ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

  • Print

Δικαιολογημένα είδατε ότι η εισήγηση επικεντρώνει στις εξελίξεις, αυτές που σχετίζονται με την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, των αντιθέσεων, τους κινδύνους και τις πολεμικές εμπλοκές που υπάρχουν, όχι μόνο ως κίνδυνοι, αλλά ως υπαρκτά γεγονότα στην περιοχή. Επικεντρώνουμε κυρίως στο πώς εκφράζονται όλα αυτά τα ζητήματα στην περιοχή μας. Εισηγητικά εδώ δε θα ξαναπώ σχετικά με το μπλοκ των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, πώς αυτές έχουν διαταχτεί, πώς αναδιατάσσονται, την όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, ΕΕ και ξεχωριστά κράτη, Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία εδώ στην Ευρώπη. Ενδεικτικά, έχουμε τους δασμούς στο χάλυβα απέναντι στην Κίνα, ΗΠΑ κυρίως και Γερμανία, άλλες χώρες, τις αντιθέσεις τους κλπ., τη στάση της Ρωσίας με την ενέργεια, τους αγωγούς και τα συμφέροντα που έχει και ο πόλεμος των κατασκόπων που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην ΕΕ και τη Ρωσία, με τις απελάσεις με αφορμή τη δηλητηρίαση του πράκτορα εκεί, αλλά και ενίσχυση οπλικών συστημάτων, όπως είναι, για παράδειγμα, η Ρωσία. Και το λέμε αυτό, γιατί θυμόσαστε μια συζήτηση που κάναμε στο 20ό Συνέδριο προετοιμάζοντας τις Θέσεις, αν η Ρωσία είναι τέτοια στρατιωτική δύναμη, δεύτερη, αν μπορεί να απειλήσει, γιατί μπορεί να έχει γερό στρατιωτικό εξοπλισμό κλπ. από την πρώην ΕΣΣΔ, αλλά έχει παλαιωθεί κλπ. Τώρα απ’ ό,τι φαίνεται έχει αναπτύξει νέα τεχνολογία, έχει φτιάξει καινούργια οπλικά συστήματα.

Κυρίως θέλουμε να επικεντρώσουμε στην περιοχή μας, δηλαδή Αιγαίο, ελληνοτουρκικές σχέσεις, Κυπριακό, Δυτικά Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, Συρία κλπ. Κάποια επιπλέον στοιχεία που διευκρινίζουν περισσότερο ζητήματα που θέτουμε στην εισήγηση της ΚΕ και πού ακριβώς βρισκόμαστε τη συγκεκριμένη χρονικά στιγμή που συζητάμε. Γιατί όλα αυτά θέλουν παρακολούθηση και στην εξέλιξή τους, δεν είναι απλά ζητήματα, ούτε μπορούμε να τα βλέπουμε εμείς ως επιτελείο του επαναστατικού κινήματος μονοδιάστατα ή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή είναι έτσι και θα είναι επ’ άπειρον έτσι και για τα επόμενα χρόνια ή για τους μήνες τους επόμενους έτσι.

Όσον αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Καταρχάς να καταλήξουμε σήμερα στην ΚΕ και να προσδιορίσουμε –αυτό γίνεται φυσικά και με τις συνεδριακές αποφάσεις και με ζητήματα που θέτει το ΠΓ– αλλά να ξεκαθαρίσουμε όσον αφορά την Ελλάδα, για παράδειγμα, το ρόλο της αστικής τάξης και πώς μπορούμε αυτόν να τον προσδιορίσουμε καλύτερα. Τον έχουμε προσδιορίσει, αλλά ξαναλέμε τι καινούργια στοιχεία έχουμε τώρα.

Είναι φανερό ότι έχει καθαρό προσανατολισμό, τον ευρωατλαντικό. Προχωράει σε συγκεκριμένες ενέργειες και προσδένεται παραπέρα στις συμμαχίες της, στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Ιδιαίτερα με ενίσχυση των σχέσεών της με τις ΗΠΑ, κυρίως μετά την επίσκεψη της ελληνικής κυβέρνησης και του Τσίπρα, με τις συμφωνίες που κάνανε με την αμερικανική κυβέρνηση, τον Τραμπ κλπ. Είναι στρατηγική της επιλογή αυτή, έτσι κι αλλιώς. Και βέβαια η κατοχύρωση ιδιαίτερα της παρουσίας του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα, στο Αιγαίο, στην περιοχή. Επιδιώκει την εξασφάλιση της στήριξης των ΗΠΑ με βάσεις παραχώρησης εδώ στην Ελλάδα, ήδη δηλαδή όλο αυτό το διάστημα το τελευταίο έχουμε διεύρυνση των δυνατοτήτων, των αρμοδιοτήτων και των επιχειρησιακών συμφωνιών που έχει κάνει για τη βάση της Σούδας, η οποία είναι μία από τις πιο μεγάλες βάσεις των Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών και η οποία βεβαίως κυρίως προορίζεται για επιθετικές ενέργειες στη Μέση Ανατολή, στον Περσικό Κόλπο, στη Βόρεια Αφρική, στην Ανατολική Μεσόγειο και είναι προσανατολισμένη προς τα εκεί.

Έχει παραχωρήσει τη βάση του Άραξου στην Πελοπόννησο και έχει κάνει σχετικές εργασίες για να εγκατασταθούν ξανά πυρηνικά όπλα, ίσως είναι αυτά από τη βάση του Ιντσιρλίκ, αν τα αποσύρει τελικά από εκεί, αλλά μπορεί να είναι και καινούργια, δεν είναι εκεί το κυρίως ζήτημα. Έχει διευρύνει τη βάση του Άκτιου που πιάνει το χώρο της Ηπείρου, της Δυτικής Ελλάδας, τα σύνορα από τη μεριά του Ιονίου και, βεβαίως, τα στρατόπεδα που είναι στην Κεντρική Μακεδονία, όπως το Κιλκίς ή άλλα, συμμετέχουν, ουσιαστικά υπηρετούν τέτοιους σκοπούς. Είναι τα ΝΑΤΟϊκά επιτελεία εκεί εγκαταστημένα, εκπαιδεύουν ΝΑΤΟϊκούς και άλλες πολυεθνικές –όπως τις λένε– δυνάμεις, είναι των συμμάχων της Ελλάδας και είναι προσανατολισμένες και για τα Δυτικά Βαλκάνια, συνολικά στην περιοχή. Έχει κατοχυρώσει το ρόλο του ΝΑΤΟ στο Ανατολικό Αιγαίο με αφορμή το προσφυγικό. Είναι σε διαδικασία δημιουργίας τριών νέων βάσεων, η μία στην Αλεξανδρούπολη με βάση ελικοπτέρων στο λιμάνι, έτσι ώστε να πιάνει την περιοχή της Θράκης, τη Βουλγαρία, αλλά και τα Στενά του Βοσπόρου. Στη Λάρισα με αναβάθμιση του ΝΑΤΟϊκού και Ευρωπαϊκού στρατηγείου, που εκεί βρίσκεται και η έδρα για επιχειρήσεις για τη Βόρεια και Κεντρική Αφρική, αλλά και για την υπόλοιπη Κεντρική Ελλάδα με εξοπλισμό πολεμικών σκαφών drones και στη Σύρο τελευταία, όπου το προορίζει για βάση ελλιμενισμού αμερικανικών πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού και του ΝΑΤΟ, ανεφοδιασμού τους κλπ. Εξασφαλίζοντας βασικά και τον έλεγχο του Κεντρικού Αιγαίου πλέον, αλλά και της στεριάς, εδώ στην Αττική, γιατί η Σύρος είναι κομβικό σημείο από αυτήν τη σκοπιά, από στρατιωτική άποψη.

Συμμετέχει σε όλες τις ασκήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα και που έχουν ενταθεί, όπως η άσκηση «Ηνίοχος», που είναι επιθετικές ασκήσεις για επεμβάσεις σε άλλες χώρες. Συμμετέχει στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ σε αποστολές εκτός συνόρων, τα έχουμε πει αυτά, κάπως περισσότερο τα μαζεύουμε, γιατί θα πρέπει και να τα εκτιμήσουμε. Προωθεί τους προϋπολογισμούς του ΝΑΤΟ, δηλαδή μαζί με τις ΗΠΑ είναι τα δύο μοναδικά κράτη του ΝΑΤΟ που έχουν την κάλυψη του 2% του ΑΕΠ σε πολεμικές δαπάνες, καμιά άλλη χώρα δεν έχει. Και επίσης έχει συμφωνήσει ότι θα συμβάλει στα Δυτικά Βαλκάνια, εκτός από την Αλβανία που έχει βοηθήσει για την προσχώρησή της στο ΝΑΤΟ και έχει γίνει μέλος του ΝΑΤΟ, ότι θα βοηθήσει στην προσπάθεια για να ενταχτεί στην ΕΕ. Είναι φανερή η δέσμευση της αστικής τάξης της Ελλάδας και η θέλησή της άλλωστε, όχι μόνο απλή δέσμευση, και της κυβέρνησης της σημερινής και της ΠΓΔΜ για ένταξή της στο ΝΑΤΟ τον Ιούλη και αργότερα και αυτή στην ΕΕ, με επιδίωξη συμφωνιών με τις δύο αυτές τις χώρες σε μια σειρά ζητήματα. Είναι γνωστό από το προηγούμενο διάστημα ότι έχουν προχωρήσει οι συμφωνίες με Ισραήλ, Αίγυπτο, Κύπρο, και κάνει και στρατιωτικές και εμπορικές, οικονομικές, πολιτικές συμφωνίες. Κάνουν κοινά γυμνάσια, ασκήσεις κλπ. Και φυσικά είναι γνωστό ότι έχει επενδύσεις η ελληνική αστική τάξη και στα Δυτικά Βαλκάνια και σε άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής ως ένα βαθμό, διεκδικώντας μερίδιο σε αυτές τις περιοχές και χώρες.

Τώρα με όλα αυτά, αν θέλαμε να εκτιμήσουμε τη στάση της ελληνικής αστικής τάξης, πέρα από το δεδομένο ευρωατλαντικό προσανατολισμό και παρότι προσπαθεί να έχει καλές σχέσεις και με την Κίνα, τη Ρωσία, να συζητάει κλπ. –αυτά τα κάνει έτσι κι αλλιώς– όμως η κυρίαρχη γραμμή είναι στραμμένη προς τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Μπορούμε να προσδιορίσουμε τη στρατηγική της αστικής τάξης σήμερα, και της κυβέρνησης που την εκφράζει, του πολιτικού προσωπικού που έχει σήμερα, των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και που τους στηρίζει προς το παρόν, με μια λέξη είναι αυτό που λέμε στα ντοκουμέντα μας «ιμπεριαλιστική ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο», συμμετέχοντας βέβαια στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ σε αποστολές κλπ., κλπ., αλλά η βασική της γραμμή για την επίλυση των διμερών διαφορών είναι οι διαπραγματεύσεις, να μη διαταραχτεί το κλίμα της ιμπεριαλιστικής ειρήνης και το σύστημα. Να αναπτυχθούν οι σχέσεις οικονομικής συνεργασίας με αυτές τις χώρες, γιατί έχει τέτοιο συμφέρον η αστική τάξη της Ελλάδας και όχι τόσο μέσα από άμεσες στρατιωτικές ενέργειες. Και αναφερόμαστε στα σύνορα, ελληνοτουρκικές σχέσεις ή ακόμα και Δυτικά Βαλκάνια, με γείτονες δηλαδή, χωρίς βέβαια να αποκλείονται και στρατιωτικές ενέργειες. Θέλει παρακολούθηση. Δεν το αποκλείουμε, αλλά λέμε αυτήν τη στιγμή ποια μπορεί να είναι ή φαίνεται ότι είναι η γραμμή της κυβέρνησης και στην ουσία της τάξης που έχει την εξουσία.

Όσον αφορά την τούρκικη αστική τάξη και την κυβέρνηση Ερντογάν, παρότι και αυτή είναι μέλος του ΝΑΤΟ κι έχει τέτοιο προσανατολισμό, θέλει και σχέσεις με την ΕΕ, λέει τυπικά –είδαμε τις δηλώσεις του Ερντογάν στη Βάρνα– θέλει και στο ΝΑΤΟ κλπ. Είναι φανερό όμως ότι έχουν διαρραγεί οι σχέσεις και κυρίως με τις ΗΠΑ τον τελευταίο χρόνο, είναι επίσης φανερό ότι έχει βελτιώσει τις σχέσεις της με τη Ρωσία και μπορούμε να μιλάμε και για ένα πάγωμα ουσιαστικά των σχέσεών της με την ΕΕ.

Φυσικά στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και η τούρκικη αστική τάξη συμμετέχει σε αποστολές εκτός συνόρων, έχει βάσεις ΝΑΤΟϊκές, όπως στο Ιντσιρλίκ, έχει πολεμικές δαπάνες ΝΑΤΟϊκές, που δεν είναι όμως στο επίπεδο που έχει η ελληνική αστική τάξη, εξοπλίζεται τόσο από τις ΗΠΑ με τα F-35 τώρα, όσο και από τη Ρωσία με τα S-400 και θέλει να αναπτύξει και δική της πολεμική βιομηχανία και την αναπτύσσει.

Συνολικά η τούρκικη αστική τάξη επιδιώκει να παίξει, όπως έχουμε εκτιμήσει και το εκτιμάμε και σήμερα, σε αυτήν τη φάση και αυτοτελή ρόλο, όχι μόνο περιφερειακό, αλλά και διεθνή παγκόσμιο ρόλο. Αυτήν τη στιγμή έχει τουρκικά στρατεύματα κατοχής σε τρεις χώρες. Εκτός από την Κύπρο, και στο Ιράκ και στη Συρία, άσχετα από τις αποστολές του ΝΑΤΟ που συμμετέχει. Έχει τουρκικές βάσεις σε Κατάρ και Σομαλία, στην Αλβανία, έχει επίσης Τούρκους που εκπαιδεύουν στρατιωτικό δυναμικό κλπ. Έχει και εγείρει συνεχώς διεκδικήσεις σε βάρος της ΑΟΖ της Κύπρου και σε βάρος βραχονησίδων και νησιών στο Αιγαίο που έχουν κατοχυρωθεί στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει δηλαδή αντικειμενικά ζήτημα διεκδίκησης, αμφισβήτησης, αναφέρονται στις συνθήκες και της Λοζάνης ονομαστικά όλα αυτά τα νησιά στα οποία η Τουρκία αναφέρεται επίσης ονομαστικά πλέον. Δηλαδή στην ουσία αμφισβητεί η τουρκική αστική τάξη και η κυβέρνηση που την εκπροσωπεί αυτήν τη στιγμή, και που απ’ ό,τι φαίνεται στηρίζεται από ισχυρά τμήματά της, η κυβέρνηση Ερντογάν, τη Συνθήκη της Λοζάνης κλπ.

Τώρα έχει επίσης ισχυρά οικονομικά συμφέροντα η τουρκική αστική τάξη και διεκδικήσεις όπως και η ελληνική, όπως και άλλες στην περιοχή και σε σχέση με την ενέργεια και τους δρόμους μεταφοράς και άλλες επενδύσεις που βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στο έδαφος γειτονικών της χωρών. Και φυσικά με όλα αυτά εξηγείται και η πολιτική στρατηγική που ακολουθεί, που επίσης είναι εξίσου επιθετική. Και η γραμμή της γενικά είναι σταδιακά να εδραιώνει και να κατοχυρώνει διεκδικήσεις που ως ένα βαθμό ήταν φραστικά ή αναφέρονταν πολιτικά ή σε διάφορα διπλωματικά φόρουμ, αλλά κατοχυρώνει αυτές τις διεκδικήσεις και πρακτικά και με στρατιωτικό τρόπο. Δηλαδή με μια έννοια η τουρκική αστική τάξη και η κυβέρνηση που την εκφράζει αυτήν τη στιγμή, η κυβέρνηση Ερντογάν, έχει περάσει σε αυτό που λέμε επόμενο στάδιο, της συνέχισης της ίδιας πολιτικής με άλλα, στρατιωτικά κυρίως μέσα. Είναι βεβαίως πολιτική υπηρέτησης της αστικής τάξης, των συμφερόντων της, που ματώνει το λαό με εκμετάλλευση και τον τουρκικό λαό και εκεί, όπως στην Ελλάδα, όπως και αλλού, με οικονομικό πόλεμο. Όμως έχει περάσει στη συνέχιση αυτής της πολιτικής με βίαια μέσα, γι’ αυτό και όλο και πιο συχνά χρησιμοποιεί και στρατιωτικές πολεμικές επιχειρήσεις ή πολεμικού τύπου επιχειρήσεις, όπου δεν το έχει επιχειρήσει ακόμα ανοιχτά, προετοιμάζοντας το έδαφος μεγαλύτερης πολεμικής εμπλοκής. Και αυτό το κάνει και στη Συρία και αλλού και εδώ στο Αιγαίο ή την Κύπρο.

Και στο εσωτερικό της χώρας της έχει πάρει μέτρα που γενικά παίρνουν όλες οι αστικές τάξεις, η αστική εξουσία και οι κυβερνήσεις και το κράτος το αστικό σε περιόδους πολεμικών εμπλοκών, πολεμικών επιχειρήσεων, αναμετρήσεων, πολέμων κλπ. Δηλαδή είναι φανερή η ένταση της καταστολής τον τελευταίο χρόνο, της τρομοκρατίας, των συλλήψεων και όχι μόνο ενάντια στους Κούρδους στο εσωτερικό, έχει προχωρήσει και σε πιο έντονα φαινόμενα ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, στην Κομμουνιστική Νεολαία Τουρκίας. Έχουμε συλλήψεις, απαγορεύσεις διαδηλώσεων, επιθέσεις σε γραφεία και καταστροφή γραφείων του Κόμματος και από τους «Γκρίζους Λύκους», αλλά και από τον κρατικό μηχανισμό, έχουμε ελεύθερους σκοπευτές στα πανεπιστήμια όταν υπάρχουν κινητοποιήσεις ή εκδηλώσεις του Κόμματος και της Νεολαίας.

Στην Ελλάδα, η βασική αστική γραμμή αυτήν τη στιγμή είναι η προσπάθεια και η επιδίωξη της κυβέρνησης για ένταξη και του Κόμματος και του ταξικού συνολικά κινήματος εργατικών δυνάμεων σε αυτό το μέτωπο της λεγόμενης εθνικής ενότητας, όπως το λένε. Αυτή είναι η βασική γραμμή της ελληνικής αστικής τάξης και της κυβέρνησης, η «συνεννόηση». Και αυτό είναι σε αρμονία με τη βασική της γραμμή, της εδραίωσης της ιμπεριαλιστικής ειρήνης με το πιστόλι στον κρόταφο, όπως το λέμε και στο Πρόγραμμά μας, στο πλαίσιο μιας διευθέτησης των διαφορών με διαπραγματεύσεις ειρηνικές με τις άλλες, ανταγωνιστικές αστικές τάξεις της περιοχής. Αυτή είναι η βασική της γραμμή, όπως εκφράζεται με κάθε τρόπο αυτήν τη στιγμή. Ξαναλέμε ότι δε σημαίνει ότι δε θ’ αλλάξει αυτό ή ότι δεν περιμένουμε και την ένταση της καταστολής.

Αυτήν τη γραμμή την εκφράζει και η πρόταση για Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας που βάλανε τον Σταύρο Θεοδωράκη και το πρότεινε.

Και η τοποθέτησή μας σ’ αυτό είναι ξεκάθαρη και θα είναι ξεκάθαρη. Δηλαδή η εναντίωσή μας σε αυτό. Έχουμε διαμορφώσει μια γραμμή. Αναφέρεται στην εισήγηση, έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να είναι διαφορετικά. Αυτό φαίνεται ότι αυτήν τη στιγμή πρυτανεύει στην κυβέρνηση τη σημερινή και στην αστική τάξη. Και όταν λέμε αστική τάξη, όχι ως σύνολο, αλλά αυτή που καθορίζει ουσιαστικά τις εξελίξεις και την κυρίαρχη γραμμή. Γιατί υπάρχουν και τμήματα που φυσικά δουλεύουν ή έχουν άλλες στοχεύσεις κλπ.

Τώρα συνολικά, όσον αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, η εκτίμησή μας είναι ότι μάλλον δε θα γίνει δυνατή η αποφυγή όχι απλώς ενός θερμού επεισοδίου που το αναμένουν όλοι, αλλά και πιθανή κλιμάκωση, μεγαλύτερη πολεμική κλιμάκωση.

Έχουμε ξεκαθαρίσει τις θέσεις μας, γιατί γίνεται διαστρέβλωση, και στο 19ο με το Πρόγραμμα συνολικά του Κόμματος, έχουμε μιλήσει και συζητήσαμε, και στο 20ό Συνέδριο επίσης συζητήσαμε και αναλυτικά έχουμε τοποθετηθεί και συλλογικά αποφασίσει. Ακριβώς επειδή ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα, κυρίως στρατιωτικά μέσα, γι’ αυτό και η στάση μας επί της ουσίας λέμε είναι ενιαία και από την άποψη της στρατηγικής μας και του Προγράμματός μας, είτε έχουμε πολεμική σύγκρουση είτε έχουμε «ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο».

Η πάλη μας συνολικά στρέφεται σε οποιεσδήποτε συνθήκες, όπως και τώρα που είναι αυτές οι συνθήκες ενάντια στην αστική τάξη της χώρας, στην αστική κυβέρνηση, στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που αυτή συμμετέχει. Η πάλη κατευθύνεται στην ανατροπή του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, στην εργατική εξουσία. Ειδικά για την περιοχή μας είναι πιθανή μια όξυνση της κατάστασης και σύγκρουση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία και με εμπλοκή της Κύπρου με αφορμή την ΑΟΖ και τέτοια. Αυτό δεν το αποκλείουμε και δεν το έχουμε αποκλείσει. Πρέπει να γίνει ουσιαστικό ζήτημα έχουμε πει, με συνεδριακές αποφάσεις μέσα στο εργατικό - λαϊκό κίνημα η πάλη κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Απαιτείται σε κάθε φάση η μέγιστη δυνατή ετοιμότητα για άμεση κινητοποίηση, δράση, αντίδραση.

Το αστικό κράτος βέβαια προετοιμάζεται, λέει, και με βάση αυτά που έχουμε, αυτά που είπα πριν για περίπτωση εισβολής. Φυσικά ο πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές, άσχετα ποιος είναι πρώτος επιτιθέμενος ή αμυνόμενος. Η κλιμάκωση όμως ταυτόχρονα, έχουμε πει, της πάλης, των συνθημάτων, της ενιαίας στρατηγικά πάλης μας, δεν είναι ταυτόσημα τη στιγμή που δέχεται η Ελλάδα επίθεση ή καταλαμβάνεται έδαφος από μία άλλη δύναμη αλλάζοντας τα σύνορα στην πράξη, με την περίπτωση που η Ελλάδα στέλνει στρατό, για παράδειγμα, ή συμμετέχει η ίδια σε πολεμική επίθεση, στρατιωτική επίθεση, καταλαμβάνοντας άλλα εδάφη, γειτονικών κρατών δηλαδή ή άλλων πιο μακριά. Και μπορεί η γενική τάση μας, η στρατηγική μας να είναι ίδια και ενιαία και στις δύο αυτές περιπτώσεις, όμως οι προτεραιότητες που θέτουμε κάθε στιγμή και που βάζουμε στο πώς οργανώνουμε την πάλη το Κόμμα κλπ., η κλιμάκωση, διαφοροποιούνται.

Σε περίπτωση εισβολής και κατοχής υπερασπιζόμαστε κυριαρχικά δικαιώματα, μιλάμε για καμιά αλλαγή συνόρων από κανέναν, αντιτασσόμαστε στον εθνικισμό, δε δείχνουμε καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση που μπαίνει στον πόλεμο, οργανώνουμε, κατευθύνουμε την πάλη μας για να βγει η χώρα από τον πόλεμο, να φύγει από το ΝΑΤΟ, να πάρει ο λαός στα χέρια του την εξουσία, η εργατική τάξη την εξουσία για ειρήνη, ευημερία, ανάπτυξη σε όφελος του λαού, δηλαδή ο σοσιαλισμός να είναι η διέξοδος από το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων.

Σε περίπτωση αποστολής στρατευμάτων εκτός συνόρων σε επεμβάσεις ιμπεριαλιστικές και με οποιονδήποτε τρόπο, αρνούμαστε τη συμμετοχή, οργανώνουμε μαζικές κινητοποιήσεις στα αστικά κέντρα κλπ., υπάρχει πείρα από τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας το ’99 κλπ.

Όλα αυτά είναι συνεδριακές Αποφάσεις.

Περισσότερο στάθηκα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που είναι στην επικαιρότητα ή υπάρχει πιο άμεσος αυτός ο κίνδυνος πολεμικής εμπλοκής και προετοιμασίας, υπάρχουν όμως εξελίξεις και στα Δυτικά Βαλκάνια. Το επόμενο διάστημα επίσης πρέπει να τα παρακολουθήσουμε. Τα παρακολουθούμε φυσικά και έχουμε τοποθετηθεί. Και γι’ αυτά βάζει η εισήγηση και πρέπει να μιλήσουμε σήμερα. Το ποια είναι η γραμμή της ελληνικής κυβέρνησης φάνηκε και από την ενημέρωση που έκανε ο Τσίπρας όταν τον συνάντησα στο πρωθυπουργικό μέγαρο. Ο στόχος, η επιδίωξή τους δηλαδή, είναι να φέρουν όσο γίνεται πιο σύντομα αυτές τις δύο συμφωνίες. Μια συμφωνία στρατηγική με την Αλβανία και μια συμφωνία με τα Σκόπια. Δεν ξέρουμε πόσο είναι πιθανό, αλλά η υπόσχεση που έχουν δώσει απέναντι σε ΝΑΤΟ, σε ΕΕ είναι ότι θα τα προχωρήσουν και οι ίδιοι φαίνονται διατεθειμένοι. Ο Τσίπρας μάλιστα είπε ότι θα πάρει το ρίσκο.

Αυτός είναι ο στόχος με τον οποίο έχει δεσμευτεί, τον θεωρεί καλό, χρήσιμο και για την Ελλάδα και για τον αλβανικό λαό κλπ., τα γνωστά, πράγμα που εμείς δεν το θεωρούμε, εξυπακούεται, έχουμε τη θέση μας.

Για την ΠΓΔΜ, και αυτό το συνδύασε στην ενημέρωση με την ένταξη στο ΝΑΤΟ, λέει θα βοηθήσει την ειρήνη, την ασφάλεια, τη σταθερότητα και έχει δεσμευτεί να υπογράψει συμφωνία. Φυσικά εντοπίζεται το ζήτημα στο όνομα ως κυρίαρχο ζήτημα της συμφωνίας αυτής, το οποίο εμείς το θεωρούμε λάθος, μόνο το όνομα δηλαδή, άσχετα και αν έχει και γεωγραφικό προσδιορισμό, μόνο να το εντοπίζεις εκεί.

Επίσης δε δεσμεύονται για αλλαγές στο Σύνταγμα, αυτό υπήρχε από τότε και απ’ ό,τι φαίνεται δεν έχει προχωρήσει απ’ ό,τι είναι στη δημοσιότητα, γιατί δεν ξέρουμε άλλα στοιχεία, αν και ζήτησε για τις επόμενες μέρες ο Ν. Κοτζιάς συνάντηση –προφανώς θα τους δει όλους– για να μας ενημερώσει. Ως υπουργός Εξωτερικών θα κάνει τώρα, μετά τις συναντήσεις που έκανε έξω, για να ενημερώσει για τα καινούργια. Θα έρθει δηλαδή για να μας ενημερώσει σε ό,τι αφορά και την Αλβανία και τη FYROM. Φαντάζομαι και ελληνοτουρκικά και Κυπριακό θα είναι μέσα.

Μάλλον αυτό που έχουν καταλήξει πιθανά είναι μια γενική διακήρυξη αρχών για τον αλυτρωτισμό, όχι αλλαγή στο Σύνταγμα, ότι δεν έχουν τελοσπάντων βλέψεις για αλλαγές συνόρων κλπ. στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Και φυσικά το ζήτημα είναι να μπει στο ΝΑΤΟ.

Φυσικά λέμε να ψηφίσουμε «Όχι» αν έρθει συμφωνία. Και για το γεγονός της ένταξης στο ΝΑΤΟ, αλλά και γιατί δεν υπάρχουν αλλαγές στο Σύνταγμα, δεν υπάρχει καμιά εξασφάλιση για τον αλυτρωτισμό κλπ. Η άποψη της ελληνικής κυβέρνησης και της άρχουσας τάξης είναι να βρεθεί λύση, να μπει η FYROM στο ΝΑΤΟ, να γίνουν επενδύσεις, να μπει στο ΝΑΤΟ και μετά στην ΕΕ. Ταυτόχρονα πρέπει να καταγγέλλουμε τα εθνικιστικά παραληρήματα που κυρίως καθοδηγούνται από τμήματα της αστικής τάξης. Εδώ μπλέκονται και άλλοι παράγοντες. Ήταν χαρακτηριστική σε όλη αυτήν την ιστορία με τα συλλαλητήρια η δράση της Ρωσίας και όσων έχουν εδώ, όπως τον Σαββίδη ή άλλους στο Άγιο Όρος που έχουν σχέση με το πατριαρχείο της Ρωσίας, μαζί με την κίνηση και άλλων ακροδεξιών, εθνικιστικών φασιστικών δυνάμεων που έχουν τέτοιες απόψεις. Διχασμένη παρουσιάστηκε η Νέα Δημοκρατία σε αυτό το ζήτημα. Όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις δε συμμετείχαν βασικά στα εθνικιστικά συλλαλητήρια. Και η κυβέρνηση η ίδια. Θέλει δηλαδή και μια σαφήνεια σε ποιους αναφερόμαστε κάθε φορά. Αναφερόμαστε δηλαδή σε τέτοιες δυνάμεις και πρέπει να τις προσδιορίζουμε κάθε φορά, αλλά καταγγέλλοντας καθαρά και τον αλυτρωτισμό που γίνεται από τη σκοπιά του ελληνικού εθνικισμού, που στην ουσία βάζει ζήτημα για γεωγραφική περιοχή της παλιάς Μακεδονίας που έχει μοιραστεί πλέον σε άλλες χώρες και είναι τμήμα άλλων κρατών που έχουν διαμορφωθεί, όπως είναι της FYROM και της Βουλγαρίας, άρα εγείρεις αλυτρωτισμό όταν λες είναι «μία και ελληνική». Διεκδικείς και εσύ εδάφη άλλων χωρών. Με αυτήν την έννοια είναι εθνικιστικό, είναι αλυτρωτικό και πρέπει να καταγγέλλεται, όπως και το καταγγέλλουμε και το καταγγείλαμε σε αυτές τις περιπτώσεις που έγιναν.

Υπάρχει ένα επεξεργασμένο, όσο γίνεται, δεν μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ικανοποιημένοι, όμως υπάρχει ως κατεύθυνση, σχέδιο κινητοποιήσεων και δράσεων για το επόμενο διάστημα, τόσο από εργατικά συνδικάτα, από το ΠΑΜΕ και μπροστά στην 1η Μάη και όλο το Μάη και τον Ιούνη από άλλους φορείς του κινήματος επίσης. Δηλαδή και την ΕΕΔΥΕ, την ΟΓΕ, το ΜΑΣ, την ΠΑΣΕΒΕ, των αγροτών κλπ. και της ΚΝΕ. Θα πρέπει να τα προχωρήσουμε.

Τώρα όλα αυτά τα ζητήματα φυσικά έχουν άμεση σχέση και με τις εξελίξεις, τις οικονομικές και την πορεία της κρίσης, και υπάρχει και αλληλεπίδραση οπωσδήποτε. Δεν πάει αλλού το ένα, αλλού το άλλο. Είναι ενιαία αυτά τα ζητήματα και της εργατικής - λαϊκής πάλης για τα οικονομικά ζητήματα ή για τα ζητήματα των νέων μέτρων που θα έρθουν κλπ.

Η ελληνική οικονομία περνά σε φάση ανάκαμψης, απ’ ό,τι δείχνουν όλα τα στοιχεία, φυσικά είναι πορεία τέτοια που την ονομάζουμε ασθενική, επισφαλή ανάκαμψη, το λένε και τα δικά τους τα επιτελεία, που έχει να κάνει η εξέλιξή της και με τα ζητήματα που αναφερθήκαμε τώρα, πώς θα εξελιχτούν οι ανταγωνισμοί, οι αντιθέσεις δηλαδή κλπ.

Σε κάθε περίπτωση, βάζουμε τα μέτωπα της ιδεολογικής-πολιτικής πάλης μέσα στην εργατική τάξη, στο λαό, τα ζητήματα περί δίκαιης ανάπτυξης, δε χρειάζεται να αναλυθούν ξανά εδώ, περιέχονται στην εισήγηση. Πρέπει να πούμε αν κάτι πρέπει να βελτιώσουμε στη δουλειά μας. Η έξοδος από τα μνημόνια, που θα είναι λύση ουσιαστικά για το κεφάλαιο, δε θα είναι όμως σε όφελος του λαού. Θα ισχύουν τα προηγούμενα, θα ισχύουν τα νέα μέτρα που έχουν δρομολογηθεί, θα υπάρχουν όλα αυτά, οι αναδιαρθρώσεις, το ελληνικό πρόγραμμα που λένε αυτοί, έστω με έγκριση των λεγόμενων θεσμών. Θα τα έχουμε στην πορεία αυτά και θα είναι στην ίδια κατεύθυνση, γιατί δεν μπορείς να έχεις άνοδο της κερδοφορίας των μονοπωλίων, του κεφαλαίου και να έχεις ταυτόχρονα... Ε, φυσικά, εντάξει, κάτι θα δίνουνε, κάποια ψίχουλα, και αυτά θα καλλιεργεί και η κυβέρνηση.

Μαζί με αυτά ταυτόχρονα θα έχουμε και τις δυσκολίες, που πρέπει και αυτές να τις παρακολουθούμε γιατί σχετίζονται με τις ίδιες εξελίξεις και με τη γραμμή του κινήματος, τις δυσκολίες αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, που δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, είναι και σε άλλες χώρες, σε πολλές περιοχές του κόσμου και στην Ευρώπη, ειδικά στην Ευρωζώνη υπάρχουν τέτοια προβλήματα. Και εδώ εξηγούμε στην εισήγηση ότι δεν εννοούμε μόνο αυτό που κάποιοι προβάλλουν ως μπαμπούλα, την άνοδο –που υπάρχει τέτοια– των ακραίων εθνικιστικών, φασιστικών, ακροδεξιών δυνάμεων σε όλη την Ευρώπη και στην Ελλάδα, αλλά η πορεία αυτής της αντιδραστικοποίησης φαίνεται και στα ζητήματα και του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου» των αστικών κομμάτων, τη συνεργασία μεταξύ τους, αλλά και όπου είναι όχι μεταξύ τους συνεργασία, αλλά με άλλα, μικρότερα κόμματα, σε διάφορες χώρες και στην Ελλάδα προχωρούν σε αντιλαϊκές πολιτικές, σε μέτρα συρρίκνωσης εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων και φυσικά αυτό διαμορφώνει συνολικότερα έναν αρνητικό συσχετισμό που υπάρχει παγκόσμια, που υπάρχει και στην Ελλάδα κλπ.

Ισχύουν όλα αυτά τα ζητήματα που θέσαμε και συνεδριακά και σε προηγούμενες Ολομέλειες της ΚΕ και στην Ολομέλεια της Διευρυμένης, για την οπισθοχώρηση του κινήματος, τα σημάδια που έχουμε, τις κάμψεις, τον αρνητικό συσχετισμό.

Φυσικά δεν παραβλέπουμε, και το επισημαίνει αυτό η εισήγηση, ότι υπάρχουν δυνατότητες, έστω μικρές, σε κάποιους χώρους, σε κάποιους κλάδους. Χρειάζεται αξιοποίηση έστω αυτών των μικρών ή και μεγαλύτερων, όπου παρουσιάζονται, δυνατοτήτων που διαμορφώνονται. Υπάρχει ένα πρόγραμμα δουλειάς και άξονες δράσης, αναφέρονται αναλυτικά και για τον τρόπο και για το περιεχόμενο της δουλειάς και της εξειδίκευσης και της διεύρυνσης της προσπάθειας για διεύρυνση της επιρροής του Κόμματος και της συσπείρωσης εργατικών - λαϊκών δυνάμεων. Ιδιαίτερη προσοχή μαζί με τη δουλειά στο εργατικό κίνημα χρειάζεται η δουλειά στα σύμμαχα τμήματα ή στα εν δυνάμει σύμμαχα, όπως λέμε, της εργατικής τάξης, τους αυτοαπασχολούμενους στις πόλεις και στην ύπαιθρο.

Πρέπει να συζητήσουμε και να παίρνουμε υπόψη στην καθοδηγητική δουλειά πλευρές που θίγει η εισήγηση, υπαρκτές αδυναμίες μας, αλλά και εδραιωμένες αντιλήψεις που υπάρχουν στο κομματικό δυναμικό, που δυσκολεύουν τη δημιουργική εφαρμογή και ανάπτυξη της καθοδηγητικής δουλειάς και την προώθηση των καθηκόντων μας στο κίνημα. Θέλει να αποφεύγουμε την ταύτιση ή την ομογενοποίηση τελοσπάντων του τρόπου δουλειάς κυρίως εδώ, παντού, και στα συνθήματα και στο περιεχόμενο των αιτημάτων και στις μορφές πάλης. Αυτά δεν μπορεί να είναι ίδια, για παράδειγμα στους ΕΒΕ, στους αυτοαπασχολούμενους ή στην αγροτιά με αυτά του ταξικού, του εργατικού κινήματος των συνδικάτων, του ΠΑΜΕ κλπ.

Η καθοδήγηση θέλει και εξειδίκευση και μελέτη και κατά κοινωνικό στρώμα, κατά κλάδο, κατά τομέα. Δε φτάνει να πηγαίνει η γενική γραμμή παντού. Όχι μόνο δε φτάνει, αλλά πολλές φορές η γενική γραμμή με την έννοια και τι συγκέντρωση αποφασίζουμε, τι απεργία αποφασίζουμε, τι αιτήματα θέτουμε, τι προτεραιότητες, με ποιον τρόπο πάμε και τα βάζουμε αυτά τόσο στο εργατικό κίνημα όσο και στα κινήματα τα υπόλοιπα των συμμάχων, είτε αυτά είναι αγρότες είτε ΕΒΕ είτε γυναίκες είτε νεολαία, γίνονται τροχοπέδη όταν ταυτίζονται αυτά. Δήθεν για να έχουμε ενιαία γραμμή από τις ημερομηνίες μέχρι και τα αιτήματα, τις προτεραιότητες που θέλουμε κάθε φορά. Δηλαδή γίνονται τροχοπέδη ακόμα και για μικρά βήματα που μπορεί να γίνουν στην κοινωνική συμμαχία, στην ανάπτυξη των αγώνων κλπ.

Επίσης στην εισήγηση αναφέρονται αρκετά ζητήματα αναλυτικά με βάση και την πρόσφατη πείρα που προέκυψε μετά τη Διευρυμένη Ολομέλεια για τα 100χρονα και τα ζητήματα που θέσαμε στον προγραμματισμό και τη συζήτηση που ακολούθησε στις ολομέλειες των ΕΠ, των ΤΕ και τις εκλογοαπολογιστικές συνελεύσεις, τις χρονιάτικες των ΚΟΒ και τις Συνδιασκέψεις και τις Ε/Α της ΚΝΕ που έγιναν αυτό το τρίμηνο Γενάρη-Φλεβάρη-Μάρτη.

Να σημειώσουμε ότι ένα ζήτημα σοβαρό στη δουλειά μας την καθοδηγητική, στην οργανωτική, είναι ότι πρέπει να επιμείνουμε περισσότερο στην κατανόηση της σχέσης Κόμματος-κινήματος. Μη λυπηθούμε να συζητάμε συνεχώς και συνεχώς όχι μόνο με βάση θεωρητικά γενικά ιδεολογικά, αλλά και με βάση την πείρα που προκύπτει από κάθε αγώνα, από κάθε κινητοποίηση, αυτά που τέθηκαν δηλαδή στα ντοκουμέντα του Συνεδρίου. Το κριτήριο που πρέπει να διαπερνά τη δουλειά όλων των οργάνων είναι να προφυλάσσει τα όργανα από τον κίνδυνο να εφησυχάζουμε από ένα κατακτημένο επίπεδο συμφωνίας που έτσι κι αλλιώς υπάρχει και να μη δουλεύουμε αποφασιστικά και σε βάθος τη γραμμή κάθε φορά και με βάση τις συνθήκες που διαμορφώνονται.

Η δουλειά για την κοινωνική συμμαχία, τους όρους προώθησής της είναι επίσης σοβαρό ζήτημα που πρέπει να επιμείνουμε, να αποκτηθεί ενιαία αντίληψη απ’ όλους για το πώς το προωθούμε στην πράξη. Η δουλειά αυτή που έγινε στις Επιτροπές Περιοχής για τους αυτοαπασχολούμενους ΕΒΕ δείχνει πόσο δρόμο πρέπει να διανύσουμε για να ανταποκριθούμε και σε αυτό το καθήκον, και φυσικά αντίστοιχα θέλει δουλειά και στο αγροτικό και στο κίνημα των γυναικών και στο φοιτητικό, σπουδαστικό κίνημα κλπ., δηλαδή αυτό που επισημαίνουμε και το τονίζουμε κάθε φορά –και στη Διευρυμένη Ολομέλεια το επισημάναμε ως ζήτημα– είναι ότι δεν έχει αφομοιωθεί ως ζήτημα το πόσο κρίσιμο θέμα είναι το περιεχόμενο των διεκδικήσεων στα εργατικά συνδικάτα, στους άλλους φορείς των ΕΒΕ, των επιστημόνων, των αγροτών, στο γυναικείο κίνημα κλπ. Πώς θα συνδυάζονται δηλαδή οι άμεσες διεκδικήσεις και στόχοι πάλης για όλα τα οξυμένα προβλήματα της εργατικής τάξης και του λαού με τις γενικότερες σύγχρονες ανάγκες, με την πολιτική κατεύθυνση της πάλης ενάντια στην αστική κυβέρνηση, ενάντια στην καπιταλιστική εργοδοσία, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Ότι κάτι καλύτερο δε γίνεται με γενικολογίες και με ανεπεξέργαστα αιτήματα και τρόπους δουλειάς. Χρειάζεται να εκπαιδευτούμε για το πώς θα πετυχαίνουμε την προώθηση της συμμαχίας με όρους κινήματος, όπως και με όρους κινήματος να διεξάγεται η πολιτικοποίηση της πάλης. Ένα ζήτημα σοβαρό είναι αυτό.

Και φυσικά έχουμε ένταση της ύπουλης αντιπολιτευτικής γραμμής από τα οπορτουνιστικά ρεύματα πάσης φύσεως, εκτός από την αστική τάξη και την Αντίδραση και τους φασίστες κλπ., με διαστρέβλωση των θέσεων, με αντιπολίτευση γενικά στο Κόμμα, στην ΚΕ κάπως έτσι έρχονται μηνύματα δεξιά και αριστερά, άρα η επαγρύπνηση και από αυτήν τη σκοπιά θα πρέπει επίσης να μεγαλώσει, γιατί σε τέτοιες συνθήκες τα ζητήματα του πολέμου δεν είναι όπως κάνω ένα λάθος στο μαζικό κίνημα και το συζητάω και εκφράζω τη διαφωνία μου και την λέω και παραέξω και παραδώθε και παρακείθε, τα ζητήματα του πολέμου είναι κρίσιμα και οι μηχανισμοί που δουλεύουν γι’ αυτά είναι πιο μελετημένοι, για να κάνουν την υπονομευτική δουλειά.

Συνολικά το ΠΓ εκτιμά ότι είμαστε σε καλύτερη φάση, διαμορφώνεται ενιαία αντίληψη στα όργανα, έχει γίνει αρκετή προσπάθεια και αυτόν το χρόνο μετά το 20ό Συνέδριο και τα προηγούμενα χρόνια φυσικά. Η Οργάνωση δουλεύει με βάση τις αρχές λειτουργίας μας. Χρειάζεται να ρίξουμε όμως βάρος στο ξεπέρασμα αυτών των αδυναμιών που κάθε φορά εντοπίζουμε, ώστε να μην επανερχόμαστε τουλάχιστον στα ίδια, να συζητάμε για άλλα ζητήματα, για άλλες αδυναμίες και να προσπαθούμε να τις ξεπερνάμε. Θέλει κάθε Κομματική Οργάνωση να φτιάξει το δικό της σχέδιο βελτίωσης της καθοδηγητικής δουλειάς. Στην εισήγηση το εντοπίζουμε, εδώ να πω κωδικοποιημένα ότι έχει προτεραιότητα η δουλειά με τα στελέχη, ιδιαίτερα τα νέα στελέχη, και στην καλύτερη διάταξή τους και στην πιο ολοκληρωμένη ιδεολογικοπολιτική βοήθειά τους. Χρειάζεται να βοηθήσουμε τα στελέχη της ΚΝΕ που θα περάσουν στο Κόμμα στο Συνέδριο το επόμενο, που θα γίνει περίπου τέτοιο καιρό, ίσως νωρίτερα του χρόνου, τέλος του χρόνου - αρχές του άλλου χρόνου γίνεται το Συνέδριο της ΚΝΕ, άρα θα περάσουν, γιατί πραγματικά είναι κρίσιμο το επόμενο διάστημα στα ζητήματα των στελεχών και της ανάδειξής τους και της ολόπλευρης βοήθειάς τους, ιδιαίτερα το επόμενο τρίχρονο μέχρι το 21ο Συνέδριο είναι κρίσιμο, άρα πρέπει να πέσουμε πάνω ως ΚΕ και το ΠΓ και η Γραμματεία σε αυτήν την κατεύθυνση. Να προσέξουμε επίσης την καλύτερη διάταξη στις ΚΟΒ, είναι ζητήματα που το ΠΓ και η Γραμματεία θα τα συζητήσει, έχουμε προβλήματα και στη λειτουργία τους και στη διεύρυνση δεσμών, επιρροής, οικοδόμησης, στρατολογίες με βάση τα πλάνα που έχουμε βάλει.

Τέλος, να πω για τα 100χρονα. Πρέπει σήμερα να πούμε γνώμη για τα συνθήματα και για όλα τα υλικά που υπάρχουν, που τα είδε το ΠΓ, να είναι στην έγκριση της ΚΕ. Είναι συνθήματα, βοηθητικά υλικά, κεντρικές εκδηλώσεις που θα γίνουν ως ΚΕ ή των Περιοχών, εκδόσεις, βιβλία και άλλα βοηθητικά υλικά, όπως ταινίες. Αν υπάρχει κάποια παρατήρηση, να την πούμε ή εδώ μέσα ή γραπτά, για να καταλήξουμε.