ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ ΣΤΗ ΔΙΕΥΡΥΜΕΝΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΕ ΓΙΑ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ (9 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2017)

Προς τιμήν των 100 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ, να στρατεύσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να αποκτήσει το Κόμμα πιο πλατιούς, πιο βαθιούς και ακόμα πιο γερούς δεσμούς με την εργατική τάξη, ισχυρές ΚΟΒ και από πιο προωθημένες θέσεις να δυναμώσει τον αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, για το σοσιαλισμό.

Δεν είναι υπερβολή να επαναλάβουμε ότι η οικονομική καπιταλιστική κρίση όλα αυτά τα χρόνια –και ανεξάρτητα εάν φαίνεται να περνά σε φάση έστω ασθενικής ανάκαμψης– ανέδειξε ακόμα πιο έντονα τα ιστορικά όρια του καπιταλιστικού συστήματος. Έχουν οξυνθεί όλες οι αντιφάσεις και δεν έχουν ξεπεραστεί οι δυσκολίες γενικότερα για πέρασμα σε νέο κύκλο διευρυμένης αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου.

Όλο αυτό το χρόνο, μας έχει δοθεί η δυνατότητα με αφορμή τις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, να αναδείξουμε την προγραμματική μας θέση ότι ζούμε στην εποχή της αναγκαιότητας για το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, αφού είναι ώριμες οι υλικές προϋποθέσεις για τη σοσιαλιστική οργάνωση της παραγωγής και της κοινωνίας. Ότι αυτό απορρέει από την ωρίμανση του κοινωνικού χαρακτήρα της εργασίας και την όξυνση της αντίθεσής του με την καπιταλιστική ιδιοκτησία. Ότι αυτή η αντίφαση έχει φέρει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής σε πλήρη αντίθεση με τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Ότι η ωρίμανση των υλικών προϋποθέσεων δεν καθορίζεται από το συσχετισμό δυνάμεων.

Από τις εκτιμήσεις αυτές που συμπληρώνονται κι εμπλουτίζονται από τις εξελίξεις που είναι καθημερινές, σε όλα τα επίπεδα στο εσωτερικό και διεθνώς, απορρέουν μεγάλα και ιστορικής σημασίας καθήκοντα για το Κόμμα μας.

Πρωταρχικής σημασίας καθήκον για το Κόμμα, όπως αποφάσισε το 20ό Συνέδριό μας, είναι η ισχυροποίησή του, ώστε να γίνει ικανό, ως κόμμα της επαναστατικής ανατροπής να ηγηθεί της ανασυγκρότησης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, της ενίσχυσης της κοινωνικής συμμαχίας σε αντικαπιταλιστική-αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, στην πάλη κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, για την εργατική εξουσία, το σοσιαλισμό.

Είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε να σηκώσουμε επάξια το μεγάλο βάρος ευθύνης που έχουμε απέναντι στην εργατική τάξη, το λαό, για την υπεράσπιση και διεκδίκηση δικαιωμάτων, για την ανατροπή και το σοσιαλισμό.

Μπορούμε να ανταποκριθούμε στο καθήκον της αντιμετώπισης κάθε εξέλιξης, απότομης όξυνσης της κατάστασης, πολέμου, αλλαγών και αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού κ.ά. Να γινόμαστε πραγματικά Κόμμα παντός καιρού και όχι μόνο στα λόγια, γιατί και αυτός είναι υπαρκτός κίνδυνος που πρέπει να συνειδητοποιηθεί.

Βασικός παράγοντας που κρίνει το ρόλο και την αποτελεσματικότητα του Κόμματος στο εργατικό κίνημα, στην ταξική πάλη είναι η κομματική οικοδόμηση στη βιομηχανία, σε κλάδους στρατηγικής σημασίας, η αύξηση της δύναμης και επιρροής στη μεγάλη μάζα της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα στα νεότερα τμήματά της.

Αυτή η οργανωμένη δύναμη, ατσαλωμένη και αποφασισμένη στα βιομηχανικά, εμπορικά και συγκοινωνιακά κέντρα, στα κέντρα επικοινωνιών κι ενέργειας είναι το θεμέλιο του Κόμματος και η προϋπόθεση για τη συγκέντρωση των απαραίτητων δυνάμεων στα κρίσιμα μέτωπα της ταξικής πάλης και σήμερα, αλλά και πολύ περισσότερο σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης.

Βαδίζοντας προς τα 100 χρόνια από την ίδρυση του Κόμματος και προς τιμήν αυτού του μεγάλου ιστορικού γεγονότος και μπροστά στα καθήκοντα που μας βάζει η ίδια η εξέλιξη της ταξικής πάλης, η διευρυμένη σημερινή Σύνοδος της ΚΕ πρέπει να αποτελέσει πραγματικό σταθμό, με στόχο όλες οι Οργανώσεις του Κόμματος, τα στελέχη, τα μέλη, οι ΚΝίτες και οι ΚΝίτισσες να ριχτούμε με όλες μας τις δυνάμεις στην εκπλήρωση του βασικού αυτού καθήκοντος.

Να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας σε ενεργητικότητα, μαχητικότητα, σε πρωτοβουλίες και αποτελεσματικά έργα, αντάξια της ιστορικής αποστολής του Κόμματος και των παραδόσεών του.

Με συλλογική ευθύνη και δέσμευση να υλοποιήσουμε τους στόχους οικοδόμησης που έχουμε σχεδιάσει. Να φτάσουμε στο τέλος του 2018 με το κεφάλι ψηλά και την ικανοποίηση ότι φέραμε σε πέρας ένα πολύ μεγάλης σημασίας και αξίας έργο.

Η οικοδόμηση του Κόμματος στην εργατική τάξη, με βάση τις απαιτήσεις που απορρέουν από το Πρόγραμμά του και το Καταστατικό του, προϋποθέτει συνεχή βελτίωση του επιπέδου καθοδήγησης των οργάνων, των στελεχών, των ΚΟΒ, συνεχή βελτίωση και ανάπτυξη της οργανωτικής πολιτικής, της ανάδειξης κι εκπαίδευσης στελεχών.

Στην υλοποίηση αυτών των στόχων έχουμε ακατανίκητα όπλα. Είναι η Ιστορία μας, τα κοσμοϊστορικά επιτεύγματα της ταξικής πάλης στον 20ό αιώνα, η μεγάλη προσφορά του ΚΚΕ, η αντοχή του, οι αγωνιστικές του παραδόσεις, ο ηρωισμός, η αυτοθυσία, η ανιδιοτέλεια, οι θυσίες των μελών και στελεχών του.

Τα όπλα αυτά, μαζί με τη θεωρία μας και την επεξεργασμένη στρατηγική του Κόμματος, είναι η μεγάλη μας υπεροχή απέναντι στην αστική τάξη, στα εγκλήματα και τη σαπίλα της, καθώς και στους κάθε λογής ιδεολογικούς μας πολέμιους, οπορτουνιστές, ρεφορμιστές.

Έχουμε δημιουργήσει ορισμένες προϋποθέσεις αυτά τα χρόνια, όπως είναι η πορεία του Κόμματος μετά το 19ο Συνέδριο, από τότε που θέσαμε το 5χρονο πλάνο του γιορτασμού τον Οκτώβρη του 2013, με ενδιάμεσους κορυφαίους σταθμούς τις μεγάλες εκδηλώσεις, εκδόσεις, βιβλιοπαρουσιάσεις, φεστιβάλ, εκθέσεις, μουσικοθεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, αντιιμπεριαλιστικά διήμερα για τα 70χρονα του ΔΣΕ, τα 50χρονα από τη δικτατορία του 1967, τα 100χρονα της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, αλλά και το 11ο Συνέδριο της ΚΝΕ, το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ, τη Διευρυμένη Σύνοδο του ΚΣ της ΚΝΕ για τα 50χρονα της ΚΝΕ αλλά και άλλες συλλογικά επεξεργασμένες Αποφάσεις της ΚΕ του Κόμματος.

Γι’ αυτό λέμε ότι με την κορύφωση των 100 χρόνων το 2018 μπορούμε να πετύχουμε ένα μεγάλο βήμα στην κομματική οικοδόμηση και στην ιδεολογική και πολιτική ισχυροποίηση του ΚΚΕ στην εργατική τάξη.

Κάθε όργανο, από την ΚΕ ως την ΚΟΒ, κάθε στέλεχος και μέλος πρέπει να αισθανόμαστε ως επιτελείο μάχης και μαζί αναπόσπαστο τμήμα του εργατικού-λαϊκού κινήματος.

Να κατακτήσουμε την ικανότητα και της εξειδίκευσης-προσαρμογής και της ενοποίησης των από τα κάτω εστιών και ρευμάτων πάλης.

Να διαμορφώνεται ένα ενιαίο ισχυρό πανελλαδικό ρεύμα που πατάει γερά στα πόδια του: Σε κάθε πόλη, με κέντρο τους μονοπωλιακούς ομίλους, τα εργοστάσια, τα εμπορικά κέντρα, τα νοσοκομεία, τα κέντρα υγείας, τις μονάδες ηλεκτρικής ενέργειας, τις τηλεπικοινωνίες, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όλους τους παραδοσιακούς και σύγχρονους κλάδους, τους βιοπαλαιστές της πόλης, τους φτωχούς αγρότες, τα χωριά, και βεβαίως τους χώρους μόρφωσης, τους χώρους συγκέντρωσης της νεολαίας που υποφέρει.

Κλειδί, επομένως, της επιτυχίας και της κατάκτησης ενός τέτοιου υψηλού στόχου είναι η επιτελικότητα της δουλειάς του κάθε οργάνου, του κάθε στελέχους, πράγμα που σημαίνει:

- Να επεξεργαζόμαστε συνεχώς, δουλεύοντας την πείρα μας, το σχέδιο που έχουμε κάνει, ώστε να αναπτύσσεται και να ισχυροποιείται (στο εργοστάσιο, τον τόπο δουλειάς, την επιχείρηση, στον κλάδο, το σχολείο) σε μαζική κλίμακα, το ρεύμα των κομμουνιστικών ιδεών, απαραίτητη προϋπόθεση και κίνητρο για να πυκνώνουν οι γραμμές του Κόμματος με νέο αίμα.

- Ταυτόχρονα να προωθούμε τη γραμμή συσπείρωσης και στόχων διεκδίκησης, με συγκεκριμένη δουλειά και εξειδίκευσή τους, ώστε να μπορούμε να προσεγγίζουμε την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους, αλλά και τους συμμάχους της τάξης από τα λαϊκά στρώματα.

- Με προϋπόθεση τα παραπάνω βασικά καθήκοντα να επεξεργαστούμε καλύτερα στόχους προσέγγισης, επαφής και οικοδόμησης. Να ελέγχουμε δημιουργικά πώς προχωράει το σχέδιο της οικοδόμησης που έχουμε θέσει, να εντοπίζουμε τις δυσκολίες, να βγάζουμε συμπεράσματα πώς δουλεύουμε με προσηλωμένη, πειθαρχημένη δουλειά στους στόχους που παλεύουμε.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το ΠΓ θέλει να θέσει υπόψη της σημερινής διευρυμένης Συνόδου της ΚΕ ορισμένα ζητήματα τα οποία πρέπει να μας απασχολήσουν, να τα μελετήσουμε παραπέρα και να τα ξεπεράσουμε παίρνοντας συγκεκριμένα ιδεολογικά - πολιτικά - οργανωτικά μέτρα, μέτρα διαπαιδαγώγησης, συντροφικής στάσης και βοήθειας, αλλά και ταυτόχρονα μέτρα τήρησης των αρχών μας, του Καταστατικού μας.

Απαιτείται να υπάρξει απ’ όλους και όλες αντιστοίχηση λόγων και έργων, στόχων και προϋποθέσεων για την επίτευξή τους, μπροστά και στο γιορτασμό των 100 χρόνων του Κόμματος.

Ένα από τα βασικά ζητήματα που πρέπει να λύσουμε είναι να διαμορφώσουμε σε όλη την κλίμακα των οργάνων του Κόμματος και στις ΚΟΒ ενιαία αντίληψη για τις αρχές λειτουργίας, τις υποχρεώσεις του κομματικού μέλους, που απορρέουν από το Πρόγραμμά του και το χαρακτήρα του.

Δεν μπορεί να υπάρχουν μέλη του Κόμματος, ακόμα και ολόκληρα τμήματα ΚΟΒ, ολόκληρες ΚΟΒ που είναι ακαθοδήγητες, δε συμμετέχουν στην υλοποίηση των στόχων και της πολιτικής του Κόμματος. Μια τέτοια κατάσταση θα την πληρώσουμε ακριβά ως Κόμμα.

Και ξέρουμε από την ίδια την πείρα μας ότι αυτά βγαίνουν ορμητικά στην επιφάνεια σε δύσκολες φάσεις της ταξικής πάλης, σε στροφές των εξελίξεων, σε περιόδους έντασης της πίεσης προς το Κόμμα και ενεργοποίησης όλων των δυνάμεων του αντιπάλου, είτε αυτές ανήκουν στις αντικομμουνιστικές δυνάμεις της αστικής πολιτικής και ιδεολογίας –από τους ναζιστές μέχρι τους φιλελεύθερους αστούς, τους σοσιαλδημοκράτες αστούς– τους οπορτουνιστές και ρεφορμιστές, τους αναθεωρητές και φραξιονιστές, είτε αυτοί βρίσκονται εν δράσει ή εν υπνώσει.

Κρίσιμο ζήτημα επίσης, που μας απασχολεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί, να επιλυθεί, είναι πώς θα καταφέρουμε να κατανοούμε σε όλη την κλίμακα του Κόμματος τα ενοποιητικά στοιχεία του σχεδιασμού μας, του προγραμματισμού της μαζικής ιδεολογικοπολιτικής δράσης σε κάθε συγκεκριμένη περίοδο.

Για παράδειγμα, φαίνεται ότι δεν είναι καθαρό ότι αυτά τα ενοποιητικά στοιχεία είναι η ισχυροποίηση του Κόμματος, που σημαίνει ταυτόχρονα διαμόρφωση προϋποθέσεων πιο στέρεης και πλατιάς συσπείρωσης νέων δυνάμεων που θα παλεύουν μέσα στο εργατικό και ευρύτερα λαϊκό κίνημα, με όρους ανασύνταξης και διαρκούς προσπάθειας ανάπτυξης μετώπων πάλης για όλα όσα απασχολούν την εργατική τάξη, τα λαϊκά τμήματα μεσαίων στρωμάτων και τις οικογένειές τους.

Με όλη μας τη δουλειά αυτό πρέπει σε αυτήν τη φάση να υπηρετούμε. Είναι προϋπόθεση όχι μόνο για να μην ξεστρατίζει ο γενικός σχεδιασμός αλλά και κάθε όργανο και ΚΟΒ. Κανένα στέλεχος να μην αποσπάται από το ενιαίο σχέδιο, με βάση τη χρέωση και τα καθήκοντά του. Έτσι μόνο η δουλειά θα έχει συνέχεια, από συνεδρίαση σε συνεδρίαση, δε θα επαναλαμβάνει τα ίδια ούτε θα ξεκινά κάθε φορά από την αρχή, αλλά θα γίνεται σταθμός για το επόμενο βήμα, πατώντας στην πείρα που έχει αποκτηθεί. Έτσι θα συντελείται και η εκπαίδευση δυνάμεων, θα ανεβαίνει η παραγωγικότητα της απόδοσης όλων, θα αντιμετωπίζονται ζημιές που πιθανόν έχει προκαλέσει ή έκανε προσπάθεια να προκαλέσει ο αντίπαλος, όποια μάσκα κι αν φοράει. Φυσικά θα τροποποιούμε ό,τι χρειάζεται, αλλά δε θα παρατάμε το βασικό σχέδιο, δε θα σταματάμε να οικοδομούμε για να τρέχουμε δεξιά κι αριστερά, με βάση ένα –αμφιβόλου αποτελεσματικότητας– μεροδούλι-μεροφάι.

Το συνεχές μέτωπο με την αποσπασματικότητα των καθηκόντων πρέπει να διαπεράσει τη δουλειά μας από την ΚΕ μέχρι τα Τομεακά Όργανα και τις ΚΟΒ. Η συνειδητοποίηση δηλαδή ότι η αποσπασματικότητα είναι που υπονομεύει την αποτελεσματικότητα της δράσης, που απογοητεύει. Αυτό δεν σημαίνει ότι αδικούμε τους συντρόφους που τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, αλλά πρέπει να δώσουμε βάρος στο τρέξιμο που έχει αποτελεσματικότητα, που μπορεί να αποκρυσταλλώνει και να μεταδίδει πείρα, να ανοίγει δρόμους με βάση το συλλογικά επεξεργασμένο αρχικό στόχο και όχι με βάση το τι αντιλαμβάνεται ο καθένας ή η καθεμιά ως αναγκαίο στόχο, πράγμα που καταντά ατομικός βολονταρισμός, που προκαλεί αμηχανία, παροπλισμό, παράλυση.

Αυτά έχουν ιδιαίτερη σημασία σήμερα που πραγματικά πρέπει να συνδυάσουμε πολλά και ποικίλα πολιτικά και οργανωτικά καθήκοντα, που απαιτούν πολλές συνεδριάσεις, συσκέψεις, συγκεντρώσεις, απεργίες, εκδηλώσεις ειδικές και μέσα στο ίδιο το κίνημα και από το ίδιο το Κόμμα αυτοτελώς.

Παραμένει επίσης ιδιαίτερο ζήτημα, κυρίως για τα Τομεακά Γραφεία και τις Τομεακές Επιτροπές, η σωστή και συνεχής αξιολόγηση της πείρας σε σταθερή, μόνιμη βάση, η συνεχής εξέταση του προβλήματος, πώς δημιουργούμε προϋποθέσεις για την ισχυροποίηση του Κόμματος, πώς βάζουμε όσο γίνεται πιο σταθερές βάσεις για τη συνέχεια της δουλειάς, πώς δημιουργούμε στοιχειώδη έστω υποδομή σε κάθε τομέα ευθύνης και δράσης της ΚΟΒ, να φτάνει και να γίνεται αντικείμενο συζήτησης στη Γενική Συνέλευση της ΚΟΒ.

Η προχειρότητα που υπάρχει πολλές φορές είναι φανερή. Δεσπόζει η γενικολογία από τις εισηγήσεις στα όργανα και τις ΚΟΒ, αλλά και στις τοποθετήσεις. Επίσης οι επαναλήψεις γενικών κατευθύνσεων, χωρίς μελέτη και εξειδίκευση, επεξεργασία ακόμα και στοιχειώδη, με βάση το χώρο που αφορά και απευθύνεται η ΚΟΒ.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η ΚΕ έχει αποφασίσει και προκηρύξει άμιλλα ανάμεσα στις Οργανώσεις Περιοχής και τις Κεντρικές Κομματικές Ομάδες για την στρατολογία και την οικοδόμηση με συγκεκριμένους δείκτες.

Με αφορμή τη Διευρυμένη Ολομέλεια πρέπει να ασκηθεί έλεγχος δημιουργικός σε όλες τις Οργανώσεις, ιδιαίτερα εκείνες που υπολείπονται περισσότερο από την υλοποίηση των πλάνων και την κατάκτηση των στόχων τους.

Βασικά στοιχεία και συμπεράσματα εδώ είναι:

Σε ό,τι αφορά τη μεταβολή της κομματικής δύναμης, από τότε που άρχισε η άμιλλα, το Γενάρη του 2014, σήμερα μετράμε ένα μικρό θετικό πρόσημο. Μικρά είναι τα βήματα οικοδόμησης στη βιομηχανία και σε κλάδους στρατηγικής σημασίας. Υπάρχει βελτίωση στη στρατολογία γυναικών, όπως και στη στρατολογία στο Κόμμα από την ΚΝΕ.

Υπάρχει επίσης μικρή βελτίωση στη συνολική κοινωνική σύνθεση του Κόμματος, με μισθωτούς από τη βιομηχανία καθώς και μισθωτούς σε κλάδους υπηρεσιών. Ανοδική τάση έχει και η συνολική σύνθεση σε ποσοστό γυναικών στο Κόμμα. Αύξηση επίσης των οργανωμένων δυνάμεών της παρουσιάζει η ΚΝΕ.

Το αντικείμενο της άμιλλας δίνει και τον προσανατολισμό και πού πρέπει να πέσουμε επάνω:

- Βελτίωση ποσοστού βιομηχανικών εργατών και του αριθμού των ΚΟΒ σε βιομηχανία.

- Βελτίωση κοινωνικής σύνθεσης, μέσω της αύξησης του ποσοστού εργατών-τριών.

- Βελτίωση ηλικιακής σύνθεσης κυρίως στις ηλικίες 18-40.

- Αύξηση στρατολογίας γυναικών και βελτίωση του ποσοστού τους στο σύνολο του Κόμματος και των καθοδηγητικών του οργάνων.

Με βάση αυτά πρέπει όλες οι ΚΟ και η ΚΝΕ να δουλέψουμε όλο το επόμενο διάστημα μέχρι τη λήξη της άμιλλας, στο τέλος του 2018.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Εξακολουθεί να ισχύει η σημαντική επισήμανση του 20ού Συνεδρίου και μάλιστα από πολλές απόψεις έχει αποκτήσει μεγαλύτερη επικαιρότητα και αφορά τη σωστή κατανόηση της σχέσης Κόμματος - κινήματος. Χρειάζεται να αναπτυχθεί ειδική ιδεολογική και πολιτική δουλειά γι’ αυτό, να δοθεί ειδική βοήθεια στις Τομεακές Επιτροπές, ώστε να βελτιωθεί η καθοδηγητική τους δουλειά, τόσο για την ανάπτυξη πλατιάς πολιτικής δράσης από τις Κομματικές Οργανώσεις όσο και για να βελτιωθεί η πρωτοπόρα δουλειά των κομμουνιστών στο κίνημα, στα συνδικάτα, στην εύστοχη και σωστή επεξεργασία των διεκδικήσεων σε συνδυασμό με την προώθηση της αντικαπιταλιστικής - αντιμονοπωλιακής κατεύθυνσης της πάλης, καθώς και άλλα ζητήματα που τίθενται στις αποφάσεις του Συνεδρίου.

Κι εδώ οι απαιτήσεις είναι μεγάλες. Οι προσπάθειες προσκρούουν πολλές φορές σε λάθος αντιλήψεις, αλλά και σε έναν τρόπο δουλειάς που δεν αντιστοιχεί με αποφάσεις μας, με τις ανάγκες της ανασύνταξης του κινήματος.

Για παράδειγμα, δεν έχει αφομοιωθεί σε βάθος και ουσιαστικά το πόσο κρίσιμο ζήτημα είναι το περιεχόμενο των διεκδικήσεων στα εργατικά συνδικάτα, αλλά και σε άλλους φορείς των κοινωνικών συμμάχων της εργατικής τάξης, όπως οι αυτοαπασχολούμενοι ΕΒΕ και επιστήμονες, οι μικρομεσαίοι αγρότες ή το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, το φοιτητικό, σπουδαστικό, μαθητικό κίνημα. Δηλαδή το πώς θα συνδυάζει άμεσες διεκδικήσεις και στόχους πάλης για όλα τα καυτά και οξυμένα προβλήματα της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων με τις συνολικότερες σύγχρονες ανάγκες τους, με την πολιτική κατεύθυνση της πάλης ενάντια στην αστική κυβέρνηση, την καπιταλιστική εργοδοσία, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ. Ότι κάτι τέτοιο δε γίνεται με γενικολογίες.

Γι’ αυτό, σε αυτή τη φάση και στο επίπεδο καθοδήγησης, των οργάνων, των κεντρικών κομματικών ομάδων, αλλά κυρίως των πρωτοβάθμιων σωματείων, πρέπει να ασχοληθούμε συγκεκριμένα με τη διαμόρφωση των πλαισίων πάλης, με βάση το γενικό πλαίσιο που έχει επεξεργαστεί το ΠΑΜΕ με τη βοήθεια των κομμουνιστών, έχοντας όμως σαφή γνώση της κατάστασης σε κάθε χώρο δουλειάς, των εργασιακών σχέσεων, των συμβάσεων εργασίας, του επιπέδου των μισθών εργασίας που υπάρχουν, των ωραρίων και των συνθηκών δουλειάς, γνώση του πραγματικού συσχετισμού δυνάμεων.

Είναι σημαντικό ζήτημα η συνολική και ολοκληρωμένη κατανόηση της ανάγκης να διαμορφώνουμε πλαίσια που θα τραβούν μπροστά την πάλη από τη σημερινή κατάσταση στην οποία αντικειμενικά –κι έξω από τη δική μας θέληση και τον αγώνα που κάνουμε– βρίσκονται οι εργαζόμενοι. Κι αυτό σημαίνει βέβαια ότι το γεγονός ότι κάποτε, πριν 10 χρόνια, βρίσκονταν σε καλύτερη θέση, εμείς θα το κρίνουμε πολιτικά, με την έννοια της καπιταλιστικής ανάπτυξης, του συσχετισμού ανάμεσα στις τάξεις, της κατάστασης επίσης του κινήματος κλπ. αναδεικνύοντας ότι το πρόβλημα του βαθμού εκμετάλλευσης ούτε τότε λυνόταν, όπως δεν είναι λυμένο για μια σειρά καπιταλιστικές και μάλιστα πολύ ισχυρές οικονομίες κλπ.

Όμως η διαμόρφωση του πλαισίου πάλης της διεκδίκησης του σωματείου δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να αποσπάται από τη σημερινή πραγματικότητα, να καταφεύγει στη γενικολογία για επαναφορά στα προ της κρίσης επίπεδα, και μάλιστα με το σκεπτικό ότι αυτό μας προφυλάσσει από το ρεφορμισμό και τον οπορτουνισμό. Από πού κι ως πού μας προφυλάσσει από το ρεφορμισμό αν αντί κατώτερο μισθό 751 ευρώ σήμερα, βάλουμε 1.200 και βάλε που ήταν το αίτημα για την ΕΓΣΣΕ προ κρίσης;

Στην πραγματικότητα, και άθελά μας, στο ρεφορμισμό μπορεί να οδηγηθούμε αν καλλιεργούμε την αυταπάτη ότι η ταξική λύση βρίσκεται στην επιστροφή στο πριν, κι όχι ότι η λύση βρίσκεται στην πάλη ενάντια στην κυριαρχία του κεφαλαίου και της εξουσίας του.

Γι’ αυτό λέμε: Ότι πρέπει να παίρνουμε υπόψη την αντικειμενική κατάσταση, ότι η θέση της εργατικής τάξης έχει δραματικά χειροτερεύσει, ότι η σύνθεσή της έχει αλλάξει και μεγάλα τμήματά της, νέων ηλικιακά εργαζόμενων, δε γνωρίζουν τίποτα από το πριν και για τα ωράρια και για τις συμβάσεις.

Αν τα επισημαίνουμε όλα αυτά, είναι γιατί πρέπει να μας απασχολήσει πώς δουλεύουμε με όλα αυτά τα τμήματα που αντικειμενικά παίρνουν και θα πάρουν τη σκυτάλη στο εργατικό κίνημα φυσιολογικά και ως φυσική εξέλιξη ηλικιών.

Η εξειδίκευση, η συγκεκριμενοποίηση του περιεχομένου αιτημάτων, διεκδικήσεων κλπ., δεν έχει στόχο το συμβιβασμό με αυτήν την κατάσταση ούτε την υποχώρηση από κατακτήσεις που κρατιούνται ακόμα σε κάποια λίγα τμήματα εργαζόμενων. Το αντίθετο μάλιστα. Πατώντας πάνω σε αυτό που υπάρχει αντικειμενικά να παλέψουμε για να αναπτυχθούν αγώνες των εργαζομένων, με κριτήριο την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων και των οικογενειών τους, στη βάση του συνεκτικού πλαισίου πάλης που προβάλλει το ΠΑΜΕ.

Να γίνεται καθαρό ότι εμείς δε συμβιβαζόμαστε με τη σημερινή κατάσταση, ούτε στόχος μας είναι η επιστροφή στην προηγούμενη. Κριτήριο είναι οι πραγματικές ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζόμενων.

Πατάμε σε αυτό που υπάρχει σήμερα, για να οργανώσουμε την πάλη, σε σκληρή σύγκρουση με την εργοδοσία, την κυβέρνηση, το κράτος. Να γίνει αυτό υπόθεση των ίδιων των εργαζόμενων. Κι αυτό θέλει προσανατολισμό για δουλειά στη βάση, μέσα στους χώρους, στις εργατογειτονιές, στα σωματεία, στις επιτροπές αγώνα. Γι’ αυτό και πρέπει το κάθε ΔΣ να γίνει επιτελείο και κέντρο οργάνωσης του αγώνα.

Σε αυτό το ζήτημα, που είναι πολύ δύσκολο και χωλαίνουμε πολύ, χρειάζεται επίμονη, κοπιαστική δουλειά. Όχι υποκατάσταση των σωματείων με εξαγγελίες κινητοποιήσεων μέσα από τα γραφεία του Κόμματος. Αυτό είναι το εύκολο και η δύναμη της συνήθειας. Το άλλο, το ουσιαστικό, θέλει πολύ μεγάλη προσπάθεια από την καθοδήγηση πρώτα απ’ όλα, απ’ όλους εμάς και τις κομματικές ομάδες, τους συντρόφους και συντρόφισσες που είναι άμεσα χρεωμένοι στο κίνημα.

Ανάλογη τέτοια προσπάθεια θέλει και στα μεσαία στρώματα. Δεν μπορεί να περνάνε και τα αιτήματα και η ιεράρχηση των αιτημάτων και οι μορφές πάλης και άλλες μορφές δράσης το ίδιο, όπως στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Θέλει δούλεμα και εξειδίκευση στον κάθε συγκεκριμένο χώρο.

Το πρόβλημα είναι καθοδηγητικό και εστιάζεται στο εξής: Οι υπεύθυνοι από τα Γραφεία Περιοχής, έχοντας και άλλες χρεώσεις, όχι μόνο δεν εμβαθύνουν στα ζητήματα των αυτοαπασχολούμενων, αλλά έχουν συνηθίσει και σε μια άγαρμπη μεταφορά των αιτημάτων και μορφών πάλης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στο κίνημα των αυτοαπασχολούμενων.

Ακόμα κι εκεί που αντιμετωπίζονται τέτοια ζητήματα, παραμένει ως πρόβλημα η επεξεργασία ενός πιο συγκεκριμένου σχεδίου δράσης που να λαμβάνει υπόψη την αντικειμενική εικόνα και τις διεργασίες που συντελούνται στους αυτοαπασχολούμενους και να εξασφαλίζει την απαραίτητη εξειδίκευση σε αιτήματα, πρωτοβουλίες κλπ. που θα δουλευτούν και θα επιδιώξουμε να υιοθετηθούν από το ίδιο το κίνημα των αυτοαπασχολούμενων, στα σωματεία τους και τις ομοσπονδίες.

Αρκετές φορές, λόγω της αδυναμίας σχεδιασμού και αποφάσεων δράσης στο επίπεδο των σωματείων ή και των ομοσπονδιών, οι αποφάσεις των γραμματειών της ΠΑΣΕΒΕ θεωρούνται αγωνιστική διέξοδος. Έτσι, ενώ δεν ασχολούνται επαρκώς με συγκεκριμένες εξελίξεις, με παρεμβάσεις στο χώρο, εξαντλούν όλο τον προβληματισμό τους, π.χ., στο αν θα βάλουν απεργία - κλείσιμο καταστημάτων κλπ. στις 14 Δεκέμβρη ή εξαντλούνται σε γενικά καλέσματα συμμετοχής στα συλλαλητήρια. Και μάλιστα τις περισσότερες φορές οι ανακοινώσεις είναι πανομοιότυπες, καρμπόν με αυτές των εργατικών συνδικάτων. Όλοι μας κατανοούμε ότι πρόκειται για λαθεμένη εφαρμογή της σωστής βεβαίως πολιτικής συμμαχιών του εργατικού κινήματος με το κίνημα των αυτοαπασχολούμενων.

Δε δικαιολογείται η στάση αυτή με το γεγονός ότι είναι υποτονικό το κλίμα στους ΕΒΕ, ότι υπάρχουν δυσκολίες, ότι ακόμα και μέλη του Κόμματος λείπουν από αγωνιστικές διαδικασίες. Χωρίς να σημαίνει ότι θα υποταχτούμε σε αυτό το κλίμα, την ίδια στιγμή πρέπει να πούμε ότι δεν είναι λύση να αποφασίσουμε εμείς κεντρικά.

Σε αυτή τη διαδικασία θα πρέπει να μπει ουσιαστικά κάποια Ομοσπονδία, κάποια Ένωση, όχι μόνο ως μορφή αλληλεγγύης προς το εργατικό κίνημα, αλλά με βάση και τις δικές τους διεκδικήσεις, να αναδεικνύεται η ανάγκη κοινού αγώνα, ακόμα και κοινών αιτημάτων (π.χ. στην ασφάλιση, την υγεία, την πρόνοια, τους πλειστηριασμούς κλπ.), συντονισμού της πάλης για να είναι πιο μαζικοί, πιο πιεστικοί προς την κυβέρνηση κλπ.

Σε αυτή την κατεύθυνση να επιμείνουμε καθοδηγητικά, να αντιμετωπίσουμε φανερές ή συγκαλυμμένες απόψεις που θεωρούν π.χ. ότι δεν είναι αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική η γραμμή πάλης στους αυτοαπασχολούμενους ή που υποτιμούν ότι η επαφή με μάζες αυτοαπασχολούμενων πρέπει να αξιοποιεί την επικαιρότητα στην όξυνση κάποιου προβλήματος (π.χ. πλημμύρες στην Αττική κλπ.).

Άλλο παράδειγμα, διαφορετικού χαρακτήρα, με τους αγρότες σε ένα δήμο του Πηλίου. Εκεί που δεν μπορούσαν να φτιάξουν σύλλογο και μαζεύονταν σε ανάλογα καλέσματα για δημιουργία συλλόγου μόνο 2 έως 3 αγρότες για πάνω από ένα χρόνο, μόλις ο καθοδηγητής τούς άνοιξε δρόμο με τους δασικούς χάρτες και το έθεσαν μαζικά στους αγρότες της περιοχής και συζήτησαν μαζί τους, μαζεύτηκαν 80 αγρότες περίπου και κατάφεραν και έφτιαξαν το σύλλογό τους.

Φυσικά όλα αυτά είναι διαφορετικής ποιότητας προβλήματα, όμως κοινό στοιχείο τους είναι το γεγονός ότι θέλει πολύ μεγαλύτερο καθοδηγητικό βασάνισμα στην εξειδίκευση, τη συγκεκριμενοποίηση.

Οπωσδήποτε δε λείπουν και θετικά παραδείγματα και βήματα που έγιναν, που πρέπει και ξεχωριστά και συνολικά να μελετηθούν, όπως είναι, π.χ., η αύξηση της συμμετοχής των εργαζόμενων στις αρχαιρεσίες, όπως ήταν στο Κλαδικό Συνδικάτο Οικοδόμων Αττικής όπου η αύξηση της συμμετοχής ήταν πάνω από 30% (3.500 ψηφίσαντες) ή στο κλαδικό συνδικάτο των ΟΤΑ Αττικής με 40% αύξηση ψηφισάντων και άλλα.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η σημερινή μας σύνοδος και τα ντοκουμέντα της, όπως η Διακήρυξη της ΚΕ για τα 100χρονα, ο προγραμματισμός δράσης για το 2018, τα ζητήματα της κομματικής οικοδόμησης και στρατολογίας, της ισχυροποίησης του Κόμματος ιδεολογικά - πολιτικά - οργανωτικά, για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και την κοινωνική συμμαχία, στην πάλη κατά του πολέμου, την προβολή της πολιτικής πρότασης του Κόμματος για την εργατική εξουσία, το σοσιαλισμό, πρέπει να είναι το βασικό στοιχείο των φετινών χρονιάτικων εκλογοαπολογιστικών συνελεύσεων των ΚΟΒ, που θα διεξαχθούν από το Γενάρη έως το Μάρτη του 2018, όπως και αντίστοιχα, της ΚΝΕ προσαρμοσμένων με τις αποφάσεις της Διευρυμένης Συνόδου του ΚΣ της ΚΝΕ για τα 50χρονα της ΚΝΕ που τα γιορτάζουμε μαζί με τα 100χρονα του Κόμματος.

Παράλληλα, με ευθύνη των οργάνων, να ολοκληρωθούν τα προβλεπόμενα μαθήματα στις ΚΟΒ και να ενταθεί η προσπάθεια κωδικοποίησης της διαπάλης στο χώρο ευθύνης τους, όπως για παράδειγμα η δουλειά που έγινε με τη Διακήρυξη και τις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση.

 

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Αναμφίβολα έχουμε να επιτελέσουμε ένα δύσκολο έργο και μάλιστα εν μέσω πολλών εξελίξεων που τρέχουν.

Συνοπτικά, αυτές οι εξελίξεις έχουν να κάνουν:

ΠΡΩΤΟ: Με την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σε πολλές περιοχές του κόσμου, αλλά και με οξύτητα στην περιοχή μας. Οξύνονται οι αντιθέσεις για τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς ενέργειας, εμπορευμάτων, για το γεωστρατηγικό έλεγχο της περιοχής, των αγορών, καθότι συνδέεται άμεσα με πρόσβαση στη Δυτική Ευρώπη, στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και Ρωσία, στη Μέση Ανατολή, τον Περσικό Κόλπο, συνολικά στην Ασία, στη Βόρεια και Κεντρική Αφρική.

Παρεμβαίνουν άμεσα οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα, η Γαλλία, η Γερμανία, η Βρετανία, αναδιατάσσονται οικονομικές-πολιτικές και στρατιωτικές συμμαχίες, ενώ εμπλέκονται ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις, όπως Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν, Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία, άλλες μοναρχίες του Κόλπου κλπ.

Παρατηρείται όξυνση της επιθετικότητας των ΗΠΑ με τον Τραμπ στη Μέση Ανατολή, ιδιαίτερα μετά την υλοποίηση της απόφασης των ΗΠΑ για μεταφορά της πρωτεύουσας του Ισραήλ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, μέσω της μεταφοράς και της πρεσβείας τους εκεί. Ήδη φαίνεται ότι γενικεύεται η φωτιά εκεί. Έχουμε πάρει συγκεκριμένες αποφάσεις για ανάπτυξη δραστηριότητας γύρω από το σοβαρό αυτό ζήτημα, που πρέπει να τις προωθήσουμε.

Η ελληνική αστική τάξη και οι ξένοι σύμμαχοί της, με το πολιτικό της προσωπικό που σήμερα στην κυβερνητική εξουσία εκφράζεται από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, εμπλέκεται όλο και πιο ενεργά με βάση τα συμφέροντά της σε όλη αυτήν την περιοχή. Τα συμφέροντα αυτά όμως είναι εχθρικά προς τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Έχει κάνει πιο στενές τις σχέσεις με ΗΠΑ, Γαλλία, άλλες καπιταλιστικές χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου (Ιταλία, Πορτογαλία κλπ.), όπως και με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, αλλά και την Κίνα. Με όλες τις παραπάνω έχει αναπτύξει πιο στενές σχέσεις, έχουν προχωρήσει σε αρκετές οικονομικές - πολιτικές - εμπορικές και στρατιωτικές συμφωνίες στο πλαίσιο του ευρωατλαντικού άξονα, της συμμετοχής στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, εκτός από την Κίνα με την οποία έχει μόνο οικονομικές-εμπορικές συμφωνίες και σχέσεις.

Την ίδια στιγμή, δραστήρια κινείται και στα Βαλκάνια για το κλείσιμο ακόμα και διμερών εκκρεμοτήτων σε μια προσπάθεια να συμβάλει στην πιο γρήγορη ένταξή τους στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ (ΠΓΔΜ, Αλβανία κλπ.), υποτίθεται για να τις αποσπάσει από την επιρροή της Τουρκίας που αυτήν τη στιγμή έχει αναθερμάνει τις σχέσεις της με τη Ρωσία, η οποία με τη σειρά της ενδιαφέρεται για την απόσπαση και χωρών των Βαλκανίων από τον ευρωατλαντικό άξονα.

Η ελληνική κυβέρνηση, με την επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα, έδωσε τη δυνατότητα στην αστική τάξη της Τουρκίας να αναβαθμίσει τις απαράδεκτες διεκδικήσεις της, όπως για την επαναδιαπραγμάτευση της Συνθήκης της Λωζάνης, την αμφισβήτηση νησιών του Αιγαίου, την έκδοση των Τούρκων που ζητά, το ζήτημα της μειονότητας στη Θράκη κλπ., κάνοντας ανοιχτή προπαγάνδα για τις θέσεις της Τουρκίας.

Είναι γνωστές βέβαια οι επιθετικές θέσεις της αστικής τάξης της Τουρκίας για την προώθηση των δικών της συμφερόντων, για να αποκτήσει, κατακτήσει, εδραιώσει την ηγετική θέση που θέλει να παίξει στην περιοχή, συνολικά στο μουσουλμανικό κόσμο.

Αντίστοιχα, φυσικά, επιθετική είναι και η στάση της ελληνικής άρχουσας τάξης, πάλι για τα συμφέροντά της, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα τους ιμπεριαλιστές συμμάχους της με προτεραιότητα τα δολοφονικά σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά και τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ.

Η γραμμή ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, είναι η γραμμή της γεωστρατηγικής αναβάθμισης της αστικής τάξης της Ελλάδας, που σημαίνει αναβάθμιση όλων των κινδύνων και μεγαλύτερων εμπλοκών σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, με θύμα τον ελληνικό λαό και τη νεολαία.

Οι αποφάσεις που έχουν συνοδεύσει τη στρατηγική γραμμή που υπηρετεί το Πρόγραμμά μας, ιδιαίτερα σήμερα, μετά το 20ό Συνέδριο, πρέπει να συμβάλουν στη μέγιστη δυνατή ετοιμότητα δυνάμεων για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε εξέλιξης.

ΔΕΥΤΕΡΟ: Το νέο πακέτο μέτρων που συνδιαμορφώνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τους δανειστές έρχεται να κλιμακώσει την αντιλαϊκή επίθεση σε κάθε πλευρά της ζωής σχεδόν του συνόλου των εργαζόμενων. Ήδη προετοιμαζόμαστε για τις 14 Δεκέμβρη, ενώ με αφορμή την τροπολογία για την κατάργηση ουσιαστικά του δικαιώματος στην απεργία το Κόμμα επέδειξε σωστά και γρήγορα ανακλαστικά.

Και δε θα είναι μόνο αυτά. Όλη αυτή η εργοδοτική και κυβερνητική επίθεση θα εξελιχτεί το επόμενο διάστημα, όλο το 2018. Άλλωστε μέσα στο Γενάρη θα έρθουν και τα υπόλοιπα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα.

Ορισμένες πλευρές της νέας επίθεσης πρέπει να αξιοποιηθούν και ως αιχμές για να ανέβει η μαχητικότητα και η απαιτητικότητα μισθωτών εργαζόμενων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα καθώς και των αυτοαπασχολούμενων, να ξεπεραστούν αυταπάτες για την επόμενη μέρα.

Στο Ασφαλιστικό ξεδιπλώνονται μέτρα που θα υλοποιήσουν τις νέες περικοπές ύψους άνω των 2 δισ. ευρώ από τις αρχές του 2019, που φόρτωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στις πλάτες των εργαζόμενων, μέσα στα οποία περιλαμβάνεται η μείωση του συνόλου των υφιστάμενων συντάξεων, η ολοκληρωτική κατάργηση του ΕΚΑΣ και ο υπολογισμός των νέων συντάξεων με νέους αντιλαϊκούς, πιο επώδυνους όρους.

Ειδική αναφορά αξίζει να γίνει στη νομοθετική κατοχύρωση της ουσιαστικής κατάργησης της έννοιας του ασφαλιστικού ταμείου, που προωθείται μέσα στο νέο πακέτο. Προβλέπεται, συγκεκριμένα, η συνένωση ασφαλιστικών εισφορών με τη φορολογία και η καταβολή όλων μέσα από τη πλατφόρμα της εφορίας.

Στη Φορολογία, ξεδιπλώνονται μέτρα που αξιοποιούν τη γνωστή ατζέντα της «καταπολέμησης της φοροδιαφυγής» ως εργαλείου αύξησης της φορολογικής συμμόρφωσης, με αυστηρό χρονοδιάγραμμα προώθησης του ηλεκτρονικού χρήματος και αύξησης των κατασταλτικών αρμοδιοτήτων του κράτους και της ανεξάρτητης αρχής δημόσιων εσόδων.

Παράλληλα, οι αλλαγές στον ΕΝΦΙΑ που θα γίνουν «χωρίς δημοσιονομικό αποτύπωμα» απαιτούν «διεύρυνση της φορολογικής του βάσης».

Με απλά λόγια, η μεγάλη μάζα θα πληρώσει περισσότερο ΕΝΦΙΑ, είτε επειδή θα φορολογηθούν τα αγροτεμάχια των αγροτών είτε επειδή θα υπολογίζεται σε οικογενειακή βάση.

Στην προστασία της λαϊκής κατοικίας: Τα νέα μέτρα προβλέπουν την «αυστηροποίηση» των κριτηρίων με τα οποία προστατεύεται η λαϊκή κατοικία από τους πλειστηριασμούς, με την αλλαγή του πτωχευτικού δικαίου, τη διαμόρφωση ενός σιδερένιου νομικού πλαισίου που να εγγυάται τη διενέργεια πλειστηριασμών κ.ά.

Διακηρυγμένος στόχος είναι να υποχρεώσουν οι τράπεζες τα λαϊκά στρώματα να καταβάλουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να ξεπληρώσουν τα τοκογλυφικά δάνεια τα οποία εξαναγκάστηκαν να συνάψουν τα προηγούμενα χρόνια. Το ζήτημα των πλειστηριασμών ξεχωρίζει ως ζήτημα ειδικού ενδιαφέροντος.

Αυτές οι αιχμές μπορούν να αξιοποιηθούν για συντονισμένη πάλη εργατικού κινήματος και αυτοαπασχολούμενων.

Για το χτύπημα στο συνδικαλιστικό κίνημα: Η αύξηση του ποσοστού των εργαζόμενων που απαιτούνται για να προκηρυχτεί μια απεργία από ένα πρωτοβάθμιο σωματείο στο 50% των εγγεγραμμένων, που έχει ως στόχο το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα και το, κυριολεκτικά κατακτημένο με αίμα, δικαίωμα των εργαζόμενων να παλεύουν συλλογικά απέναντι στον πραγματικό τους αντίπαλο, τον εργοδότη τους και την αστική τάξη στο σύνολό της.

Ακόμα πιο «ύπουλα», στην ίδια κατεύθυνση στοχεύει η άλλη «δέσμευση» της κυβέρνησης στο νέο πακέτο, για ένα σύστημα που θα ελέγχει την «αντιπροσωπευτικότητα» των σωματείων.

Η αστική εξουσία δε θέλει ανεξάρτητα ταξικά συνδικάτα, που να μπορούν να δράσουν αγωνιστικά.

Στο παρελθόν διόριζε προέδρους και διοικήσεις. Τώρα, αξιοποιώντας διάφορες νόρμες, θα προσπαθήσει να «ακυρώσει» το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα χαρακτηρίζοντάς το ως «μη αντιπροσωπευτικό».

Τα νέα μέτρα περιλαμβάνουν επίσης νέες μειώσεις του ονομαζόμενου «κοινωνικού κράτους», μέσα από το λεγόμενο «εξορθολογισμό των δαπανών» για την Υγεία, που τελικά θα γδύσουν ακόμα περισσότερο τα νοσοκομεία.

Επίσης, το πακέτο περιλαμβάνει την επιτακτική προώθηση του συνόλου των εκκρεμών ιδιωτικοποιήσεων στην ηλεκτρική ενέργεια, στις μεταφορές, στις τηλεπικοινωνίες, στο Ελληνικό και άλλες, που θα οδηγήσουν σε νέα επιδείνωση της ζωής της εργατικής τάξης, της λαϊκής οικογένειας.

Το νέο πακέτο, τέλος, αφορά και τους εργαζόμενους στο Δημόσιο, με νέες μεταρρυθμίσεις που, ως αναγκαίοι για τον καπιταλισμό εκσυγχρονισμοί, κρύβουν την αντιδραστικότητά τους, την επιθετικότητά τους στους εργαζόμενους, με την προώθηση της κινητικότητας, τις αξιολογήσεις, τη μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους.

Οι αγώνες που θα αναπτυχθούν γύρω από αυτά τα μέτωπα και άλλα που μπορεί να προκύψουν, πρέπει να αποτελούν πρώτη προτεραιότητα της δράσης μας.

ΤΡΙΤΟ: Η επιχειρούμενη με κάθε τρόπο αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού συνοδεύεται βέβαια και με άλλες αλλαγές στα οικονομικά-πολιτικά επιτελεία της αστικής τάξης που αποτελούν φορείς της εξουσίας της, αλλαγές όπως στο ΣΕΒ, η προώθηση νέων επιχειρηματικών τζακιών που γίνεται σε όλους τους τομείς (εφοπλιστικό κεφάλαιο, μεταποίηση, τραπεζικός τομέας, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, έλεγχος του ποδοσφαίρου κλπ. κλπ.). Είναι αλλαγές που γίνονται με μεγάλες αντιθέσεις και οξύτητα για το ποιος ή ποιο τμήμα του κεφαλαίου θα έχει τον καθοριστικό έλεγχο.

Σε εξέλιξη είναι η αναδιαμόρφωση του πολιτικού αστικού σκηνικού, η διαμόρφωση και διάταξη των αστικών κομμάτων.

Προς το παρόν, φαίνεται η υποστήριξη όλων ή των περισσότερων από τους παραπάνω, αλλά και από το κουαρτέτο, στη συνέχιση της θητείας του ΣΥΡΙΖΑ - Τσίπρα, τουλάχιστον μέχρι την ολοκλήρωση του 3ου Μνημονίου το καλοκαίρι του 2018 και το πέρασμα όλων των υπολοίπων αντιλαϊκών μέτρων των αξιολογήσεων. Ως το 2019, βέβαια, επιδιώκει να πάρει παράταση ο ΣΥΡΙΖΑ, για να αντιστρέψει –όπως ελπίζει– το κλίμα.

Αναμφίβολα, θα κάνει κάθε προσπάθεια να δημιουργήσει νέες αυταπάτες, ήδη έχει ξεκινήσει με τα κοινωνικά μερίσματα, με κάποιες προσπάθειες τονισμού του υποτιθέμενου αριστερού προφίλ, μέσα από επισκέψεις σε Μακρόνησο κλπ., μέσα από νομοθετικά μέτρα που πιάνουν σε ορισμένους σκεπτόμενους περισσότερο επιφανειακά, όπως για τη νομιμοποίηση των ναρκωτικών, το νομοθετικό πλαίσιο για το «κοινωνικό φύλο», τα Θρησκευτικά, έναν κούφιο αντιρατσισμό και αντιφασισμό, τα προσφυγόπουλα, τα ψίχουλα του κοινωνικού μερίσματος και άλλα, με σκοπό να προσεταιριστεί νέους και νέες, λαϊκές δυνάμεις, ασκώντας ουσιαστικά μια σικέ πολιτική αντιπαράθεση με τους πιο σκοταδιστικούς κύκλους ή πολιτικές δυνάμεις που του κάνουν κριτική από αντιδραστική, οπισθοδρομική σκοπιά και όχι με βάση τεκμηριωμένες επιστημονικά απόψεις και θέσεις για όλα αυτά τα ζητήματα, όπως το Κόμμα μας. Φυσικά και σε όλα αυτά προχωρά μέσα από τις αντιφάσεις που δημιουργούνται εξαιτίας των αντιδραστικών, αντιλαϊκών πολιτικών που υλοποιεί, με αποτέλεσμα, την ίδια ώρα που επιδιώκουν να δημιουργηθεί ένα καλύτερο κλίμα για το ΣΥΡΙΖΑ, αυτό να ανατρέπεται αμέσως, π.χ. από τις πλημμύρες της Μάνδρας και τη στάση της κυβέρνησης ή τη νυχτιάτικη τροπολογία Αχτσιόγλου για την απεργία, το σκάνδαλο της πώλησης όπλων στη Σαουδική Αραβία, την επίσκεψη πολιτικού στριπτίζ στον Τραμπ και τις συμφωνίες που υπέγραψε εκεί ή την επίσκεψη Ερντογάν τις προηγούμενες μέρες κλπ.

Την ίδια στιγμή, ο άλλος εναλλακτικός εταίρος στην αξιωματική αντιπολίτευση, η ΝΔ, δυσκολεύεται να ανατάξει και να συσπειρώσει περισσότερες δυνάμεις από τον κόσμο που μετακινήθηκε προς το ΣΥΡΙΖΑ πριν 3 χρόνια, με αποτέλεσμα, όπως φαίνεται, αυτήν τη στιγμή να έχει πιάσει «ταβάνι» επιρροής.

Την αστική τάξη την απασχολεί ότι δε θα μπορέσει να έχει κανείς αυτοδυναμία, ότι δε μπορεί σε αυτήν τη φάση να «παίξει» με το δικομματικό σύστημα εναλλαγής όπως παλιά. Γι’ αυτό επιδιώκει τη δημιουργία ενός ακόμη κόμματος που θα λειτουργεί ως μπαλαντέρ ανάμεσα στους δύο πόλους για κυβερνητική συνεργασία αύριο. Το κόμμα αυτό με ονομασία «Κίνημα Αλλαγής», που βάση του έχει τμήμα του παλιού ΠΑΣΟΚ και ό,τι απόμεινε από το ΠΟΤΑΜΙ, στηρίζεται προς το παρόν από ισχυρά τμήματα του μεγάλου κεφαλαίου στη χώρα, αλλά και από ξένους.

Τακτική διάλυσης ή ενσωμάτωσης σε άλλα σχήματα, με ουσιαστική απόσυρσή τους, ακολουθείται για κόμματα όπως το ΠΟΤΑΜΙ, την ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ, ακόμα και τους ΑΝΕΛ του Καμένου, για τους οποίους φαίνεται να ατονεί και η όποια δυναμική συγκατοίκησης σε κυβερνητικό σχήμα είχε αρχικά με το ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια στιγμή, η άρχουσα τάξη ενδιαφέρεται και για την ενίσχυση διάφορων εξωκοινοβουλευτικών πρώην στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (κυρίως ΠΛΕΥΣΗ της Κωνσταντοπούλου, ΛΑΕ του Λαφαζάνη κλπ.), αλλά και δυνάμεων που συσπειρώνονται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με κύρια δύναμη το ΝΑΡ (που τώρα μετατράπηκε σε κόμμα), συντηρώντας ή και χρησιμοποιώντας τους βασικά ως νέα αναχώματα, απέναντι στο Κόμμα μας, κυρίως με προσπάθεια πλαγιοκόπησης του Κόμματος και των δυνάμεών του μέσα στο κίνημα.

Οπωσδήποτε και παράλληλα δεν έχουν σταματήσει τις προσπάθειες και τις διεργασίες για αναμόρφωση του ακροδεξιού, φασιστικού χώρου, μέσα από την απόπειρα συμμόρφωσης της ΧΑ και άλλων σε πιο κοινοβουλευτικές και λάιτ διαδικασίες, ζήτημα που, εκτός των άλλων, έχει φουντώσει και τη διαπάλη μέσα σε αυτόν το χώρο. Είναι η περίοδος που τους χρειάζονται. Άλλωστε συνθήματα αντικομμουνιστικά και ακραία, με ρητορική των ναζιστών της ΧΑ, το τελευταίο διάστημα χρησιμοποιούν ευρύτερα εφημερίδες κι έντυπα, και στο Διαδίκτυο, που τυπικά δεν ταυτίζονται με τη ΧΑ, όπως η «Δημοκρατία», η «Ελεύθερη Ώρα», ακόμα και η «Εστία» κ.ά.

Τέλος, το παζλ του αστικού πολιτικού συστήματος και των διεργασιών του κλείνουν τα διάφορα αναρχικά-αντιεξουσιαστικά σχήματα, πάνω στα οποία δουλεύουν και με όρους αναμόρφωσης του χώρου αυτού και πιο ελεγχόμενου σχεδιασμού, με όλα τα μέσα για το χτύπημα του εργατικού κινήματος και του Κόμματος την κατάλληλη στιγμή.

Ενδεικτικά αναφέρουμε τις δράσεις του Ρουβίκωνα, των διάφορων αναρχικών ομάδων των Εξαρχείων, με συμμετοχή και ξένων όπως φάνηκε και στη φετινή επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αλλά και τους Επαναστατικούς Πυρήνες και άλλους ή την επαναπροβολή και δημοσιότητα του Κουφοντίνα της «17 Νοέμβρη» κλπ.

Πολλές από αυτές τις ομάδες προσανατολίζονται σε ωμή, άμεση επίθεση και αντικομμουνισμό προς το Κόμμα και το οργανωμένο εργατικό κίνημα και την ΚΝΕ. Λόγω της φύσης πολλών από αυτά τα σχήματα, της ιδεολογίας τους, του τρόπου συγκρότησης και δράσης τους, εύκολα γίνονται στόχοι διείσδυσης από διάφορους μηχανισμούς, κρατικές υπηρεσίες, εγχώριες και ξένες, πρεσβείες, πράγμα που φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού από τις ανακοινώσεις τους, τις ενέργειές τους, την τακτική τους, τους στόχους τους, ακόμα κι όταν προσεκτικά προσπαθούν να τα καλύψουν.

Τέλος, το τελευταίο διάστημα, φαίνεται ότι ουρές και κάποιες συγκεκριμένες και μετρημένες δυνάμεις διαγραμμένων από το Κόμμα που τα τελευταία 3 χρόνια, με την ανάδειξη κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία, τελούσαν εν υπνώσει, εν αναμονή κλπ., λόγω της πλήρους κατάρρευσης των «επιχειρημάτων» τους και της «κριτικής» τους περί απομονωτισμού του Κόμματος και καλλιέργειας κλίματος προσέγγισης ή συνεργασίας ή στήριξης ή ανοχής σε μια «αριστερή κυβέρνηση ως όχημα για γενικότερες αλλαγές» και άλλα σχετικά αρχίζουν πάλι να ενεργοποιούνται και με κάθε ευκαιρία, περνάνε σε επίθεση διαδικτυακή, συκοφαντούν, διαστρεβλώνουν θέσεις μας κλπ. Κοινό στοιχείο όλων αυτών είναι η προσπάθεια καλλιέργειας εχθρικού κλίματος απέναντι στην καθοδήγηση του Κόμματος συνολικά, αλλά και σε ξεχωριστά στελέχη, με καλλιέργεια κλίματος καχυποψίας, αμφισβήτησης, τις περισσότερες φορές και πάνω σε ζητήματα τριτεύοντα, χωρίς καμιά σημασία γενικότερη για το επαναστατικό κίνημα και το Κόμμα.

Από τη σκοπιά όλων αυτών των ζητημάτων, οφείλουμε να εντείνουμε την ιδεολογική πολιτική οργανωτική επαγρύπνηση, να μην υπάρξει καμία επανάπαυση. Αυτό καμία σχέση δεν έχει με κλίμα φοβίας, περιχαράκωσης, μη έκφρασης της προσωπικής γνώμης στο πλαίσιο των κομματικών διαδικασιών κλπ. Έχουμε καλό μαξιλάρι γι’ αυτά, τις αρχές μας και το Καταστατικό μας.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Αν αναφέρουμε όλα αυτά τα στοιχεία των εξελίξεων της περιόδου αυτής που βάζουμε τον προγραμματισμό μας, είναι για το λόγο ότι συνολικά το σύνολο του γιορτασμού πρέπει να βοηθά στην αφομοίωση της θέσης ότι «χωρίς επαναστατική θεωρία δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατικό κίνημα», να δίνει ώθηση στο διαζύγιο της πολιτικής δουλειάς με τον εμπειρισμό και τις πιο στενές μορφές της πρακτικής δράσης.

Να ανεβάζουμε συνεχώς την ικανότητα των δυνάμεών μας να προβάλλουν τη γραμμή μας αντιπαραθετικά με τις στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης, να τεκμηριώνουν την υπεροχή του δρόμου ανάπτυξης της εργατικής εξουσίας, να προσανατολίζουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στον πραγματικό αντίπαλο, την αστική τάξη και τις εκάστοτε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που την στηρίζουν. Ταυτόχρονα, να εξηγούμε με επιχειρήματα και παραδείγματα ότι είναι αδύνατο να ανέβει η αποτελεσματικότητα της εργατικής πάλης χωρίς αποφασιστικό μέτωπο με τις συμβιβαστικές αντιλήψεις του ρεφορμισμού και οπορτουνισμού.

Να αξιοποιήσουμε γι’ αυτό την ιστορική πείρα του Κόμματος, την προσφορά του, τον πρωτοπόρο ρόλο του, τις θυσίες του· μέσα από τις πολύμορφες εκδηλώσεις που θα πραγματοποιούνται να αναδεικνύονται, να προβάλλονται, να εκλαϊκεύονται κατάλληλα ώστε να κερδίζουν έδαφος και να δικαιώνονται στη συνείδηση πλατιών τμημάτων της εργατικής τάξης και των παιδιών της οι βασικές ιδέες, οι θέσεις του Κόμματος, τα κεντρικά ζητήματα της ιδεολογικής και πολιτικής πάλης.

Προφυλασσόμενοι από την όποια αποσπασματικότητα, να κάνουμε ό,τι μπορούμε να ανεβάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο την ιδεολογική πάλη και αντιπαράθεση και όσο γίνεται πιο πλατιά και πιο βαθιά στις γραμμές της εργατικής τάξης, στα κεντρικά και μεγάλα ζητήματα που καθορίζουν τις εξελίξεις.

Άλλωστε, για να κερδίζεται κάποιος σταθερά ως οπαδός του ΚΚΕ και πολύ περισσότερο ως μέλος του ΚΚΕ πρέπει να είναι πεισμένος για τις βασικές ιδέες και τους σκοπούς του και να μπορεί να τις υπερασπίζεται θαρραλέα απέναντι στους ταξικούς αντιπάλους και τους οπορτουνιστές.

Είναι σίγουρο ότι η σημερινή μας συζήτηση και οι αποφάσεις μας θα συμβάλουν ώστε να ανταποκριθούμε σε αυτά τα μεγάλα καθήκοντα που έχουμε επωμιστεί από το 20ό Συνέδριό μας, προς τιμήν και των 100χρονων γενεθλίων του Κόμματός μας.