμουνιστικό») «αντισυστημικό» μανδύα. Επιχειρούν να συγκαλύψουν την προβοκατόρικη δράση του τρομοκρατικού μηχανισμού, παρουσιάζοντάς την ως δήθεν «εσωτερική πάλη για την ηγεμονία» στο κίνημα, ως ιδεολογικοπολιτική διαπάλη με οξυμένες μορφές.

Τα γεγονότα είναι αδιάψευστα, και σήμερα και στο πρόσφατο παρελθόν, κι έχουν αποκαλυφτεί δημόσια από το ΚΚΕ και το καθημερινό δημοσιογραφικό του όργανο, το «Ριζοσπάστη». Επιπλέον, το κίνημα στην Ελλάδα έχει πλούσια ιστορική πείρα «ταγματασφαλιτών», «χιτών», διάβρωσης από πράκτορες και ασφαλίτες πολιτικών νεολαιών με κομμουνιστικούς προσδιορισμούς στη δεκαετία του 1970 και 1980. Κι επειδή ήταν άλλες οι συνθήκες του παρελθόντος κι άλλες οι σημερινές, είναι επόμενο να εκσυγχρονίζονται και οι μορφές των προβοκατόρικων υπονομευτικών αντεργατικών και αντικομμουνιστικών ενεργειών. Με μία έννοια, τέτοιες ενέργειες είναι αναμενόμενες, προϊόντα της δικτατορίας του κεφαλαίου (της καπιταλιστικής εξουσίας) στην προσπάθειά της να προλάβει την εργατική - λαϊκή δράση που μπορεί να την απειλήσει. Το όπλο εξουδετέρωσής της είναι ακριβώς αυτό που την κάνει να τρέμει: η μαζικότητα και ο προσανατολισμός του κινήματος στην πάλη για την εξουσία.

Επιπλέον η αστική τάξη διαθέτει κέντρα εξειδικευμένα στη διαμόρφωση μυστικών μηχανισμών προσέλκυσης κοινωνικά ανώριμων ή περιθωριοποιημένων, π.χ. νέων εγκλωβισμένων στα ναρκωτικά, φανατισμένων χουλιγκάνων σε ποδοσφαιρικούς συνδέσμους, απελπισμένων ανέργων που πέφτουν στα χέρια της μαφίας της νύκτας κλπ. Δεν αρκεί αυτό. Μεθοδεύουν την αντιδραστική αξιοποίηση της μικροαστικής ανυπομονησίας, αξιοποιούν τις ιδεολογικές-πολιτικές συγχύσεις, πάνω στις οποίες παράγονται οπορτουνιστικές αντιλήψεις. Για παράδειγμα, βολεύει το σύστημα η εξ αριστερών αταξική θεώρηση των θεσμών, των κομμάτων, της εξουσίας. Κι αν φτάσει η στιγμή να στρέψει το βέλος της ενάντια σε κάποιους αστικούς θεσμούς (π.χ. ενάντια στο αστικό κοινοβούλιο), τότε χειραγωγείται στην πιο ανώδυνη για το σύστημα μορφή της: ν’ αγκαλιάσει όλα τα κόμματα και όλους τους βουλευτές, ανεξάρτητα από τα ταξικά συμφέροντα, δηλαδή τον ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής που εκπροσωπούν. Χρησιμοποιείται σε τελευταία ανάλυση για την απαξίωση του επαναστατικού εργατικού κόμματος, του κομμουνιστικού, της εργατικής εξουσίας.

Οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν το βασικό φορέα της εξ αριστερών αταξικής ιδεολογικής προσέγγισης της εξουσίας, των θεσμών, των κομμάτων, του κράτους, των ιμπεριαλιστικών ενώσεων (π.χ. της ΕΕ). Ορισμένες από αυτές τις δυνάμεις κατακρίνουν το ΚΚΕ γιατί δήθεν εμπόδισε τη σύγκρουση με τις δυνάμεις της κρατικής καταστολής, γιατί ευθύνεται, όπως γράφει η εφημερίδα «ΠΡΙΝ», επειδή»χάθηκε η ευκαιρία στις 20 Οκτώβρη να πέσει η κυβέρνηση με μια έφοδο στη Βουλή». Μια τέτοια εξέλιξη μπορεί και να φαίνεται πιστευτή, αρεστή, αφού θα έφερνε τόσο γρήγορα και εύκολα την πολιτική διέξοδο. Είναι όμως πολύ εύκολη, πολύ ακίνδυνη σύγκρουση για να είναι πραγματική.

Πόσο οργανωμένες και προετοιμασμένες ήταν έστω οι δυνάμεις που κατέβηκαν στα συλλαλητήρια της 20ής Οκτώβρη -και δεν αναφερόμαστε μόνο σε αυτές με το ΠΑΜΕ, αλλά και σε εκείνες τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις που συσπειρώθηκαν με ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ- για ν’ αντιμετωπίσουν μια πραγματική σύγκρουση με το σύνολο των κατασταλτικών δυνάμεων και μηχανισμών επιβολής της καπιταλιστικής εξουσίας;

Το πιο βασικό είναι πόσο έτοιμες ήταν για να επιβάλουν - στηρίξουν τη δική τους πολιτική εξουσία κι όχι την αντικατάσταση μιας αστικής κυβέρνησης από μια άλλη, που άλλωστε ήταν συνθήματα που κυριάρχησαν στους φορείς εκτός του ΠΑΜΕ.

Η διαφαινόμενη άνοδος στην οργάνωση και αντίδραση του εργατικού κινήματος δεν έχει φτάσει στο επίπεδο που οι εργαζόμενοι κάθε μεγάλου χώρου δουλειάς θα είναι το μετερίζι του ανατρεπτικού λαϊκού κινήματος. Μόνο όταν ο λαός έχει πάρει στα χέρια του τα κάστρα του καπιταλισμού, τις μεγάλες παραγωγικές και άλλες κοινωνικού χαρακτήρα μονάδες, θα είναι σε θέση να καταρρίψει και τα κάστρα οικονομικής διεύθυνσης - διοίκησης - καταστολής της αστικής εξουσίας.

Αυτό το ζήτημα δεν αποτελεί μια γενική ιδεολογική τοποθέτηση. Αποτελεί το κύριο πολιτικό ζήτημα, από το οποίο απορρέει και το πρακτικό ζήτημα της οργάνωσης της πάλης, της διεξαγωγής των εργατικών και λαϊκών αγώνων. Μπροστά μας είναι η προοπτική αυτών των αγώνων, η ωρίμανση και αποτελεσματικότητα των οποίων θα κρίνεται από το κατά πόσο συνδέονται με τον παραπάνω στόχο.

Η νέα συμφωνία μεταξύ Ευρωζώνης, Διεθνούς Ενωσης Τραπεζών (IIF) και ΔΝΤ, που αφορά και την Ελλάδα, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να ελαφρύνει τη σημερινή θέση της λαϊκής πλειοψηφίας.

Ας μη φανταστεί κανείς ότι το μέρος του δημόσιου χρέους που θα διαγραφεί από τους λογιστικούς υπολογισμούς των τραπεζών θα προστεθεί στο εργατικό και λαϊκό εισόδημα. Αντίθετα, μισθωτοί - συνταξιούχοι - αυτοαπασχολούμενοι θα υποστούν την απαξίωση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, την κρατική ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους που συνεχίζει να είναι μεγάλο (230 δισ. ευρώ στην καλύτερη περίπτωση) και με μεγάλο επιτόκιο. Αυτή η τάση αφορά τους λαούς όλων των κρατών της Ευρωζώνης κι όχι μόνο. Είναι χαρακτηριστική η είδηση που ήδη συζητιέται, ότι ο πρόεδρος της Γαλλίας σκέφτεται την αύξηση του ΦΠΑ.

Ο συμβιβασμός που επιτεύχθηκε το ξημέρωμα της 27ης Οκτώβρη δε βγάζει ούτε την ελληνική οικονομία από την κρίση υπερσυσσώρευσης και τις δημοσιονομικές συνέπειές της ούτε συνολικότερα την Ευρωζώνη από το φαύλο κύκλο της οικονομικής κρίσης και της ολοένα αυξανόμενης ανισομετρίας της.

Το τι θα συμβεί το επόμενο διάστημα προδιαγράφεται από το τι συνέβη από τον Ιούλη έως τον Οκτώβρη, αλλά και σε όλη την τελευταία διετία.

Αυτή η πορεία δεν είναι μονόδρομος για τους λαούς των κρατών της Ευρωζώνης, για τον ελληνικό λαό. Μονόδρομος είναι η λαϊκή αντεπίθεση με απόρριψη της Συμφωνίας με οποιοδήποτε τρόπο κι αν ζητηθεί η επικύρωσή της, απόποιοδήποτε κόμμα - λαϊκή απόρριψή της, με αυξημένη αγωνιστική - απεργιακή δράση και πολεμική κάθε αστικής διακυβέρνησης, πριν ή μετά από εκλογές.

Μέσα στους χώρους δουλειάς, μέσα στα πρωτοβάθμια σωματεία θα κριθεί η μαζικοποίηση και ο προσανατολισμός της πάλης. Είναι πολλά τα φράγματα αποπροσανατολισμού που πρέπει να ξεπεράσει η λαϊκή αντίδραση και πρώτ’ απ’ όλα να μη δώσει τη στήριξή της σε μια εναλλακτική πολιτική λύση - ανάσα για το σύστημα και εμπόδιο για τη ριζοσπαστικοποίηση της λαϊκής πλειοψηφίας. Τα αποπροσανατολιστικά φράγματα συνοδεύονται από σηματοδότηση με συνθήματα που φαίνονται θελκτικά, με λόγια «προοδευτικά», δημοκρατικά», «αριστερά», «φιλολαϊκά», με πολιτικές θέσεις που παρουσιάζονται ως ρεαλιστικά βήματα σε αντίθεση προς το λεγόμενο «όλα ή τίποτα;».

Ωστόσο και γι’ αυτά υπάρχει πλέον πρόσφατη εμπειρία που πρέπει να κατασταλάξει σε ταξική πολιτική συνείδηση. Για παράδειγμα, ο πρόεδρος του ΣΥΝ και διάφορες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξαν ότι μέσα στην ελληνική κοινωνία υπάρχει ένας συσχετισμός που άμεσα εκλογικά θα μπορούσε να εκφραστεί κοινοβουλευτικά για να στηρίξει μια αριστερή - αντιμνημονιακή κυβέρνηση που θα καταργούσε τα μνημόνια της κυβέρνησης με ΔΝΤ-ΕΕ, θα επαναδιαπραγματευόταν το χρέος, θα κρατικοποιούσε τις τράπεζες για ν’ ασκήσει «αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος». Η πρόταση συνειδητά δε θίγει την οικονομική κυριαρχία της σύγχρονης καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, των μονοπωλίων, με εξαίρεση κάποια αναφορά στις τράπεζες.

Πρόκειται για καθαρά οπορτουνιστική (στην κυριολεξία προσαρμογή στη συγκυρία) πρόταση. Υπάρχει πείρα για να κατανοηθεί αυτός ο χαρακτήρας της; Ναι. Ας θυμηθούμε τι έλεγε ο ΣΥΝ, βασική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, στο ζήτημα των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων. Υποστήριζε ότι η τοποθέτησή τους στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών συνέβαλλε στον κοινωνικό έλεγχο αυτών. Τώρα μιλάει για κρατικοποίηση τραπεζών, πάλι αξιοποιώντας τις «ευκαιρίες» (συγκυρίες) του συστήματος. Αλλωστε ανάλογης φύσης προτάσεις διατυπώνουν και αστοί οικονομολόγοι, αναδείχνοντας ότι την κεφαλαιακή συρρίκνωση των τραπεζών εξαιτίας της κρίσης δεν μπορούν άμεσα να καλύψουν οι μεγαλομέτοχοί τους, επομένως το κράτος πρέπει να την αναλάβει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και μη φανταστούμε ότι η «ανακεφαλαιοποίηση» για τη σωτηρία των τραπεζών θα καλυφθεί με «αριστερή» ή «κεντροδεξιά» κυβέρνηση από πόρους που δε θα προέρχονται από την υπεραξία του Ελληνα μισθωτού: με την άμεση απόσπασή της που θα γίνει μέσω και της νέας μείωσης μισθών, με την έμμεση απόσπασή της μέσω των φόρων, με την αύξηση των τιμών εμπορευμάτων λαϊκής κατανάλωσης, με την απαξίωση των όποιων λαϊκών αποταμιεύσεων κλπ.

Μη φανταστούμε, χωρίς ανατροπή της σχέσης κεφαλαίου - μισθωτής εργασίας ως κυρίαρχης στην οργάνωση της παραγωγής, συνολικά της οικονομίας - κοινωνίας, ότι είναι δυνατό το «κούρεμα» του δημόσιου χρέους κατά 50% να μην το πληρώσει ο ελληνικός λαός. Μπορεί να ακούγεται επιθυμητή και ρεαλιστική π.χ. η πολιτική τοποθέτηση του κ. Φ. Κουβέλη («Δημοκρατική Αριστερά») ότι από την (τότε) αναμενόμενη νέα συμφωνία ΕΕ-ΔΝΤ-Τραπεζών για το χρέος της Ελλάδας περίμενε να δει πώς θα εξασφαλίζονταν τα Ασφαλιστικά Ταμεία, η «ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών από τη σκοπιά «διάσωσης» των λαϊκών αποταμιεύσεων. Η πραγματικότητα είναι ότι έτσι ή αλλιώς τις συνέπειες θα πληρώσει το λαϊκό εισόδημα. Αλλωστε είναι ήδη δρομολογημένη σε νομοσχέδιο η μείωση της εργοδοτικής ασφαλιστικής εισφοράς και η αύξηση της εργατικής με ταυτόχρονη μείωση των ασφαλιστικών παροχών.

Η Συμφωνία της 27ης Οκτώβρη αποτελεί μια προσαρμογή στο ύψος (από 21% σε 50%) της ελεγχόμενης πτώχευσης που αναγκαστικά έπρεπε να είχε γίνει το λιγότερο πριν ένα χρόνο. Ηταν πέρα για πέρα εξωπραγματικοί οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί ότι η Ελλάδα έλυσε το πρόβλημα του δημόσιου χρέους, ότι τώρα θ’ ανασάνει για να προσανατολιστεί στην ανάπτυξη και θ’ ανασάνει από μεγαλύτερο βάρος ο ελληνικός λαός. Τέτοια «ανάσα» θα ήταν η διαγραφή του χρέους, η μη ανάληψη νέου δανείου για να μην εξυπηρετηθεί με νέα απαξίωση του εργατικού εισοδήματος. Αυτά όμως δε γίνονται γιατί η εξουσία είναι του κεφαλαίου κι όχι του λαού.

Σε αυτό το χαρακτήρα της εξουσίας οφείλονται και οι λεγόμενες «εκχωρήσεις» εθνικής κυριαρχίας (επιτροπεία) με την άμεση συμμετοχή εκπροσώπων των ξένων συμμάχων της αστικής εξουσίας στα κρατικά όργανα της Ελλάδας. Είναι αποπροσανατολιστική η συζήτηση που επικεντρώνει σε αυτό το φαινόμενο αποσπασμένο από τον καπιταλιστικό χαρακτήρα του κράτους στην Ελλάδα. Μήπως δεν αποτελούσε συνειδητή επιλογή εκχώρησης ήδη η συμμετοχή στη Συμφωνία του Μάαστριχτ, η στήριξή της όχι μόνο απευθείας από τα δυο αστικά κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά και από πολιτικούς, οικονομολόγους, δημοσιολόγους, που σήμερα εμφανίζονται δυσαρεστημένοι από το ενδεχόμενο ευρωκοινοτικών επιτηρητών στα κρατικά όργανα; Μήπως αντίστοιχα δεν είχε συνοδευτεί από αντίστοιχα μέτρα η διαχείριση των πόρων του Σχεδίου Μάρσαλ στην Ελλάδα στα χρόνια του ΔΣΕ και αμέσως μετά; Μήπως ήταν λιγότερη «εκχώρηση» η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, η εκχώρηση δικαιωμάτων στρατιωτικής διοίκησης ακόμα σε χώρα, την Τουρκία, που σε μακρόχρονη περίοδο εκδηλώνει με οξύτητα διεκδικήσεις, ακόμα και με διακηρυγμένο «casus belli»;

Γι’ αυτό και η φιλολαϊκή λύση του προβλήματος των συνεπειών της οικονομικής κρίσης, μέρος της οποίας είναι και το δημόσιο χρέος και η επιδείνωση της διεθνούς θέσης της Ελλάδας, είναι η λύση στο πεδίο της εξουσίας που θα επιβάλει λύση στο πεδίο της οικονομίας, με κοινωνική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, για κεντρικά σχεδιασμένη κοινωνική παραγωγή και υπηρεσίες, με στόχο τη σχεδιοποιημένη ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Η καθημερινότητα είναι γεμάτη από παραδείγματα αυτής της αναγκαιότητας. Πρόσφατα υποστηρίχτηκε από εκπρόσωπο της κυβέρνησης, ότι έξοδος της Ελλάδας από την αγορά χρήματος, είτε γιατί θα είχε προχωρήσει σε μη εξυπηρέτηση του χρέους της χωρίς διαπραγμάτευση και συμφωνία είτε γιατί δε θα είχε τη συμφωνημένη στήριξη σύμμαχων ιμπεριαλιστικών κέντρων, ΕΕ και ΔΝΤ, θα σήμαινε έλλειψη πόρων για εισαγωγή βασικών εμπορευμάτων, όπως σιταριού και ζάχαρης. Ομως, ανεξάρτητα από τον κινδυνολογικό χαρακτήρα της συγκεκριμένης αναφοράς, αναδεικνύεται η παραλογική αντιφατικότητα του καπιταλισμού: Από τη συμμετοχή στην ΕΕ ευνοήθηκε η κερδοφορία των ελληνικών τραπεζών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των μεγαλοεισαγωγέων και εξαγωγέων σε μια αγορά ευρύτερη της ελληνικής.

Στους γενικούς κανόνες της ΕΕ, μονταρισμένους να εξυπηρετούν την κεφαλαιακή τάση «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό», δηλαδή την τάση συγκεντροποίησης, υποτάχθηκε και η συρρίκνωση της παραγωγής ζάχαρης και μαλακού σιταριού στην Ελλάδα, των ναυπηγείων, της υφαντουργίας και λοιπών κλάδων και εμπορευμάτων, ενώ ενισχύθηκε η παραγωγή και η εξαγωγή εμπορευμάτων από άλλες εγχώριες βιομηχανίες, π.χ. μεταλλουργικές, τροφίμων - ποτών, κατασκευαστικές, με στόχο την πρόσθετη κερδοφορία κι όχι την κάλυψη των εγχώριων λαϊκών αναγκών. Αυτή την τάση εξυπηρέτησαν και οι ελληνικές τράπεζες. Αλλωστε πρωτοστάτησαν στην εξαγωγή κεφαλαίων στα Βαλκάνια, στην Τουρκία, στα κράτη που προέκυψαν από την καπιταλιστικοποίηση της ΕΣΣΔ, στην Αίγυπτο και σε άλλα κράτη της Μεσογείου, ακόμα και στις ΗΠΑ, Βρετανία. Αυτή την τάση εξυπηρετούσαν και πολιτικές αποφάσεις, όπως η διεξαγωγή έργων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η παραχώρηση δημόσιας γης σε κατασκευαστικές και άλλες εταιρείες, η συγκρότηση προγραμμάτων (ΚΠΣ, ΕΣΠΑ) χρηματοδότησης μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, μονοπωλιακών ομίλων, οι νόμιμες και άτυπες δυνατότητες φοροαπαλλαγών τους. Ευνόησαν την επέκταση του ελληνόκτητου εμπορικού στόλου.

Και να θέλει δεν μπορεί ν’ ανατρέψει αυτή την τάση μια κυβέρνηση στο όνομα της «αριστερής» φυσιογνωμίας της, αν δεν είναι προϊόν διακηρυγμένης θέλησης και δράσης, σύγκρουσης και ανατροπής των μονοπωλίων, της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, της οικονομικής κυριαρχίας της, της πολιτικής εξουσίας που εκφράζει, προστατεύει, ενισχύει αυτή την τάση. Αυτή η τάση δεν ανατρέπεται με μια φαινομενικά ορμητική «έφοδο» στη Βουλή, που άλλωστε δεν αποτελεί το κύριο κρατικό ή έστω και κυβερνητικό όργανο της εξουσίας του κεφαλαίου.

Ολα τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι χέρι-χέρι με τις δυνατότητες διεύρυνσης του ταξικού αγώνα, της λαϊκής συμμαχίας, πηγαίνουν και ιδιαίτερες πλευρές της ταξικής πάλης, τόσο ιδεολογικές-πολιτικές όσο και αντίκρουσης οποιασδήποτε μορφής προβοκάτσιας χειραγώγησης και καταστολής.

Το κόμμα μας αταλάντευτα και με αυξανόμενη ωριμότητα θα δράσει ολόπλευρα, πολυεπίπεδα και πολύμορφα, μαζί με τις όλο και ευρύτερες εργατικές και λαϊκές δυνάμεις που συσπειρώνονται μαζί με τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, τους φίλους του Κόμματος.

Το ΚΚΕ έχει αποκτήσει ιδεολογική - πολιτική - οργανωτική ωριμότητα από την πορεία της ταξικής πάλης στην Ελλάδα και διεθνώς στον 20ό αιώνα, από την αναμφισβήτητη κοινωνική πρόοδο που επέφερε η πρώτη νικηφόρα Σοσιαλιστική Επανάσταση στη Ρωσία, το Νοέμβρη του 1917, από την ιστορική πείρα που έδωσε η 70χρονη άνιση πορεία της στο ζήτημα της κοινωνικής επανάστασης για την κατάργηση του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, έργο που αποδείχτηκε πιο δύσκολο, πιο σύνθετο από την άποψη της ταξικής πάλης, απ’ όσο μπόρεσε να προβλέψει και να εξηγήσει, να σχεδιάσει τη διεξαγωγή του ο υποκειμενικός παράγοντας, η εργατική εξουσία με επικεφαλής την κομμουνιστική πρωτοπορία.

Το περιεχόμενο της τελευταίας έκδοσης της ΚΟΜΕΠ, Νοέμβρη - Δεκέμβρη 2011, είναι προσανατολισμένο αφενός στην ερμηνεία των πιο πρόσφατων εξελίξεων της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα και της κυβερνητικής διαχείρισής της, αφετέρου σε ζητήματα στρατηγικής και δράσης, με αφορμή τα 94 χρόνια από την Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση στη Ρωσία.

Στην ενότητα «Οικονομική κρίση» περιλαμβάνεται κείμενο του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ με τίτλο «Για την κυβερνητική οικονομική πολιτική διαχείριση της κρίσης», το οποίο αναφέρεται στην εξέλιξη της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, στην απόφαση για ελεγχόμενη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας, όπως αυτή διαμορφώθηκε στην σύνοδο της ΕΕ στις 26 και 27 Οκτώβρη του 2011. Επίσης επικεντρώνεται στις αστικές αντιθέσεις γύρω απότους στόχους του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Πολιτικής.

Στα ιστορικά συμπεράσματα για την στρατηγική του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος αναφέρεται το άρθρο με τίτλο «Οκτώβρης 1917: Συμπεράσματα για την στρατηγική» που δημοσιεύεται στην ενότητα «Οκτωβριανή Επανάσταση». Το άρθρο αναδεικνύει βασικούς σταθμούς της ιστορικής πορείας διαμόρφωσης της γραμμής των μπολσεβίκων από το 1905 έως το Οκτώβρη του 1917. Επίσης θέτει προβληματισμούς που αφορούν την περαιτέρω μελέτη της στρατηγικής της Κομμουνιστικής Διεθνούς τις δεκαετίες 1920 και 1930.

Στην ίδια ενότητα δημοσιεύεται ντοκουμέντο του ΡΚΚ(μπ) της δεκαετίας του 1920, μεταφρασμένο από τη ρώσικη γλώσσα, που συμβάλλει στη μελέτη σχετικά με το ρόλο του ΚΚ στην καθοδήγηση της δικτατορίας του προλεταριάτου και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Συγκεκριμένα δημοσιεύονται αποσπάσματα από την Απόφαση του 10ου Συνεδρίου του ΡΚΚ(μπ) που πραγματοποιήθηκε το Μάρτη του 1921 .

Το άρθρο με τίτλο «Ρώσικη πρωτοπορία: Μια σύντομη επισκόπηση» που δημοσιεύεται στην ίδια ενότητα, βασίζεται σε εισήγηση συζήτησης που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 37ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - ΟΔΗΓΗΤΗ στην Αθήνα. Πρόκειται για μια πρωτότυπη δουλειά ενασχόλησης με το καλλιτεχνικό ρεύμα της «ρώσικης πρωτοπορίας», την επίδρασή του στην καλλιτεχνική δημιουργία που στρατεύτηκε στο πλευρό της Οκτωβριανής επανάστασης, στη διαμόρφωση του ρεύματος του «σοσιαλιστικού ρεαλισμού». Το άρθρο, παρόλο που θίγει τις φιλοσοφικές αφετηρίες των ρευμάτων που αποτέλεσαν τη «ρώσικη πρωτοπορία», έχει το χαρακτήρα επισκόπησης, όπως αναφέρει και ο τίτλος και δε φιλοδοξεί να εξαντλήσει αυτό το θέμα, κάτι που άλλωστε προϋποθέτει μια βαθύτερη μελέτη.

Στην ενότητα «90 χρόνια ΚΟΜΕΠ - Ιστορικό υλικό» δημοσιεύεται κείμενο γραμμένο και δημοσιευμένο στην ΚΟΜΕΠ το Μάη του 1947, με τίτλο «Προβλήματα εμφυλίου πολέμου». Το κείμενο αναφέρεται στους στρατιωτικούς όρους διεξαγωγής του αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, οι οποίοι είναι άμεσα συνδεδεμένοι με τον πολιτικό χαρακτήρα του ένοπλου αγώνα. Επιλέχθηκε η δημοσίευσή του γιατί προσφέρει στοιχεία απέναντι στην άποψη που προβάλλει η οπορτουνιστική ιστοριογραφία γύρω από την ένοπλη ταξική σύγκρουση του 1946-1949, ότι η πολιτική του ΚΚΕ με το αγώνα του ΔΣΕ ήταν τυχοδιωκτισμός, αφού ο ΔΣΕ ήταν εξαρχής καταδικασμένος, με δεδομένο ότι ο συσχετισμός δυνάμεων το 1946 ήταν δυσμενέστερος για το ΚΚΕ και το λαϊκό κίνημα, σε σύγκριση με το συσχετισμό του 1944.

Η ενότητα «Βιβλιοπαρουσίαση» αφοράτο υπόέκδοση από τη «Σύγχρονη Εποχή» λογοτεχνικό έργο του Εμ. Καζακίεβιτς «Το γαλάζιο τετράδιο» που αναφέρεται στην παράνομη δράση του ΡΚΚ(μπ) και του Λένιν, λίγους μήνες πριν την Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, στον ιδεολογικό - πολιτικό αγώνα προετοιμασίας της. Στο παρόν τεύχος της ΚΟΜΕΠ δημοσιεύονται Κομματικά Ντοκουμέντα της περιόδου 24.8.2011 - 26.10.2011, καθώς και τα περιεχόμενα των τευχών της ΚΟΜΕΠ του έτους 2011.

Τέλος διευκρινίζουμε ότι το κείμενο της Σύνταξης γράφτηκε ενώ ήταν ακόμα ανοικτές οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα ως προς τη σταθερότητα της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου.