Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ, Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΩΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Στη συνεδρίασή της η ΚΕ συζήτησε και ενέκρινε την εισήγηση του ΠΓ. Η ΚΕ εξέτασε μια σειρά ζητήματα του τελευταίου τρίμηνου που αφορούν τις εσωτερικές και εξωτερικές εξελίξεις, οι οποίες είναι αρκετά σημαντικές, σε συνδυασμό με τη δράση που ανέπτυξε το Κόμμα στο εργατικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα αυτό το διάστημα, καθώς και το επίπεδο οργανωτικής και πολιτικής ιδεολογικής ετοιμότητας του ίδιου του Κόμματος και της αυτοτελούς παρέμβασής του σε όλα τα μέτωπα, και μάλιστα σε μια περίοδο που κλείνουμε τα 100 χρόνια ύπαρξης και δράσης μας, που μας επιβάλλουν το καθήκον να ανταποκριθούμε σε αυτό το ηρωικό παρελθόν και να το ξεπεράσουμε στις σημερινές συνθήκες της πάλης σε όλους τους τομείς, στηριγμένοι στο Πρόγραμμά μας και στις αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου μας, που αυτές τις μέρες κλείνει ένας χρόνος από τη διεξαγωγή του. 

  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄

ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ. Η ΠΑΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ

 Οι εξελίξεις σε μια σειρά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής της χώρας είναι σημαντικές και περικλείουν σοβαρούς κινδύνους για το λαό μας. Αιχμή αυτών των ζητημάτων είναι:

• Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, με τη συνεχιζόμενη ένταση.

• Οι εξελίξεις στην ΑΟΖ της Κύπρου.

• Οι συνομιλίες με την ΠΓΔΜ και την Αλβανία.

Οι εξελίξεις αυτές είναι μέρος των διεθνών εξελίξεων, όπου δυναμώνει ο οικονομικός πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ, τη Γερμανία, την Κίνα, όσο και η στρατιωτική αντιπαράθεση κυρίως των δυνάμεων του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία, καθώς και άλλες αντιπαραθέσεις, που μπορούν να προσελκύσουν πολλές και ισχυρές δυνάμεις, όπως η εντεινόμενη σύγκρουση στη Συρία, στην Υεμένη, οι εξελίξεις στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και στην Κορεατική Χερσόνησο.

Ιδιαίτερα για τη χώρα μας, κρίσιμες είναι οι εξελίξεις που αφορούν την ευρύτερη περιοχή μας, μια και σ’ αυτή (Μέση Ανατολή, Βαλκάνια, Ανατολική Μεσόγειος, Βόρεια Αφρική, Καύκασος) δυναμώνει η αντιπαράθεση ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ με τη Ρωσία, αλλά και με την Κίνα.

Όπως έχουμε επανειλημμένα επισημάνει, στην περιοχή υπάρχει σημαντικός ενεργειακός πλούτος, ενώ αυτή αποτελεί «κόμβο» για τη μεταφορά των πρώτων υλών και εμπορευμάτων από την Κεντρική Ασία, την Κασπία, τη Μέση Ανατολή, τόσο προς τη Δύση όσο και προς τις γοργά ανερχόμενες δυνάμεις της Ασίας (π.χ., κινεζικά σχέδια για το νέο «δρόμο του μεταξιού»).

Έτσι, στην περιοχή μας οξύνονται οι αντιθέσεις ανάμεσα σε ισχυρά καπιταλιστικά κράτη και συμμαχικά μπλοκ, που έχουν προκαλέσει αιματηρές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους στη Συρία, στη Λιβύη και στη Νοτιοανατολική Ουκρανία.

Στο «κουβάρι» των αντιθέσεων και της διαπάλης εμπλέκονται ισχυρότατα μονοπώλια, οι αστικές τάξεις της περιοχής, ισχυρές ή λιγότερο ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που αξιοποιούν στρατιωτικά σώματα, επίσημους στρατούς, αλλά και μισθοφορικά στρατιωτικά τμήματα, παραστρατιωτικές ένοπλες ομάδες, ορισμένες από αυτές με την «ταμπέλα» διάφορων εγκληματικών «τρομοκρατικών» οργανώσεων, που έχουν γίνει στοιχείο του ιμπεριαλιστικού πολέμου και παρεμβαίνουν στοχευμένα με σύγχρονο εξοπλισμό και ισχυρή δύναμη πυρός, κάνοντας επίδειξη της ισχύος τους.

Από κοντά, παράλληλα, διπλωματικά σώματα κάνουν τη δική τους δουλειά, χρησιμοποιούν απειλές, ελιγμούς, συγκροτούν «ιερές» και «ανίερες» συμμαχίες, με την έννοια των συμμαχικών «αξόνων» που επιδιώκουν, προχωρώντας σε επιμέρους τακτικούς συμβιβασμούς, ώστε να επωφεληθούν από τη διαπάλη για το φυσικό πλούτο και τα μερίδια των αγορών.

Ιδιαίτερο ρόλο παίζουν στις εξελίξεις οι στρατιωτικές βάσεις, καθώς και οι μεγάλοι ναυτικοί στόλοι, ενώ αξιοποιούνται πλέον διάφορα προσχήματα, πέρα από την «πάλη με την τρομοκρατία», όπως η «υπεράσπιση των μειονοτήτων», τα μεταναστευτικά ρεύματα που προκαλούν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και επεμβάσεις, η εξαθλίωση και η φτώχεια που γεννάει ο καπιταλισμός κ.ά.

Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ενισχύουν τη στρατιωτική παρουσία τους με βάσεις στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία, στην ΠΓΔΜ, στην Αλβανία, στο Κόσοβο, όπου έχει εγκατασταθεί η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στα Βαλκάνια, η βάση BONDSTEEL. Και βεβαίως στην Ελλάδα.

Παράλληλα, επιδιώκουν την ισχυροποίηση των θέσεών τους στη Μαύρη Θάλασσα, αναπτύσσοντας υποδομές για τη λεγόμενη «Αντιπυραυλική Άμυνα» που στοχεύει τη Ρωσία. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια όλες οι αποφάσεις του ΝΑΤΟ, τις οποίες έχει συνυπογράψει η ελληνική κυβέρνηση, συνιστούν στρατιωτική προετοιμασία με στόχο την περικύκλωση της Ρωσίας.

Στα Βαλκάνια τα σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ συγκρούονται με τα ανταγωνιστικά σχέδια της Ρωσίας, η οποία επιδιώκει την αναβάθμιση της θέσης της με τη διείσδυση στην περιοχή ρωσικών κεφαλαίων και εμπορευμάτων, τη χάραξη νέων «ενεργειακών δρόμων», την αύξηση των μεριδίων των δικών της μονοπωλίων στις αγορές και βέβαια τη διατήρηση της αποτρεπτικής ικανότητας του πυρηνικού οπλοστασίου της.

Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, γιατί ενεργό ρόλο επιδιώκουν να παίξουν και άλλα ισχυρά κράτη, όπως, για παράδειγμα, η Κίνα, η οποία ουσιαστικά επιχειρεί να γίνει πρώτη οικονομική καπιταλιστική δύναμη. Ο κινεζικός «δρόμος του μεταξιού» έχει βασική αρτηρία του τα Βαλκάνια. Επιδιώκει εμπορικές και διαμετακομιστικές συμφωνίες και ενεργειακά σχέδια ειδικά στα Δυτικά Βαλκάνια, ως κλειδί για την πρόσβαση των συμφερόντων της στη Δυτική Ευρώπη.

 

Ελληνοτουρκικές σχέσεις:

 Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, παρά τον εφησυχασμό που καλλιεργεί η συγκυβέρνηση, παρουσιάζουν συνεχή χειροτέρευση, με χαρακτηριστικό στοιχείο την κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας, όπως δείχνουν, π.χ., τα ακόλουθα γεγονότα:

• Οι χιλιάδες κάθε χρόνο και σταθερά αυξανόμενες παραβιάσεις των χωρικών υδάτων και του εναέριου χώρου της Ελλάδας από τουρκικά πλοία και αεροπλάνα.

• Οι συνεχείς αμφισβητήσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο, ακόμη και δεκάδων κατοικήσιμων νησιών, τόσο από μέρους της κυβέρνησης του ΑΚΡ και του Προέδρου Ερντογάν όσο κι από ηγετικά στελέχη της κεμαλικής αντιπολίτευσης του ρεπουμπλικανικού CHP. Προσπάθεια που συνδέεται και με την αμφισβήτηση διεθνών συνθηκών που καθορίζουν τα σύνορα, όπως η Συνθήκη της Λοζάνης.

• Η προσπάθεια βύθισης άοπλου σκάφους του ελληνικού Λιμενικού από τουρκικό πολεμικό πλοίο.

• Η σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, που συνελήφθησαν από τουρκική περίπολο στη μεθοριακή γραμμή του Έβρου.

Οι αστικές τάξεις της Ελλάδας και της Τουρκίας διαμορφώνουν σχέσεις που χαρακτηρίζονται από τη συνεργασία και τον ανταγωνισμό.

Η αστική τάξη της Ελλάδας φιλοδοξεί να αναβαθμίσει τις θέσεις της στα Βαλκάνια και στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, όπου έχει μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, επωφελούμενη και από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αυτήν την περίοδο οι σχέσεις των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ με την Τουρκία. Από τη σκοπιά αυτή και έχοντας την κάλυψη των ΗΠΑ, εμφανίζεται πιο επιθετική σε δηλώσεις από πριν, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, μετά και από τις προκλήσεις εκ μέρους της Τουρκίας όχι τόσο μέσω της κυβέρνησης, αλλά μέσω άλλων αστικών θεσμών. Ταυτόχρονα, συμμετέχει σε αποστολές εκτός συνόρων, σε σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ στην περιοχή κλπ.

Από την άλλη, η αστική τάξη της Τουρκίας επιδιώκει να παίξει έναν ισχυρότερο ρόλο στις εξελίξεις, όχι μόνο περιφερειακό, αλλά ακόμη και παγκόσμιο. Στη βάση αυτή, η αστική τάξη της Τουρκίας όχι μόνο αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο επιδιώκοντας να βάλει στο χέρι τμήμα του ενεργειακού πλούτου που υπάρχει, όχι μόνο αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου επιδιώκοντας και την «ντε γιούρε» διχοτόμησή της, αλλά σήμερα έχει εισβάλει και διατηρεί στρατούς κατοχής σε 3 χώρες (Κύπρος, Συρία, Ιράκ). Στέλνει στρατεύματα και δημιουργεί στρατιωτικές βάσεις εκτός της Τουρκίας, όπως στο Κατάρ, στη Σομαλία, στην Αλβανία. Από την άλλη, επιδιώκει να αξιοποιήσει για τα σχέδιά της τα ζητήματα του θρησκεύματος και των μειονοτήτων, όπως έδειξε και η προσπάθεια του Ταγίπ Ερντογάν στη Δυτική Θράκη κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα, αλλά και η γενικότερη παρέμβαση της Τουρκίας στα Βαλκάνια.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι έκθετη, όχι μόνο γιατί έδωσε τη δυνατότητα στον Ερντογάν κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Ελλάδα να προβάλει τις απαράδεκτες διεκδικήσεις του για το Αιγαίο, αλλά και γιατί καλλιεργεί στον ελληνικό λαό κλίμα εφησυχασμού:

– Πότε εξωραΐζοντας την επιθετικότητα της Τουρκίας και υπερβάλλοντας για την αποτελεσματικότητα του διαλόγου.

– Πότε λέγοντας πως οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ θα υπερασπιστούν την Ελλάδα.

– Πότε χρησιμοποιώντας λεονταρισμούς, όπως ήταν η κοινή επίσκεψη της ηγεσίας του υπουργείου Άμυνας στο Καστελόριζο, πριν κάποιο διάστημα, με τη συνοδεία και των βουλευτών της ναζιστικής ΧΑ κ.ά.

Την ίδια ώρα, η παρέμβαση του ΝΑΤΟ (επιχειρησιακά όρια, στρατηγεία, ασκήσεις κ.ά.) είναι καταλυτική στις εξελίξεις και διαμορφώνει κατάσταση συνδιαχείρισης στο Αιγαίο, όπου τον κυρίαρχο ρόλο έχουν οι ΗΠΑ, επιδιώκοντας έτσι και την αποτροπή ή περιορισμό της διείσδυσης των ανταγωνιστριών δυνάμεων.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την πρόσκληση που απηύθυνε στο ΝΑΤΟϊκό στόλο με το πρόσχημα των προσφύγων, είχε στόχο τον έλεγχο από τους Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκούς της ροής των πολεμικών και βοηθητικών ρωσικών πλοίων που περνούν από το Αιγαίο με κατεύθυνση τη Συρία.

Επιπλέον, η συγκυβέρνηση, με την ανανέωση της Συμφωνίας Στρατηγικής Συνεργασίας με τις ΗΠΑ, την παραχώρηση της Σούδας και την προοπτική παραπέρα γιγάντωσής της, τον εκσυγχρονισμό της βάσης στον Άραξο, με το ενδεχόμενο μεταφοράς εκεί αμερικανικών πυρηνικών όπλων, τη δημιουργία νέων βάσεων όπως στην Αλεξανδρούπολη (βάση συναρμολόγησης ελικοπτέρων και ηλεκτρονικής παρακολούθησης), στη Λάρισα (μη επανδρωμένων αεροπλάνων τύπου drone), στην Κάρπαθο ή στη Σύρο, επιδιώκει την «αναβάθμιση» της θέσης της μέσα στα επιτελεία του ευρω-ατλαντισμού.

Ταυτόχρονα, τα αστικά επιτελεία εργάζονται για τη διαμόρφωση συνθηκών που θα δημιουργήσουν, όπως θεωρούν, τις προϋποθέσεις για την εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου του Αιγαίου.

Σ’ αυτήν την κατεύθυνση επιδιώκει, πέρα από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, να δημιουργήσει «τριγωνικές» συμμαχικές σχέσεις με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, που αυτήν την περίοδο επίσης έχουν τεταμένες σχέσεις με την αστική τάξη της Τουρκίας. Στους σχεδιασμούς αυτούς εμπλέκεται και η Κύπρος.

Η επιδίωξη αυτή έρχεται σε σύγκρουση με τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης της Τουρκίας, που αμφισβητεί τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, εποφθαλμιά τμήμα της ΑΟΖ της Ελλάδας και του ενεργειακού πλούτου που υποστηρίζεται ότι υπάρχει εκεί.

Το ΚΚΕ έχει επανειλημμένα την τελευταία 20ετία ταχτεί με αποφάσεις του ενάντια στην πολιτική της εγκατάλειψης κι εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων (σε πλευρές που έχουν να κάνουν συγκεκριμένα με τα χωρικά ύδατα, την υφαλοκρηπίδα, την ελληνική ΑΟΖ, όπως καθορίζονται από τη διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο στη Θάλασσας του 1982), που ακολούθησαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Με τη θέση που έχει διατυπώσει με συνεδριακές αποφάσεις του για τον πόλεμο, συνδέει την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας με τη ρήξη με την αστική τάξη και την πάλη για την ανατροπή συνολικά της αστικής εξουσίας.

Το ενδεχόμενο σύγκρουσης (θερμού επεισοδίου ή πιο διευρυμένης σύγκρουσης) είναι ισχυρό.

Η αστική τάξη της Τουρκίας έχει κλείσει συμφωνίες για τον εξοπλισμό της με τα αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη 5ης γενιάς F-35, καθώς και με τα ρωσικά αντιαεροπορικά/αντιβαλλιστικά συστήματα S-400. Η προμήθειά τους, όπως και ο υπόλοιπος σχεδιαζόμενος επανεξοπλισμός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, κυρίως του Ναυτικού, θα αλλάξει σημαντικά το σημερινό συσχετισμό δύναμης στο Αιγαίο. Μια πιθανή άμεση ξένη επέμβαση των Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών μπορεί να λειτουργήσει ως επιδιαιτησία στη μοιρασιά του φυσικού πλούτου και γενικότερα του καθεστώτος στο Αιγαίο.

Το Κόμμα μας έχει προειδοποιήσει τους εργαζόμενους πως στις σημερινές συνθήκες, που το Διεθνές Δίκαιο ξαναγράφεται από τους ιμπεριαλιστές και το Δικαστήριο της Χάγης λειτουργεί με σκοπιμότητες, η ειρήνη, η ασφάλεια και η δικαιοσύνη δεν μπορεί να διασφαλιστεί σ’ αυτό το πλαίσιο. Η πάλη των δύο λαών είναι αναγκαίο να κατευθύνεται στην εξάλειψη της αιτίας που γεννά αντιθέσεις, συγκρούσεις, πολεμικές συρράξεις, στην ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις.

Το ΚΚΕ, που είναι σταθερά προσανατολισμένο στην ανάπτυξη της φιλίας, της διεθνιστικής αλληλεγγύης ανάμεσα στην εργατική τάξη και στους λαούς των δύο χωρών, επιδιώκει στενές σχέσεις με το ΚΚ Τουρκίας, με στόχο να δυναμώσει η αντιιμπεριαλιστική πάλη του εργατικού - λαϊκού κινήματος και στις δύο χώρες, ενάντια στις αστικές τάξεις και τη συμμετοχή, εμπλοκή Ελλάδας - Τουρκίας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, το απαραβίαστο των συνόρων, για την αποδέσμευσή τους από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και ενώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που αποτελούν μόνιμη πηγή οδυνηρών συνεπειών σε βάρος των λαών.

 

Για το Κυπριακό:

 Το Κυπριακό συνεχίζει να παρουσιάζει κινητικότητα, παρά το ότι οι συνομιλίες έχουν σταματήσει. Η κινητικότητα αυτή έχει σχέση με τα σχέδια εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου της Κύπρου από ξένα μονοπώλια και του τρόπου μεταφοράς αυτού του πλούτου στην Ευρώπη.

Στα σχέδια αυτά, όπως είδαμε πρόσφατα και με το γεωτρύπανο της ιταλικής ΕΝΙ, αντιδρά όχι μόνο με πολιτικο-διπλωματικά, αλλά και με στρατιωτικά μέσα η Τουρκία.

Το αμέσως επόμενο διάστημα, μέσα στο χρόνο, αναμένεται και η αμερικανική εταιρία ExxonMobil να ξεκινήσει εργασίες. Μια αντίστοιχη τουρκική πρόκληση θα επιταχύνει την επέμβαση του αμερικανικού παράγοντα ως «επικυρίαρχου» στα ζητήματα της ενέργειας και της ίδιας της λύσης του Κυπριακού.

Η ηγεσία Αναστασιάδη επιδιώκει από τώρα να επαναφέρει το ζήτημα της έναρξης συνομιλιών.

Να θυμίσουμε πως οι τελευταίες συνομιλίες και τα παζάρια για την προώθηση της διχοτομικού χαρακτήρα «λύσης» του Κυπριακού ξεκίνησαν στις 28 Ιούνη 2017 στο Κρανς Μοντανά της Ελβετίας και είναι σαφές πως δεν αφορούσαν αποκλειστικά και μόνο την Κύπρο, αλλά συνδέονταν με το σφοδρό ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό που βρίσκεται σε εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή για τις πηγές ενέργειας, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, τον έλεγχό τους από μονοπωλιακούς ομίλους, τους αγωγούς μεταφοράς προς την ΕΕ (ήδη κολοσσοί όπως η Εxxon Mobil, η BP, η Τotal, ΕΝΙ κ.ά. έχουν μοιράσει τα «κυπριακά οικόπεδα») και συνολικά για τα γεωστρατηγικά ερείσματα που επιδιώκουν να έχουν διάφορες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και οι αντίστοιχες αστικές τάξεις σε βάρος των λαών.

Αν και τυπικά στις διαπραγματεύσεις πήραν μέρος αντιπροσωπίες της Κυπριακής Δημοκρατίας, του ψευδοκράτους στο κατεχόμενο από την Τουρκία 1/3 του νησιού, οι εκπρόσωποι του ΟΗΕ και εγγυήτριες δυνάμεις (Βρετανία, Ελλάδα, Τουρκία), στην πράξη συμμετείχαν τόσο η ΕΕ όσο και οι ΗΠΑ και οι κινήσεις που γίνονταν για μια «λύση» δικοινοτικής-διζωνικής ομοσπονδίας ήταν το προκάλυμμα για δύο κράτη επί της ουσίας και για το μοίρασμα του πλούτου ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους.

Η Τουρκία που είναι κατοχική δύναμη στην Κύπρο –αξιοποιώντας από το 1960 τις Συμφωνίες Εγγυήσεως, Εγκαθίδρυσης και Συμμαχίας οι οποίες της έδιναν παρεμβατικά δικαιώματα– επιδιώκει να διατηρήσει τη στρατιωτική παρουσία της. Έτσι, διαμηνύει ότι «μηδέν στρατός και μηδέν εγγυήσεις είναι εκτός συζήτησης». Δηλαδή προειδοποιεί ότι δε θα δεχτεί να απωλέσει παρεμβατικά δικαιώματα, επικαλούμενη την «ασφάλεια των πολιτών του νησιού».

Από τη μεριά της η Βρετανία, που επίσης είναι κατοχική δύναμη στο νησί, διαθέτοντας στρατιωτικές εγκαταστάσεις (λιμάνια και αεροδρόμια) από την περίοδο της αποικιοκρατίας, θεωρώντας την Κύπρο σημαντικό εφαλτήριο για τα σχέδιά της στην ευρύτερη περιοχή, έχει διαμηνύσει ότι μπορεί να υπάρξει κάποια παραχώρηση ενός μικρού ποσοστού εδαφών από τις βάσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να δεχτεί να μην έχει βάσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει πετύχει η βρετανική παρουσία να θεωρείται δεδομένη και καμία πλευρά των αστικών κυβερνήσεων που συμμετέχουν στο παζάρι δεν την θέτει σε αμφισβήτηση.

Είναι χαρακτηριστικό πως η Τουρκία δεν αμφισβητεί μόνο τη δυνατότητα άντλησης υδρογονανθράκων από σημεία που θεωρεί πως βρίσκονται στην τουρκική ΑΟΖ ή στην πλευρά του τουρκοκυπριακού «κράτους», δηλαδή των εδαφών που κατέχει παράνομα, αλλά συνολικά σε ό,τι βρίσκεται στην Κυπριακή ΑΟΖ. Στόχος της αστικής τάξης της Τουρκίας είναι στο ζήτημα της ενέργειας να έχει λόγο συνολικά για όλο τον ενεργειακό πλούτο της Κύπρου, τη μοιρασιά του, καθώς και τον τρόπο μεταφοράς του στην Ευρώπη, προκρίνοντας το δρόμο μέσα από την Τουρκία. Αυτά τα σχέδια έρχονται, βέβαια, σε αντίθεση με τα σχέδια άλλων αστικών τάξεων, είτε για σταθμούς υγροποίησης (σε περίπτωση που τα κοιτάσματα δεν είναι πολύ μεγάλα) είτε με την κατασκευή αγωγού EastMed (Ισραήλ, Κύπρος, Ελλάδα).

Το Κόμμα μας, σε αντιπαράθεση και με όλα τα ελληνικά και κυπριακά κόμματα, έχει αποκαλύψει πως ο ενεργειακός πλούτος σε συνθήκες καπιταλισμού δεν είναι «μάννα εξ ουρανού» για το λαό, όπως ισχυρίζεται η αστική τάξη, αλλά «μήλον της έριδος» για τους ιμπεριαλιστές, που οδηγεί σε πολεμικές αναμετρήσεις. Ταυτόχρονα το Κόμμα μας εκφράζει διαχρονικά την αλληλεγγύη του στον κυπριακό λαό ενάντια στην τουρκική εισβολή-κατοχή και σε κάθε είδους διχοτομική «λύση». Το Κόμμα μας παλεύει για Κύπρο ενιαία, για ένα και όχι δύο κράτη, με μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια, μία διεθνή προσωπικότητα, για κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, χωρίς κατοχικά και άλλα ξένα στρατεύματα, χωρίς ξένες βάσεις, εγγυητές και «προστάτες», με τον κυπριακό λαό αφέντη στον τόπο του.

 

Για το Σκοπιανό ζήτημα:

 Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ χειρίζεται το ζήτημα με την ΠΓΔΜ έχοντας ως άτυπο χρονοδιάγραμμα τη σύνοδο του ΝΑΤΟ τον Ιούλη του 2018 και την ένταξη της γειτονικής χώρας στον ιμπεριαλιστικό αυτό οργανισμό. Η κυβέρνηση εμφανίζεται ως σημαιοφόρος των ΗΠΑ στα Βαλκάνια και καλλιεργεί ένα πνεύμα αστικού κοσμοπολιτισμού, δήθεν επίλυσης όλων των εκκρεμών «εθνικών ζητημάτων» μέσα στο πλαίσιο και υπό το πρίσμα των σχεδιασμών των ιμπεριαλιστικών ενώσεων.

Από τη μεριά της η ΝΔ, μαζί με εθνικιστικές ομάδες και τη φασιστική ΧΑ, στήριξε τα συλλαλητήρια, ενισχύοντας ένα κλίμα εθνικιστικής υστερίας για το όνομα «Μακεδονία».

Το Κόμμα μας, που έχει μια σαφή προσέγγιση από το 1992, όταν προέκυψε το ζήτημα με την ιμπεριαλιστική επέμβαση και τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, υπογραμμίζει πως το κυριότερο δεν είναι το θέμα της ονομασίας, αλλά η διασφάλιση των σχέσεων ειρηνικής συνεργασίας και ανάπτυξης σχέσεων καλής γειτονίας, διασφάλιση του απαραβίαστου των συνόρων των δύο χωρών, αποφυγή κάθε αλυτρωτικής προπαγάνδας, καθώς και ενεργειών που δυσκολεύουν την προσέγγιση και τη συνεργασία των δύο κρατών, την κοινή πάλη των λαών, που για το Κόμμα μας είναι θεμελιώδες ζήτημα.

Την ίδια ώρα, εφόσον επιλεγεί ένα όνομα που θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία» ή παράγωγά του, αυτό πρέπει να έχει αποκλειστικά και μόνο γεωγραφικό προσδιορισμό, να είναι για όλες τις χρήσεις (erga omnes) και να συνοδεύεται με εγγυήσεις για εξάλειψη του αλυτρωτισμού, του εθνικισμού, εξασφάλιση του απαραβίαστου των συνόρων, που αυτό σημαίνει αλλαγές τώρα στο Σύνταγμα της ΠΓΔΜ. Πρέπει να ξεκαθαρίζεται ότι δεν υπάρχει ιστορικά διαμορφωμένο «μακεδονικό» έθνος, «μακεδονική» εθνότητα, «μακεδονική» γλώσσα, που είναι η βάση του αλυτρωτισμού και εγείρουν ζητήματα ύπαρξης μειονότητας και διεκδικήσεων περί υπεράσπισης δικαιωμάτων της κ.ά.

Το Κόμμα μας σημειώνει πως η Μακεδονία είναι μια μεγάλη γεωγραφική περιφέρεια, που σήμερα δεν ανήκει αποκλειστικά στην Ελλάδα, αλλά έχει μοιραστεί με βάση τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου μεταξύ βαλκανικών χωρών. Με αυτήν την έννοια, και το σύνθημα ότι «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική» εγείρει αλυτρωτισμό, εθνικισμό, διεκδικήσεις σε βάρος εδαφών άλλων, διαμορφωμένων πλέον κρατών.

Η κυβέρνηση κρατά τη σημαία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, γιατί μέσω αυτής της επιλογής θέλει να προωθήσει τα στρατηγικά συμφέροντα σημαντικών τμημάτων του ελληνικού μεγάλου κεφαλαίου. Η ελληνική αστική τάξη προσδοκά να επανακάμψει πιο ισχυροποιημένη στα Βαλκάνια, μετά μάλιστα από την κρίση που επηρέασε και τη βαλκανική διείσδυσή της, εκεί όπου –και με συμπράξεις με ξένους ομίλους– κέρδισε σοβαρό έδαφος μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές, έχοντας μεγάλες επιδόσεις Άμεσων Ξένων Επενδύσεων και κερδοφορίας, που κρατά με ορισμένες απώλειες μέχρι σήμερα, π.χ., τα ΕΛΠΕ κατέχουν μερίδιο 75% στην αγορά καυσίμων της ΠΓΔΜ. Τώρα, η ελληνική αστική τάξη επιδιώκει να εξαντλήσει κάθε περιθώριο προκειμένου να κερδίσει θέσεις ιδιαίτερα σε κλάδους που ιεραρχεί, όπως η ενέργεια, οι κατασκευές, οι μεταφορές, τα τρόφιμα κ.ά., επωφελούμενη από την ενταξιακή διαδικασία αυτών των χωρών στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Εάν τελικά διαμορφωθεί συμφωνία και έλθει για ψήφιση στη Βουλή, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να την ψηφίσουμε, πρώτα και κύρια γιατί η όποια «λύση» έχει να κάνει μόνο με την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ τον Ιούλη και σε συνέχεια στην ΕΕ, ενώ ταυτόχρονα δε φαίνεται να υπάρχουν εγγυήσεις και για τα υπόλοιπα ζητήματα των αλυτρωτισμών και των αναγκαίων αλλαγών που χρειάζεται το Σύνταγμα της FYROM.

 

Για τις ελληνοαλβανικές σχέσεις:

 Στην ίδια κατεύθυνση, η συγκυβέρνηση προωθεί την επίλυση των συνοριακών ζητημάτων με την Αλβανία, που είναι εμπόδιο για την ένταξη της τελευταίας στην ΕΕ. Σημαντικό «αγκάθι» είναι το ζήτημα της ΑΟΖ και των θαλάσσιων συνόρων των δύο χωρών. Όπως είναι γνωστό, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας ακύρωσε τη συμφωνία που είχε υπογράψει το 2009 για την ΑΟΖ η προηγούμενη κυβέρνηση Μπερίσα. Ωστόσο, αυτήν τη συμφωνία ούτε και οι τότε ελληνικές κυβερνήσεις (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) την είχαν φέρει για κύρωση στη Βουλή, πριν την ακύρωσή της από το αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο.

Σήμερα, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης, έχει συμφωνηθεί στις συνομιλίες με την Αλβανία η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας (αιγιαλίτιδα ζώνη) στα 12 μίλια. Στη βάση αυτή, η Ελλάδα στη θαλάσσια ζώνη με την Αλβανία θα έχει 1.190 τετραγωνικά χιλιόμετρα και η Αλβανία θα έχει 1.220 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Απομένει ένα 9% της θαλάσσιας ζώνης («ένας ρόμβος», όπως είπε ο Κοτζιάς στη Βουλή) που θα πρέπει να μοιραστεί στη βάση επίλυσης τεχνικών ζητημάτων.

Η ΝΔ και διάφορες ιστοσελίδες του εθνικιστικού χώρου κατηγορούν την κυβέρνηση πως κινείται στην κατεύθυνση ορισμένες βραχονησίδες (ανατολικά της Κέρκυρας) να μην έχουν επήρεια 100% για την ελληνική υφαλοκρηπίδα, αλλά λιγότερη ή και καθόλου. Από τη μεριά της η κυβέρνηση αντιτάσσει πως υπάρχει ζήτημα, διότι το 1977 η κυβέρνηση Καραμανλή στη συμφωνία που είχε κάνει με την Ιταλία για την υφαλοκρηπίδα δέχτηκε για την υφαλοκρηπίδα των Οθωνών επήρεια 70%.

Το ζήτημα αυτό, αν και παρουσιάζεται ως ζήτημα «τεχνικό», έχει και πολιτικές πλευρές, διότι δημιουργεί προηγούμενο για τη χώρα μας και στο Αιγαίο για τις ανάλογες βραχονησίδες. Βεβαίως, η συμφωνία για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια έχει θορυβήσει την αστική τάξη της Τουρκίας. Πληροφορίες αναφέρουν πως υπάρχει τουρκική εμπλοκή, τόσο στην περίπτωση της ακύρωσης της προηγούμενης συμφωνίας για την ΑΟΖ από το Συνταγματικό Δικαστήριο (μετά από αίτημα του Σοσιαλιστικού Κόμματος) όσο και στην πρόσφατη απόφαση του Προέδρου της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα να ζητήσει παραπέρα διευκρινίσεις και να μην εγκρίνει τη συνέχιση των συνομιλιών με την Ελλάδα για το ζήτημα. Ο τελευταίος έχει κατά καιρούς θέσει και ζήτημα χερσαίων συνόρων με την Ελλάδα, σε μια περιοχή με πιθανά μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Επιπλέον ζήτημα που επιβαρύνει τις σχέσεις των δύο χωρών είναι οι απαράδεκτες αξιώσεις της αλβανικής πλευράς για το «Τσάμικο» και τους «Τσάμηδες».

Ιδιαίτερα ισχυρή είναι στην Αλβανία η τάση του μεγαλοϊδεατισμού, που προβάλλει την ιδέα της λεγόμενης Μεγάλης ή Φυσικής Αλβανίας, αναθερμαίνοντας κατά καιρούς εδαφικές βλέψεις σε βάρος γειτονικών κρατών της Ελλάδας, της Σερβίας, της ΠΓΔΜ, του Μαυροβουνίου. Ως πρώτο βήμα σχεδιάζει την προσάρτηση του ΝΑΤΟϊκού προτεκτοράτου του Κοσόβου με το οποίο ήδη έχει κοινές διπλωματικές αποστολές, ενώ πρόσφατα ακούστηκε και η πρόταση, από επίσημα αλβανικά χείλη, να έχουν κοινό αρχηγό κράτους.

Τα τελευταία 9 χρόνια που η Αλβανία είναι στο ΝΑΤΟ, διάφορες απαράδεκτες αξιώσεις από τη μεριά της αστικής τάξης της Αλβανίας όπως και ο μεγαλοϊδεατισμός της δεν έχει κοπάσει. Το αντίθετο συμβαίνει. Έχουν δυναμώσει. Κάτι που συνηγορεί με αυτό που λέμε, ότι δηλαδή το ΝΑΤΟ δεν μπορεί, ούτε θέλει να εξασφαλίσει την επίλυση ζητημάτων ανάμεσα στις βαλκανικές χώρες, όπως δεν το διασφάλισε εδώ και 66 χρόνια ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία.

 

Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

 Στις συνθήκες αυτές το Κόμμα μας, με εφόδιο τις αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου και τις επεξεργασίες του για τις εξελίξεις στην περιοχή, επέδειξε ετοιμότητα και μπήκε μπροστά στην πάλη κατά των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, κατά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αποκάλυψε την επικίνδυνη πολιτική της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων, συγκρούστηκε με τον εθνικισμό και τον κοσμοπολιτισμό.

Την περίοδο αυτή έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες συγκεντρώσεις και πολύμορφες εκδηλώσεις των Κομματικών Οργανώσεων, του εργατικού κινήματος, της ΕΕΔΥΕ και άλλων φορέων του μαζικού κινήματος σε όλη τη χώρα, ενώ το λαϊκό ενδιαφέρον είναι έντονο.

Ιδιαίτερα σημαντικές είναι η συγκέντρωση του Κόμματος στις 27 Φλεβάρη στο Σύνταγμα με πορεία στην αμερικανική πρεσβεία και η συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη στις 6 Μάρτη με πορεία στο αμερικανικό προξενείο. Οι συγκεντρώσεις ήταν μαζικές και συμμετείχαν πλατύτερες δυνάμεις, που ανησυχούν και προβληματίζονται για τις εξελίξεις στην περιοχή, εκτιμούν τις θέσεις και τη δράση του ΚΚΕ.

Και ο αντίπαλος δε μένει βέβαια με τα χέρια σταυρωμένα. Με συστηματικό τρόπο προσπαθεί να διαστρεβλώσει και να προβοκάρει τις θέσεις του Κόμματος. Εξέχοντα ρόλο σε αυτό παίζει τόσο ο αστικός και οπορτουνιστικός Τύπος όσο και οι διάφορες ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο.

Ξεχωρίζουν δύο βασικές θέσεις της επίθεσης ενάντια στο Κόμμα εκ μέρους της αστικής και οπορτουνιστικής πολιτικής:

Η πρώτη έχει να κάνει με την προσπάθεια να καλλιεργήσει την ιδέα σε πιο συντηρητικά τμήματα της κοινωνίας ότι το ΚΚΕ δεν είναι κόμμα «πατριωτικό» και ότι, αντί να στρέφει τα όπλα ενάντια στους ξένους εισβολείς και κατακτητές, καλεί το λαό να στρέψει τα όπλα ενάντια στο δικό του στρατό, το ελληνικό κράτος και την κυβέρνησή του. Αυτά εμφανίζονται με διάφορες διαβαθμίσεις από τα φασιστικά ή ακροδεξιά έντυπα, μέχρι τα έντυπα που στηρίζουν τη ΝΔ ή την Κεντροαριστερά κλπ. Χρησιμοποιούν γι’ αυτό απόσπασμα από το Πρόγραμμα του Κόμματος, που αναφέρεται στο τι θα κάνει το Κόμμα σε περίπτωση που έχει δημιουργηθεί επαναστατική κατάσταση σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Προβοκάρουν στην πραγματικότητα την ουσία των θέσεών μας και έχουν στο στόχαστρο τις προγραμματικές μας θέσεις.

Η δεύτερη έχει να κάνει με την προσπάθεια να καλλιεργηθεί στα πιο ριζοσπαστικά κυρίως τμήματα της ελληνικής κοινωνίας η ιδέα ότι το ΚΚΕ «γέρνει» προς τον εθνικισμό, «γέρνει» στην υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της εδαφικής ακεραιότητας, αναδεικνύοντας ως μοναδικά υπεύθυνη την τούρκικη, π.χ., αστική τάξη και δε βλέπει ως εξίσου υπεύθυνη την ελληνική αστική τάξη ενάντια στην οποία πρέπει να στραφεί. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται με διάφορες διαβαθμίσεις οπορτουνιστικά και αστικά έντυπα, ιστοσελίδες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης κ.ά. Χρησιμοποιούν γι’ αυτό αποσπάσματα από ομιλίες του ΓΓ της ΚΕ, μελών του ΠΓ και της ΚΕ, από αρθρογραφία του «Ριζοσπάστη» κλπ. Βάζουν τη θέση ότι το Κόμμα μας σε περίπτωση εισβολέα θα υπερασπίσει την εδαφική ακεραιότητα, μιλά για απαραβίαστο συνόρων, αποκρύβοντας ότι σε περίπτωση εισβολής την ίδια στιγμή το ΚΚΕ, με την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας, καλεί το λαό να μη δείξει καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση που διεξάγει τον πόλεμο αυτό, να μη δείξει καμιά ανοχή στην αστική τάξη που ματώνει το λαό για τα δικά της οικονομικά συμφέροντα και ότι στόχος του συνόλου αυτής της πάλης του λαού θα πρέπει να είναι η εργατική εξουσία και όχι η επιστροφή στην καπιταλιστική διαχείριση και σε «ιμπεριαλιστική ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο».

Αυτές οι δυνάμεις δεν έχουν καμία πραγματικά επαναστατική θέση, δε λένε στο λαό τι πρέπει να κάνει τελικά πρακτικά και συγκεκριμένα, τόσο σε επίπεδο διαφώτισης και προετοιμασίας σήμερα όσο και σε επίπεδο ιδεολογικής, πολιτικής, μαζικής και στρατιωτικής δράσης σε αυτές ή σε κλιμακούμενες ανάλογα συνθήκες.

Είναι αναμφισβήτητα οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που –χοντρικά– στη μια πλευρά του έχει τον εθνικισμό και στην άλλη τον κοσμοπολιτισμό της αστικής τάξης.

Η θέση μας πρέπει να δίνεται ολοκληρωμένα. Στο Κόμμα μας έχει προηγηθεί συζήτηση και συλλογική ολοκληρωμένη κατάληξη στην επεξεργασία της, τόσο στο 19ο Συνέδριο του Κόμματος με το Πρόγραμμά του όσο και στο 20ό Συνέδριο, που ανέπτυξε και δούλεψε παραπέρα, με βάση και τις εξελίξεις, την εξειδίκευση της γραμμής τόσο σε επίπεδο ιδεολογικής-πολιτικής διαπάλης όσο και προπαγάνδας, συνθημάτων, καθώς και οργανωτικών πρακτικών μέτρων προετοιμασίας και στάσης των κομμουνιστών όπου κι αν βρίσκονται.

Επισημαίνουμε ότι δεν πρέπει να μας διαφεύγει της προσοχής το γεγονός ότι επιχειρείται διεύρυνση της ονομαζόμενης «εθνικής συνεννόησης», ζήτημα που αποτυπώθηκε στην πρόταση του Σταύρου Θεοδωράκη κατά τη συνάντησή του με τον Α. Τσίπρα, για σύσταση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, πρόταση που θα επεξεργαστεί η κυβέρνηση και θα την φέρει ως νόμο στη Βουλή. Η άποψή μας σε αυτήν την πρόταση είναι αρνητική. Όργανα ήδη υπάρχουν πολλά. Την πολιτική ευθύνη την έχει η κυβέρνηση και αυτή παίρνει αποφάσεις. Δε συμμετέχουμε σε όργανα τέτοιου είδους. Η πολιτική μας είναι κάθετα αντίθετη με αυτήν της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων της αστικής αντιπολίτευσης. Για τον ίδιο λόγο άλλωστε δε συμμετέχουμε και σε άλλα όργανα που έχουν συγκροτηθεί, όπως το Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής. Χάραξη ενιαίας αμυντικής διπλωματικής ή στρατιωτικής πολιτικής δεν μπορεί να υπάρξει.

Οι εξελίξεις που ζούμε δεν είναι προσωρινές, απαιτείται ενίσχυση της ετοιμότητας των δυνάμεών μας και υψηλού επιπέδου επαγρύπνηση, συνέχιση της πάλης κατά των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων και επιμονή να τίθενται κριτήρια που ωθούν στη συλλογική δράση και καταπολεμούν το φόβο που προκαλούν οι εξελίξεις.

Κάθε ΚΟ επιβάλλεται να κρατάει σταθερό το βασικό άξονα της κομματικής παρέμβασης και να προσαρμόζει το σχεδιασμό της στις εξελίξεις.

Την επόμενη περίοδο επιβάλλεται να αξιοποιήσουμε τις εκδηλώσεις της 1ης Μάη και να στηρίξουμε τη δράση της ΕΕΔΥΕ, και ιδιαίτερα τη μέρα της αντιπολεμικής-αντιιμπεριαλιστικής δράσης στις 13 Μάη σε όλη τη χώρα και τη Μαραθώνια Πορεία στην Αττική.

Το Κόμμα μας διατηρεί συστηματική επικοινωνία με άλλα ΚΚ της περιοχής και παρά τα προβλήματα, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, χρειάζεται να συνεχίσουμε τις προσπάθειες και να συμβάλλουμε στο μέτρο του δυνατού στην κοινή δράση κατά των αστικών τάξεων, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, να εκφράζεται η διεθνιστική αλληλεγγύη και να ισχυροποιείται το μέτωπο κατά του εθνικισμού, να κατακτά έδαφος η θέση για καμιά αλλαγή των συνόρων και των διεθνών συνθηκών.

Συνολικά είμαστε πίσω –πέρα από θετικά βήματα που έχουν γίνει από ορισμένες ΚΟ– με βάση τις ανάγκες που επιβάλλει και η συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σύμφωνα με την εκτίμησή μας ότι υπάρχει κλιμάκωση και πάμε για πιθανή σύγκρουση με την Τουρκία καταρχάς, με πολλές πιθανότητες για επεισόδιο σε βραχονησίδες ή μικρά νησιά κατοικημένα. Ετοιμότητα πρέπει να υπάρχει και για πιθανό πολεμικό επεισόδιο με πλοίο (π.χ., βύθιση σε επεισόδιο διάσωσης) ή και πτώση αεροπλάνου σε αερομαχίες.

  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄

ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΛΑΪΚΟ ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 Με τις δέσμες μέτρων της γ΄ και δ΄ αξιολόγησης, η κυβέρνηση κλιμακώνει την αντιλαϊκή επίθεση, για να πετύχει τους στόχους της αστικής τάξης, για προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων, βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των εγχώριων ομίλων και ανάδειξη της χώρας σε κόμβο μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων.

Τόσο η οικονομική πολιτική όσο και η εξωτερική πολιτική της λεγόμενης γεωπολιτικής αναβάθμισης της χώρας έχουν κοινό στόχο την προώθηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου.

Σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις για το 2017, η ελληνική οικονομία πέρασε σε φάση αναιμικής ανάκαμψης. Ωστόσο, η πορεία της είναι επισφαλής, αφού στην υλοποίηση μεγάλων επενδυτικών σχεδίων μπορεί να επιδράσει ανασταλτικά η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην περιοχή και ιδιαίτερα η όξυνση του «εμπορικού πολέμου» των ΗΠΑ με την Κίνα, αλλά και τη Γερμανία (δασμοί χάλυβα κλπ.).

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να οξύνουμε την αντιπαράθεσή μας με την κυβερνητική προπαγάνδα περί «δίκαιης ανάπτυξης», «εξόδου στη μεταμνημονιακή εποχή» και «τέλους της επιτροπείας» από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Να αναδείξουμε την απαίτηση όλων των εγχώριων φορέων της αστικής τάξης, όπως του ΣΕΒ, να επιταχυνθούν οι αναδιαρθρώσεις.

Συνολικά, οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα (βουλευτικές εκλογές, εμφάνιση νέων αστικών κομμάτων, τοπικές-περιφερειακές εκλογές κλπ.) σίγουρα αλληλοεξαρτώνται με τις διεθνείς εξελίξεις και κυρίως στην περιφέρεια που ανήκει η Ελλάδα, αλλά και με τις εξελίξεις που αφορούν την ΕΕ, το συσχετισμό των αστικών ρευμάτων στα όργανά της. Η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος παρουσιάζει χρόνιες πλέον δυσκολίες, στις οποίες προστίθενται και η κυβερνητική φθορά του αναμορφωμένου σοσιαλδημοκρατικού τμήματος, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανάλογες εξελίξεις συναντώνται και σε άλλες χώρες της ΕΕ και όχι μόνο. Η γενική τάση αντιδραστικοποίησης εκφράζεται σε όλα τα αστικά ρεύματα και τα πιο σύγχρονα οπορτουνιστικά. Στοιχείο αυτής της αντιδραστικοποίησης είναι όχι μόνο η παρουσία ακραίων εθνικιστικών και φασιστικών πολιτικών δυνάμεων, αλλά και η ανάδειξη κυβερνήσεων συμμαχίας φιλελεύθερων και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, που ουσιαστικά διαχειρίζονται πολιτικές αφαίρεσης και συρρίκνωσης εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων. Όλο αυτό αναπαράγει το βαθιά αντιδραστικό συσχετισμό δυνάμεων, το κλίμα απογοήτευσης και συνοδεύεται από την υποχώρηση του εργατικού κινήματος.

Αποτελεί προς το παρόν έναν ιδιαίτερα αρνητικό συσχετισμό παγκόσμια, που κάνει τα καπιταλιστικά κράτη πιο επιθετικά απέναντι στην εργατική τάξη, τις εργατικές - λαϊκές μάζες πιο παθητικές, παρά την όξυνση των ανταγωνισμών, τη διεύρυνση των εστιών ή των πολεμικών επεισοδίων, τη σχεδόν παθητική αποδοχή αντιλαϊκών ρυθμίσεων. Σε αυτές τις συνθήκες, γίνεται πιο απαιτητικό το ιδεολογικό-πολιτικό ατσάλωμα κομματικών και ΚΝίτικων μελών, κυρίως των στελεχών, πιο απαιτητικά τα χαρακτηριστικά της κομμουνιστικής πρωτοπορίας.

 

Εκτίμηση των εργατικών κινητοποιήσεων. Για τη συνέχεια του σχεδιασμού μας στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Ορισμένα γενικά συμπεράσματα.

Πρέπει να συνειδητοποιηθεί πλήρως ότι η αντιμετώπιση της κατάστασης έχει αυξημένες ιδεολογικο-πολιτικές και οργανωτικές απαιτήσεις, ιδιαίτερα στην επεξεργασία της τακτικής μας στο κίνημα. Αναφερόμαστε στην κατάσταση όπως γενικά διαμορφώνεται (στην οικονομία, με τους ανταγωνισμούς, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο), αλλά και στην προσπάθεια της κυβέρνησης να περάσει την εξειδικευμένη πολιτική της, όπως και των άλλων αστικών δυνάμεων να περάσουμε «στην εποχή μετά τα μνημόνια, στην ανάπτυξη» κλπ., και μάλιστα σε συνθήκες υποχώρησης του κινήματος. Οι κίνδυνοι να βαθαίνει η ενσωμάτωση, να παγιώνεται η υποχώρηση στο κίνημα, είναι υπαρκτοί. Άλλωστε σε αυτήν την κατεύθυνση γίνεται συγκεκριμένη προσπάθεια, έχουν αναλάβει εργολαβικά αυτό το έργο τόσο η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όσο και τα άλλα αστικά κόμματα, αλλά και η εργοδοσία και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες τους. Πρέπει να παρακολουθήσουμε αυτές τις εξελίξεις πιο συστηματικά και να τις αντιμετωπίσουμε με σχέδιο και αποφασιστικότητα.

Ταυτόχρονα, πρέπει να επισημάνουμε ότι συνυπάρχουν σε αυτήν την κατάσταση και ορισμένες δυνατότητες. Διαφαίνονται κάπως πιο ορατά σήμερα μέσα στο κίνημα, χρειάζεται να τις αξιολογήσουμε, να μην τις υποτιμήσουμε –ούτε φυσικά να τις υπερτιμήσουμε– αλλά κυρίως να προσπαθήσουμε να τις αξιοποιήσουμε.

Ποιες συγκεκριμένες δυνατότητες φαίνονται να υπάρχουν αυτήν την περίοδο:

– Αυξημένη προσοχή και ενδιαφέρον ευρύτερων τμημάτων εργαζόμενων για το τι λένε, τι κάνουν, τι προτείνουν το ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ για όλα τα ζητήματα. Ένα τμήμα τους, μεγαλύτερο απ’ ό,τι πριν, εκφράζεται θετικά και ανοιχτά υπέρ των θέσεων του Κόμματος.

– Σε ορισμένους χώρους δουλειάς και κλάδους, υπάρχουν ορισμένα στοιχεία αύξησης της συμμετοχής σε εκδηλώσεις, σε κινητοποιήσεις συνδικάτων και συλλόγων, αλλά και σε κομματικές εκδηλώσεις, ενός κόσμου που είχε φύγει ή απομακρυνθεί από το Κόμμα και τώρα φαίνεται να επανασυσπειρώνεται ή να εκφράζει τέτοια διάθεση και πρόθεση.

– Σε χώρους που πήραμε αγωνιστικές και μαχητικές πρωτοβουλίες, π.χ. ενάντια σε νοθείες μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις εκλεγμένων συνδικαλιστών από άλλες παρατάξεις που συμπαρατάχτηκαν μαζί μας.

– Σε ορισμένες κινητοποιήσεις, συμπαρατάσσονται με το ΠΑΜΕ και άλλα συνδικάτα, συνδικαλιστές, που δεν ανήκουν σε αυτό.

– Υπάρχουν αρχαιρεσίες Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, στις οποίες συνδικαλιστές εκλεγμένοι με άλλες δυνάμεις ψήφισαν τα ψηφοδέλτια που στηρίζουμε.

– Την ίδια στιγμή «βράζει» η δυσαρέσκεια από την πολιτική της κυβέρνησης, ενώ εμφανίζεται η αδυναμία στον οπορτουνιστικό χώρο να συσπειρώσει δυνάμεις όπως πριν.

Οπωσδήποτε, οι δυνατότητες αυτές από μόνες τους δε φέρνουν αποτελέσματα. Απαιτούνται μεγαλύτερες προσπάθειες και εξασφάλιση κάποιων καλύτερων προϋποθέσεων στη δουλειά μας. Το κύριο είναι να δουλέψουμε καλύτερα, ενιαία και πιο συνδυασμένα το επόμενο διάστημα, με ένταση της προσπάθειας για μαζικότερη και αποτελεσματικότερη αντιπαράθεση με τα μέτρα που υλοποιούνται, με τη δ΄ αξιολόγηση αυτό το διάστημα έως το φθινόπωρο, με ένταση της αλληλεγγύης με όσους και όσες πλήττονται από την ανεργία και τους πλειστηριασμούς, με την οργάνωση της αντεπίθεσης στα σενάρια πολεμικής και άλλης εμπλοκής της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, επεμβάσεις και πολέμους.

 

Κάπως πιο αναλυτικά ορισμένα ζητήματα:

 Με τη δράση μας αυτό το τελευταίο διάστημα ήρθε στο επίκεντρο η συζήτηση για την ανατροπή στο απεργιακό δικαίωμα, όπως και για την επέκταση των πλειστηριασμών. Δεν πέρασε η τακτική του αιφνιδιασμού της κυβέρνησης, η προσπάθειά της σε συμφωνία με άλλες δυνάμεις (στήριξη από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) να ψηφιστεί ο συνδικαλιστικός νόμος στα τυφλά, χωρίς αντιστάσεις. Ως ένα μεγάλο βαθμό δεν πέρασε και η προσπάθεια να εμφανιστεί ανώδυνο το αντεργατικό περιεχόμενο. Ωστόσο, τα μέτρα έχουν περάσει και πρέπει πιο συγκεκριμένα πλέον να τα αντιπαλέψουμε μέσα στους χώρους δουλειάς και στο κίνημα, αλλά και ως Κόμμα, πολιτικά να το πληρώσει η κυβέρνηση.

Κωδικοποιημένα η ιδεολογική-πολιτική αντιπαράθεση άνοιξε γύρω από ζητήματα που προπαγανδιστικά καλλιεργούσε η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, όπως:

• «Το ΚΚΕ δεν τα έκανε αυτά με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ», «ξύπνησε με το ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση», «είναι ενδοαριστερή διαμάχη», «αντιπαλότητα με ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την πρωτοκαθεδρία στον ενδοαριστερό εμφύλιο».

• «Το ΚΚΕ μοιάζει με τους χιλιαστές», «αναμένει τη Δευτέρα Παρουσία». «Εκ του ασφαλούς κριτική απ’ έξω». «Δε λερώνει τα χέρια του».

• «Υποκριτική στάση», «παίζει “θέατρο” για επικοινωνιακούς λόγους», «δε νοιάζεται για την κατάσταση των εργαζόμενων», «αντιγράφει το Ρουβίκωνα».

• «Υπερβολές που καλλιεργούν ηττοπάθεια στο εργατικό κίνημα» κ.ά.

Επίσης, από αντιδραστική, πιο συντηρητική σκοπιά, που προετοιμάζει το έδαφος για χτύπημα στο Κόμμα και το κίνημα, με επιχειρήματα όπως:

• «Το ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ κινείται στα όρια της νομιμότητας», «βίαιη εισβολή», «δεν πρέπει να υπάρχει ανοχή στο ΚΚΕ», «να σταματήσει η φρασεολογία “είναι σταθερό και συνεπές το ΚΚΕ”».

• «Το ΚΚΕ είναι ο στρατηγικός αντίπαλος, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο τακτικός εκλογικός αντίπαλος».

• «Το υπουργείο Εργασίας χρηματοδοτεί τα συνδικάτα και το ΠΑΜΕ. Αυτά πρέπει να κοπούν. Ασυδοσία συνδικαλιστών» κλπ.

Δεν πρέπει να υπάρξει υποτίμηση στη λογική του «μικρότερου κακού» που έντεχνα δουλεύει η κυβέρνηση.

Ενισχύθηκε από τη στάση της ΝΔ, που πλειοδότησε σε αντεργατικές ρυθμίσεις στη συνδικαλιστική οργάνωση και δράση. Η ΝΔ, και κεντρικά με τις παρεμβάσεις της στη Βουλή και με τα στελέχη της στο κίνημα, στήριξε τα μέτρα και την κυβέρνηση για να τα περάσει, αντίστοιχα ο ΣΕΒ με ανακοινώσεις, τοποθετήσεις, τη στάση της εργοδοσίας στους χώρους δουλειάς.

Με όλα τα παραπάνω δεν ξεμπερδέψαμε, θα τα έχουμε μπροστά μας. Συνεχίζει την ίδια τακτική ο ΣΥΡΙΖΑ με τα περί αύξησης του κατώτερου μισθού μετά την έξοδο από τα μνημόνια τον Αύγουστο, με το «ξεπάγωμα» των μισθολογικών κλιμακίων στο Δημόσιο, τις προσλήψεις στους δήμους.

Επαληθεύεται για ακόμα μια φορά ότι υπάρχει αντιφατικότητα στη συμπεριφορά και στάση των εργαζόμενων. Συνυπάρχουν δυσαρέσκεια, προβληματισμός με στάση ανοχής και μη συμμετοχής σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις.

Οι κινητοποιήσεις και οι κομματικές παρεμβάσεις που έγιναν ενίσχυσαν το Κόμμα. Πρώτη έκφραση ήταν η μεγάλη επιτυχία της πανεξόρμησης με τη Διακήρυξη της ΚΕ για τα 100 χρόνια του Κόμματος.

 

Πιο συγκεκριμένα για τη δυνατότητα συσπείρωσης νέων δυνάμεων και συμπόρευσή τους με το ΠΑΜΕ.

 Ο κυβερνητικός-εργοδοτικός συνδικαλισμός έχει εκτεθεί ακόμα περισσότερο στα μάτια των εργαζόμενων, ιδιαίτερα μετά από την ανοιχτή απεργοσπαστική του δράση και τη φανερή στήριξη για να περάσει η ψήφιση των μέτρων της γ΄ αξιολόγησης και το χτύπημα στο δικαίωμα της απεργίας. Οξύναμε την αντιπαράθεση με τις δυνάμεις που τον συγκροτούν μέσα στα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος. Ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο, που έχει ρίξει βάρος στη διατήρηση των συσχετισμών με αναπαραγωγή νόθων αντιπροσώπων σε Εργατικά Κέντρα και σωματεία σε όλη τη χώρα.

Η μαζική και αποφασιστική στάση σε μια σειρά Εργατικά Κέντρα, όπως στη Λαμία, την Πάτρα, την Κοζάνη, την Καβάλα, την Εύβοια, το Ηράκλειο, έχει δείξει δυνατότητες. Η αντιπαράθεση πρέπει να φτάσει στο πρωτοβάθμιο επίπεδο, στους χώρους δουλειάς, ιδιαίτερα στους πιο μαζικούς. Υπάρχουν αντιδράσεις, δυσαρέσκεια για τη στάση των ηγεσιών, χρειάζεται να αξιολογηθούν καλύτερα, ιδιαίτερα για εργαζόμενους που μέχρι τώρα ψήφιζαν άλλες δυνάμεις.

Στο θέμα της διεύρυνσης του ΠΑΜΕ με νέες δυνάμεις να σταθούμε πιο σχεδιασμένα, συστηματικά, με καταγραφή. Είμαστε σε σημείο που με τη δράση όλου του προηγούμενου διαστήματος τώρα μπορούμε να μετρήσουμε βήματα, αν δουλέψουμε συγκεκριμένα, με προσανατολισμό και κατάλογο.

Είναι γενική παραδοχή ότι, αν δεν υπήρχε ΚΚΕ, αν δεν υπήρχε το ΠΑΜΕ στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, τα μέτρα θα περνούσαν «χωρίς να πάρει κανένας χαμπάρι, δε θα κουνιόταν φύλλο».

Βοήθησε η απεργία στις 12 Γενάρη 2018. Πραγματοποιήθηκε με τις Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, μετά από την απεργοσπαστική στάση σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ των ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΕ (στο ΕΚΑ). Ήταν σωστή κι επιβεβλημένη η απόφαση αυτή, ήταν συνέπεια λόγων κι έργων. Απόφαση πήραν και ορισμένα σωματεία και Ομοσπονδίες κάτω από την παρέμβασή μας (Μετρό, Αστικές Συγκοινωνίες, Εκπαιδευτικοί, ΠΝΟ). Και στην απεργία στις 14 Δεκέμβρη και στις 12 Γενάρη οι συγκεντρώσεις ήταν μαζικές.

Απαιτείται καλά σχεδιασμένη παρέμβαση σε κάθε χώρο, για να εκφραστεί ένα «καλό κλίμα» σε ενίσχυση των δυνάμεών μας συνδικαλιστικά, οργανωτικά στο Κόμμα. Να αποδυναμωθεί στην πράξη ο εργατοπατερισμός.

Να είναι καθαρό ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που δε συμφωνούν σε όλα μαζί μας, έχουν υπηρετήσει άλλες δυνάμεις, είχαν ή και έχουν ακόμα δεσμεύσεις, δε γίνεται να διαφοροποιηθούν εύκολα. Με ευθύνη να δούμε σε κάθε κλάδο, χώρο, από πού θα ξεδιπλώσουμε τις δυνατότητες για την αλλαγή των συσχετισμών, να προσανατολίσουμε τα στελέχη μας.

 

Για τα Αναπτυξιακά Συνέδρια και τις κινητοποιήσεις που είχαμε σχεδιάσει από το Σεπτέμβρη.

 Η κυβέρνηση έχει προγραμματίσει συνολικά 13 Περιφερειακά Συνέδρια και έχουν υλοποιηθεί τα 9: Στη Δυτική Μακεδονία (Κοζάνη), στη Στερεά Ελλάδα (Λαμία), στην Κρήτη (Ηράκλειο), στη Θεσσαλία (Λάρισα), στην Ήπειρο (Γιάννενα), στη Δυτική Ελλάδα (Πάτρα), στην Πελοπόννησο (Τρίπολη), στη Δυτική Αττική (Ελευσίνα) και στην Κεντρική Μακεδονία (Θεσσαλονίκη). Τα Αναπτυξιακά Συνέδρια δεν έχουν μόνο προπαγανδιστικό χαρακτήρα προς το γενικό σύνολο του πληθυσμού που ακούει για τη «δίκαιη» ανάπτυξη, η οποία «τον παίρνει υπόψη και δεν τον αφήνει έξω από το κάδρο της δίκαιης μοιρασιάς», όπως αυτή προπαγανδίζεται και όπως την αντιλαμβάνεται ένα μέρος των εργαζόμενων με το γνωστό μότο «ότι η κυβέρνηση προσπαθεί», «τα δύσκολα πέρασαν, λίγο ακόμα και βγαίνουμε από την κρίση».

Κύρια στόχευση έχουν την προώθηση των στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου σε κάθε περιοχή, την ενίσχυσή του με κεφάλαια «χρηματοδοτικά εργαλεία» (ΕΣΠΑ, ευρωπαϊκοί και εθνικοί πόροι), την αποδοχή, συνενοχή της κοινωνίας σε αυτήν την προώθηση των επενδύσεων, την προώθηση της «αλληλέγγυας οικονομίας» ως πυλώνα της ανάπτυξης μέσα από συνεταιριστικά επιχειρηματικά σχήματα στα οποία θα δοθεί ιδιαίτερο βάρος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί «πολύ θετική» την ως τώρα διαδικασία και θεωρούν ότι «εκλαμβάνεται ως ειλικρινής η πρωτοβουλία της πρόθεσης να ασχοληθούν με τις ανάγκες και τα προβλήματα, ενώ καταγράφουν πολιτικές συγκλίσεις οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν κατάλληλα και να οδηγήσουν σε πολιτική ηγεμονία το ΣΥΡΙΖΑ στις αυτοδιοικητικές εκλογές».

Τα Συνέδρια γίνονται σε συνδιοργάνωση με τις Περιφέρειες και συμμετέχουν πλήθος στελεχών της Τοπικής Διοίκησης, δήμαρχοι, τοπικοί βιομήχανοι, μεγαλοαγρότες, πρόεδροι επιμελητηρίων.

Τα Γραφεία Περιοχής και τα Τομεακά Γραφεία έγκαιρα συζήτησαν τις επιδιώξεις και τους στόχους της κυβέρνησης μπροστά στα Αναπτυξιακά Συνέδρια και καθόρισαν το βασικό άξονα της Κομματικής Οργάνωσης και του μαζικού κινήματος.

Εξαρχής μπήκε ως βασικό στοιχείο ότι η αντιπαράθεση δε θα ήταν κύρια στα επιμέρους, αλλά στο στρατηγικό στόχο της κυβέρνησης ότι μπορεί να υπάρχει κοινό συμφέρον ανάμεσα στην αστική τάξη και στους εργάτες, ανάπτυξη που θα ευνοεί όλους. Επί της ουσίας να περνάει το μήνυμα ότι μπορεί να υπάρχει φιλολαϊκή πολιτική και λύσεις μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Όλα τα παραπάνω πατάνε στις χαμηλές απαιτήσεις των εργατικών και λαϊκών μαζών, στη λογική του μικρότερου κακού. Πάνω σε αυτήν τη βάση η κυβέρνηση θα ξετυλίξει τις προτάσεις της για την ανάπτυξη.

Οργανώθηκε η παρέμβαση του Κόμματος και εκδόθηκαν ανακοινώσεις των ΕΠ, ενώ σχεδιάστηκαν πιο εξειδικευμένες πρωτοβουλίες που αφορούσαν βασικούς τομείς της οικονομίας, ανάλογα με τις θεματικές ενότητες που είχε εξαγγείλει η κυβέρνηση. Υπήρχε καλή επιχειρηματολογία όσον αφορά την κατάσταση στην κάθε περιοχή, με συγκεκριμένα παραδείγματα για το τι συμβαίνει στις επιχειρήσεις της περιοχής, πώς εκφράζεται η «δίκαιη ανάπτυξη» στους χώρους παραγωγής.

Οργανώθηκαν μαζικές κινητοποιήσεις σε όλες τις πόλεις, που δημιούργησαν πρόβλημα στις επιδιώξεις της κυβέρνησης να εγκλωβίσει λαϊκές δυνάμεις. Φάνηκε στις αντιδράσεις τους στην Ελευσίνα και αλλού.

Διακρίνονται κι εδώ οι αντιφάσεις στη συνείδηση του κόσμου. Το ζήτημα της ανάπτυξης το αντιλαμβάνεται ως ψέμα, ως μια ακόμα υπόσχεση. Χρειαζόταν επιμονή για να εξηγηθεί ότι ανάπτυξη μπορεί να υπάρχει, αλλά θα είναι καπιταλιστική και θα στηρίζεται στα συντρίμμια των δικαιωμάτων μας. Έχει την προσδοκία ότι θα σταματήσει η κατρακύλα, θα αρχίσει να κινείται η αγορά. Έχει κρυφή ελπίδα ότι θα έρθει μια στοιχειώδης καλύτερη περίοδος.

Αποτυπώνεται μια συμφωνία με αυτά που τους λέγαμε, για το πού πάνε τα πράγματα, όμως δε βλέπουν εφικτό τίποτα το διαφορετικό, είναι έντονο το στοιχείο της μοιρολατρίας και ηττοπάθειας. Πρέπει να εκπαιδευτούμε πολύ καλύτερα στο να δίνουμε τη διέξοδο ότι υπάρχει λύση, αλλά και πώς θα επιτευχθεί.

Η αυτοτελής πολιτική παρέμβαση του Κόμματος έδωσε αφορμή για βαθιά πολιτική συζήτηση για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης. Μπήκε σε ένα βαθμό στο επίκεντρο της συζήτησης η ανάγκη συμπαράταξης με το ΚΚΕ για το σήμερα και το αύριο, με καλύτερα επιχειρήματα, με περισσότερες δυνάμεις.

Η συνολική εκτίμηση για τις κινητοποιήσεις και τις προπαγανδιστικές ενέργειες (όπως στο υπουργείο Εργασίας, στο Οικονομικών και αρκετές άλλες) είναι θετική.

Αυτή η πλούσια δραστηριότητα που αναπτύχθηκε δεν πρέπει να μείνει ξεκομμένη από τη συνέχεια της δράσης μας. Η όλη επαφή που είχαμε και η συζήτηση για τα οξυμένα ζητήματα στους χώρους εργασίας με τις ΣΣΕ, τα δικαιώματα, το συνδικαλιστικό νόμο, την καταστολή, με την ανάδειξη της δραματικής κατάστασης στην Υγεία, με τους πλειστηριασμούς, πρέπει να δεθούν με τα επόμενα βήματα. Παράδειγμα, η οξυμένη κατάσταση που υπάρχει στα νοσοκομεία, όπου η δουλειά που κάναμε μπροστά στα Αναπτυξιακά Συνέδρια πρέπει να έχει την κατάλληλη συνέχεια. Να προχωρήσουν τα σωματεία σε εκτίμηση για τη δράση και πώς θα υπάρξει κλιμάκωση (σύσκεψη, ανακοίνωση, περιοδείες, συγκεντρώσεις κλπ.).

Παράλληλα, πρέπει να συνεχιστεί η προσπάθεια των οργάνων για αποτύπωση και ολοκληρωμένη κριτική του αστικού αναπτυξιακού σχεδίου σε κάθε περιοχή. Για το σκοπό αυτό, η Ομάδα Οικονομίας και η Ιδεολογική Επιτροπή κάθε ΚΟ Περιοχής πρέπει να αξιοποιεί όλες τις διαθέσιμες πηγές (ΕΣΠΑ, υλικά Περιφέρειας, Επιμελητηρίων κλπ.).

Έχουμε ήδη θετική πείρα.

Η συγκεκριμένη προσπάθεια πρέπει να συνδυαστεί με τη συμβολή των Τομεακών Οργάνων για κωδικοποίηση και εξειδίκευση της διαπάλης στο χώρο ευθύνης τους (όπως, π.χ., με το οπορτουνιστικό ρεύμα ιδιαίτερα στους κλάδους της υγείας, της παιδείας κλπ.).

 

Το θετικό κλίμα να μην κρύψει αδυναμίες, με τις οποίες έχουμε μόνιμο μέτωπο.

 Το κύριο πρόβλημα είναι εάν οι κομματικές δυνάμεις, τα καθοδηγητικά όργανα, οι ΚΟΒ, οι κομματικές ομάδες, δουλεύουν πραγματικά πρωτοπόρα μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, μέσα στους τόπους δουλειάς για την οργάνωση της πάλης, εάν αναπτύσσουμε συνεχώς την ικανότητα συσπείρωσης εργαζόμενων, αξιοποιώντας και τις παραμικρές δυνατότητες. Μιλάμε για δύσκολο, αλλά επιτακτικά αναγκαίο καθήκον, κρίσιμο για να αρχίσει να αντιστρέφεται η σημερινή κατάσταση, από τη σκοπιά των υποκειμενικά δικών μας αδυναμιών. Δεν πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι από τις ίδιες τις προσπάθειές μας, οπωσδήποτε και από τα αποτελέσματα της δουλειάς μας, μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι βαραίνει αρνητικά και στον προσανατολισμό και στην ίδια τη δουλειά μας ένας υπερβολικός φόβος να ανοιχτούμε περισσότερο θαρρετά σε εργαζόμενους, σε συνδικαλιστές και πέρα από την επιρροή του Κόμματος. Αυτό, σε συνδυασμό με ένα λίγο-πολύ γενικόλογο τρόπο δουλειάς, τόσο στην προπαγάνδα μας και στα πλαίσια πάλης που διαμορφώνουμε όσο και σε οργανωτικά μέτρα, υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα της δράσης που αναπτύσσεται. Βαραίνει επίσης αρνητικά ένας «γραφειοκρατικός», «από τα πάνω», θα λέγαμε, τρόπος δουλειάς, όπως, π.χ., να περιμένουν μια στις τόσες τα ΔΣ ταξικών σωματείων τις κατευθύνσεις του ΠΑΜΕ για το τι θα κάνουμε, σε συνέχεια να συνεδριάζουν τα ΔΣ, όσα συνεδριάζουν, μετά να πάνε σε Γενική Συνέλευση εργαζόμενων για να βγει η ανακοίνωση κλπ., ενώ δεν «πέφτουν» πάντα άμεσα, έγκαιρα, πάνω εκεί που οξύνεται το πρόβλημα, είτε αυτό είναι της απληρωσιάς είτε συνθηκών εργασίας κ.ο.κ.

Το ζήτημα που πρέπει να λύσουμε στην καθοδηγητική δουλειά είναι να συνειδητοποιηθεί άμεσα, σε όλη την κλίμακα του Κόμματος, ιδιαίτερα από τα στελέχη και τα κομματικά μέλη που είναι εκλεγμένα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, ότι η ανάπτυξη των μετώπων πάλης απαιτεί συνδυασμένα μέτρα, τόσο εξειδίκευσης του διεκδικητικού πλαισίου κατά κλάδο και χώρο δουλειάς, μαζί με την εξάντληση όλων των περιθωρίων που υπάρχουν για μεγαλύτερη ατομική και συλλογική δουλειά, με ταυτόχρονες προσπάθειες στην ίδια κατεύθυνση από τα ΔΣ των συνδικάτων. Για να υλοποιηθεί πρακτικά μια τέτοια κατεύθυνση, απαιτείται η προσοχή και τα μέτρα της καθοδηγητικής δουλειάς να στραφούν στο πώς εξειδικεύεται η γραμμή και πώς υλοποιούνται τα μέτρα, στη βάση, δηλαδή στην ΚΟΒ, στην κομματική ομάδα του πρωτοβάθμιου κ.ο.κ. Απαιτείται ταυτόχρονα πιο συστηματικός συνεχής έλεγχος, συλλογική συζήτηση για τις δυσκολίες και την ανάδειξη της όποιας πείρας κατακτιέται μετά από κάθε κινητοποίηση, πώς διεξήχθη η διαπάλη με την εργοδοσία, το κράτος, την κυβέρνηση, τις άλλες δυνάμεις μέσα στο κίνημα. Διαφορετικά, και εκεί που κάνουμε κάποια βήματα υπάρχει κίνδυνος να μένουν μετέωρα, να μη σταθεροποιούνται ως τρόπος δουλειάς, να υποχωρούμε στη συνέχεια.

Συνολικά, υπάρχει απόσταση μέχρι να φτάνει μια τέτοια ολοκληρωμένη δουλειά οργανωμένα στα μέλη των σωματείων και των μαζικών φορέων, να ανοίγει η συζήτηση μέσα στους εργασιακούς χώρους έγκαιρα, να αποκαλύπτεται η στάση των άλλων δυνάμεων. Είναι λίγα τα θετικά παραδείγματα και η πείρα ενός τέτοιου τρόπου δουλειάς. Παραμένουν ακόμα μεγάλα προβλήματα. Όπως η λειτουργία των ΔΣ, που παραμένει μια τυπική διαδικασία χωρίς το κάθε σωματείο να γίνεται οργανωτής κ.ά.

 

Για τη συνέχεια πιο συγκεκριμένα:

 Το επόμενο διάστημα επικεντρώνουμε σε δύο βασικά μέτωπα, τις ΣΣΕ και τους πλειστηριασμούς, όπως και σε ορισμένα άλλα που δεν πρέπει καθόλου να υποτιμήσουμε, όπως είναι για τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων στην εκπαίδευση κ.ά.

Για το μέτωπο για τις Συλλογικές Συμβάσεις και με βάρος στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (κατώτερος μισθός), έχουμε συζητήσει αναλυτικά.

Παίρνουμε υπόψη το σχεδιασμό των άλλων δυνάμεων και της κυβέρνησης. Το κύριο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε θα είναι η επεξεργασμένη γραμμή της κυβέρνησης για τη «μετά από την κρίση εποχή», η καλλιέργεια μέσα στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα, ψεύτικων προσδοκιών, σε συνδυασμό με τον εθισμό σε ζωή με χαμηλές απαιτήσεις, κυβερνητική προσπάθεια που όλο και περισσότερο θα συνοδεύεται από ορισμένα μέτρα (προσλήψεις, αυξήσεις κάποιων επιδομάτων, κινήτρων κλπ.). Όλα αυτά, μαζί με την κυρίαρχη λογική του «μικρότερου κακού», την ανάπτυξη μαζικά συντηρητικών μέχρι αντιδραστικών αντανακλαστικών, την ανασφάλεια και το φόβο ενός πολέμου, κάνουν υπαρκτό τον κίνδυνο να καθηλώσουν ακόμα περισσότερο το κίνημα.

Υπάρχει η βάση, το πλαίσιο του ΠΑΜΕ που έχουμε επεξεργαστεί, το οποίο πρέπει ακόμα καλύτερα να πατήσει, να γειωθεί με την κατάσταση που υπάρχει, σε κάθε τόπο δουλειάς, στις εργασιακές σχέσεις που επικρατούν, στις συμβάσεις εργασίας, στα ωράρια και στις συνθήκες δουλειάς, με τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων σε κάθε χώρο, χωρίς να υποτάσσεται βέβαια σε αυτόν, να υπηρετεί την ανάγκη η πάλη να τραβήξει μπροστά από τη σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι εργαζόμενοι.

Οφείλουμε να προφυλάξουμε τους εργαζόμενους από την αυταπάτη που καλλιεργούν άλλες πολιτικές δυνάμεις, τόσο του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ όσο και της αντιπολίτευσης της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ ή «Κινήματος Αλλαγής», όπως ονομάζεται τώρα, ότι η ταξική λύση βρίσκεται στην επιστροφή στο πριν, σε κάποιες δήθεν καλύτερες εποχές με άλλους διαχειριστές, και όχι ότι η λύση βρίσκεται μόνο στη συνεχή και συνεπή πάλη ενάντια στην κυριαρχία του κεφαλαίου και της εξουσίας του. Εμείς πρέπει να συνδυάσουμε καλύτερα την ένταση της πολιτικής μας δουλειάς μέσα στην εργατική τάξη, στους ανέργους, με την οργάνωση του αγώνα.

Ήδη πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η απεργιακή κινητοποίηση της Ομοσπονδίας Οικοδόμων και ακολουθεί η απεργία της Ομοσπονδίας Τροφίμων-Ποτών.

Στο σχεδιασμό αυτό, να ενσωματωθεί και το μέτωπο για τους πλειστηριασμούς. Είναι μέτωπο που βοηθά την κοινή δράση με τους αυτοαπασχολούμενους ελευθεροεπαγγελματίες, αγρότες. Είναι κρίσιμο μέτωπο. Μιλούν ανοιχτά για 130.000 πλειστηριασμούς για τα επόμενα χρόνια.

 

Εκτίμηση Συνεδρίων Ομοσπονδιών κι Εργατικών Κέντρων και αρχαιρεσιών σωματείων το έτος 2017.

 Τα στοιχεία είναι πλέον με το ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και όχι με το ΣΥΡΙΖΑ στη φάση της αντιπολίτευσης, αφού οι αντιπρόσωποι εκλέχτηκαν και οι αρχαιρεσίες έγιναν μετά το Γενάρη του 2015 μέχρι σήμερα.

Οι κομματικές οργανώσεις και οι κομματικές ομάδες βελτίωσαν παραπέρα την παρακολούθηση των αρχαιρεσιών και τη μεταξύ τους συνεργασία. Παραμένουν, όμως, προβλήματα σε όλους τους κλάδους και ιδιαίτερα σε ορισμένους κλάδους, όπως π.χ. Ιδιωτικοί Υπάλληλοι, Μέταλλο, όπου παραμένει μεγάλος ο αριθμός των σωματείων όπου δεν παρεμβαίνουμε. Εξακολουθούν να υπάρχουν αρχαιρεσίες που είναι ζήτημα του τελευταίου διμήνου και όχι υπόθεση σταθερής λειτουργίας του ΔΣ σε όλη τη θητεία, μια σύνθετη δηλαδή οργανωτική, ιδεολογική μάχη καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του ΔΣ.

Τα στοιχεία των αντιπροσώπων Εργατικών Κέντρων κι Ομοσπονδιών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, που αφορούν τα έτη 2015-2017, δείχνουν συγκεντρωτικά τάση μείωσης της συμμετοχής βασικά για το 2015 και 2016, δηλαδή στα δύο πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η τάση φαίνεται να ανακόπτεται από τα στοιχεία των αρχαιρεσιών των πρωτοβάθμιων σωματείων του 2017. Παρόλ’ αυτά, δεν πρέπει να αφαιρεθούμε από το γεγονός ότι η γενική συμμετοχή διαμορφώνεται και με τα στοιχεία νόθευσης και πλαστότητας των στοιχείων και με τη συμμετοχή μετά από παρέμβαση της εργοδοσίας (π.χ., κλαδικό Σούπερ Μάρκετ, Τράπεζες). Αυτή η τάση δεν είναι καθολική, δεν προκύπτει από το σύνολο των σωματείων και των κλάδων.

Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ αποδυναμώνονται, ιδιαίτερα από τα στοιχεία των αρχαιρεσιών του 2017. Δε φαίνεται να δημιουργούνται προϋποθέσεις, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα της κυβερνητικής θητείας, ο ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει ένα σημαντικό συνδικαλιστικό βραχίονα. Ωστόσο, διατηρεί σχέσεις με σχήματα του οπορτουνιστικού ρεύματος, με το οποίο λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Το βασικό ρόλο του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού και με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τον παίζουν οι ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ. Χρειάζεται συνεχής παρακολούθηση των διεργασιών που αυτήν την περίοδο έχουμε στις παρατάξεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, καθώς και σε ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και να αυξήσουμε την πίεση, την πολιτική-ιδεολογική διαπάλη για απόσπαση δυνάμεων, κυρίως συνδικαλιστές σε χώρους δουλειάς από το πρωτοβάθμιο επίπεδο.

 

ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΥΣ

 Αυτό το διάστημα στο σχεδιασμό είχαμε την απόφαση να γίνει συζήτηση για τους αυτοαπασχολούμενους (α/α) ΕΒΕ σε όλες τις ΚΟ.

Στη συζήτηση, γενικότερα αναδείχτηκε πρόβλημα καθοδήγησης των κομματικών δυνάμεων α/α σε δύο κατευθύνσεις:

α) Στην ιδιαίτερη δουλειά για την ανάπτυξη της κομμουνιστικής συνείδησης. Είναι γενικευμένο πρόβλημα ότι σκέφτονται ως υπερασπιστές της μικρής ιδιοκτησίας ενάντια στη μεγάλη , χρησιμοποιώντας λαθεμένα επιχειρήματα. Το πρόβλημα είναι γενικευμένο, γιατί είναι περίοδος άρσης του συντεχνιακού προστατευτισμού, απελευθέρωσης αγορών, προώθησης τεχνολογικών εκσυγχρονισμών σε σειρά κλάδων. Είναι αντικειμενικά δύσκολη υπόθεση η επεξεργασία αιτημάτων πάλης, χρειάζεται συλλογικότητα, να «παντρευτεί» η μαρξιστική κομμουνιστική σκέψη με την άμεση κοινωνική εμπειρία. Αλλά αυτό είναι ζήτημα καθοδήγησης. Απαιτεί ουσιαστική ενασχόληση υπευθύνων από τα καθοδηγητικά όργανα, συζήτηση στα όργανα, λειτουργία κομματικών ομάδων, συζήτηση όχι μόνο στις κλαδικές ΚΟΒ, αλλά και σε εδαφικές μεγάλων πόλεων.

Τα όργανα να καταλήγουν σε συγκεκριμένη απόφαση. Να ιεραρχούν σε ποιες πόλεις, σε ποιους κλάδους, σε ποιες μαζικές οργανώσεις θα ρίχνουν βάρος για να αποκτήσουν επαφές, να αξιοποιήσουν δυνάμεις, να προτείνουν πλαίσιο πάλης, διεκδικήσεις, δράσεις.

Να αξιολογήσουν οπαδούς, περιπτώσεις στρατολογίας, χρεώσεις κομματικών δυνάμεων στο κίνημα.

 

β) Στην εξειδικευμένη καθοδήγηση για τη δράση κ.μ. στο κίνημα όπως: Με ποιο πλαίσιο πάλης επιδιώκουμε τη συσπείρωση στα σωματεία, συλλόγους, ενώσεις, Ομοσπονδίες, σε τι κάνουμε κριτική στη ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ κλπ., σε ποιες περιπτώσεις συγκροτούμε ξεχωριστό ψηφοδέλτιο, πώς σχεδιάζουμε να αποκτήσουμε επαφές σε σωματεία σχετικά μαζικά που δε διαθέτουμε δυνάμεις και είναι πολλά, πώς ευθυνόμαστε για τη ζωντανή λειτουργία μαζικών οργανώσεων που έχουμε την πλειοψηφία στη διοίκηση.

Αυτά δεν είναι εύκολα και απλά ζητήματα. Απαιτούν δημιουργική σκέψη, δεν αντιμετωπίζονται με γενικές συνταγές. Πρέπει καλύτερα να συνειδητοποιηθεί ότι δεν αντιμετωπίζονται με τη γενική συνταγή για «σύσταση γραμματειών της ΠΑΣΕΒΕ» ανά πόλη, οι οποίες άλλωστε αδρανοποιήθηκαν.

Η γραμματεία ΠΑΣΕΒΕ σε κάποια μεγάλη πόλη έχει νόημα μόνο στο βαθμό που μπορεί να εξασφαλίσει συντονισμό συλλόγων/ενώσεων που δεν ανήκουν σε Ομοσπονδία, όταν υπάρχουν Ομοσπονδίες που έχουν συζητήσει-αποφασίσει για το πλαίσιο πάλης της ΠΑΣΕΒΕ, το συντονισμό δράσης με αυτό κλπ.

Από την άποψη διαθέσεων κινητοποίησης των α/α, φαίνεται ότι αυτές ανεβαίνουν μόνο όταν θίγονται συντεχνιακά. Αυτή η κατάσταση επιδρά αντιφατικά στις κομματικές δυνάμεις μας: Από τη μία διαμορφώνει έδαφος παρέμβασης - διεύρυνσης επαφών - επιρροής, από την άλλη πιέζει στην υιοθέτηση συντεχνιακών αιτημάτων σε αναχρονιστική κατεύθυνση.

Δύσκολα αναπτύσσεται η συμμετοχή, ακόμα και οπαδών, σε κινητοποιήσεις γενικότερων ζητημάτων, π.χ., φορολογικό, Ασφαλιστικό, πλειστηριασμοί. Υπάρχει ακόμα ελπίδα και αναμονή για άνοιγμα εργασιών λόγω ανάκαμψης από την κρίση. Σε κάποιους κλάδους δεν είναι μόνο ελπίδα, πατάει και σε μια πραγματικότητα βελτίωσης του πραγματικού κύκλου εργασιών –ανεξάρτητα αν καταγράφεται– σε ορισμένους κλάδους που συνδέονται με τον τουρισμό. Αν και τα χρέη είναι πολύ μεγάλα, υπάρχουν ακόμα τρόποι ανακύκλωσής τους.

Ταυτόχρονα υπάρχουν κλάδοι με μεγάλη όξυνση προβλημάτων (π.χ., μεγάλη μείωση τζίρου στο εμπόριο), αλλά και μεγάλο μέρος α/α που φυτοζωεί ως τέτοιο, όμως έχει ταυτόχρονα και άλλη σχέση εργασίας, π.χ., εποχιακή μισθωτή ή έχει περάσει σε μη δηλωμένη μαύρη αυτοαπασχόληση. Αυτές οι πιο βαθιά θιγμένες δυνάμεις α/α συμμετέχουν ακόμα λιγότερο στο κίνημα των α/α. Από κομματικές μας δυνάμεις υπάρχει προβληματισμός για το ποιο μπορεί να είναι το κίνημα έκφρασής τους, ζήτημα που δε συζητιέται με συστηματικότητα στα όργανα.

Σωστά έχουμε ιεραρχήσει ως βασικό μέτωπο αυτήν την περίοδο στο κίνημα των α/α το μέτωπο των κατασχέσεων και των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, παρόλο που η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις αυτής της περιόδου ήταν περιορισμένη.

Επιδιώξαμε στα σωματεία, ειδικά σε αυτά που είμαστε πλειοψηφία, να οργανωθούν ΓΣ, συσκέψεις, να διαμορφωθεί πρόγραμμα μαζικού ανοίγματος και επαφής με τους α/α. Ταυτόχρονα επιδιώξαμε να δρομολογηθούν ορισμένες πρωτοβουλίες συντονισμού, ξεκινώντας από την Αττική, όπου με κάλεσμα της ΟΒΣΑ πραγματοποιήθηκε σύσκεψη κλαδικών ομοσπονδιών και σωματείων για την οργάνωση της κινητοποίησης των αυτοαπασχολούμενων. Αντίστοιχη πρωτοβουλία πάρθηκε στα Χανιά από τον εμπορικό σύλλογο της πόλης. Και οι δύο συσκέψεις είχαν θετικό αντίκτυπο.

Είναι θετικό ότι, ειδικά στην Αττική, διαμορφώθηκε ένα πιο αναλυτικό σχέδιο παρέμβασης, η κινητοποίηση οργανώθηκε με καλύτερους όρους. Πριν την κινητοποίηση πραγματοποιήθηκαν 12 συσκέψεις σωματείων αυτοαπασχολούμενων.

Επίσης στις 20 Φλεβάρη πραγματοποιήθηκαν 4 παραστάσεις διαμαρτυρίας. Διαμορφώθηκε και υλοποιήθηκε ένα καλύτερο πρόγραμμα εξορμήσεων. Αποτυπώνεται ένας σωστός τρόπος δουλειάς, που πρέπει να σταθεροποιηθεί και να υιοθετηθεί και από τα υπόλοιπα σωματεία.

Σε μεγάλο βαθμό η περιορισμένη συμμετοχή σχετίζεται και με το γεγονός ότι δεν πραγματοποιούνται μαζικά αυτήν τη στιγμή πλειστηριασμοί, ενώ επίσης χιλιάδες βρίσκονται σε στάση αναμονής μήπως καταφέρουν και ενταχτούν στις ρυθμίσεις (π.χ., τις πρόσφατες των 120 δόσεων). Ωστόσο τα ειδοποιητήρια για χρέη και οι δεσμεύσεις τραπεζικών λογαριασμών είναι καθημερινό φαινόμενο, το πρόβλημα θα οξυνθεί και θα παραμείνει και τα επόμενα χρόνια.

Μπροστά σε αυτές τις δυσκολίες δεν πρέπει να περάσει κλίμα εφησυχασμού και συμβιβασμού στις δυνάμεις μας. Αντίθετα, να πάρουμε μέτρα να δυναμώσει το άνοιγμα και η ενημέρωση, ώστε να ξεδιαλύνονται προσδοκίες, να ενισχύεται ο προβληματισμός για το πού πάει η κατάσταση. Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να οργανωθεί η παρέμβασή μας, με στόχο τη βελτίωση της συμμετοχής των α/α στις κινητοποιήσεις που αποφασίζονται ενόψει της 1ης Μάη (έναρξη πλειστηριασμών από ύψος 500 ευρώ και άνω για χρέη σε εφορία και Ταμείο).

Επομένως χρειάζεται να δυναμώσει ο προσανατολισμός και η παρέμβασή των δυνάμεών μας στα σωματεία και τις Ομοσπονδίες, το άνοιγμα στους χιλιάδες ανοργάνωτους α/α, με ετοιμότητα για άμεση παρέμβαση όπου εμφανίζονται περιπτώσεις πλειστηριασμών, προβάλλοντας ταυτόχρονα όλο το πλαίσιο αιτημάτων που έχουμε καταλήξει, με βασικές αιχμές την ένταξη των α/α στο αφορολόγητο, τη διαγραφή τμήματος των χρεών τους προς Δημόσιο και τράπεζες, τις διεκδικήσεις σε υγεία-ασφάλιση-συντάξεις, τις διεκδικήσεις για προστασία μητρότητας-υγείας των αυτοαπασχολούμενων γυναικών, του ελεύθερου χρόνου με αιχμή τη νομοθετική κατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας, παίρνοντας όλα τα απαραίτητα μέτρα στα σωματεία και τις Ομοσπονδίες που έχουμε πλειοψηφία ώστε να αντιστοιχηθεί η λειτουργία τους στις απαιτήσεις.

Ταυτόχρονα χρειάζεται η επιχειρηματολογία μας να αποκαλύπτει πειστικά ότι η πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ για την ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που κινείται στην ίδια κατεύθυνση με τις αντίστοιχες επισημάνσεις του ΣΕΒ αλλά και των συνδικαλιστικών ηγεσιών των ΓΣΒΕΕ, ΕΣΕΕ, των επιμελητηρίων, δεν αφορούν τη στήριξη των α/α χωρίς προσωπικό, τις πολύ μικρές ατομικές, οικογενειακές επιχειρήσεις. Αφορούν, αντίθετα, τη διαμόρφωση των απαραίτητων προϋποθέσεων για τη συγκέντρωση των πολύ μικρών διάσπαρτων ατομικών κεφαλαίων που θέλουν σταδιακά να περιορίσουν με την προώθηση συνεργατικών, συνεταιριστικών και άλλων μορφών διασύνδεσης με τα μονοπώλια. Σε αυτήν την κατεύθυνση προσανατολίζονται και τα διάφορα χρηματοδοτικά προγράμματα που διαμορφώνονται, από τα οποία μπορεί να ωφεληθεί βραχυπρόθεσμα μέρος μικρών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ίσως και ορισμένων πολύ μικρών, που και σήμερα λειτουργούν ως δορυφόροι των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Ωστόσο η μεγάλη πλειοψηφία των α/α χωρίς προσωπικό ή έστω με 1-2 άτομα προσωπικό, θα συνεχίσει να εργάζεται σε πιο ασφυκτικές συνθήκες απ’ ότι στο παρελθόν κάτω από την κυριαρχία των μονοπωλίων, με εξοντωτικά ωράρια για την εξασφάλιση ενός ικανοποιητικού εισοδήματος, ενώ ένα τμήμα πιο ευάλωτο, που σήμερα βρίσκεται στα όρια της χρεοκοπίας, θα οδηγηθεί στην υποαπασχόληση και την προλεταριοποίηση.

Σε αυτό το έδαφος υπάρχουν περιθώρια να προβληματίσουμε, να αποσπάσουμε δυνάμεις από την επιρροή της αστικής πολιτικής και των κομμάτων που την στηρίζουν και να δυναμώσει σε ένα πιο πρωτοπόρο τμήμα ο προβληματισμός για την αναγκαιότητα της Κοινωνικής Συμμαχίας και των θέσεων του Κόμματος για κοινωνική ιδιοκτησία, κεντρικό σχεδιασμό με εργατική εξουσία.

 

ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΑ

 Το προηγούμενο τρίμηνο επιδιώξαμε να αναδείξουμε την αντιμονοπωλιακή γραμμή πάλης με βάση το πλαίσιο πάλης που έχει κατακτηθεί και να πείσουμε για την αναγκαιότητα κινητοποιήσεων και κλιμάκωσης με το στήσιμο μπλόκων.

Ο σχεδιασμός μας υλοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η πολιτική της κυβέρνησης, με την οποία συμφωνούν στο γενικό προσανατολισμό της τα κόμματα που στηρίζουν την ΚΑΠ και την ΕΕ, οξύνει τα προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν χιλιάδες μικρομεσαίοι αγρότες, οδηγεί σε μείωση εισοδήματος και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για πιο γρήγορο ξεκλήρισμα και συγκέντρωση γης και παραγωγής στα χέρια επιχειρηματιών καπιταλιστών και μεγαλοαγροτών.

Ταυτόχρονα, όπως φάνηκε στην πράξη, υπάρχει οργή, αγανάκτηση, που βοηθάει να εκδηλώνονται επιμέρους αγωνιστικές διαθέσεις (τοπικές συσκέψεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, πανελλαδικές συσκέψεις κλπ.). Όμως συνυπάρχει με την απογοήτευση, τη μοιρολατρία, τη λογική της αναποτελεσματικότητας των αγώνων, την προσμονή στην ανάπτυξη και την κυβερνητική εναλλαγή, που καλλιεργείται ιδιαίτερα τα τελευταία δυο χρόνια, που δυσκολεύουν την παρέμβασή μας στους μικρομεσαίους αγροτοκτηνοτρόφους για μαζικούς πανελλαδικούς αγώνες και μπλόκα.

Στόχος των άλλων δυνάμεων ήταν να χτυπηθεί η γραμμή πάλης και το κύρος του Κόμματος, η προοπτική των αγώνων, ιδιαίτερα να αποτρέψουν το στήσιμο μπλόκων, και η αποδοχή των μέτρων. Επικεντρώθηκαν ιδιαίτερα στην υπονόμευση της ΠΕΜ και σε ό,τι αυτή εκφράζει ως ριζοσπαστική μαζική οργάνωση αγροτών, πλαίσιο πάλης με αντιμονοπωλιακά αιτήματα (π.χ., κατώτερες εγγυημένες τιμές), καταξιωμένο ρόλο στον πανελλαδικό συντονισμό των αγροτικών αγώνων και κοινή δράση με εργατικά σωματεία (ΠΑΜΕ) και άλλους φορείς επαγγελματοβιοτεχνών, γυναικών κλπ.

Μέσα σε αυτήν τη συνθετότητα και τις γενικότερες εξελίξεις (Μακεδονικό, Αιγαίο κλπ.), για τρίτη συνεχή χρονιά στήθηκαν μπλόκα, σε συνθήκες μειωμένης αγωνιστικής διάθεσης και υποχώρησης του κινήματος. Από 22 Γενάρη έως 5 Φλεβάρη με μεγάλη προσπάθεια και σχεδιασμό στήθηκαν 17 μπλόκα (Κουλούρα Ημαθίας, Νάουσα, Γυψοχώρι, Αμύνταιο, Κόμβος Φιλιππιάδας Άρτα-Πρέβεζα, Καρδίτσα E-65, Λάρισα - Πλατύκαμπος, Τρίκαλα παράπλευρα Ε-65, Μαγνησία - Αερινό, Ανθήλη, Αιτωλ/νία, Ηλεία - Μαραθιά, Άργος, Μεσσήνη, Σουληνάρι Μεσσηνίας, Ηράκλειο - Αστερούσια, Χανιά - Μεγάλα Χωράφια). Φέτος έλειπαν οι μεγαλοαγρότες και συμμετείχαν κυρίως μεσαίοι αγρότες και αρκετοί νέοι σε ηλικία.

Την περίοδο των μπλόκων, έγιναν συλλαλητήρια σε διάφορους άλλους νομούς.

 

ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ

 – Επιβεβαιώνεται ότι σωστά επιδιώξαμε να στηθούν μπλόκα, αφού αυτή η μορφή είναι ανεβασμένη, αποτελεσματική, δημιουργεί προβλήματα στη λειτουργία του συστήματος, εκφράζεται η αλληλεγγύη κατά τη διάρκειά τους και γι’ αυτό τους «πονάει», τα πολεμούν και τα συκοφαντούν. Στις περιόδους ετοιμασίας των μπλόκων, οξύνεται η διαπάλη για το πλαίσιο πάλης, για τη μορφή των κινητοποιήσεων, για τη στάση της κυβέρνησης, των άλλων δυνάμεων. Έτσι, ανοίγονται οι δυνατότητες αποκάλυψής τους στο πιο πρωτοπόρο τμήμα των αγροτών που συμμετέχει στις κινητοποιήσεις.

– Αναδείχτηκε με διαπάλη καλύτερα ο ρόλος του οργανωμένου αγροτικού κινήματος, όπως εκφράζεται από τη λειτουργία και τη δράση της Πανελλαδικής Επιτροπής Μπλόκων, των Ομοσπονδιών και των ΑΣ, που πρέπει να επιμείνουμε. Παρά τις δυσκολίες και τις προσπάθειες των αντιπάλων να αδυνατίσουν την παρέμβαση της ΠΕΜ και να τραβήξουν δυνάμεις, δεν το έχουν ουσιαστικά καταφέρει ως τώρα παρά τις προσπάθειες που έκαναν κυρίως η ΝΔ, η ΧΑ και σε ορισμένες περιπτώσεις και το ΠΑΣΟΚ, που έφτασαν σε σημείο προσωπικών σχετικών παρεμβάσεων ακόμη και σε επίπεδο ΑΣ και χωριών.

– Οι κομματικές δυνάμεις, οι οπαδοί και οι συνεργαζόμενοι που βγήκαν μπροστά ήταν πιο ώριμοι, ως αποτέλεσμα της ίδιας της πείρας που έχουν συσσωρεύσει από την οργάνωση της πάλης τα προηγούμενα χρόνια, η οποία εμπλουτίστηκε ακόμη περισσότερο. Γενικά στα μπλόκα δεν είχαμε ιδιαίτερα ζητήματα να αντιμετωπίσουμε. Οι δυνάμεις που συσπειρώνονται χρόνια καταλάβαιναν τις δυσκολίες του αγώνα και είχαν ουσιαστική συμβολή στην προετοιμασία, στη διάρκεια των μπλόκων και σήκωσαν βάρος στην αντιπαράθεση με τις άλλες δυνάμεις.

– Η εμπειρία που αποκτούμε στο πλαίσιο του κινήματος ως προς την ανάπτυξη της συνεργασίας μας με ευελιξία απέναντι στους συνεργαζόμενους εκφράστηκε «σπάζοντας» την προπαγάνδα περί υποκινούμενων αγώνων, συμβάλλοντας και στην αποκάλυψη σε ένα βαθμό του ρόλου της άλλης «επιτροπής» που είχε στήσει η ΝΔ. Η –σε σταθερή βάση– επιδίωξη διεύρυνσης των συνεργασιών και της ενθάρρυνσης για παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες στη βάση του πλαισίου πάλης της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων έχει θετικά αποτελέσματα.

Παρά τα θετικά αποτελέσματα, η οργανωμένη και καλά σχεδιασμένη επίθεση που γίνεται σε βάρος της δράσης μας στο κίνημα από τις άλλες δυνάμεις, ιδιαίτερα τα δυο τελευταία χρόνια, φαίνεται ότι έχει επίδραση σε κάποιες δυνάμεις που συσπειρώναμε οι οποίες δεν πήραν μέρος σε μπλόκα. Σε αυτό το πλαίσιο εντείνεται και ο αντικομμουνισμός στα καφενεία, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συνεχίζονται οι επιθέσεις στο Κόμμα και στα στελέχη μας. Η επίθεση αυτή θα ενταθεί το επόμενο διάστημα. Η καλύτερη απάντηση είναι το πλατύ άνοιγμα στους αγρότες και η ετοιμότητα χειρισμών και ελιγμών από την κομματική καθοδήγηση.

Έγκαιρα τα κομματικά όργανα και οι ΚΟΒ συζήτησαν και προσανατόλισαν τις δυνάμεις μας σε αυτήν την κατεύθυνση καλύτερα από άλλες χρονιές. Αναδεικνύονται αδυναμίες, καθοδηγητικό πρόβλημα έλλειψης γνώσης των εκτιμήσεων, του χώρου και των θέσεών μας. Ζητήματα που πρέπει να τα δούμε κατά περιοχή, ενισχύοντας τις υπαρκτές, αλλά λίγες κομματικές δυνάμεις, βάζοντας ως προτεραιότητα τη στρατολόγηση νέων ηλικιακά.

Τα όργανα του Κόμματος να σχεδιάσουν μια πλατιά ιδεολογική και πολιτική παρέμβαση - πλατύ άνοιγμα με συσκέψεις στην ύπαιθρο στους αγροτοκτηνοτρόφους το επόμενο διάστημα, που θα συνδυάζεται και με τα 100 χρόνια του Κόμματος. Να δουλέψουμε καλύτερα και πιο συστηματικά με τον κόσμο που συμμετείχε στα μπλόκα και να διαμορφώσουμε ολοκληρωμένο σχέδιο στρατολογιών.

Να επιμείνουμε ακόμη περισσότερο στη βελτίωση της ουσιαστικής λειτουργίας και δράσης της Πανελλαδικής Επιτροπής Μπλόκων, των Ομοσπονδιών και Αγροτικών Συλλόγων. Μπορούμε με σχεδιασμό και επιμονή να παρέμβουμε ακόμη και εκεί που δεν έχουμε δικές μας δυνάμεις, αλλά κόσμο που έχουμε παλέψει για χρόνια στα μπλόκα και σε άλλες δράσεις, για δημιουργία νέων ΑΣ και Ομοσπονδιών και πάνω απ’ όλα προσπάθεια να αποκτήσουν στοιχειώδη λειτουργία περισσότεροι ΑΣ. Μόνο έτσι μπορεί ο ΑΣ να κατακτήσει και να διευρύνει το κύρος και την ικανότητα να ενημερώνει και να κινητοποιεί τους αγρότες.

Με ευθύνη των κομματικών στελεχών στο κίνημα, άμεσα πρέπει το αγροτικό κίνημα μέσω των ΑΣ και των Ομοσπονδιών να συζητήσει τα συμπεράσματα και την προοπτική του αγώνα, σχεδιάζοντας τη συνέχιση των παρεμβάσεών του, αφού η αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική παραμένει, τα μέτρα παγιώνονται και ετοιμάζονται και άλλα.

 

ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

 Ορισμένα συμπεράσματα από την εξειδικευμένη δουλειά του Κόμματος και της ΚΝΕ στις γυναίκες:

Έχει ολοκληρωθεί η συζήτηση στα Γραφεία Περιοχών του Κόμματος για τα συμπεράσματα και τις κατευθύνσεις της εξειδικευμένης δουλειάς του Κόμματος στις εργατοϋπαλλήλους και άνεργες, στις αυτοαπασχολούμενες, στις αγρότισσες, ιδιαίτερα στις νέες από Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Ο σχεδιασμός δράσης επεκτείνεται πέρα από το Μάρτη, με οργάνωση κομματικών εκδηλώσεων, κομματικών συσκέψεων με γυναίκες μπροστά στη συμπλήρωση 100 χρόνων ζωής και δράσης του ΚΚΕ. Είναι σε πορεία συζήτησης στα Τομεακά Γραφεία του Κόμματος και στα όργανα της ΚΝΕ. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αποτυπώθηκε η δυσκολία στην αφομοίωση των σύγχρονων πλευρών της γυναικείας ανισοτιμίας, περιορίζοντάς την στη σχέση της μητέρας με το παιδί.

Απασχόλησε σε ορισμένα όργανα η ανάπτυξη της επιρροής του Κόμματος στις γυναίκες, κυρίως μέσα από την προσπάθεια των κομματικών ομάδων των Συλλόγων/Ομάδων (Σ/Ο) της ΟΓΕ. Κυρίως, εκφράζονται ορισμένα βήματα στην προσπάθεια παρακολούθησης των συνθηκών εργασίας, αλλά και της πολύμορφης δραστηριότητας της καπιταλιστικής εργοδοσίας για την ενσωμάτωση των γυναικών σε εργοστάσια και επιχειρήσεις με μεγάλη συγκέντρωση γυναικείου εργατικού δυναμικού. Αυτή η προσπάθεια χρειάζεται να εμπλουτιστεί με τη γενίκευση της πείρας ορισμένων ΚΟ κλάδων από την επεξεργασία αγωνιστικών διεκδικήσεων στο σχέδιο της κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Ακόμα, όμως, είναι αδύναμη η σταθερή μέσα στο χρόνο οργάνωση της ιδεολογικής, πολιτικής διαπάλης με την εξειδικευμένη προσπάθεια που γίνεται από την Περιφερειακή και Τοπική Διοίκηση, από άλλες γυναικείες οργανώσεις, από τις γραμματείες γυναικών σε Εργατικά Κέντρα, σε επιμελητήρια, αλλά και από ΜΚΟ.

Κυρίως, χρειάζεται στήριξη η συζήτηση στα όργανα και στις ΚΟΒ για την επίδραση που έχουν στις διαθέσεις, στη στάση και στη συνείδηση των γυναικών, που μας ενδιαφέρουν κοινωνικοταξικά, συνολικά οι οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας και διεθνώς, αλλά και η στοχευμένη παρέμβαση της κυβέρνησης, με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ, μέσω και της πρόσφατης ψήφισης του νομοσχεδίου για τη βία κατά των γυναικών. Σε αυτήν την κατεύθυνση, χρειάζεται καλύτερη παρακολούθηση της συστηματικής προσπάθειας παρέμβασης στις γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες.

Η συζήτηση σε κομματικές συσκέψεις γυναικείων στελεχών (με οργανωτική χρέωση και με χρέωση στο μαζικό κίνημα), που πραγματοποιήθηκε τον προηγούμενο χρόνο σε ορισμένες ΟΠ, με αφορμή το άρθρο της ΚΟΜΕΠ 2/2017 «Η εξειδικευμένη δουλειά του ΚΚΕ στις γυναίκες ενταγμένη στο στόχο της ισχυροποίησης του Κόμματος», εν μέρει βοήθησε τον προσανατολισμό και το περιεχόμενο της καθοδήγησης, ιδιαίτερα των εκλεγμένων συντροφισσών στα ΔΣ των Σ/Ο. Παρά τα βήματα που έχουν γίνει, χρειάζεται μεγαλύτερη επιμονή στη δημιουργική αφομοίωση του περιεχομένου στη σχέση του Κόμματος με το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα.

Γίνεται προσπάθεια μέσα από τις κατευθύνσεις της ΚΟ της ΟΓΕ, η δράση των Σ/Ο της ΟΓΕ να παίρνει μια πιο ανοιχτή μορφή, με οργάνωση αγωνιστικών κινητοποιήσεων σε υπουργεία, σε Περιφέρειες και δήμους, άλλους θεσμούς του αστικού κράτους. Σε αυτό το πλαίσιο, οργανώθηκαν κινητοποιήσεις σε μεγάλες πόλεις ανήμερα της 8ης Μάρτη, Παγκόσμιας Μέρας της Γυναίκας, η κινητοποίηση του ΣΕΤΗΠ, της ΟΓΕ και των επιτροπών αγώνα του ΜΑΣ στο υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής με αφορμή την επίσκεψη της αναπληρώτριας ΓΓ του ΝΑΤΟ. Το επόμενο διάστημα, χρειάζεται να γίνει έλεγχος της κατεύθυνσης να συμμετέχουν τα γυναικεία κομματικά μέλη των κλαδικών οργανώσεων στο σύλλογο γυναικών της ΟΓΕ στη γειτονιά τους, της βελτίωσης της κοινωνικοταξικής και ηλικιακής σύνθεσης των Σ/Ο της ΟΓΕ.

Αυτήν την περίοδο βρίσκεται σε εξέλιξη η καμπάνια της ΟΓΕ στις φοιτήτριες-σπουδάστριες, με περιεχόμενο τα σύγχρονα δικαιώματα στη μόρφωση, στην εργασία, με μέτρα προστασίας του γυναικείου οργανισμού, της μητρότητας. Έχουν προγραμματιστεί εκδηλώσεις σε σχολές με μεγάλη συγκέντρωση φοιτητριών (Φιλοσοφική, Παιδαγωγικά, Σχολές Υγείας σε ΑΕΙ και ΤΕΙ), στις μεγάλες πόλεις (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ρέθυμνο, Γιάννενα, Λάρισα, Βόλος). Ταυτόχρονα, τους επόμενους μήνες σχεδιάζεται κοινή παρέμβαση του Σωματείου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, της ΟΒΣΑ και της ΟΓΕ, με αιχμή την κυριακάτικη αργία, το ωράριο λειτουργίας, τα μέτρα προστασίας της μητρότητας.

  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄

ΓΙΑ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΙΚΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

 Πραγματοποιήθηκαν όλες οι συνεδριάσεις των Επ. Περιοχής και των ΤΕ, με προσπάθεια να δεθούν με τις εξελίξεις της ίδιας της περιόδου, τις κινητοποιήσεις ενάντια στο πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης και τα μέτρα της γ΄ αξιολόγησης, το Μακεδονικό, την όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Από τις εισηγήσεις, με διαφορετικό βαθμό προετοιμασίας από Επ. Περιοχής σε Επ. Περιοχής και από ΤΕ σε ΤΕ, έγινε προσπάθεια να συνδυαστούν αυτά τα ζητήματα. Έδιναν βασικά σωστά τον ενιαίο άξονα, έθεταν ορισμένα καθοδηγητικά ζητήματα για προβληματισμό. Έδιναν κατευθύνσεις για πιο στοχευμένη πολιτική-μαζική δράση, για την κομματική οικοδόμηση. Ωστόσο, υπήρξαν περιπτώσεις εισηγήσεων ΤΕ, που τις χαρακτήριζε η αντιγραφή και η αναπαραγωγή των εισηγήσεων των Γραφείων Περιοχής. Ίσως σε αυτήν τη φάση η κυριότερη δυσκολία ήταν να περάσει στα όργανα το περιεχόμενο, πώς συνδέονται τα 100χρονα του Κόμματος με το σήμερα. Με το τι θέλουμε να πετύχουμε, έτσι όπως το θέσαμε, από τη Διευρυμένη Σύνοδο της ΚΕ.

Δεν έγινε παντού κατορθωτό εισηγητικά να πατάνε στη ζωντανή πείρα της κάθε ΚΟ. Ιδιαίτερα με την πολιτική δράση της ΚΟ που ήταν σημαντική την προηγούμενη περίοδο. Γενικά η συζήτηση στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν πιο ζωντανή και σε σωστή κατεύθυνση. Βέβαια, ζητήματα που είχαμε επισημάνει στις εκθέσεις, από την προηγούμενη περίοδο και που αφορούν την πρόοδο πάνω στην επιδίωξη να γίνουν τα καθοδηγητικά όργανα (Επιτροπές Περιοχής και ΤΕ) πραγματικά επιτελεία μάχης, ισχύουν. Οι συνεδριάσεις που εξετάζουμε δεν αλλάζουν την κατάσταση, ούτε θα μπορούσε να αλλάξει από τη μια συνεδρίαση στην άλλη. Αυτό που πρέπει να εκτιμήσουμε σε αυτήν τη φάση είναι ότι γίνεται προσπάθεια από τα περισσότερα Γραφεία Περιοχής και σε έναν αριθμό Τομεακών Επιτροπών. Δεν μπορούμε όμως να πούμε ότι το περιεχόμενο της κατεύθυνσης αυτής έχει διαπεράσει, έχει αφομοιωθεί και έχει γίνει τρόπος δουλειάς των Επιτροπών Περιοχής, των Γραμματέων των ΤΕ καταρχάς. Απαιτείται πιο ολοκληρωμένη και συστηματική καθημερινή προσπάθεια σε αυτό το επίπεδο.

Στις ομιλίες από αρκετούς συντρόφους έγινε προσπάθεια να αναδείξουν στις τοποθετήσεις τους πώς βοηθάνε τα συμπεράσματα της Διακήρυξης της ΚΕ ώστε με βάση την ιστορική πείρα του Κόμματος να φωτιστεί το καθήκον της ιδεολογικοπολιτικής και οργανωτικής ισχυροποίησης του Κόμματος σήμερα, η αναγκαιότητα ανασύνταξης του κινήματος ως όρος και προϋπόθεση για τη συσπείρωση και διαπαιδαγώγηση κοινωνικών δυνάμεων για την ανατροπή.Την προώθηση της αντικαπιταλιστικής αντιμονοπωλιακής γραμμής πάλης.

Σε αρκετές περιπτώσεις από εισηγήσεις και ομιλίες επιχειρήθηκε σωστά κατά βάση να αναδειχτεί το πώς δουλεύουμε με την Πολιτική Απόφαση του 20ού Συνεδρίου για να πετυχαίνουμε την προώθησή της με κριτήριο: Την ικανότητα διείσδυσης σε εργατικές - λαϊκές μάζες, την ενδυνάμωση των πολιτικών μας δεσμών, την κατάκτηση των στόχων οικοδόμησης και στρατολογίας, την αξιοποίηση του «Ριζοσπάστη» και την άνοδο της διακίνησης και κυκλοφορίας του, δίνοντας ώθηση στην ιδεολογικοπολιτική συγκρότηση των Κομματικών Οργανώσεων. Πρόκειται για δείκτες που αποτελούν κριτήρια για την πορεία της κάθε ΚΟ.

Ωστόσο και από αυτόν τον κύκλο της εσωκομματικής δουλειάς επιβεβαιώνονται προηγούμενες εκτιμήσεις, που επισημαίνουν σοβαρά κενά και αδυναμίες στην καθοδηγητική δουλειά στο επίπεδο των Επιτροπών Περιοχής και των ΤΕ που αντανακλούν αδυναμίες στην ίδια την ΚΕ.

Συγκεκριμένα, αφορούν προβλήματα μη ενιαίας αντίληψης ή πείρας για τη διάταξη των κομματικών δυνάμεων, για την τήρηση των αρχών λειτουργίας ενός επαναστατικού κόμματος όπως το ΚΚΕ. Αφορούν ζητήματα πώς η όλη λειτουργία, το περιεχόμενο δουλειάς των Επ. Περιοχής, των ΤΕ, σε συνδυασμό με την προσφορά των στελεχών, υπηρετούν και προωθούν τους κύριους στόχους μας, που συνοπτικά τους αναφέρουμε ως «ισχυροποίηση και ανασύνταξη». Αφορούν το πώς να αξιοποιούν μέσα σε μια ορισμένη χρονική περίοδο που μπορούμε να την προσδιορίσουμε σε ένα δίχρονο, από συνδιάσκεψη σε συνδιάσκεψη, τις αντικειμενικές δυνατότητες για να γίνονται βήματα για την ωρίμανση των στελεχών.

Πώς συνολικά η κομματική λειτουργία και δράση προετοιμάζουν τις δυνάμεις του Κόμματος και της ΚΝΕ, ώστε η σύγκρουση και η ανατροπή να μην είναι ένα σύνθημα, αλλά περιεχόμενο μιας ολόκληρης πρωτοπόρας δράσης του Κόμματος, ανόδου της ικανότητάς του να κινητοποιεί και να συσπειρώνει όλο περισσότερα και ευρύτερα τμήματα της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων σε σωστή κατεύθυνση, αντικαπιταλιστική αντιμονοπωλιακή.

Ορισμένα ζητήματα που απασχόλησαν τα Γραφεία Περιοχής στις συζητήσεις για την κατάσταση των ΚΟΒ και τη διάταξη στελεχών μπροστά στις εκλογοαπολογιστικές ΓΣ και που επιβεβαιώνουν τις πιο πάνω επισημάνσεις για τα κενά στην καθοδηγητική δουλειά.

 

Για τη δουλειά των καθοδηγητικών οργάνων:

Σε αρκετά Γρ. Περιοχής και σε ΤΕ, εμφανίζεται ένα «φρακάρισμα», δυσκολία να συνδυαστούν και να προωθηθούν ταυτόχρονα τα καθήκοντα που έχουμε θέσει για υλοποίηση την περίοδο που διανύουμε και όλο το επόμενο διάστημα. Μέσα μάλιστα στις συνθήκες που, όπως σωστά έχουμε διαπιστώσει, λόγω των εξελίξεων αυξάνονται οι ιδεολογικοπολιτικές υποχρεώσεις. Όπως και τα ζητήματα οργανωτικής προετοιμασίας. Είναι πιο φανερός τώρα ο κίνδυνος, την επόμενη περίοδο, ιδιαίτερα εάν υπάρξουν και εκλογές, μια σειρά σημαντικοί και κρίσιμοι στόχοι, όπως αυτοί της κομματικής οικοδόμησης, των βημάτων ανασύνταξης στο κίνημα, να μην παλευτούν, να μην υπάρξουν τα αποτελέσματα που θα μπορούσαν να υπάρξουν, στην πορεία να εμφανιστούν πιο οξυμένα και ορισμένα προβλήματα λειτουργίας, κυρίως να περάσει ένας τρόπος δουλειάς να τσαλαβουτάμε από το ένα ζήτημα στο άλλο ή βασικά καθήκοντα να μπαίνουν στον «αυτόματο πιλότο».

Ως ένα βαθμό υπάρχει αντικειμενική βάση, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα καθήκοντα είναι πολλά. Οι δυσκολίες της ζωής, τα ωράρια κ.ά. επιδεινώνουν την κατάσταση. Ωστόσο, πρέπει να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτήν τη δυσκολία, βλέποντας σε ποιο βαθμό οφείλεται και στο δικό μας τρόπο δουλειάς.

 

Τι πρέπει να προσέξουμε πιο συγκεκριμένα:

Ξεκινώντας από το ΠΓ και τη Γραμματεία της ΚΕ, την ίδια την ΚΕ και τα Τμήματα της ΚΕ, είναι ανάγκη να προσπαθήσουμε, όταν σχεδιάζουμε την προώθηση των αποφάσεων, να βοηθάμε πιο συγκεκριμένα, όχι μόνο στο τι πρέπει να κάνουμε, αλλά και στο τι θέλουμε να πετύχουμε και στο πώς θα το πετύχουμε. Να προσπαθούμε, όσο εξαρτάται από αυτό το επίπεδο, να είμαστε πιο σαφείς και συγκεκριμένοι, ώστε να ανακόπτουμε μια αρνητική τάση. Χωρίς να «δίνουμε μασημένη τροφή», χρειάζεται με τις αποφάσεις να ανοίγουμε το δρόμο για παραπέρα εξειδίκευση από τα Γραφεία Περιοχής και τις ΤΕ.

Υπάρχει θετική πείρα στο Κόμμα, που μπορούμε να αξιοποιήσουμε. Βοηθάει ο τρόπος δουλειάς, πριν υπάρξει κατάληξη για τον προγραμματισμό δράσης μιας περιόδου, ιδιαίτερα στο κίνημα, να προηγείται με ευθύνη του αρμόδιου Τμήματος της ΚΕ σύσκεψη των υπευθύνων από τις κομματικές ομάδες και τις Επ. Περιοχής. Το ίδιο ισχύει για το σχεδιασμό της δουλειάς μιας ευρύτερης περιόδου (είναι σωστός ο τρόπος δουλειάς που αυτήν την περίοδο συζητάμε για τους ΕΒΕ), παίρνοντας υπόψη ότι αυτό δεν μπορεί αντικειμενικά να γίνεται κάθε φορά για όλα τα ζητήματα.

Πρόβλημα είναι και η μη μελέτη και αξιοποίηση των αποφάσεων. Είναι κατανοητό ότι εξειδίκευση και υλοποίηση δε γίνεται χωρίς μελέτη των αποφάσεων του ΠΓ, των επεξεργασιών των Τμημάτων της ΚΕ. Έτσι, εμφανίζεται όχι λίγες φορές οι εισηγήσεις που πηγαίνουν στα Γρ. Περιοχής να είναι η αποκωδικοποίηση καθηκόντων και όχι η εξειδίκευσή τους στο χώρο ευθύνης.

Βασικό πρόβλημα παραμένει η διαρκής ετοιμότητα και προσπάθεια ιεράρχησης των καθηκόντων, στο επίπεδο των Γρ. Περιοχής και των ΤΕ. Δεν πρόκειται απλά για ένα ζήτημα προγραμματισμού δουλειάς. Είναι πιο σύνθετο ζήτημα πώς κάθε φορά υπηρετούμε τους κύριους στόχους χωρίς να αποσπόμαστε από τις εξελίξεις, ούτε να υποτασσόμαστε πλήρως σε αυτές, χάνοντας τον «μπούσουλα» και το σχέδιο που έχουμε χαράξει. Το ζήτημα κλειδί είναι πώς δρώντας μέσα σε σύνθετες πολιτικά συνθήκες (όξυνσης των αντιθέσεων και ανταγωνισμών στην περιοχή –Μακεδονικό, ελληνοτουρκικές σχέσεις κλπ.– ταυτόχρονα προσπάθειες ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας και αξιοποίησης της παραπέρα ενσωμάτωσης της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων και παράλληλης εξέλιξης των διεργασιών στο πολιτικό σκηνικό) που υποχρεώνουν το Κόμμα να προσαρμόζει συχνά την κεντρική του προπαγάνδα και τον προγραμματισμό δραστηριοτήτων, να μη χάνεται, αντίθετα να υπηρετείται το άμεσο, αλλά και μόνιμο καθήκον αυτής της περιόδου. Πώς δηλαδή θα βάζουμε μέσα από τη δράση πιο ισχυρές βάσεις για την ισχυροποίηση και την ανασύνταξη, στοχοπροσηλωμένοι και με έλεγχο μέσα από την καθημερινή δράση.

Αυτό το ζήτημα έχει σχέση με τους στόχους που θέτουμε, για παράδειγμα, κάθε φορά μέσα από μια κινητοποίηση του Κόμματος και του κινήματος. Συνήθως βάζουμε στόχο πόσους θα φέρουμε και τελειώνουμε εκεί. Δε συζητάμε από την αρχή, δε θέτουμε συγκεκριμένους στόχους, για παράδειγμα, πόσους θα κινητοποιήσουμε για την προετοιμασία της κάθε κινητοποίησης ή εκδήλωσης από αυτούς που υποτίθεται ότι δουλεύουμε και που προετοιμάζουμε για στρατολογία ή πόσους συσπειρώσαμε για πρώτη φορά, πώς θα τους αξιοποιήσουμε παραπέρα.

Τέτοιους δείκτες θα πρέπει να μετράμε θέτοντας στόχους από την αρχή στις κινητοποιήσεις ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στις εκδηλώσεις για τα 100χρονα, στις κινητοποιήσεις και απεργίες του μαζικού κινήματος και άλλες δραστηριότητες.

 

Βοήθεια και προσοχή με τα στελέχη μας.

Συνολικά χρειάζεται μελέτη και συζήτηση η αντιμετώπιση προβλημάτων με στελέχη κάτω από προσωπικές, οικογενειακές, επαγγελματικές δυσκολίες κλπ., σε διάφορες οργανώσεις. Να μελετηθεί καλύτερα η πείρα ανάδειξης ορισμένων στελεχών. Συνολικά απαιτείται να προσεχτεί ένα κλίμα χαλαρότητας, έλλειψης ελέγχου, δισταγμού στην κριτική εξέταση της δουλειάς στελεχών και της προσφοράς τους, απαίτηση να υπάρχει συνέπεια λόγων και έργων. Σ’ αυτό το ζήτημα υπάρχει πρόβλημα, δεν υπάρχει πλήρης αντιστοιχία, όπως απαιτούν οι συνθήκες.

 

Σε ό,τι αφορά τις αρχές λειτουργίας και συγκρότησης του Κόμματος.

Το κυριότερο ζήτημα είναι να κατανοηθεί ότι το βασικό κομμουνιστικό κριτήριο για τη συγκρότηση της ΚΟΒ δεν είναι ούτε το εδαφικό, ούτε με βάση το τι θα κάνουμε στις εκλογές, ούτε το κλαδικό, χωρίς να υπολογίζουμε σε ποιες επιχειρήσεις, σε ποια εδαφική περιοχή, αποσπασμένα από τις δυνατότητες να λειτουργεί και να δρα η ΚΟΒ. Το κυριότερο είναι να εξασφαλίζεται η καθοδήγηση και η λειτουργία της ΚΟΒ ως ΚΟΒ του ΚΚΕ.

Να εξασφαλίζεται η κομμουνιστική συλλογική λειτουργία όλων των ΚΟΒ.

Να είναι δυνατή η καθημερινή επαφή του Γραμματέα και των μελών του Γραφείου με τα κομματικά μέλη.

Να εξασφαλίζεται η δυνατότητα συλλογικής λειτουργίας, συλλογικής συζήτησης, συλλογικής δράσης, καθημερινής, όχι μόνο όταν γίνεται γενική συνέλευση και μετά να χάνονται τα κ. μ. μεταξύ τους.

Η ΚΟΒ πρέπει να συγκροτείται με τρόπο που να υπάρχει η δυνατότητα να αναπτύσσεται η συντροφικότητα, η αλληλεγγύη μεταξύ των κομματικών μελών, ο συντροφικός έλεγχος, η άμιλλα.

Δεν είναι μια γραφειοκρατική διάταξη «άψυχων» δυνάμεων. Επομένως σε κάθε περίπτωση οι αποστάσεις παίζουν ρόλο και πρέπει να υπολογίζονται.

Πρέπει να συγκεκριμενοποιήσουν τα όργανα τη βασικά σωστή κατεύθυνση για συγκρότηση ΚΟΒ με βάση εδαφικά-παραγωγικά κριτήρια, πράγμα που σημαίνει ότι συγκροτούμε ΚΟΒ σε μια ορισμένη περιοχή που να εξασφαλίζει τη λειτουργία τους ή σε κλάδο ή μέσα σε επιχειρήσεις, σε χώρους εκπαίδευσης, σε χώρους υγείας, σε όλες τις περιπτώσεις να εξασφαλίζεται ο κοινωνικοταξικός προσανατολισμός.

  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ΄

Η ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Η ΠΟΡΕΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΙΑΣ. Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΜΙΛΛΑΣ.

 Κλείνουμε το 2017 με μια μικρή θετική μεταβολή στην κομματική δύναμη, συγκριτικά με το 2016. Είναι η δεύτερη συνεχής χρονιά που κλείνουμε με θετικό πρόσημο στη μεταβολή της κομματικής δύναμης. Τα συμπεράσματα που βγάλαμε στην ευρεία Ολομέλεια της ΚΕ το Δεκέμβρη του 2017, όπου κάναμε έλεγχο της πορείας οικοδόμησης και της άμιλλας, ισχύουν στο ακέραιο.

Παραμένει το πρόβλημα σε ορισμένες Οργανώσεις της χρόνιας αδυναμίας ικανοποιητικής ανάκαμψης, παρά τα κάποια βήματα βελτίωσης που έχουν γίνει.

Παρά τον καλύτερο προσανατολισμό που φαίνεται να κατακτούν οι περισσότερες ΚΟ Περιοχής στον ειδικό στόχο να αναπτυχθεί το Κόμμα στη βιομηχανία, σε κλάδους στρατηγικής σημασίας, τα βήματα, αλλά κυρίως τα αποτελέσματα είναι ακόμα μικρά.

Η ΚΝΕ, επίσης, το 2017 έχει αύξηση στη δύναμή της. Όμως δεν είναι ενιαία για όλες τις Οργανώσεις της.

Το 2017 συγκροτήθηκαν αρκετές νέες ΚΟΒ σε εργοστάσια, σε κλάδους, σε τόπους δουλειάς, σε ΕΒΕ, σε εκπαιδευτικούς, σε συνοικίες. Σχεδόν όλες οι ΚΟ έχουν κάνει καλύτερη χαρτογράφηση των τόπων δουλειάς στο χώρο τους και μερικές έχουν ήδη πιάσει μαγιά μέσα σε αυτούς. Αυτό που βοήθησε ήταν η πιο συντονισμένη δουλειά κλαδικών και εδαφικών οργανώσεων, η επιμονή στη συγκρότηση «ομάδων οικοδόμησης», η αξιοποίηση του «Ριζοσπάστη» και των εκδηλώσεων για τα 100χρονα.

 

Για την άμιλλα:

Με βάση τους δείκτες και τα κριτήρια ελέγχου που έχουμε καθορίσει, το 2017 παραμένουν στην πρώτη τριάδα έχοντας τους καλύτερους δείκτες συνολικά η Αττική, η Κρήτη και η Δυτική Ελλάδα.

Υπάρχει μια καλύτερη επεξεργασία στόχων δημιουργίας νέων ΚΟΒ το 2018, που θα ολοκληρωθεί από τα ΓΠ με το τέλος του α΄τριμήνου του ’18.

 

Ειδικά για την ΚΝΕ:

Ολοκληρώθηκε η διαδικασία των ε/α ΟΒ και Τομεακών Συνδιασκέψεων της ΚΝΕ που ξεκίνησε από τις αρχές του Γενάρη. Είναι γενική εκτίμηση ότι υπήρχε καλή συνεργασία με τις ΚΟ, μπορούν να γίνουν βήματα στην πιο ουσιαστική παρακολούθηση και βοήθεια.

Στη συζήτηση επικράτησε μαχητικό κλίμα και ανεβασμένη διάθεση προσφοράς με βάση τη Διακήρυξη της ΚΕ και τη Διακήρυξη του ΚΣ, ενώ έγινε προσπάθεια να συνδεθούν με ένα πλούσιο σχέδιο μαζικής ιδεολογικής και πολιτικής δραστηριότητας, συγκεντρώνοντας προσπάθειες στους στόχους της οικοδόμησης και της διεύρυνσης των δεσμών με νέους από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, να πατήσουν καλύτερα σε κάθε Οργάνωση. Να δεθούν τα σημερινά καθήκοντα, να δυναμώνει η αφομοίωση, η πλατιά δουλειά διάδοσης, αλλά και εξειδίκευσης του Προγράμματος του Κόμματος, τα καθήκοντα που απορρέουν από αυτό στις σημερινές συνθήκες για την ολόπλευρη ισχυροποίηση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά.

Η συζήτηση ήταν καλή και προσανατολισμένη στην πείρα από την οικοδόμηση και τη στρατολογία, τις προσπάθειες στο κίνημα, ιδιαίτερα μαθητικό-φοιτητικό, προσπάθειες μελών της ΚΝΕ σε χώρους δουλειάς, από τη διαπάλη στο μάθημα, την αντιπαράθεση με τις άλλες δυνάμεις, στην ανάγκη πλούσιας και καλής λειτουργίας των οργάνων και των ΟΒ. Είναι έδαφος η γενική συμφωνία που εκφράστηκε σχεδόν καθολικά για την ανάγκη στροφής στην επαφή, αξιοποίηση και διακίνηση με τον κομματικό Τύπο.

Ξεχωρίζει το μαθητικό δυναμικό σε αυτό και με τη ζωντάνια που ήρθε η αντιπαράθεση με βάση σχολικά βιβλία (Πολιτική Παιδεία, Ιστορία, Θρησκευτικά), καθηγητές, άλλες δυνάμεις (κύρια με αναρχοαυτόνομους και ΧΑ), η προσπάθεια οργάνωσης της πάλης, ανάπτυξης αγώνων και στρατολογίας. Επίσης μέλη της ΚΝΕ σε χώρους δουλειάς που με την αποφασιστική βοήθεια των ΚΟ ωριμάζουν και μπορούν να ανοίξουν περισσότερους δρόμους συσπείρωσης νέων εργαζόμενων.

Στις υπόλοιπες Οργανώσεις απασχόλησε το πολιτικό άνοιγμα, η διεύρυνση και το βάθεμα των δεσμών των ΟΒ, το περιεχόμενο της παρέμβασης και της διαπάλης ιδιαίτερα σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, η διαμόρφωση προϋποθέσεων για στρατολογία, καθώς και η πιο συστηματική ιδεολογική-πολιτική θωράκιση των ΚΝίτικων δυνάμεων, η σφυρηλάτηση της κομμουνιστικής αντοχής σε διαφορετικές συνθήκες ζωής, ώστε να περιοριστεί το ποσοστό διαρροής. Με ανομοιομορφίες ως προς το βάθος της σκέψης και της εκτίμησης της δουλειάς, ισχύει και στις υπόλοιπες Οργανώσεις, κλαδικές, φοιτητικές-σπουδαστικές, κατάρτισης.

Από τα βασικά συμπεράσματα είναι ότι χρειάζεται περισσότερη στήριξη, ώστε να στρέφεται η συζήτηση περισσότερο στους δρόμους που μπορούμε να αξιοποιήσουμε για να φτάνουμε σε περισσότερη νεολαία πιο σταθερά, μέσα στην καθημερινή δουλειά, γεγονός που απαιτεί πολιτική δουλειά που δεν παρατά νέους και νέες, ιδιαίτερα που ξεκινούν από «μακρινή αφετηρία» σε σχέση με την πολιτική του Κόμματος και αρκετούς τους «αφήνουμε» με την πρώτη δυσκολία, αλλά απαιτεί και υπομονή, μέθοδο, αξιοποίηση καναλιών επικοινωνίας και κοινής δράσης.

Καθοριστικής σημασίας για τους στόχους μας το επόμενο διάστημα είναι η επιτυχία των Μαθητικών Φεστιβάλ, το βήμα που μπορεί να γίνει στην ανάπτυξη και οικοδόμηση της Οργάνωσης στα σχολεία, ώστε να αναπληρώσουμε τις μαθητικές μας δυνάμεις, να πατήσουμε με οργανωμένες δυνάμεις σε περισσότερα ΓΕΛ, Γυμνάσια και ΕΠΑΛ, να αυξήσουμε τις δυνάμεις στα σχολεία που ήδη έχουμε συντρόφους.

Το σύνθημα και το περιεχόμενό τους επιδιώκουμε να πιάνει το νήμα όλης της δραστηριότητας που είναι ανοιχτή με τη δράση μας από την αρχή της χρονιάς και εκφράστηκε με επιτυχία στη δουλειά για την Πανελλαδική Συνάντηση των Συντονιστικών Επιτροπών, αλλά και ζητήματα που είναι τώρα στην επικαιρότητα και απασχολούν (π.χ., ιμπεριαλιστικός πόλεμος και ειρήνη, ιμπεριαλιστικές συμμαχίες κλπ., πάλη ενάντια στο ρατσισμό, τη ΧΑ, αλληλεγγύη σε λαούς όπως ο Παλαιστινιακός κλπ.).

Κρίσιμα ζητήματα είναι η καλή συζήτηση στις μαθητικές ΟΒ, ο έγκαιρος συντονισμός με τις ΚΟ, εδαφικές και εκπαιδευτικών, η δημιουργία ομάδων στα σχολεία, η αξιοποίηση ποικιλίας μορφών όπως η μπροσούρα της Μαθητικής Επιτροπής του ΚΣ «Τι σχολείο έχουμε ανάγκη σήμερα;», ο Πανελλαδικός Διαγωνισμός Συλλογικών Εργασιών της ΚΝΕ, αθλητικά τουρνουά, πολιτιστικές και άλλες ομάδες των σχολείων και των γειτονιών κλπ.

Το επόμενο διάστημα θα πραγματοποιηθούν οι φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές, στις 16 Μάη. Η απόφαση του ΚΣ για τη δουλειά στα ΑΕΙ, καθώς επίσης και η πείρα από τη δράση στα ΤΕΙ, ιδιαίτερα γύρω από τις εξελίξεις για το «Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής», μπορούν να δώσουν ώθηση στις δυνάμεις μας για την πραγματοποίηση μεγάλου πολιτικού ανοίγματος, για πρωτοπόρα δράση στους φοιτητικούς και σπουδαστικούς συλλόγους.

Μπορεί να είναι καθοριστική η στήριξη από σωματεία του σχεδιασμού που υπάρχει αυτήν την περίοδο στο φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα και έχει αιχμή τη μαχητική παρέμβαση και από τη σκοπιά της ενημέρωσης, ζύμωσης και κυρίως αγωνιστικής διεκδίκησης όρων δουλειάς μετά το πτυχίο, των ΣΣΕ, τη συνάρτηση με αυτά του πτυχίου και των όρων σπουδών.

  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ε΄

ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ 100ΧΡΟΝΑ

 Έχει προχωρήσει ο αναλυτικός προγραμματισμός από την ΚΕ, αλλά και από τις Κομματικές Οργανώσεις σε όλες τις Περιοχές, για το διάστημα Απρίλης-Μάης-Ιούνης, αλλά και άλλες εκδηλώσεις που ο προγραμματισμός τους εκτείνεται μέχρι το φθινόπωρο.

Απ’ όσα μέχρι στιγμής έχουν προγραμματιστεί, σε επίπεδο Κεντρικής Επιτροπής, ξεχωρίζουν:

– Οι 3 συναυλίες του Θάνου Μικρούτσικου αφιερωμένες στο 100χρονα το Μάρτη.

– Τα Μαθητικά Φεστιβάλ της ΚΝΕ τέλη Μάρτη - αρχές Απρίλη 2018.

– Η Ευρωπαϊκή Συνάντηση των ΚΚ στις Βρυξέλλες και η συνεδρίαση της Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Πρωτοβουλίας στις Βρυξέλλες που φιλοξενεί εκεί το Κόμμα μας, στις 11 και 12 Απρίλη.

– Οι συναυλίες που θα γίνουν με τον Γιάννη Μαρκόπουλο Απρίλη - Μάη - Ιούνη.

– Οι 100 εκδηλώσεις σε 100 πόλεις της χώρας με πλούσιο και διαφορετικό περιεχόμενο (από τέλος Απρίλη έως τέλος Μάη).

– Το Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ έξω από την Πάτρα με αιχμή τη ΝΑΤΟϊκή βάση του Άραξου στις 7-8 Ιούλη.

– Τα κεντρικά Φεστιβάλ της ΚΝΕ το Σεπτέμβρη του 2018.

– Η εκδήλωση στο Βερολίνο στις 2-3 Νοέμβρη στο κτήριο και στο χώρο που έγιναν οι εργασίες του 9ου Συνεδρίου το Δεκέμβρη του 1973.

– Η 20ή Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων που φιλοξενεί το Κόμμα μας στην Αθήνα στις 23-25 Νοέμβρη 2018.

– Η κεντρική εκδήλωση για τα 100χρονα την Κυριακή 25 Νοέμβρη 2018.

– Το διήμερο συμπόσιο για τους Έλληνες κομμουνιστές λογοτέχνες το Δεκέμβρη του 2018 στην Αθήνα.

 

Αθήνα, Μάρτης 2018

Η ΚΕ του ΚΚΕ