Η απεργία στις 6 Φλεβάρη, αν και δεν ήταν πανελλαδική ή με εκδήλωση σε όλη την Αττική, είχε στοιχεία και χαρακτηριστικά ευρύτερης σημασίας και προοπτικής στην πορεία σύγκρουσης με τη στρατηγική του κεφαλαίου, αντικειμενικά με προωθημένο περιεχόμενο και διαπάλη, με δυναμικό, νέο στοιχείο το διεθνή συντονισμό των λιμενεργατών.

Αναπτύχθηκε παραπέρα και δοκιμάστηκε στην πράξη η κατεύθυνση που έχουμε καθορίσει για το τι κίνημα χρειάζεται απέναντι στην πολεμική προετοιμασία, την εμπλοκή της χώρας και το ρόλο που παίζουν οι παραπάνω περιοχές και οι παραγωγικές δυνατότητές τους, με τις δυνάμεις του Κόμματος να δίνουν μάχη μέσα σε σύνθετες εξελίξεις, εξελίσσοντας και δημιουργώντας και νέες υποδομές για την κομματική οικοδόμηση σε κρίσιμους χώρους δουλειάς και επιχειρήσεις.

Έγινε βήμα ώστε η αντιπαράθεση, η διαπάλη με τα σχέδια του κράτους και του κεφαλαίου σε συνθήκες «πολεμικής οικονομίας» να μπολιάζει από σήμερα την αμφισβήτηση της καπιταλιστικής κυριαρχίας στην οικονομία, να φέρνει σε αντίθεση τις δυνατότητες της παραγωγής και της τεχνολογίας και τον τρόπο αξιοποίησής τους στο πλαίσιο του καπιταλισμού.

Με απεργιακή μορφή πάλης επιδιώχτηκε να αμφισβητηθεί στην πράξη η προσπάθεια λόγω πολέμου ή πολεμικής ετοιμότητας να επιβάλλεται «εργασιακή ειρήνη» για να εξασφαλίζεται η ένταση της εκμετάλλευσης στο λιμάνι και σε άλλους κλάδους και κρίσιμους τομείς της οικονομίας, που θα ενισχύεται και με μέτρα καταστολής και αυταρχισμού στους χώρους δουλειάς.

Αναβαθμίστηκε και διευρύνθηκε το περιεχόμενο και το πλαίσιο πάλης, συνδέοντας την εναντίωση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την εμπλοκή της χώρας σε αυτόν και τους κινδύνους από τη μετατροπή κρίσιμων υποδομών σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής με τις διεκδικήσεις ενάντια στην ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζoμένων, για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και στον τόπο κατοικίας για να φύγουν τα καζάνια του θανάτου, για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία, παιδεία κλπ. Δυνάμωσε το μέτωπο με άξονα το ποιος κερδίζει και ποιος χάνει, με τους πολεμικούς προϋπολογισμούς και τις αποστολές, την ώρα που λαϊκές κοινωνικές ανάγκες μένουν ανικανοποίητες, με την προώθηση του συνθήματος της απεργίας: «Καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους των εκμεταλλευτών», που αλληλοτροφοδοτήθηκε με αυτό των λιμενεργατών: «Δε δουλεύουμε για τον πόλεμο».

Δοκιμάστηκε στην πράξη η ανάδειξη ζητημάτων που αφορούν την ίδια την παραγωγή και το αντικείμενο εργασίας, προτάσσοντας ότι εμείς θέλουμε το αποτέλεσμα της εργασίας μας να συμβάλλει στην ευημερία των εργαζόμενων, του λαού και της χώρας και όχι να αξιοποιείται στα εκμεταλλευτικά σχέδια της αστικής τάξης, των ΝΑΤΟϊκών συμμάχων της και των ανταγωνιστών τους. Αξιοποιώντας και πιο ενιαία σε Πειραιά και Δυτική Αττική το ζήτημα «γιατί τα λιμάνια της Αττικής να δουλεύουν για ανταγωνιστικά συμφέροντα και όχι σε συνεργασία για την εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών», που αποτέλεσε κρίκο για να ανοίγει η συζήτηση από τη σκοπιά της δικής μας πρότασης εξουσίας σε αντιπαράθεση με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Επιβεβαιώθηκε η ανάγκη συνεχούς ανάπτυξης της ικανότητας των κομματικών δυνάμεων να κλιμακώνουν την ιδεολογικοπολιτική παρέμβαση με την προγραμματική μας επεξεργασία, την ανάλογη επεξεργασία συνθημάτων και αντίστοιχων ενεργειών, με συγκεκριμένη προσπάθεια να γίνονται τα πλαίσια πάλης υπόθεση των ίδιων των εργαζόμενων, να βελτιώνεται ο βαθμός οργάνωσης και οι συσχετισμοί σε μαζικές οργανώσεις, συγκεντρώνοντας δυνάμεις σε αντικαπιταλιστική-αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.

Το κέντρο βάρους ήταν η κοινή μέρα δράσης που εκδηλώθηκε σε 20 λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου από 7 χώρες, με σύνθημα: «Οι λιμενεργάτες δε δουλεύουμε για τον πόλεμο», προωθώντας στην πράξη και με απεργιακή μορφή τον προλεταριακό διεθνισμό. Σε αυτή συγκεκριμένα συμμετείχαν:

• Ελλάδα: Απεργία των λιμενεργατών στις προβλήτες 2 και 3 του λιμανιού του Πειραιά και στο λιμάνι της Ελευσίνας.
• Ιταλία: Δράσεις σε 10 λιμάνια (απεργία σε 6).
• Τουρκία: 8ωρη στάση εργασίας σε 2 λιμάνια.
• Ισπανία: Χώρα των Βάσκων, απεργία Πασάγια - συλλαλητήριο Μπιλμπάο.
• Μαρόκο: Απεργία και στα 3 λιμάνια.
• Γαλλία: 2ωρη στάση, παρά τα εμπόδια της ηγεσίας της CGT.
• Γερμανία: Συλλαλητήρια και συγκεντρώσεις από εργαζόμενους στα λιμάνια του Αμβούργου και της Βρέμης.

Είναι η πρώτη φορά που πραγματοποιείται μια τέτοια απεργία, έξω από την ομπρέλα της ΙΤF (International Transport Workers Federation) και με οργάνωση από τα σωματεία και τις Ομοσπονδίες από τα κάτω. Αποτέλεσε τη συνέχεια και την κλιμάκωση πολύχρονης κι επίμονης προσπάθειας στην οποία συμμετέχουν δραστήρια και πρωτοστατούν οι κομμουνιστές στο λιμάνι του Πειραιά και το σωματείο της ΕΝΕΔΕΠ. Χτίστηκε μέσα από δεκάδες διμερείς συσκέψεις σωματείων των λιμενεργατών, πρωτοβουλίες μαχητικής δράσης, παρεμπόδισης μεταφοράς πολεμικού υλικού, αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και σειράς άλλων παρεμβάσεων για τα δικαιώματα των λιμενεργατών, που πήραν τη μορφή των Διεθνών Συναντήσεων συνδικαλιστικών οργανώσεων των λιμενεργατών στην Αθήνα (Φλεβάρης 2025) και στη Γένοβα (Σεπτέμβρης 2025).

Πριν την πρώτη Διεθνή Συνάντηση στην Αθήνα με συμμετοχή από Τουρκία, Γερμανία, Γαλλία, Κύπρο, είχαν πραγματοποιηθεί διά ζώσης συναντήσεις:

• Με τη USB Ιταλίας (Πειραιάς, Ιούλης 2022· Ρώμη, Λιβόρνο, Γένοβα, Οκτώβρης 2022· Γένοβα, Νοέμβρης 2024).
• Εκδήλωση του ΚΚΕ στο Ευρωκοινοβούλιο, στις Βρυξέλλες, το Νοέμβρη του 2022 με συμμετοχή των CGT, USB και ΕΝΕΔΕΠ.
• Συνάντηση στη Μασσαλία τον Οκτώβρη του 2022 και στο Παρίσι το Δεκέμβρη του 2024.
• Στην Τουρκία, στην Άγκυρα, το Γενάρη του 2025, ενώ είχε προηγηθεί κοινή ανακοίνωση ΕΝΕΔΕΠ και ναυτεργατών τον Οκτώβρη του 2023.

Αυτές οι πρωτοβουλίες εξελίχτηκαν σε συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και γενίκευσης των πολεμικών συγκρούσεων, με τη στροφή στην πολεμική οικονομία και προετοιμασία της ΕΕ, συνολικά το σχεδιασμό τα λιμάνια, τα ναυπηγεία και οι βασικές υποδομές να έχουν διττή χρήση και να μετατρέπονται σε κρίκους της πολεμικής αλυσίδας, για τη μεταφορά πολεμικού υλικού, στρατευμάτων και τη στήριξη επιχειρήσεων σε ενεργά και μελλοντικά πολεμικά μέτωπα σε μια σειρά χώρες· ενιαία με την πολιτική των μονοπωλιακών ομίλων, που με τη στήριξη των καπιταλιστικών κρατών και των αστικών κυβερνήσεων εντείνουν την εκμετάλλευση με ελαστικές εργασιακές σχέσεις, εντατικοποίηση, υποβάθμιση της υγείας και ασφάλειας, αύξηση των εργατικών ατυχημάτων, χέρι-χέρι με την αύξηση της καταστολής σε κάθε χώρα.

Ανάμεσα στο χρονικό διάστημα των δύο συναντήσεων του 2025 υπήρξαν κοινές δράσεις και μπλοκάρισμα στρατιωτικού φορτίου σε Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το πλοίο Cosco Ρieces τον Ιούλη του 2025.

Το Σεπτέμβρη, στη δεύτερη Διεθνή Συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στη Γένοβα με στόχο έναν πιο μόνιμο, ταξικό συντονισμό των λιμενεργατών, έξω από «θεσμικές ομπρέλες» και διεθνείς μηχανισμούς ενσωμάτωσης, οξύνθηκε η διαπάλη με σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις που ελέγχουν ή παρεμβαίνουν σε σωματεία (π.χ. από συνδικαλιστικές ηγεσίες που προέρχονταν από Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία), ενώ επιδρά στο συνδικαλιστικό κίνημα και η κατάσταση στο ΔΚΚ. Η αντιπαράθεση αφορούσε το χαρακτήρα του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, το ρόλο και τις ευθύνες της ΕΕ, το εάν θα διευρυνθεί το περιεχόμενο σε σχέση με μια διακήρυξη αποκλειστικά αλληλεγγύης στο λαό της Παλαιστίνης, σε συνδυασμό με την απεργιακή μορφή, που είχε όμως βάθος. Δηλαδή συνδικαλιστές από την Ισπανία έλεγαν ότι, εάν κλείσουν τα λιμάνια στην Ισπανία, τότε καράβια των ΗΠΑ θα πάνε σε ανταγωνιστικά στην Αφρική.

Η ΕΝΕΔΕΠ, η USB Ιταλίας και το LAB από τη Χώρα των Βάσκων, που αποτελούν το βασικό αγωνιστικό πυρήνα, κατάφεραν να διαμορφωθεί το αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο της διακήρυξης και της μέρας κοινής δράσης με τη συμβολή της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας και του ΠΑΜΕ, κόντρα σε διεθνείς μηχανισμούς ενσωμάτωσης που υπηρετούν τη γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού», της ταξικής συνεργασίας, όπως είναι η ΙΤF (International Transport Workers Federation) και η EDC (European Dockers Council). Τελικά υπέγραψαν τη διακήρυξη μετά από αντιπαράθεση, αλλά αρνήθηκαν να περάσουν στην απεργιακή δράση οι εξής: ΠΕΓ Κύπρου, Γάλλοι λιμενεργάτες ως CGT, λιμενεργάτες από το Koper Σλοβενίας.

Η προετοιμασία και επιτυχία της κοινής μέρας δράσης ενίσχυε στοιχεία της πάλης σε κάθε χώρα απέναντι στον κοινό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, τις κυβερνήσεις και το κράτος του, ενίσχυσε το ότι η πάλη μας έχει διεθνή διάσταση, και μάλιστα στη συγκεκριμένη περίοδο που διανύουμε, με τις απαιτήσεις που υπάρχουν κόντρα στα καλέσματα της αστικής τάξης, του πολιτικού προσωπικού και των δυνάμεών τους στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα για «εθνική ομοψυχία», «εθνικό συμφέρον», που συζητιούνται μέσα στους χώρους δουλειάς κι αποτέλεσαν σημεία αντιπαράθεσης στο λιμάνι, στους ναυτεργάτες, σε εργοστάσια της χημικής βιομηχανίας, στα ΕΛΠΕ, στα Ναυπηγεία, σε εργοστάσια του Μετάλλου κλπ., μέχρι και στα σχολεία της περιοχής.

Η απεργία καταφέραμε να πάρει πιο ενιαία χαρακτηριστικά και να εκδηλωθεί σε κρίσιμους χώρους του ιδιωτικού, αλλά και του δημόσιου τομέα στον Πειραιά και στο Θριάσιο, εξέλιξη ούτε δεδομένη, ούτε αρχικά σχεδιασμένη με αυτήν την προοπτική· σε περιοχές δηλαδή που συγκεντρώνουν κρίσιμες οικονομικές, παραγωγικές δραστηριότητες, κέντρα και υποδομές. Σε συνθήκες όπου εκδηλώθηκε πιο συγκεκριμένα στην Αττική η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Κίνας για τις λιμενικές και όχι μόνο υποδομές, με την προώθηση των συμφωνιών για τον κάθετο διάδρομο και το αμερικανικό LNG, την απροκάλυπτη παρέμβαση των ΗΠΑ με δημόσιες τοποθετήσεις και την παρουσία της πρεσβείας τους σε εκείνη τη φάση για τις επενδύσεις στην Ελευσίνα, τις αιχμές για την επένδυση της Cosco στον Πειραιά, αλλά και οι αντιθέσεις τμημάτων της αστικής τάξης για τα μερίδια, τη συμμετοχή, το ρόλο και την πορεία των συγκεκριμένων επενδύσεων.

Η κλιμάκωση της παρέμβασης στις δύο αυτές περιοχές ώστε να πραγματοποιηθεί πανεργατική απεργία είχε διαφορετικές αφετηρίες. Άλλωστε δεν ήταν εξαρχής βέβαιο ότι θα καταληχθεί να πραγματοποιηθεί απεργία την ίδια μέρα, πράγμα στο οποίο συνέβαλε καθοριστικά ο συντονισμός της δράσης στα λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου.

1. Τέλη Νοέμβρη και μέσα στο Δεκέμβρη, υπήρξε η συγκεκριμένη εξέλιξη στο Θριάσιο Πεδίο που αφορούσε την επέκταση των δραστηριοτήτων της αμερικανικής ΟΝΕΧ, ενώ είχαν προηγηθεί πρωτοβουλίες στο κίνημα με σύσκεψη σωματείων και φορέων. Με το μαζικό πολιτικό άνοιγμα της τοπικής οργάνωσης επιβεβαιωνόταν η γενική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, σε συνδυασμό με τη δυσαρέσκεια για τις εξελίξεις στο παραλιακό μέτωπο, ότι γίνεται πολλή συζήτηση για το συγκεκριμένο θέμα και ότι απασχολεί ευρύτερα, ιδιαίτερα τον κόσμο που ζει στην περιοχή, αξιοποιώντας και την ιστορική πείρα των παλιότερων από το τι συνέβη στην Ελευσίνα το 1974, με την απαράδεκτη κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στο παραλιακό μέρος της πόλης από την παραμονή του 6ου αμερικανικού Στόλου, ακόμα και μετά την αποχώρησή του.

Υπήρξε έγκαιρη πρωτοβουλία της Τομεακής Οργάνωσης της Δυτικής Αττικής, με επεξεργασμένη κομματική παρέμβαση και δράση μας μέσα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα. Αξιοποιώντας και αντιθέσεις που εκδηλώθηκαν στην πλειοψηφία του ΕΚ Δυτικής Αττικής - Ελευσίνας, έγινε κατορθωτό να αποφασιστεί από το Εργατικό Κέντρο η κήρυξη απεργίας σε όλο το Θριάσιο τη μέρα που θα καθοριστεί η κοινή δράση των λιμενεργατών, και μάλιστα ανακοινώθηκε στο συλλαλητήριο που οργανώθηκε από σωματεία και φορείς της περιοχής με πρωτοβουλία των δικών μας δυνάμεων, στις 15 Δεκέμβρη 2025.

Απαιτήθηκε γι’ αυτό μέθοδος και πολλή συζήτηση κατά την προετοιμασία του συλλαλητηρίου. Διαμορφώσαμε πίεση σε βασικούς χώρους και σωματεία, στο έδαφος της μεγάλης συζήτησης έως και αγανάκτησης στους μεγάλους χώρους δουλειάς, σε μια περιοχή με αρνητικό συσχετισμό στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Σε εκείνη τη φάση συγχρονίστηκαν ο ανταγωνισμός ΗΠΑ - Κίνας, ενδοαστικές αντιθέσεις ανάμεσα σε επιχειρηματικά συμφέροντα που επιδίωκαν να ενταχτούν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό σε τμήματα της επένδυσης, που εκφράζονταν στη διαπάλη και στη στάση των άλλων δυνάμεων, καθώς και εσωτερικές αντιθέσεις άλλων πολιτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ.

Προωθήθηκε από τις κομματικές δυνάμεις συγκεκριμένα ως αιχμή ο λαός να μη θυσιαστεί για τα κέρδη και τους πολέμους των εκμεταλλευτών, λιμάνια και βασικές υποδομές να λειτουργούν με κριτήριο την κάλυψη των λαϊκών αναγκών και όχι για ανταγωνιστικά συμφέροντα. Ενεργοποιήθηκαν τα περισσότερα κλαδικά σωματεία που έχουμε την πλειοψηφία και έχουν αναφορά στην περιοχή, δηλαδή το Συνδικάτο Μετάλλου, το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων, το Κλαδικό της Ενέργειας, το Συνδικάτο Χημικής Βιομηχανίας. Έγινε προσπάθεια με διαπάλη σε επιχειρησιακά σωματεία που παρεμβαίνουμε με όρους μειοψηφίας, π.χ. στο Σωματείο στα ΕΛΠΕ, στο Σωματείο Παπαστράτου. Οξύναμε την αντιπαράθεση αξιοποιώντας τις αποφάσεις αυτές, ώστε να δημιουργούμε απεργιακό κλίμα μέσα στους μεγάλους χώρους δουλειάς.

Βοήθησε η επεξεργασία του Κόμματος, η σύνδεση της μετατροπής των χώρων δουλειάς σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες και σε μαγνήτη επικίνδυνων εξελίξεων για τη χώρα από τις συμφωνίες που υπέγραψε η κυβέρνηση για τη μετατροπή της περιοχής σε ενεργειακό κόμβο· το ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη προϋποθέτει το τσάκισμα των εργατικών-λαϊκών δικαιωμάτων, όπως ο νόμος για τις 13 ώρες δουλειάς, η εντατικοποίηση κλπ. Χρειάστηκε να φωτίσουμε τι σημαίνει για τον εργάτη Ειδική Οικονομική Ζώνη, να αξιοποιήσουμε την πείρα των εργαζόμενων από τα Ναυπηγεία Ελευσίνας και των εργαζόμενων των ΕΛΠΕ κατά την περίοδο του shut down, την εξέλιξη στη «Βιολάντα», δηλαδή ότι ακόμα και αυτό το εργατικό δίκαιο που υπάρχει σήμερα παύει να ισχύει, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τα μεροκάματα, για το χρόνο εργασίας, την εντατικοποίηση, για τα μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.

Έπαιξε ρόλο η προηγούμενη παρέμβασή μας στα ΕΛΠΕ, η περσινή παρέμβαση στο shut down της Ελευσίνας, η οποία άφησε παρακαταθήκη για τη συνέχεια, ειδικά όσον αφορά την προσπάθεια να επεξεργαστούμε το πλαίσιο πάλης, και η σημαντική δουλειά για τις εκλογές για τις επιτροπές υγείας και ασφάλειας σε Ελευσίνα και Ασπρόπυργο όπου οι δυνάμεις μας αναδείχτηκαν πρώτες σε ψήφους, με πάνω από 500 εργαζόμενους να τις ψηφίζουν.

Είναι θετικό ότι έγκαιρα πιάσαμε την παρέμβαση του Διευθύνοντα Συμβούλου των ΕΛΠΕ σε εκδήλωση το καλοκαίρι με πολλούς εργαζόμενους με αναφορά στις εξελίξεις, που είπε ότι «πρέπει να εκμεταλλευτούμε τον πόλεμο ΗΠΑ - Ιράν», εξειδικεύοντας αυτό που προωθούν ενεργειακοί όμιλοι, ότι δηλαδή με τη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο και την εμπλοκή στους ανταγωνισμούς θα ωφεληθούν οι εργαζόμενοι. Βέβαια, πρόσθεσε ότι «δε θα πάρετε στη νέα ΣΣΕ μεγάλες αυξήσεις, αφού είναι καλή, θα ανταμειφθείτε στο μέλλον». Επεξεργαστήκαμε τη διαπάλη, ότι αυτό σημαίνει συμμετοχή σε πολέμους και επενδύσεις για τα μονοπώλια, δηλαδή κέρδη, ενώ για τους εργαζόμενους σημαίνει εκμετάλλευση, μηδενικές αυξήσεις, Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, εργοδοτική τρομοκρατία, ατυχήματα κλπ. Σωστά δουλεύτηκε το δίλημμα «τα κέρδη τους - οι ζωές μας», σε μια περίοδο που υπήρχε και περιστατικό με ανακοπή εργαζόμενου.

2. Στον Πειραιά, ως και τα μέσα Γενάρη, ήταν αποφασισμένο να γίνει απεργία την ίδια μέρα σε λιμάνι, Ζώνη και ναυτεργάτες, επιδιώκοντας το ενδεχόμενο γενίκευσής της, παίρνοντας ταυτόχρονα υπόψη την εξέλιξη των αγροτικών κινητοποιήσεων, το ενδεχόμενο καθόδου των αγροτών στην Αθήνα και την πιθανότητα κήρυξης απεργίας σε μια τέτοια περίπτωση. Ωστόσο, τις αμέσως επόμενες μέρες εκδηλώθηκε η πυρκαγιά στα Καζάνια του Περάματος (βράδυ 17 προς 18 Γενάρη), με υπαρκτό τον κίνδυνο για βιομηχανικό ατύχημα μεγάλης έκτασης, που θα είχε τεράστιες συνέπειες.

Υπήρξε άμεση αντίδραση και ετοιμότητα της Τομεακής Οργάνωσης του Πειραιά, με επιτόπια παρουσία στελεχών κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς, παρεμβάσεις από βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους μας προς τους υπουργούς, την Περιφέρεια, τους δημάρχους, αναδεικνύοντας τους τεράστιους κινδύνους από την ύπαρξη των καζανιών μέσα στον αστικό ιστό, καθώς και το μπάχαλο που δημιουργήθηκε εκείνη τη νύχτα, αφού στην ουσία δεν υπάρχει κανένα σχέδιο προστασίας των εργαζομένων και των κατοίκων, ασφαλούς εκκένωσης εφόσον χρειαστεί κλπ. Κλιμακώσαμε την παρέμβαση με κινητοποίηση συνδικάτων και μαζικών φορέων στο Πέραμα την επόμενη μέρα της πυρκαγιάς, με παρέμβαση στο Δημοτικό Συμβούλιο Περάματος, όπου κάτω από την πίεση της μαζικής παρουσίας και τις παρεμβάσεις εκπροσώπων των σωματείων και των φορέων υιοθετήθηκε ομόφωνα το ψήφισμα που κατέθεσαν, το οποίο περιλάμβανε τις βασικές διεκδικήσεις μας.

Υπήρξαν σχετικά καλά αντανακλαστικά, καθώς μέσα σε μία μέρα βγήκαν ανακοινώσεις και καλέσματα για την κινητοποίηση σχεδόν από το σύνολο των σωματείων και των μαζικών φορέων όπου έχουμε παρέμβαση, καθώς και από άλλα όπου δεν έχουμε το συσχετισμό.

Είναι θετικό στοιχείο ότι την πρωτοβουλία για το κάλεσμα την πήρε η ΕΝΕΔΕΠ, δηλαδή το εργατικό σωματείο που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην εκκένωση των προβλητών του λιμανιού από τους εργαζόμενους κατά το ξέσπασμα της πυρκαγιάς στα Καζάνια, ακυρώνοντας στην πράξη την απαράδεκτη στάση της εργοδοσίας που κρατούσε τους λιμενεργάτες στα πόστα τους με αστείες δικαιολογίες. Η άμεση αποκάλυψη της στάσης της εργοδοσίας βοήθησε να ενοποιηθεί η προπαγάνδα μας απέναντι στο κεφάλαιο, που για τα κέρδη του δε λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή εργαζομένων και κατοίκων, να στοχοποιηθούν οι ενεργειακοί όμιλοι και η Cosco, το κράτος, η κυβέρνηση και τα κόμματα που στηρίζουν την εγκληματική πολιτική του κέρδους, την έκφρασή της στους χώρους δουλειάς, εκπαίδευσης, υγείας κλπ. Συνδέσαμε αυτά τα ζητήματα με τις συνέπειες σε κρίσιμες υποδομές, τους κινδύνους από την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς.

Το γεγονός του ατυχήματος ταρακούνησε σημαντικό μέρος εργαζομένων και κατοίκων, καθώς είδαν ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά τον κίνδυνο ενός μεγάλου ατυχήματος στην περιοχή τους.

Η εξέλιξη με την πυρκαγιά στα Καζάνια αποτέλεσε και την αφορμή να προχωρήσουμε στην απόφαση για γενίκευση της απεργίας και την κήρυξή της ως παμπειραϊκής, δένοντας στο περιεχόμενο και στις διεκδικήσεις, μέσω της ανακοίνωσης του ΕΚΠ, όλα τα παραπάνω ζητήματα. Βοήθησε ότι είχαν προηγηθεί οι αποφάσεις στα σωματεία των χώρων όπου είχαμε αποφασίσει να γίνει οπωσδήποτε απεργία (ΕΝΕΔΕΠ με ΓΣ, Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, ΠΕΜΕΝ, ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ).

Η απόφαση για γενίκευση της απεργίας αποδείχτηκε σωστή. Η εξέλιξη με το εργοδοτικό έγκλημα στη «Βιολάντα» με τις 5 νεκρές εργάτριες κλόνισε ακόμα περισσότερο πλατιά τμήματα εργαζόμενων. Εύστοχα επίσης αξιοποιήθηκε η στήριξη του ΕΚΠ στις κινητοποιήσεις των στρατιωτικών, η συνάντηση και ο χαιρετισμός του προέδρου του ΕΚΠ στη συγκέντρωσή τους.

Συνέβαλε στο να εδραιωθεί η ΕΝΕΔΕΠ ως το πρωτοπόρο σωματείο στο λιμάνι, σε σύγκριση με τα σωματεία του ΟΛΠ, την ΟΜΥΛΕ, αλλά και τα εργοδοτικά μορφώματα στις Προβλήτες 2 και 3. Οι οργανώσεις αυτές είτε το έθαψαν και δεν έβγαλαν ούτε καν ανακοινώσεις (σωματεία ΟΛΠ, ΟΜΥΛΕ) ή προσπάθησαν να δημιουργήσουν αντανακλαστικά στους εργαζόμενους ώστε να μη συμμετέχουν ή να θολώσουν το περιεχόμενο μιλώντας για «κομματικές απεργίες που δεν έχουν καμία σχέση με τα προβλήματα των εργαζόμενων», προβοκάροντας ότι στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης δε γίνεται απεργία «γιατί εκεί το ΚΚΕ τα έχει βρει με τους Ρώσους για τη μεταφορά πολεμικού και στρατιωτικού υλικού» [ΣΕΕΔΠ, το εργοδοτικό σωματείο στην Cosco (ΝΔ - φασίστες)].

Η ιδεολογικοπολιτική παρέμβαση και η ανακοίνωση της ΚΟΒ για το λιμάνι, όλη η προετοιμασία της Μέρας Διεθνούς Δράσης των Λιμενεργατών αντιμετώπισε ως ένα βαθμό και τη στάση αναμονής που διαπιστώναμε κατά τη διάρκεια των αρχαιρεσιών του σωματείου της ΕΝΕΔΕΠ σε ένα σημαντικό τμήμα λιμενεργατών για το μέλλον του λιμανιού, το ιδιοκτησιακό καθεστώς του, την αμφισβήτηση από τις ΗΠΑ της ιδιοκτησίας της Cosco.

Αντίστοιχα, συνέβαλε στην ανάληψη δράσης και πρωτοβουλίας από τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, έχοντας σημαντικό ρόλο στον κλάδο των ναυτεργατών για την οργάνωση της απεργίας, ως συνέχεια και στην απεργία στα RO-RO στα μέσα Δεκέμβρη, όπου παρέμβηκαν αποφασιστικά παίρνοντας υπόψη και τα συμπεράσματα από προηγούμενες κινητοποιήσεις. Σε κόντρα με την πλειοψηφία της ΠΝΟ, τη στιγμή που χιλιάδες ναυτεργάτες είναι μέσα σε εμπόλεμες ζώνες και η μάχη για τη ΣΣΕ στην Ακτοπλοΐα θα είναι στο προσκήνιο το επόμενο διάστημα, καθώς και την πλειοψηφία του ΔΣ της ΠΕΝΕΝ που λειτούργησε διασπαστικά - υπονομευτικά - συντεχνιακά και στο περιεχόμενο και στη μορφή, απέναντι στην προσπάθεια που κάναμε για τη σφυρηλάτηση της ενότητας των ναυτεργατών ανεξαρτήτου ειδικότητας.

Σημαντικός ήταν ο ρόλος των Σωματείων στη Ζώνη (Μέταλλο και Ναυπηγοξυλουργοί), που έδωσαν τη μάχη με επιτυχία, σε μια περίοδο που δυναμώνουν τα καλέσματα για να υποταχτούν οι εργαζόμενοι στους σχεδιασμούς εφοπλιστών και βιομηχάνων.

Η απεργιακή μάχη ανέδειξε με καλύτερους όρους το ΕΚ Πειραιά ως βασικό οργανωτή και κέντρο της απεργίας, με μεγάλα σωματεία –έξω από τη στεφάνη που επηρεάζουμε– να παίρνουν αποφάσεις.

3. Στο έδαφος αυτό, δυναμώσαμε την προπαγάνδα και στις δυο περιοχές για την ανάγκη απεργιακής απάντησης σε όλο τον Πειραιά και το Θριάσιο Πεδίο, την οργάνωσή της σε συνδυασμό με τη δυναμική της Διεθνούς Μέρας Δράσης και Συντονισμού των Λιμενεργατών, με το αίτημα «καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους των εκμεταλλευτών», που κλιμακώθηκε ιδιαίτερα την τελευταία βδομάδα.

Με την κατάλληλη κλιμάκωση της προπαγάνδας, της δράσης μας μέσα στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, στα σωματεία και τους μαζικούς φορείς, με επιλογή κατάλληλων συνθημάτων και μορφών, η απεργία υποστηρίχτηκε ουσιαστικά από πλατιά τμήματα εργαζόμενων και λαϊκών στρωμάτων του Πειραιά, της Ελευσίνας και του Ασπρόπυργου. Εκφράστηκε και στην ίδια την απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις.

Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν και από τις ίδιες τις εξελίξεις, η πλατιά υποστήριξη της απεργίας που επιδιώξαμε και ως ένα βαθμό πετύχαμε από δεκάδες μαζικούς φορείς της περιοχής (συνταξιουχικά σωματεία, συλλόγους γυναικών, ενώσεις γονέων, πολιτιστικούς συλλόγους, πιο περιορισμένα από συλλόγους ΕΒΕ στον Πειραιά, καλύτερα σε Ελευσίνα όπου έκλεισαν και μαγαζιά), η διαφαινόμενη καθολική συμμετοχή σε κρίσιμους και μεγάλους χώρους δουλειάς, αναμετρήθηκε με σχεδιασμούς της εργοδοσίας να αντιμετωπίσει την απεργία σε συνθήκες έντονης ιδεολογικής και πολιτικής διαπάλης, αλλά και ανοιχτής υπονόμευσής της από δυνάμεις του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού και του οπορτουνισμού.

Το περιεχόμενο, η προετοιμασία και η μορφή της κινητοποίησης έπαιξαν ρόλο ώστε να νεκρώσουν μεγάλοι και στρατηγικής σημασίας χώροι, στους οποίους εργάζονται χιλιάδες εργαζόμενοι, δείχνοντας τη μεγάλη δύναμη των εργατών, αλλά και μια ευρύτερη δυσαρέσκεια που συνυπάρχει με ανησυχία και ανασφάλεια· όπως στο λιμάνι, στις προβλήτες 2 και 3, στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, στην Ακτοπλοΐα, στα 
ΕΛΠΕ όπου απήργησαν καθολικά οι μόνιμοι και οι εργολαβικοί εργαζόμενοι, το ίδιο και στον Παπαστράτο, ενώ και στα Ναυπηγεία Ελευσίνας η συμμετοχή στους εργολαβικούς έφτασε στο 100%, το ίδιο και σε εργοστάσια του Πειραιά, όπως η ΕΛΑΪΣ. Απεργία επίσης εκδηλώθηκε στην Teleperformance, σε ναυτιλιακές, στον ΟΣΕ, στη Vivechrom, στη Vitex, στον Δρακόπουλο, στη Νeotex, σε Παΐρη, Durostick, Rolco και Laliza, όπως και στις μεγάλες αποθήκες σε Διακίνηση, Sarmed, ΜΕΤRΟ, Σακοράφα, Βεϊνόγλου, όπως αντίστοιχα στον κλάδο του Μετάλλου σε ΑSSΟ, ΝΟΕ, ΜΕΤRΟΝ, Δημητρίου, ΕΜΕΚ, ΕΤΕΜ, Παππά. Στους ΟΤΑ είχε συμμετοχή κυρίως στην Ελευσίνα, περίπου 50%, όπως αντίστοιχα και στους εκπαιδευτικούς και λιγότερο στα νοσοκομεία.

Ιδιαίτερο στοιχείο είναι ότι σημαντικά τμήματα εργαζομένων μπήκαν στην απεργιακή μάχη έχοντας συναίσθηση ότι δε θα πάρουν κάτι στο χέρι.

Επίσης, χωρίς να υπάρχει πανελλαδική απεργία ή εξαρχής απεργία των εργατικών κέντρων, έγιναν βήματα ώστε να γίνει η μάχη υπόθεση των πρωτοβάθμιων σωματείων, επιχειρησιακών και κλαδικών, κι οπωσδήποτε με τη συμβολή του Εργατικού Κέντρου Πειραιά που επιτέλεσε το ρόλο του οργανωτή της απεργίας. Σημαντικό ήταν το έστω και πρόσκαιρο τράβηγμα του Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας, όπως και η παρουσία ορισμένων εκπροσώπων σωματείων του Πειραιά στη σύσκεψη που οργάνωσε το ΕΚΕΔΑ με σωματεία της δύναμής του στην Ελευσίνα.

Ήταν απαραίτητη και βοήθησε επίσης η απόφαση της ΑΔΕΔΥ. Μπορούσε να ενταχτεί καλύτερα στο πλαίσιο και στην οργάνωση της απεργίας στις 6 Φλεβάρη και το ζήτημα του 13ου -14ου μισθού, ώστε να συνδυαστεί.

Πραγματοποιήθηκαν απεργιακές συγκεντρώσεις στον Πειραιά και στην Ελευσίνα, με τη συμμετοχή χιλιάδων εργατοϋπαλλήλων, ορισμένων για πρώτη φορά από τους χώρους της βιομηχανίας και από μια σειρά άλλους κλάδους, με τον τόνο να τον δίνουν νεότερες παραγωγικές ηλικίες. Ιδιαίτερα στην Ελευσίνα, στο τέλος της συγκέντρωσης πολλοί οπαδοί μας έλεγαν, έστω και με μια υπερβολή, ότι κάτι τέτοιο δεν το έχουμε ξαναδεί, δηλαδή κόσμο που δουλεύει στην περιοχή να απεργεί και να συμμετέχει στη συγκέντρωση. Αυτό αποτυπώνει και την κατάσταση μέσα στους χώρους δουλειάς.

Η κινητοποίηση στον Πειραιά κατευθύνθηκε προς το ΝΑΤΟϊκό γερμανικό εφοδιαστικό πλοίο που είχε δέσει την προηγούμενη μέρα στο λιμάνι δίπλα από τα κεντρικά γραφεία του ΟΛΠ, αναδεικνύοντας και με αυτήν τη μορφή το αντιπολεμικό περιεχόμενο της ίδιας της απεργίας, την ήδη καταγεγραμμένη επιτυχία της απεργίας, καθώς και την κλιμάκωση που ανακοινώθηκε από την απεργιακή συγκέντρωση με τη στάση εργασίας στις 13 Φλεβάρη ενάντια στην «κοινωνική συμφωνία» κυβέρνησης - ΣΕΒ - ΓΣΕΕ και την κάθοδο των αγροτών, που θα αποτελούσε συνέχεια και κλιμάκωση.

Συνολικά η κατεύθυνση, το πλαίσιο, τα συνθήματα της απεργίας βοήθησαν και στο κάλεσμα του ΕΚ Πειραιά για τις 28 Φλεβάρη, που ήταν και το πρώτο από την πλευρά του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Όλος ο σχεδιασμός και η εξέλιξή του απαιτούσε συστηματική, οργανωμένη και πολύμορφη παρέμβαση, πλατιά πολιτική και καλά οργανωμένη κινηματική δράση, ετοιμότητα, ευελιξία και αντιμετώπιση της αποσπασματικότητας, διαμόρφωση διαθέσεων και συνθηκών για να εκφραστούν.

1. Καθοριστικό στοιχείο που διαμόρφωσε τις προϋποθέσεις για να εξελιχτεί η αρχική πρωτοβουλία είναι το γεγονός ότι έγκαιρα διαμορφώθηκε το περιεχόμενο της παρέμβασης με βάση τις εξελίξεις στον Πειραιά και το Θριάσιο Πεδίο. Υπήρχε κομματική προεργασία και έγινε παραπέρα επεξεργασία με επίκεντρο την προγραμματική πρόταση διεξόδου του Κόμματος, των στόχων και του σχεδίου κλιμάκωσης, της γραμμής στο κίνημα και της μαζικής δράσης.

Η θέση που έχουμε διαμορφώσει για το λιμάνι του Πειραιά με σχετική επεξεργασία (σημειώματα, εκδηλώσεις, ανακοινώσεις, αρθρογραφία ΚΟΜΕΠ), το αφιέρωμα στο Ριζοσπάστη «Ματιές στο λιμάνι του Πειραιά», η επεξεργασία των θέσεών μας στο Θριάσιο συνολικά και για τις συγκεκριμένες εξελίξεις με το λιμάνι της Ελευσίνας και ευρύτερα στην περιοχή (αρθρογραφία, εκδηλώσεις, ανακοινώσεις των ΤΟ κλπ.) αποτέλεσαν το καθοδηγητικό υλικό της παρέμβασης. Προβάλλοντας εκλαϊκευμένα στο έδαφος και των συγκεκριμένων παραγωγικών δυνατοτήτων τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, που με την εργατική εξουσία η οικονομία οργανώνεται στη βάση της κοινωνικής ιδιοκτησίας και του κεντρικού σχεδιασμού, με στόχο την ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών-λαϊκών αναγκών. Ήταν απαραίτητα μπροστά στη μάχη, όπου έγινε καθοδηγητική προσπάθεια να αξιοποιηθούν στον εξοπλισμό δυνάμεων, στην προπαγάνδα, στην επεξεργασία πλαισίου πάλης, διεκδικήσεων και συνθημάτων, επιδιώκοντας εξαρχής να ενταχτεί η απεργιακή μάχη στην πολιτική μας στόχευση, να βγαίνουν από εργατικές-λαϊκές δυνάμεις ευρύτερα πολιτικά συμπεράσματα.

Ήταν αναγκαίος όρος για να ανταποκριθούν οι Κομματικές Οργανώσεις με επάρκεια σε συνθήκες έντονης ιδεολογικής και πολιτικής διαπάλης με την πρεσβεία των ΗΠΑ και την κινέζικη Cosco, τμήματα του κεφαλαίου, την κυβέρνηση και τα κόμματα της αστικής αντιπολίτευσης, αλλά και σε συνθήκες υπονόμευσης (φανερής και αθέατης) από τις δυνάμεις τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, τον οπορτουνισμό.

Πυρήνας της αντιπαράθεσης είναι αν μπορούν οι εργαζόμενοι να προσδοκούν οφέλη από την καπιταλιστική ανάπτυξη και την επιλογή επενδυτή που δήθεν θα φέρει δουλειές, αλλά μετατρέπει ολόκληρες περιοχές σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, την επιλογή ιμπεριαλιστή που δήθεν θα μας προστατεύσει ενώ κρίσιμες υποδομές γίνονται κρίκοι της πολεμικής εμπλοκής, την επιλογή μορφής ιδιοκτησίας των υποδομών και την προβολή των δήθεν πλεονεκτημάτων, από το αν θα είναι ιδιωτική ή δημόσια στο πλαίσιο του εχθρικού αστικού κράτους· με παρεμβάσεις που έγιναν από την κυβέρνηση, την πρεσβεία των ΗΠΑ, του υπουργείου Ανάπτυξης και του υπουργείου Ναυτιλίας, αλλά και σε τοπικό επίπεδο απ’ όλα τα κόμματα που είχαν καθημερινό σχεδιασμό. Και πιο συγκεκριμένα στην Ελευσίνα, τόσο μέσα από τη δημοτική Αρχή της ΝΔ, όσο και από τις παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ - Νέα Αριστερά στο δημοτικό συμβούλιο Ελευσίνας, που στήριζαν τα παραπάνω θέτοντας και ζητήματα «αδιαφάνειας», ότι είναι τοπικό ζήτημα και δεν πρέπει να συνδέεται με γενικότερα πολιτικά ζητήματα ή τον πόλεμο και τους ανταγωνισμούς, ότι η κυβέρνηση δεν διαβουλεύτηκε με την τοπική κοινωνία, τη δημοτική Αρχή κλπ.

2. Έγινε προσπάθεια να ενταχτούν οι συγκεκριμένες εξελίξεις στο συνολικό μας σχεδιασμό, τα καθοδηγητικά όργανα να αναβαθμίσουν το ρόλο και την ευθύνη τους, με το μάτι στραμμένο στις ΚΟΒ. Βοήθησε ότι είχε έγκαιρα γίνει ξεχωριστή συζήτηση στο Γραφείο Περιοχής της ΚΟΑ πάνω στις εξελίξεις για τον «κάθετο ενεργειακό διάδρομο», το ρόλο της Ελλάδας και της Αττικής ως ενεργειακού και μεταφορικού κόμβου και τα καθήκοντα που προκύπτουν πιο συγκεκριμένα για την ΚΟΑ και τις ΤΕ. Στο περιεχόμενο, την κατεύθυνση και την οργάνωση της μάχης βοήθησαν οι σχετικές εισηγήσεις που επεξεργάστηκαν οι ΤΕ Πειραιά και Δυτικής Αττικής. Οι ΚΟΒ συνεδρίασαν έως και 3 φορές για εξοπλισμό και έλεγχο, εξέλιξη του σχεδιασμού και των στόχων, όπως και οι κομματικές ομάδες των ΕΚ και των σωματείων. Έγιναν πολλές κοινές συσκέψεις στελεχών από εδαφικές και κλαδικές οργανώσεις.

Αποτέλεσε δοκιμασία για τη νέα Τομεακή Οργάνωση του Πειραιά, με βασικό στοιχείο ότι μέσα και από αυτήν τη μάχη επιβεβαιώνεται η απόφαση για τη νέα διάταξη, με ορισμένα πρώτα αποτελέσματα από τη διαμόρφωση ενιαίου καθοδηγητικού κέντρου με πυρήνα το λιμάνι. Όπως υπήρξε και μια νέα δοκιμασία για την Τομεακή Οργάνωση της Δυτικής Αττικής, που αναδεικνύει τη σημασία και την έκταση των ζητημάτων που αντιμετωπίζει.

Η απεργία παλεύτηκε με σχετικά καλούς όρους από τις κλαδικές ΚΟΒ, την υποστήριξαν ουσιαστικά οι εδαφικές ΚΟΒ, χωρίς να εξαντλήσουμε κυρίως στις εδαφικές τα περιθώρια καθοδήγησης όλων των δυνάμεών μας που βρίσκονται σε χώρους δουλειάς. Υπήρξε καλύτερος συντονισμός, συνεργασία των εδαφικών με κλαδικές Τομεακές Οργανώσεις, ιδιαίτερα με Μέταλλο, Ενέργεια, Χημική Βιομηχανία, Κατασκευές, Υγεία, με βήματα αλλά πιο αδύναμα με Τηλεπικοινωνίες, ΟΤΑ, Εκπαιδευτικούς, Επισιτισμό-Τουρισμό. Αποκτήθηκε και νέα πείρα στη διατομεακή συνεργασία, που βοήθησε το ΓΠ και τα ΤΓ να αντιληφθούν καλύτερα το εύρος της κομματικής δουλειάς στο έδαφος και τους κλάδους κρίσιμων περιοχών, ζήτημα που έχει απαιτήσεις οργανωτικές και στο πολιτικό περιεχόμενο για να συνεχιστεί και να επεκταθεί· καθώς έχουν εκφραστεί δυνατότητες να περάσουμε σε φάση δεκάδων στρατολογιών εργατοϋπαλλήλων, αλλά και ορισμένων ΕΒΕ που ξεχώρισαν και μέσα στη συγκεκριμένη μάχη, αξιοποιώντας, στερεώνοντας και διευρύνοντας τις υποδομές που έχουμε ήδη διαμορφώσει.

3. Ήταν απαραίτητη μια τέτοια προετοιμασία στις ΤΕ, τις ΚΟΒ και τις κομματικές ομάδες, γιατί χρειάστηκε να ξεκαθαρίσουν ζητήματα που αφορούσαν το πλαίσιο πάλης, με κύριο θέμα που απαιτούσε καλύτερη αφομοίωση και επεξεργασία το ότι η ένταση της εκμετάλλευσης είναι νύχι-κρέας με την πολεμική προετοιμασία και εμπλοκή. Με ουσιαστική και διεξοδική συζήτηση αφομοιώθηκε καλύτερα το περιεχόμενο, αντιμετωπίστηκαν σχηματοποιήσεις, που κυρίως αφορούσαν την ταύτιση της αιχμής-κρίκου της παμπειραϊκής απεργίας με το σύνθημα του Διεθνούς Συντονισμού των Λιμενεργατών. Απαιτήθηκε επεξεργασία των συνθημάτων, του πλαισίου πάλης, των διεκδικήσεων, ενισχύοντας την κατεύθυνση ότι «δεν έχουμε εμπιστοσύνη στην αστική κυβέρνηση που, για να υπηρετήσει την κερδοφορία του κεφαλαίου, εντείνει την εκμετάλλευση των εργαζόμενων, οδηγώντας τους λαούς στα σφαγεία του πολέμου για την εξυπηρέτηση του ίδιου στόχου». Καθώς η ίδια η καπιταλιστική ανάπτυξη, η πολιτική έντασης της εκμετάλλευσης και της ανταγωνιστικότητας, το κυνήγι του κέρδους, τελικά οι ίδιες οι νομοτέλειες της καπιταλιστικής οικονομίας είναι που φέρνουν τον πόλεμο και την εμπλοκή, ενώ φέρνουν στο επίκεντρο και την αναγκαιότητα κατάργησης της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης.

Σε αυτήν τη βάση χρειάστηκε να γίνει η σχετική επεξεργασία για να προωθηθεί η οργάνωση της πάλης, παίρνοντας υπόψη ότι δε βρίσκονται όλοι οι κλάδοι και τα σωματεία στο ίδιο επίπεδο. Το περιεχόμενο της απεργίας στηρίχτηκε σε αιτήματα των κλάδων, συνδέοντάς τα με τις αιχμές της πολεμικής οικονομίας, τους εξοπλισμούς και την πολιτική εμπλοκής της κυβέρνησης, με την ουσιαστική στήριξη των άλλων αστικών κομμάτων. Άνοιξε η συζήτηση στην κατεύθυνση «δε δουλεύουμε για τον πόλεμο».

Στην Ελευσίνα, σε όλη την προετοιμασία της απεργίας, στα 3 ΔΣ του ΕΚΕΔΑ που έγιναν, στη σύσκεψη με τα σωματεία-μέλη του όπου συμμετείχαν 20 σωματεία και μαζικοί φορείς, υπήρξε διαπάλη για το περιεχόμενο, το πλαίσιο, τα αιτήματα, τα συνθήματα. Βγαίνει πείρα για τις δυνάμεις μας και δυνατότητες να γινόμαστε καλύτεροι. Αξιοποιήσαμε αντιθέσεις, με πολλή συζήτηση και μπρος-πίσω. Για παράδειγμα, στην απεργιακή συγκέντρωση σωστά προτείναμε το σύνθημα που θα αναγραφόταν στην πλάτη της συγκέντρωσης να είναι «Η Ελευσίνα βρομάει μπαρούτι και LNG», που ήταν έκφραση που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του 
ΕΚΕΔΑ στην ομιλία του στη συγκέντρωση στις 15 Δεκέμβρη, εντάσσοντάς το και δουλεύοντάς το με το δικό μας περιεχόμενο.

Έγινε σημαντική προσπάθεια, αν και όχι παντού και ενιαία, στην επεξεργασία πλαισίων πάλης και διεκδικητικών αιχμών κατά κλάδο και χώρο δουλειάς, που χρειάζεται να ενισχυθεί, να εδραιωθεί, να απλώσει σε όλους τους κλάδους, με τη συμβολή των κομματικών ομάδων των σωματείων, για την ένταση των εργατικών αγώνων και διεκδικήσεων για τους μισθούς, τις εργασιακές σχέσεις, τα ωράρια, τον εργάσιμο χρόνο, αντιμετωπίζοντας στην πράξη τα σχέδια έντασης της εκμετάλλευσης και της προσπάθειας εξαγοράς τμημάτων εργαζόμενων.

Να πάρουμε επίσης υπόψη ότι ο συσχετισμός δύναμης μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και στο κίνημα των σύμμαχων δυνάμεων έχει σημαντικές διαφορές στον Πειραιά και στο Θριάσιο. Στον Πειραιά έχουμε την απόλυτη πλειοψηφία στο Εργατικό Κέντρο. Αυτό δεν επιτρέπει βέβαια εφησυχασμό, αλλά απαιτεί προσπάθεια για να κατοχυρωθεί και να επεκταθεί το βήμα που έγινε στην απεργία, με οργανωτή της και κέντρο το ΕΚ Πειραιά, που πάτησε στα πρωτοβάθμια σωματεία. Στο Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας - Δυτικής Αττικής έχουν την πλειοψηφία οι δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ και εμείς έχουμε εκλεγμένους 3 στους 15 στο ΔΣ. Αυτό αποτυπώνεται και σε άλλες πλευρές, όπως, για παράδειγμα, ότι στο σύνολο του Θριάσιου Πεδίου οι δυνάμεις μας στο εργατικό κίνημα παρεμβαίνουν ως πλειοψηφία σε ΔΣ σωματείου, στο παράρτημα του Συνδικάτου Μετάλλου και στο σωματείο Εμποροϋπαλλήλων και Ιδιωτικών Υπαλλήλων Δυτικής Αττικής, ενώ σε κανένα επιχειρησιακό σωματείο δεν είμαστε πλειοψηφία, σε αντίθεση με τον Πειραιά. Στα μεσαία όμως στρώματα είμαστε καλύτερα σε Ελευσίνα και Ασπρόπυργο σε σχέση με τον Πειραιά. Αυτά είχαν ξεχωριστές απαιτήσεις, αλλά και στόχους και εξειδίκευση στην παρέμβασή μας, στο σχεδιασμό μας, στην ίδια την κλιμάκωση.

4. Καλύτερα θα μπορούσε να έχει στηρίξει τις δυνάμεις της ΚΝΕ στα σχολεία της περιοχής και η εδαφική Οργάνωση και η Οργάνωση των Εκπαιδευτικών. Η συζήτηση πριν, αλλά και την ίδια τη μέρα της απεργίας, είχε απαιτήσεις. Στον Πειραιά είχε επίκεντρο το ζήτημα με τα καζάνια, με προσπάθεια διεύρυνσης του περιεχομένου, ενώ στο Θριάσιο την εξέλιξη στο παραλιακό μέτωπο. Με συστηματική παρακολούθηση της διαπάλης και προσωποποιημένη καθοδήγηση, τα μέλη της ΚΝΕ μέσα στα σχολεία είχαν επίδραση σε συμμαθητές τους. Έγιναν 3 καταλήψεις σχολείων και σε 2 σχολεία έγινε αποχή στον Πειραιά και σε ένα σχολείο έγινε κατάληψη στην Ελευσίνα και σε ένα αποχή. Δεν υπήρξαν παρεμβάσεις οπορτουνιστών ή αναρχοαυτόνομων. Φασιστικές ομάδες προσπάθησαν να μπλοκάρουν τη συζήτηση και τις συνεδριάσεις 15μελών χωρίς επιτυχία.

Υπάρχει πλέον μια σημαντική πείρα δουλειάς με μαθητές μπροστά σε απεργιακή μάχη, με τη συζήτηση να έχει ανοίξει για την εκμετάλλευση που την αντικρίζουν στους γονείς τους και το μέλλον που προδιαγράφεται για τους ίδιους, με ορισμένο βήμα στη συζήτηση για το χαρακτήρα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, δεμένο με τους κινδύνους που προκύπτουν από την πολεμική εμπλοκή, τα καζάνια, την κατάσταση στα σχολεία, τον ανύπαρκτο ελεύθερο χρόνο, το Εθνικό Απολυτήριο κλπ., ζητήματα που πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε συγκεκριμένα με την απαραίτητη εξειδίκευση και εκλαΐκευση.

Αδύναμα στηρίχτηκε από την Κομματική Οργάνωση του Πειραιά σε συνεργασία με την Τομεακή ΑΕΙ-ΕΚ η παρέμβασή μας στο ΠΑΠΕΙ, όπου ΠΑΣΠ και ΑΡΑΣ μπλόκαραν την απόφαση συμμετοχής του φοιτητικού συλλόγου στην απεργιακή συγκέντρωση.

Εκτός από την ΑΕΝ, δε διαμορφώθηκε σχέδιο παρέμβασης στην Επαγγελματική Εκπαίδευση, συνολικά στην Κατάρτιση και στα συναφή επαγγέλματα, όπως στην ΕΠΑΣ Ελευσίνας που έχει ειδικότητες που ενδιαφέρουν την ONEX ή την ΕΠΑΣ Περάματος για ειδικότητες της Ζώνης, όπου σε εκδήλωση έγινε ομιλία από το διευθυντή που έλεγε «εσείς δεν έχετε ανάγκη το σωματείο, θα είστε μάστορες κλπ.», φανερώνοντας ότι απαιτείται να υπάρξει συνολικός αναπροσανατολισμός της δουλειάς μας στην εργαζόμενη νεολαία και με ευθύνη της Κομματικής Οργάνωσης να διαμορφωθεί σχέδιο παρέμβασης, μαζί με την ΚΝΕ, χωρίς να μεταθέτουμε την ευθύνη σε αυτή.

5. Στη διάρκεια της μάχης της προετοιμασίας της απεργίας έγινε μια μικρή προσπάθεια καλύτερου προσανατολισμού στην προμήθεια και αξιοποίηση του Ριζοσπάστη, ο οποίος κάλυψε ικανοποιητικά και συνεχόμενα την εξέλιξη της μάχης και της διαπάλης. Υπήρξε μια μικρή βελτίωση στο καθημερινό φύλλο ειδικά την τελευταία βδομάδα. Αντίστοιχα, μια προσπάθεια που έγινε τα 2 τελευταία Σαββατοκύριακα πριν την απεργία βρίσκεται ακόμα πολύ πίσω από τις δυνατότητες και τις ανάγκες και χρειάζεται πιο αποφασιστικά να προχωρήσουμε στην υλοποίηση όσων έχουμε αποφασίσει για την εφημερίδα.

Στον Πειραιά υπήρξε οργανωμένη υπονόμευση στο περιεχόμενο της απεργίας και στην οργάνωσή της.

• ΠΝΟ - ΟΦΕ - ΟΜΥΛΕ: Δεν κάλεσαν σε απεργία, την υπονόμευσαν ανοιχτά και προώθησαν τη γραμμή περί «κομματικής απεργίας».
• ΠΑΣΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ στο ΕΚ Πειραιά τυπικά στήριξαν, όμως ουσιαστικά την υπονόμευσαν.
• Το ίδιο και οι εκλεγμένοι στη διοίκηση του ΕΚ Πειραιά από το σωματείο της ΠΕΝΕΝ με την παράταξη της ΤΕΣ: Κάλεσαν αρχικά χωρίς πλαίσιο, με αντιπαράθεση στη γραμμή μας, με πλαίσιο πάλης για δημόσια λιμάνια, επιδιώκοντας να υποβαθμίσουν την πρωτοβουλία του διεθνούς συντονισμού των λιμενεργατών και να θέσουν το ζήτημα ότι δεν πρόκειται για απεργία με πραγματικά αντιπολεμικό χαρακτήρα, γιατί περιλαμβάνει και οικονομικά αιτήματα. Καταφέρθηκαν ενάντια στην ΕΝΕΔΕΠ.

Το σωματείο της ΕΝΕΔΕΠ απάντησε στην επίθεση της ΠΕΝΕΝ με δημόσια ανακοίνωση και ανοιχτή επιστολή-δήλωση συνδικαλιστή που είναι εκλεγμένος στο ΔΣ της ΠΕΝΕΝ. Κωδικοποιημένα, το περιεχόμενο της απάντησης ήταν το εξής:

«Σε όλη την Ευρώπη, τα δεκάδες λιμάνια που συντονίζουμε τη δράση μας βρίσκονται στο στόχαστρο των αντεργατικών μέτρων, που καθορίζονται από το στόχο κάθε κυβέρνησης να προετοιμαστεί για πόλεμο. Τα λιμάνια αυτά είναι είτε στην ιδιοκτησία εφοπλιστών και μεγάλων ομίλων που ελέγχουν τις παγκόσμιες λιμενικές υποδομές, είτε σε κρατική ιδιοκτησία, με “Ρυθμιστικές Αρχές” που ουσιαστικά προωθούν αυτές τις αντεργατικές ρυθμίσεις. Γι’ αυτό και ο Διεθνής Συντονισμός των Λιμενεργατών έχει συγκεντρώσει τα πυρά και τις επιθέσεις των επιχειρηματικών ομίλων και των κρατών στα οποία ανήκουν.

Πολύτιμο σύμμαχο σε αυτήν την επίθεση έχουν βρει τις δυνάμεις του υποταγμένου εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού σε κάθε χώρα, της εργοδοτικής διεθνούς οργάνωσης ΙΤF που εμφανίζεται ως εκπρόσωπος των εργαζόμενων, όπως η απαξιωμένη ΓΣΕΕ στη χώρα μας και μια σειρά Ομοσπονδίες που την ηγεσία τους λυμαίνονται άνθρωποι των κυβερνήσεων και των κομμάτων που υλοποιούν αντεργατικά μέτρα, όπως, π.χ., της ΠΝΟ και της ΟΦΕ που αρνούνται να κηρύξουν απεργία στις 6 Φλεβάρη.

Όμως, ο αγώνας μας δεν έχει μόνο αυτούς τους αντιπάλους. Ο λαός μας λέει “δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι”. Κάπως έτσι συμβαίνει και με την πλειοψηφία του ΔΣ της ΠΕΝΕΝ, που με μια κατάπτυστη ανακοίνωση, παραμονές της απεργίας και της Μέρας Διεθνούς Δράσης των Λιμενεργατών, επιτίθεται στο σωματείο μας, τους στόχους και τη δράση του, προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες σε εργοδοσία, κράτος και τους ανθρώπους τους μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα (...).

(...) η πείρα και στην Ελλάδα από τα “Δημόσια Λιμάνια” είναι πικρή (...). Με μειώσεις στους μισθούς στα δημόσια λιμάνια που ξεπέρασαν το 45%. Με αύξηση ωρών εργασίας σε διάφορες ειδικότητες στο δημόσιο ΟΛΠ, κόψιμο επιδομάτων. Με αυξήσεις στα λιμανιάτικα τέλη σε όλη την περίοδο του δημόσιου ΟΛΠ και ΟΛΘ που μετακυλίονταν στην τοπική κοινωνία. Ενώ η κυβέρνηση της ΝΔ διατήρησε το “δημόσιο χαρακτήρα” του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης όχι για το λαό, αλλά για να διασφαλίζει απρόσκοπτα τη μεταφορά πυρομαχικών και πολεμικού υλικού για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ (...). Αυτός είναι ο χαρακτήρας του “δημόσιου” λιμανιού σήμερα, εργαλείου εκμετάλλευσης των εργαζόμενων, είτε με κρατική ιδιοκτησία είτε με ιδιοκτησία κινεζικών ή αμερικανικών ομίλων...»

Στον παραπάνω άξονα από την ανακοίνωση αναδείχτηκε ο εγκληματικός χαρακτήρας του αστικού κράτους, αξιοποιώντας παραδείγματα για την πολεμική εμπλοκή, τη νομοθεσία που αφήνει έκθετους τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς, κρατικά και εργοδοτικά εγκλήματα κλπ., στην κατεύθυνση του καλέσματος συντονισμού των λιμενεργατών και του συνθήματος «δε δουλεύουμε για τον πόλεμο».

Η πρωτοβουλία της απεργιακής κινητοποίησης φαίνεται πως δυσκόλεψε, προς το παρόν βέβαια, την προσπάθεια που γίνεται για να στηθεί πόλος στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα του Πειραιά από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού. Αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι οι άλλες δυνάμεις είτε αναγκάστηκαν (π.χ. πλειοψηφία ΠΑΣΕΝΤ) είτε προσπάθησαν να παρέμβουν στο περιεχόμενο και στη γραμμή (π.χ. πλειοψηφία ΠΕΝΕΝ). Φάνηκε ότι μάλλον δεν είχαν εκτιμήσει τη δυναμική της απεργίας, συνδυασμένη με δικές τους αδυναμίες. Αυτό δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε επανάπαυση ή χαλαρότητα, γιατί κυβέρνηση, αστική τάξη και τα επιτελεία τους θα πάρουν μέτρα και άρα χρειάζεται τα συμπεράσματα να συζητηθούν και με όρους κινήματος στα ΔΣ των σωματείων, στις συνελεύσεις, σε περιοδείες, ως στοιχείο απαραίτητο για την ενίσχυση του αντικαπιταλιστικού προσανατολισμού του εργατικού κινήματος, την άνοδο του βαθμού οργάνωσης των εργαζομένων και τη στράτευση πρωτοπόρων στο Κόμμα, την αλλαγή του συσχετισμού.

Στο Θριάσιο και στο ΕΚΕΔΑ η αντιπαράθεση δόθηκε για το περιεχόμενο της απεργίας. Αρχικά οι ενδοαστικές αντιθέσεις για τη συμμετοχή στις επενδύσεις εκφράστηκαν και με παρεμβάσεις σε διαθέσεις και προσανατολισμό τμήματος εργαζόμενων. Ταυτόχρονα, οι αντιθέσεις και η ρευστότητα στο πολιτικό σύστημα έχουν έκφραση και στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στην περιοχή, ιδιαίτερα μέσα στην ΠΑΣΚΕ, 1η δύναμη στο Εργατικό Κέντρο, στο εργοδοτικό σωματείο του Παπαστράτου (πρόσκειται στο ΣΥΡΙΖΑ) και στα ΕΛΠΕ (ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ). Εκφράστηκαν και στις συνεδριάσεις του ΔΣ του ΕΚΕΔΑ για τις εξελίξεις στο παραλιακό μέτωπο και με διαφοροποίηση μεταξύ των εκλεγμένων της ΠΑΣΚΕ, ότι το Εργατικό Κέντρο δεν είναι ξεκάθαρο για ποιο λόγο απεργεί, «απεργεί για τα προβλήματα στους χώρους δουλειάς και το λιμάνι της Ελευσίνας ή για τον πόλεμο;» έλεγε χαρακτηριστικά συνδικαλιστής της ΠΑΣΚΕ.

Σε όλη την προετοιμασία της απεργίας, έγινε μάχη για το ίδιο το περιεχόμενο της απεργίας, όπως και στη συγκέντρωση, όπου αποτυπώθηκε στα συνθήματα, στα απεργιακά πανό, στις ομιλίες. Χρειάστηκε να απαντήσουμε και στα επιχειρήματα που καλλιεργούσαν την ηττοπάθεια, π.χ. ότι «όλα είναι αποφασισμένα», ότι «μιλάμε για μεγάλα συμφέροντα και τίποτα δεν μπορούν να κάνουν οι κινητοποιήσεις, η απεργία». Η βασική γραμμή τους ήταν ότι δεν «είμαστε ενάντια στις επενδύσεις, αλλά ότι αυτές πρέπει να γίνονται με όρους, παίρνοντας υπόψη ότι η περιοχή έχει πλέον κορεστεί». Κρύβοντας ότι από τους επικίνδυνους σχεδιασμούς βγαίνουν ωφελημένα τμήματα της ελληνικής αστικής τάξης, όπως, π.χ., οι εφοπλιστές που θα μεταφέρουν το LNG , αλλά και μονοπωλιακοί όμιλοι που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, π.χ. ΕΛΠΕ, ΗΙG-Βεϊνόγλου. Προσπαθούν να παρουσιάσουν τους σχεδιασμούς αυτούς σε τοπικό επίπεδο, αποκομμένους από το γενικό πλαίσιο της πολεμικής προετοιμασίας και οικονομίας, τους επικίνδυνους ανταγωνισμούς στους οποίους είναι μπλεγμένη η χώρα, και προσπαθώντας να στοιχίσουν τους εργαζόμενους πίσω από την ανάπτυξη, που θα είναι για τα κέρδη των ομίλων και θα πατά πάνω στα τσακισμένα εργατικά δικαιώματα.

Η απεργία έδωσε υλικό περιεχόμενο στο σύνθημα «οι λιμενεργάτες δε δουλεύουμε για τον πόλεμο» και ενίσχυσε τη διαδικασία συγκρότησης του Διεθνούς Συντονισμού Λιμενεργατών, άνοιξε νέο πεδίο διαπάλης με τμήματα του κεφαλαίου και το αστικό κράτος, δυνάμωσε σε μια σειρά χώρους την κατεύθυνση «καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους των εκμεταλλευτών». Αποτέλεσε μια νέα βάση και καλλιέργησε έδαφος για την παρέμβασή μας που εξελίσσεται, όπως στους ναυτεργάτες, στα ΕΛΠΕ κι αλλού.

Είναι βέβαιο ότι ο αντίπαλος τα «μετράει» και θα επιχειρήσει να αντεπιτεθεί τόσο στο περιεχόμενο όσο και στο επίπεδο της καταστολής και του χτυπήματος των δυνάμεών μας το επόμενο διάστημα.

Γι’ αυτόν το λόγο πρέπει να ενταθεί η πολιτική πληροφόρηση, η διαρκής επεξεργασία της ιδεολογικής και πολιτικής πάλης, των επιχειρημάτων, του πλαισίου πάλης, των διεκδικήσεων και των αιχμών που μπορούν να αποτελέσουν κίνητρο κινητοποίησης, ανόδου του βαθμού οργάνωσης των εργαζόμενων και αλλαγής του συσχετισμού, με ανάπτυξη της πρωτοβουλίας και με το βλέμμα στραμμένο διαρκώς στη μεγάλη μάζα των εργαζόμενων, λαμβάνοντας βέβαια υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σε κάθε χώρο και κλάδο. Προϋπόθεση αποτελεί η ισχυροποίηση και μαζικοποίηση των Κομματικών Οργανώσεων, η διαμόρφωση και λειτουργία κομματικών πυρήνων σε χώρους, ο σωστός συνδυασμός των όρων οργάνωσης της κομματικής δουλειάς. Όλα αυτά πρέπει να υπηρετούν τις Αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου.