Της Σύνταξης

Η χρονιά που έφυγε χαρακτηρίστηκε από το βάθεμα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, την ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή, αλλά και σε άλλες περιοχές του πλανήτη, την εμφάνιση πιο έντονων προβλημάτων συνοχής στο εσωτερικό της ΕΕ.

Σε αυτή τη βάση εμφανίστηκαν προβλήματα σταθερότητας του υπάρχοντος αστικού πολιτικού συστήματος και της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος που είχε την πλειοψηφία στη Βουλή από τις εκλογές του 2009. Η αντικατάσταση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ από την τρικομματική κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ.) με πρωθυπουργό το Λουκά Παπαδήμο εκφράζει την ανάγκη της αστικής τάξης να συνενώσει τις πολιτικές δυνάμεις της με στόχο: τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης και της μεγάλης όξυνσης του προβλήματος του δημοσιονομικού χρέους και κυρίως την αντιμετώπιση της εργατικής και λαϊκής δυσαρέσκειας και την αναχαίτιση του εργατικού κινήματος.

 Οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης και της σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής σε συνδυασμό με την παρέμβαση του ΚΚΕ προκάλεσαν άνοδο της ταξικής πάλης, η οποία εκφράστηκε με σημαντικές απεργιακές κινητοποιήσεις, όπως με την 48ωρη απεργία στις 19 και 20 Οκτώβρη, με ταξικές αναμετρήσεις σε βιομηχανικούς χώρους, όπως με την πολυήμερη απεργία των εργατών στην «Ελληνική Χαλυβουργία». Απεργία που αναδείχτηκε σε σύμβολο των κινητοποιήσεων του προηγούμενου διαστήματος και στην οποία εκφράστηκε και εκφράζεται πολύμορφη αλληλεγγύη διάφορων τμημάτων της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Παράλληλα στις εργατικές και λαϊκές γειτονιές αναπτύχθηκε πολύμορφη δραστηριότητα με κινητοποιήσεις ενάντια στα φορολογικά χαράτσια μέσω της ΔΕΗ, την υπολειτουργία παιδικών σταθμών και σχολείων, κέντρων υγείας και νοσοκομείων, με μορφές οργάνωσης της ταξικής αλληλεγγύης σε απολυμένους, άνεργους, καταστραμμένους αυτοαπασχολούμενους κλπ. Πήρε τη μορφή λαϊκών συνελεύσεων και συγκρότησης λαϊκών επιτροπών ως μορφές κοινής πάλης εργατοϋπάλληλων και αυτοαπασχολούμενων, με την ιδιαίτερη ένταξη νέων και γυναικών της εργατικής και της λαϊκής οικογένειας, με τα οξυμένα προβλήματα των χιλιάδων ανέργων κ.ά.

Την προηγούμενη χρονιά οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ συνέβαλαν με όλες τους τις δυνάμεις στην προσπάθεια για την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού-εργατικού κινήματος με ταξικό προσανατολισμό, για την οργάνωση των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων σε κατεύθυνση σύγκρουσης με τους καπιταλιστές και την εξουσία τους, για την προώθηση της λαϊκής συμμαχίας. Ταυτόχρονα εντάθηκε η κρατική και εργοδοτική βία, η δράση προβοκατόρικων μηχανισμών του αστικού κράτους, η τρομοκράτηση των εργαζόμενων, η συκοφάντηση των εργατικών και λαϊκών αγώνων. Αστικά αλλά και οπορτουνιστικά κόμματα, αστικά ΜΜΕ, διάφοροι θύλακες προβοκάτσιας και ενεργοποίησης της καταστολής έπαιξαν το ρόλο τους στο σχέδιο επίθεσης ενάντια στο ΚΚΕ, στην ΚΝΕ, στο ΠΑΜΕ, σε διάφορες αντιμονοπωλιακές συσπειρώσεις.

Ομως οι αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος δεν μπορούν να εξαλειφθούν με την ένταση της βίας και της καταστολής απέναντι στην εργατική τάξη και το κίνημά της. Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης οξύνονται και οι ενδοαστικές και οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, γίνονται πιο φανερές οι αδυναμίες της αστικής διακυβέρνησης με περισσότερο είτε φιλελεύθερη είτε κρατικο-επεκτατική μορφή. Οξύνονται οι αστικές αντιθέσεις ως προς την επιλογή ξένων συμμάχων, ως προς την πολιτική απέναντι σε μικροαστικά σύμμαχα στρώματα. Ολες αυτές οι αντιθέσεις που είχαν και έχουν την έκφρασή τους στο εσωτερικό των αστικών κομμάτων, πρώτ’ απ’ όλα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, πήραν τη μορφή αμφισβήτησης των προέδρων τους, αποχώρησης στελεχών ή και ομάδας στελεχών τους, διαμόρφωσης νέων πολιτικών κινήσεων ή και κομμάτων.

Σε αυτό το έδαφος διαμορφώθηκε μια πολιτική τάση αμφισβήτησης «σημείων» των Μνημονίων - Συμφωνιών που συνήψε η κυβέρνηση με ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ ή αμφισβήτησης της διαπραγματευτικής ικανότητας της προηγούμενης κυβέρνησης ή και της ικανότητας της μιας ή της άλλης κυβέρνησης στην εφαρμογή των δανειακών συμφωνιών.

Σε αυτή την κατεύθυνση ειδικό ρόλο διαδραμάτισαν και διαδραματίζουν τα διάφορα τμήματα του οπορτουνιστικού χώρου (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ.) που με τη δράση και τις θέσεις τους προωθούν την αστική αντιμνημονιακή γραμμή ως πλαίσιο πάλης για το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Ορισμένα από αυτά συντηρούν αυταπάτες για τη δυνατότητα φιλολαϊκής μεταρρύθμισης της ΕΕ ή προβάλλουν ως στόχο την έξοδο από την Ευρωζώνη χωρίς αποδέσμευση από την ΕΕ ή υπερθεματίζουν για την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα χωρίς να θίγουν το χαρακτήρα της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Κρύβονται πίσω από την επιλεκτική προβολή διεκδίκησης κάποιων περιορισμένων κρατικοποιήσεων, κυρίως στο χώρο των τραπεζών. Ολες αυτές οι δυνάμεις συγκλίνουν με διαφορετικές αιτιολογήσεις στο στόχο συμμετοχής ή στήριξης μιας κυβέρνησης των «αριστερών» ή «αντιμνημονιακών» δυνάμεων στο έδαφος της αστικής εξουσίας. Σπέρνουν την αυταπάτη στα εργατικά και λαϊκά στρώματα ότι είναι δυνατό να επιστρέψουμε στις συνθήκες που μπορούσε η αστική διαχείριση να περιλαμβάνει και ορισμένες παραχωρήσεις προς όφελος των εργαζομένων. Ταυτόχρονα συκοφαντούν την πολιτική γραμμή του ΚΚΕ ως «σεχταριστική», ως γραμμή που παραπέμπει τα πάντα στη «δευτέρα παρουσία της λαϊκής εξουσίας». Συνειδητά αποσιωπούν ότι η πολιτική του ΚΚΕ δεν είναι αποσπασμένη από την πάλη παρεμπόδισης των αντιλαϊκών μέτρων, την αντίσταση στην αντεργατική επέλαση του κεφαλαίου, τη μάχη για την επιβίωση των εργαζόμενων και των άνεργων, αλλά συνδέει τη γραμμή εργατικής-λαϊκής αντεπίθεσης με τη συνειδητοποίηση και οργάνωση στην προοπτική να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις σύγκρουσης με την εξουσία του κεφαλαίου για ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Σήμερα που οι εξελίξεις αναδεικνύουν πιο καθαρά το χαρακτήρα του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος ως συστήματος εξαπάτησης των εργαζομένων και ως δικτατορίας του κεφαλαίου είναι ευκαιρία για τους κομμουνιστές να συμβάλουν αποφασιστικά έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να ξεπεράσουν αυταπάτες ότι μια ανασύνθεση του αστικού πολιτικού συστήματος, μια αλλαγή στο συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στις αστικές πολιτικές δυνάμεις μπορεί να φέρει φιλολαϊκές λύσεις. Αξιοποιώντας τις επόμενες εκλογές με σκοπό την περαιτέρω αποδυνάμωση των αστικών κομμάτων και την ενίσχυση του ΚΚΕ, δεν πρέπει να έχουν καμία αυταπάτη ότι η ανατροπή της αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής θα γίνει κοινοβουλευτικά. Αντίθετα, όλα θα εξαρτηθούν από την πορεία της ταξικής πάλης.

Εγκατάλειψη των αστικών κομμάτων από τους εργάτες και τις εργάτριες, από τους μισθωτούς σημαίνει ότι εκφράζουν τη συσπείρωσή τους με το ΚΚΕ και στο σωματείο και στις εκλογές, σημαίνει ότι δημιουργούν προϋποθέσεις μαζικοποίησης των συνδικάτων με ταξικό προσανατολισμό, ότι αλλάζουν το συσχετισμό στις ομοσπονδίες και στα εργατικά κέντρα, ότι τα καθιστούν ικανά για οργανωμένη λαϊκή ανυπακοή στο αστικό κράτος στην κατεύθυνση κατάκτησης της εργατικής-λαϊκής εξουσίας. Οι επικείμενες βουλευτικές εκλογές αυτή τη δυναμική μπορούν και πρέπει να καταγράψουν.

Η έναρξη της νέας χρονιάς προμηνύει νέες εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση και την Ευρωζώνη, με σημαντικές αλλαγές στη μορφή που πήραν στη δεκαετία του 1990. Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του ΚΚΕ για την ΕΕ ως προωθημένη συμμαχία των καπιταλιστικών κρατών στην Ευρώπη, που χαρακτηρίζεται από την ανισομετρία, τις ανισότιμες σχέσεις στο εσωτερικό της, την κυριαρχία των ισχυρότερων καπιταλιστικών δυνάμεων, τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.

Η τελευταία Συμφωνία του Eurogroup είναι ένας εύθραυστος συμβιβασμός, όχι γιατί είναι αποτέλεσμα κακής διαπραγμάτευσης ανάμεσα σε μέρος των ευρωπαϊκών κρατών και τη Γερμανία με τους συμμάχους της, αλλά γιατί δεν μπορεί να αμβλύνει τις αντιθέσεις στους κόλπους της ΕΕ. Πολύ περισσότερο που πιο έντονα από πριν εμφανίζονται αντιθέσεις ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου στο εσωτερικό των καπιταλιστικών ευρωπαϊκών κρατών (π.χ. στη Μ. Βρετανία σε σχέση με τη στάση της κυβέρνησης Κάμερον απέναντι στην ΕΕ, στη Γερμανία σε σχέση με τη δημοσιονομική διαχείριση στην Ευρωζώνη κλπ.).

Η προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας στο νέο δημοσιονομικό πλαίσιο της Ευρωζώνης είναι βαθιά αντιλαϊκή, ενώ δε θα οδηγήσει ούτε σε έξοδο από την πτώση της βιομηχανικής παραγωγής και συνολικότερα της οικονομικής δραστηριότητας, δηλαδή σε έξοδο από την κρίση και σε ανάκαμψη, ούτε σε μείωση του δημοσίου χρέους.

Το νέο αντιλαϊκό πακέτο που προωθείται από την κυβέρνηση περιλαμβάνει: Μειώσεις σε κατώτατα όρια μισθών, σε μισθούς πρώην ΔΕΚΟ, στον 13ο και 14ο στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, στις επικουρικές και στο εφάπαξ, στις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές, μονιμοποίηση του τέλους ακινήτων και άλλων επιβαρύνσεων.

Σε αυτές τις συνθήκες πρέπει να είναι καθαρό για τους εργαζόμενους ότι τα τμήματα του κεφαλαίου (ελληνικού και ξένου), που υποστηρίζουν την επιστροφή της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα συνδεδεμένο με τη βρετανική λίρα ή το δολάριο, σε καμιά περίπτωση δε νοιάζονται για την άρση των αντιλαϊκών - αντεργατικών μέτρων των μνημονίων της ελληνικής κυβέρνησης με το ΔΝΤ και την ΕΕ. Αυτό για το οποίο ενδιαφέρονται είναι να βγουν ενισχυμένα από τη διαδικασία απαξίωσης κεφαλαίου που συντελείται είτε μέσα στο πλαίσιο της Ευρωζώνης είτε με έξοδο από αυτή. Σε κάθε περίπτωση ενιαίος στόχος όλων των τμημάτων του κεφαλαίου είναι η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας που σημαίνει πτώχευση για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα πρέπει μαζικά να απορρίψουν τους εκβιασμούς που καλλιεργούνται ότι μια προοπτική αποδέσμευσης της Ελλάδας από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία είναι καταδικασμένη εξαιτίας του αρνητικού συσχετισμού δύναμης που υπάρχει σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο.

Η όξυνση των αντιφάσεων, των αδιεξόδων της αστικής διαχείρισης, των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων για τον έλεγχο των αγορών πρώτων υλών και των δρόμων μεταφοράς τους, καθώς και η ενιαία τάση για πτώση του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης, των μισθωτών και γενικότερα των λαϊκών στρωμάτων δεν αφορούν μόνο τα καπιταλιστικά κράτη που είναι ενταγμένα στην ΕΕ, αλλά και καπιταλιστικά κράτη που βρίσκονται σε άλλες περιφέρειες του πλανήτη. Αυτό σημαίνει ότι συσσωρεύεται εύφλεκτο υλικό που μπορεί τα επόμενα χρόνια να πυροδοτήσει λιγότερο ή περισσότερο γενικευμένους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και συγκρούσεις, αλλά και επαναστάσεις. Η δυνατότητα και η πάλη για την εργατική-λαϊκή εξουσία τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλα καπιταλιστικά κράτη δεν είναι προδικασμένη, ακριβώς γιατί ως δυνατότητα πάλης ενισχύεται, όπως άλλωστε έχει φανεί και ιστορικά, σε συνθήκες που προκύπτουν ρήγματα τόσο στο εσωτερικό των καπιταλιστικών κρατών όσο και στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Γι’ αυτό το λόγο το ζήτημα πρώτης γραμμής που τίθεται μπροστά στα κομμουνιστικά κόμματα είναι η ετοιμότητα και ικανότητα να αξιοποιήσουν αυτές τις αντικειμενικές συνθήκες που διαμορφώνονται, στην κατεύθυνση της επαναστατικής πάλης για την εργατική λαϊκή εξουσία.

Στο 1ο τεύχος του 2012 της ΚΟΜΕΠ, στην ενότητα «Ιδεολογία - Πολιτική» δημοσιεύεται κείμενο της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ σχετικά με την αστική «αντιμνημονιακή» γραμμή και το ρόλο του οπορτουνισμού στην ενσωμάτωση της λαϊκής και εργατικής δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας σε αυτή τη γραμμή. Οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν σημαντικά μειωμένα τα ποσοστά των αστικών κομμάτων της δικομματικής εναλλαγής τροφοδοτούν αντικειμενικά τις αυταπάτες ότι μια «αντιμνημονιακή» κοινοβουλευτική πλειοψηφία μπορεί να προσφέρει φιλολαϊκή διέξοδο. Το κείμενο αναδεικνύει ότι η αντιπαράθεση με αυτή την πολιτική γραμμή είναι προϋπόθεση για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων από την αστική πολιτική.

Στην ίδια ενότητα δημοσιεύεται έκθεση της Νομαρχιακής Οργάνωσης Βιομηχανίας της ΚΟ Αττικής που συντάχτηκε τον Οκτώβρη του 2011, στην οποία καταγράφονται αντιλήψεις και ιδεολογήματα που αναπαράγονται από τους μηχανισμούς των κεφαλαιοκρατών, αλλά και από αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις μέσα στους χώρους εργασίας και που μαζί με άλλους παράγοντες επιδρούν ανασταλτικά στην ανάπτυξη πολιτικά ολοκληρωμένης εργατικής συνείδησης. Η δράση των ΚΟ του ΚΚΕ σε αυτούς τους χώρους πρέπει να διεξάγεται και ως ιδεολογική-πολιτική πάλη ενάντια σε όλες τις αστικές, ρεφορμιστικές, οπορτουνιστικές επιδράσεις, να κατευθύνεται στη ζύμωση της αναγκαιότητας της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, του κεντρικού σχεδιασμού, ως νέων σχέσεων που επιβάλλει η εργατική-λαϊκή εξουσία. Προϋποθέτει σε μεγάλο βαθμό την ανάπτυξη της ικανότητας διεξαγωγής σύνθετης ιδεολογικής διαπάλης, που θα συνδυάζεται με τη δράση για την οργάνωση των εργαζομένων σε ταξική κατεύθυνση, με τη διεξαγωγή απεργιακών αγώνων και συγκρούσεων με το κεφάλαιο.

Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου - Μέσης Ανατολής οξύνονται γύρω από το ζήτημα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή. Γύρω από αυτό το ζήτημα συγκρούονται συμφέροντα καπιταλιστικών κρατών, δημιουργούνται συμμαχίες, άξονες και αντιάξονες. Το ζήτημα αυτό περιπλέκεται, αφού συνδέεται με τις εξελίξεις στη Κύπρο, το Λίβανο, τη Συρία και τη Παλαιστίνη, το Ιράν καθώς και με τις ελληνοτουρκικές αντιθέσεις στο Αιγαίο, δηλαδή με όλα τα φλέγοντα ζητήματα της περιοχής. Το ΚΚΕ έγκαιρα, το Φλεβάρη του 2011, στην Απόφαση της ΚΕ για τις εξελίξεις στην περιοχή εκτιμούσε: «Τμήμα της αστικής τάξης της χώρας μας, καθώς και ξένα μονοπώλια ενδιαφέρονται για την άμεση εκμετάλλευση των ενεργειακών πηγών, των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στο Αιγαίο. Η βιασύνη της ελληνικής άρχουσας τάξης να κλείσει θέματα δεν αφορά μόνο την αναβάθμιση της Τουρκίας, αλλά και τους δικούς της σχεδιασμούς, ιδιαίτερα μετά την αναβάθμιση των σχέσεων με το Ισραήλ. Πολλαπλασιάζονται τα σενάρια για τη λεγόμενη “συνεκμετάλλευση του Αιγαίου”, που στην πραγματικότητα σημαίνει την παραχώρηση του ενεργειακού πλούτου που βρίσκεται σε περιοχή ευθύνης του ελληνικού κράτους, “βορά” στις ορέξεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου».

Επίσης, το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, σε ανακοίνωσή του στις 21 Σεπτέμβρη του 2011 επισήμανε: «Ο λαός μας δεν πρέπει να έχει καμία εμπιστοσύνη στις αστικές δυνάμεις και στους εκπροσώπους τους, στις κυβερνήσεις τους, δεν πρέπει να αποδεχθεί να θυσιαστεί για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και να συντριβεί μέσα στους ανταγωνισμούς των μονοπωλιακών ομίλων, των αστικών κυβερνήσεων και των ιμπεριαλιστικών αξόνων κι αντιαξόνων. Ο λαός μας έχει ιστορική υποχρέωση να αγωνιστεί ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα, ενάντια στον πόλεμο και να απαιτήσει τον απεγκλωβισμό από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια, με λαϊκή συμμαχία, για μια άλλη εργατική - λαϊκή εξουσία, να αποδεσμευτεί η χώρα από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η υπεράσπιση των συνόρων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση των σχεδίων του ενός ή άλλου ιμπεριαλιστικού πόλου, της κερδοφορίας της μιας ή άλλης μονοπωλιακής επιχείρησης, αλλά είναι αναπόσπαστη με την πάλη για ριζοσπαστικές αλλαγές, για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου».

Στην καταγραφή των εξελίξεων των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην περιοχή, στη διαμόρφωση αξόνων και αντιαξόνων, αναφέρεται το άρθρο που δημοσιεύεται στην ενότητα «Διεθνής Οικονομία» με τίτλο «Ο “ενεργειακός πόλεμος” στην Ανατολική Μεσόγειο».

Στην ενότητα «Σελίδες Ιστορίας του ΚΚΕ» δημοσιεύεται κείμενο που αναφέρεται στην αναγκαιότητα της ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής αυτοτέλειας του κομμουνιστικού κόμματος σε όλες τις συνθήκες, όπως αυτή προκύπτει από την ίδια τη φυσιογνωμία του ΚΚ, αλλά και από την ιστορική πείρα του ΚΚΕ. Το ζήτημα αυτό αναδεικνύεται στο «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Β΄ τόμος (1949-1968)» ως ένα από τα θεμελιακά συμπεράσματα από την ιστορία του Κόμματος. Αναδεικνύεται η ανάγκη διασφάλισης της πολιτικής και οργανωτικής αυτοτέλειας του ΚΚ σε όλες τις συνθήκες, νόμιμης, ημινόμιμης ή παράνομης δράσης, άτυπης ή πιο συγκροτημένης συμμαχίας με άλλες δυνάμεις. Η δράση για τη ντεφάκτο κατοχύρωση της ανοιχτής δημόσιας δράσης του Κόμματος, όταν βρίσκεται σε συνθήκες ολικής ή μερικής κρατικής απαγόρευσης, είναι αναγκαιότητα της πάλης για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών δυνάμεων.

Στην ενότητα «Βιβλιοπαρουσίαση» προβάλλονται το βιβλίο του Τηλέμαχου Λουγγή «Επισκόπηση Βυζαντινής Ιστορίας» τόμος Β΄ (1204-1453) και η συλλογή κειμένων «Κ. Μαρξ - Φρ. Ενγκελς: Κείμενα για την κρίση», που κυκλοφόρησαν το Σεπτέμβρη του 2011 από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Τέλος στο 1ο τεύχος της ΚΟΜΕΠ του 2012 δημοσιεύονται τα Κομματικά Ντοκουμέντα της περιόδου 27.10.2011 έως 31.12.2011.