Κάθε αγώνας, κάθε αναμέτρηση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και την αντιλαϊκή πολιτική έχει νέα στοιχεία για τη στάση, την τακτική, τους στόχους των πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων, την παρέμβαση της εργοδοσίας. Είναι σημείο βάσης ελέγχου της δουλιάς των κομμουνιστών. Με βάση την πείρα που συγκεντρώνεται, πρέπει να εξετάζουμε πώς δουλεύουμε με την πολιτική του κόμματος, πώς προωθείται και εκλαϊκεύεται το διεκδικητικό πλαίσιο, πώς διατάσσονται οι δυνάμεις και οργανώνεται η παρέμβαση στο εργατικό κίνημα. Να βγάζουμε συμπεράσματα για την προώθηση της συσπείρωσης νέων δυνάμεων, την ανάπτυξη του βαθμού οργάνωσης της εργατικής τάξης, την προσαρμογή της δουλιάς μας στα συνδικάτα σύμφωνα με τις αποφάσεις του 17ου Συνεδρίου και της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης. Αυτή η πείρα, η πλούσια πείρα που συγκεντρώνεται από τους χώρους δουλιάς, την επικοινωνία με τους εργαζόμενους, θα γίνεται ζωντανή δύναμη στο βαθμό που συζητιέται στις κομματικές οργανώσεις, στις κομματικές ομάδες, στο βαθμό που αξιοποιείται ώστε σε ένα ανώτερο κάθε φορά επίπεδο να εμπλουτίζεται και να ενισχύεται η δράση μας στο εργατικό κίνημα, να αντιμετωπίζονται και να ξεπερνιόνται αδυναμίες.

Η απεργία του ΠΑΜΕ στις 17 Μάρτη 2005 προσφέρεται για την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων.

Η απόφαση για την απεργία ήταν επίκαιρη. Συνέβαλε στην οργάνωση, στο συντονισμό και την ανάπτυξη της πάλης την ώρα που η κυβέρνηση της ΝΔ, η Ευρωπαϊκή Ενωση, οι βιομήχανοι και τα άλλα τμήματα της ολιγαρχίας ξεδίπλωναν σφοδρή επίθεση στο σύνολο των δικαιωμάτων, επιταχύνοντας την εφαρμογή της στρατηγικής της Λισσαβόνας για αντιδραστικότερες αλλαγές στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

Η έγκαιρη μελέτη των εξελίξεων και ο εντοπισμός των προβληματισμών, των διαθέσεων της εργατικής τάξης είναι συστατικό στοιχείο της δουλιάς των κομμουνιστών. Μας διαφυλάσσει από καθυστερήσεις, βοηθάει στην έγκαιρη παρέμβαση για την ενίσχυση αγωνιστικών σκιρτημάτων, για την καλλιέργεια κλίματος ευνοϊκού στην περαιτέρω ανάπτυξη της πάλης με μορφές που απαντούν στο χαρακτήρα και την ένταση της επίθεσης του αντιπάλου.

Πολύ περισσότερο που την ίδια ώρα παρεμβαίνουν οι δυνάμεις του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού και προσπαθούν να αναχαιτίσουν, να χειραγωγήσουν, να ξεστρατίσουν τον προβληματισμό, την αγανάκτηση που εκδηλώνεται, τις αγωνιστικές διαθέσεις.

Πανελλαδικός αγώνας με φορέα το ΠΑΜΕ σημαίνει σύγκρουση με τις δυσκολίες που προκαλούνται από το ίδιο το επίπεδο της ταξικής συνείδησης, τους συσχετισμούς, που σε μεγάλο βαθμό υποτάσσουν το συνδικαλιστικό κίνημα στα εργοδοτικά και κυβερνητικά συμφέροντα και κρατούν τους εργαζόμενους δέσμιους της εργοδοτικής τρομοκρατίας και της πολύμορφης υπονομευτικής δράσης κρατικών-κυβερνητικών μηχανισμών.

Η επιτυχία της απεργίας του ΠΑΜΕ έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί με αυτοπεποίθηση, με εμπιστοσύνη στη δύναμη της εργατικής τάξης, με πλατύ άνοιγμα στους τόπους δουλιάς πέρασε το μήνυμα της απεργίας, βρήκε ανταπόκριση σε χιλιάδες εργαζόμενους, με τη συμμετοχή τους στον απεργιακό αγώνα.

Η δυναμική διεύρυνσης του ταξικού ρεύματος στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα εκφράστηκε με την επίδραση που άσκησε ευρύτερα, εξαναγκάζοντας μεγάλο αριθμό οργανώσεων που ελέγχονται από τον κυβερνητικό-εργοδοτικό συνδικαλισμό να πάρουν αποφάσεις για συμμετοχή στην απεργία.

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΗΤΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΠΑΛΗΣ

Η απεργία δεν ήρθε από μόνη της. Ο αγώνας των συνεπών ταξικών δυνάμεων έχει συνέχεια.

Από το καλοκαίρι του 2004, με τη δράση των ξενοδοχοϋπαλλήλων, τις παρεμβάσεις ενάντια στις απολύσεις και τα εργατικά ατυχήματα, τη διεκδίκηση της μονιμοποίησης των συμβασιούχων, διαμορφώθηκε το έδαφος για συνέχεια και κλιμάκωση του αγώνα.

Οι πανελλαδικές απεργίες των Οικοδόμων, της Ομοσπονδίας Κλωστοϋφαντουργών - Ιματισμού - Δέρματος, οι κινητοποιήσεις των εμποροϋπαλλήλων, των συνταξιούχων συνέβαλαν στη διαμόρφωση αγωνιστικού κλίματος. Μέσα σε αυτή την πορεία μπήκαν οι βάσεις για πανελλαδικό συντονισμό.

Επιβεβαιώνεται η αναγκαιότητα σταθερής, σχεδιασμένης δράσης με αιχμή τον κλάδο, με παρεμβάσεις που παίρνουν υπόψη την επικαιρότητα, τις εξελίξεις, την όξυνση των προβλημάτων.

Η προετοιμασία της απεργίας ξεκίνησε με συσκέψεις των γραμματειών του ΠΑΜΕ, συζητήθηκε το περιεχόμενο της πάλης, τα αιτήματα, οι μορφές παρέμβασης στους κλάδους και στους χώρους δουλιάς.

Οι συσκέψεις αυτές δεν πρέπει να γίνονται μόνο για την προετοιμασία ενός αγώνα. Είναι βασική μορφή δουλιάς για την οργάνωση και τον έλεγχο της δουλιάς των ταξικών δυνάμεων. Υπάρχει δυνατότητα να διευρυνθεί η συμμετοχή (αγωνιστικών συνδυασμών, συνδικαλιστών, εργαζομένων) στις συσκέψεις, να διευρυνθεί το μέτωπο των ταξικών συνδικαλιστικών δυνάμεων, όσων στηρίζουν αλλά και προσβλέπουν στο ΠΑΜΕ. Στις συσκέψεις τα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ, με μεγαλύτερη προσήλωση να επιμένουν στην ουσιαστική συζήτηση ζητημάτων προετοιμασίας, επεξεργασίας των στόχων πάλης, των επιχειρημάτων που βοηθούν στην ιδεολογική διαπάλη. Να γίνεται συζήτηση πάνω σε συγκεκριμένο σχεδιασμό, με σταθμούς, με καταμερισμό που συμβάλλει στην ανάπτυξη της δράσης. Μέσα στη συζήτηση, με την ανταλλαγή και την αξιοποίηση της πείρας, θα βγουν αδυναμίες, κενά, λαθεμένοι χειρισμοί, αντιμετώπιση προβλημάτων που αφορούν το πώς δουλεύουμε με το πλαίσιο του ΠΑΜΕ, ποιες είναι οι προτεραιότητες, ποιες είναι οι αποτελεσματικότερες μορφές δράσης.

Η πάλη των ταξικών δυνάμεων θα οργανώνεται από καλύτερες θέσεις όταν στην καθημερινή δράση, στην προετοιμασία κινητοποιήσεων δημιουργείται γερή υποδομή με περισσότερες και καλύτερα οργανωμένες -εξοπλισμένες δυνάμεις.

Προτεραιότητα έχει η δουλιά στα σωματεία, η συστηματική βελτίωση της λειτουργίας και της δράσης των σωματείων, στα οποία οι ταξικές δυνάμεις έχουν την πλειοψηφία. Το ΔΣ του σωματείου θα εκπληρώνει το ρόλο του στο βαθμό που κατακτά συστηματική, ζωντανή και καλά προσανατολισμένη λειτουργία που θα τροφοδοτείται από τη στενή επαφή με τα μέλη του, με τους εργαζόμενους του χώρου ευθύνης του. Η λειτουργία του ΔΣ να διευκολύνει τη δράση του με πρόγραμμα, με πρωτοβουλίες, να παλεύει για όλα τα προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους και τις οικογένειες τους.

Πηγή δύναμης για το σωματείο είναι η πραγματοποίηση Γενικών Συνελεύσεων, η αξιοποίηση συσκέψεων, μορφών δηλαδή που βοηθούν στη συλλογική εξέταση των εξελίξεων, στη συλλογική λήψη αποφάσεων, που ωθούν νέες δυνάμεις στην ανάληψη ευθυνών. Πηγή δύναμης είναι οι επιτροπές αγώνα στους χώρους δουλιάς και οι μορφές που πρέπει να ακολουθούν για την ενημέρωση, την προετοιμασία των εργαζομένων.

Στην απεργία της 17ης Μάρτη έγινε ένα βήμα πάρα πέρα. Η οργάνωση του αγώνα συζητήθηκε σε περισσότερα ΔΣ, σε περισσότερες ΓΣ και συσκέψεις. Παρόλα αυτά δεν έχει γίνει ακόμη το κυρίαρχο στοιχείο της δουλιάς μας στα σωματεία, ο καθοριστικός τρόπος δουλιάς. Δεν έχει ακόμη συνειδητοποιηθεί βαθιά ότι αυτό είναι βασικό μέσο αναζωογόνησης, αναδιοργάνωσης των συνδικάτων για να ανταποκριθούν στις αυξημένες ανάγκες της ταξικής πάλης και να εκπληρώσουν το ρόλο τους μέσα στον ορυμαγδό του εκφυλισμού που προκαλεί και τροφοδοτεί η γραμμή του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Στην απεργία έγινε ένα βήμα στον προσανατολισμό και στις μορφές δράσης των ταξικών δυνάμεων που παλεύουν από τη θέση της μειοψηφίας. Εγιναν προσπάθειες προκειμένου να συζητηθεί το θέμα σε ΔΣ σωματείων, να συζητηθεί το πλαίσιο του ΠΑΜΕ σε ΔΣ σωματείων, να παρθούν αποφάσεις. Το ζήτημα δεν είναι εύκολο.

Δεν αρκεί να ζητήσουν οι ταξικές δυνάμεις συνεδρίαση του ΔΣ και να αναμένουν αν και πότε θα γίνει. Το πρόβλημα δεν είναι τυπικό.

Η αποτελεσματικότητα αυτών των προσπαθειών θα κρίνεται από την αξιοποίηση των δυνάμεων που συμμετέχουν στους αγωνιστικούς συνδυασμούς, από τη δραστηριότητα που θα αναπτύσσεται μέσα στους εργαζόμενους, την οργάνωση συσκέψεων, συγκεντρώσεων στους τόπους δουλιάς, την έκδοση ενημερωτικού υλικού, την τεκμηριωμένη αντιπαράθεση με τις άλλες συνδικαλιστικές δυνάμεις.

Χρειάζεται δηλαδή συγκροτημένη παρέμβαση με συνέχεια και κλιμάκωση. Παρέμβαση που θα βάζει στην ημερήσια διάταξη ότι οι ταξικές δυνάμεις, και από τη θέση της μειοψηφίας, δρουν αυτοτελώς με τους στόχους και τις μορφές πάλης που βοηθάνε στη συγκέντρωση, την κινητοποίηση και τη συνειδητοποίηση ευρύτερων δυνάμεων.

Κάθε μέρα, σε κάθε μάχη, η προσπάθειά μας αποσκοπεί στην οργάνωση της εργατικής τάξης. Αυτό σημαίνει ιδεολογική δουλιά και οργανωτικά μέτρα που θα βοηθούν στην ένταξη νέων δυνάμεων στα συνδικάτα, συμμετοχή στη δραστηριότητα που αναπτύσσουν. Σημαίνει ιδιαίτερη δουλιά με τους νέους εργαζόμενους, με τις γυναίκες, με τους μετανάστες, με τους εργαζόμενους που δουλεύουν με ελαστικές μορφές απασχόλησης. Η ανάγκη γι’ αυτού του είδους την εξειδικευμένη δουλιά δεν είναι αυτονόητη.

Η οργάνωση της εργατικής τάξης είναι σύνθετο ζήτημα. Συμβαδίζει με την κατανόηση της αξίας της συλλογικής δράσης, με τη συνειδητοποίηση της ανάγκης σύγκρουσης με την εργοδοσία και την αντιλαϊκή πολιτική. Το χαμηλό επίπεδο συνδικαλιστικής οργάνωσης απλώς φέρνει στην επιφάνεια το πρόβλημα, το καταγράφει. Οι σημερινές προσπάθειες για την αντιμετώπισή του δεν είναι ανάλογες των απαιτήσεων. Αντίθετα, υπάρχει ο κίνδυνος να διαμορφώσουν κλίμα εφησυχασμού. Οι δυσκολίες είναι μεγάλες και θα εντείνονται με την ισχυροποίηση της παρέμβασης των δυνάμεων του κεφαλαίου, τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και την αρνητική επίδραση που ασκεί η γραμμή ενσωμάτωσης του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Πολλαπλάσιες είναι οι ανάγκες οργάνωσης της εργατικής τάξης στους τόπους δουλιάς, η συγκρότηση απεργιακών επιτροπών, επιτροπών αγώνα. Για να μετατραπεί η προτροπή, ο προσανατολισμός σε πράξη, χρειάζεται ειδική προσπάθεια. Αξιολόγηση χώρων, προτεραιότητες, συγκεκριμένη διάταξη, προσήλωση στο στόχο. Πρώτα απ’ όλα χρειάζεται κατανόηση του χαρακτήρα αυτού του βήματος και του γεγονότος ότι μια τέτοια μορφή οργάνωσης χτυπάει στην καρδιά του αντιπάλου, γιατί διαμορφώνει προϋποθέσεις οργάνωσης κινήματος στο χώρο δουλιάς. Και αυτό σημαίνει σύγκρουση. Συνεπώς κάθε βήμα θα προχωράει μέσα από τη θωράκιση και την καλή προετοιμασία των δυνάμεων.

Σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν προϋποθέσεις. Είναι οι αγωνιστικοί συνδυασμοί που συσπειρώνουν εργαζόμενους. Εργαζόμενοι που εναντιώνονται στη σημερινή κατάσταση και θέλουν να παλέψουν οργανωμένα. Αυτή είναι η μαγιά. Από εδώ θα βγει ο πυρήνας που θα στηριχτεί στο κλαδικό συνδικάτο, στην ταξική Ομοσπονδία, στο ΠΑΜΕ. Θα ενημερώνει τους εργαζόμενους, θα παρεμβαίνει για τα προβλήματα, θα αντιτάσσεται στην εργοδοτική τρομοκρατία, θα παίρνει πρωτοβουλίες πρωτοστατώντας στην οργάνωση του αγώνα.

Η παρέμβαση του αγωνιστικού συνδυασμού και η συγκρότηση επιτροπής αγώνα στην Ιντρακόμ εμπόδισαν (σε μια φάση) τα σχέδια της εργοδοσίας και των εργοδοτικών συνδικαλιστών να περάσουν (με δημοψήφισμα) την ανατροπή δικαιωμάτων. Είναι μια σημαντική πείρα γιατί με ουσιαστική ενημέρωση, με διαπάλη, με παρεμβάσεις έγινε δυνατή η τοποθέτηση των εργαζομένων κατά των αντεργατικών μέτρων και η λήψη απόφασης για απεργία. Παρά το γεγονός ότι δεν υλοποιήθηκε η απόφαση για απεργία, λόγω των αρνητικών συσχετισμών, είναι εξέλιξη που δείχνει το δρόμο.

Η κατεύθυνση να τεθεί το θέμα της απεργίας σε όλα τα σωματεία, τα Εργατικά Κέντρα και τις Ομοσπονδίες, να προβληθεί και να συζητηθεί το διεκδικητικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ, δεν προωθείται για πρώτη φορά. Ο ταξικός πόλος παρεμβαίνει πολύμορφα σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις - διατηρώντας ταυτόχρονα τις μορφές της δικής του αυτοτελούς δουλιάς - και επιδιώκει να παρθούν αποφάσεις που διευκολύνουν τη συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία. Εδώ χρειάζεται προσοχή. Σε ορισμένα Εργατικά Κέντρα (ΕΚ) και Ομοσπονδίες οι δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ και του ΣΥΝ κινήθηκαν εκβιαστικά.

Για να ληφθεί απόφαση υπέρ της απεργίας, κάλεσαν τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ να δεσμευτούν υπέρ της διοργάνωσης κοινών συγκεντρώσεων. Η τακτική αυτή, κατά κανόνα, αντιμετωπίστηκε και πρέπει να αντιμετωπίζεται αποφασιστικά.

Ωστόσο, δεν πρέπει να υποτιμηθούν οι δυσκολίες που προκύπτουν από μια επιφανειακά ευέλικτη και ουσιαστικά εκβιαστική τακτική των εργοδοτικών κυβερνητικών δυνάμεων. Οι δυνάμεις αυτές, σε επίπεδο πλειοψηφιών συνδικαλιστικών διοικήσεων, επεδίωξαν να παραιτηθεί το ΠΑΜΕ από την ενότητα πλαισίου-αιτημάτων-μορφών πάλης. Να θυσιάσει την αυτόνομη προώθηση του γενικότερου πλαισίου και των αντίστοιχων μορφών προώθησής του στο βωμό μιας γενικής αναφοράς σε κάποια αιτήματα και μιας τυπικής απόφασης για συμμετοχή στην απεργία, χωρίς ανάλογη δουλιά για πραγματική κινητοποίηση και σύγκρουση με την εργοδοσία, την κυβερνητική και Ευρωενωσιακή πολιτική.

Οι ταξικές δυνάμεις πρέπει ν’ αποκαλύπτουν αυτή την τακτική των συμβιβασμένων πλειοψηφιών. Να πείθουν τις δυνάμεις που βρίσκονται σε μια διαδικασία αφύπνισης, απεγκλωβισμού, έστω και με ταλαντεύσεις, γιατί επιδιώκουν με συνέπεια την απόσπαση αποφάσεων υπέρ της απεργίας, ακόμη και ως διευκόλυνση για τη συμμετοχή των εργαζομένων σε αυτήν. Ταυτόχρονα, όμως, να ζυμώνουν το συνολικό πλαίσιο πάλης, όχι μόνο ως προπαγάνδα αλλά και με τις ανάλογες μορφές πάλης, μεταξύ των οποίων και το συλλαλητήριο που διαχωρίζει τη θέση του από την εργοδοτική - κυβερνητική γραμμή στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Οι ταξικές δυνάμεις στα σωματεία με σταθερότητα επιδιώκουν να παρθεί απόφαση για απεργία, απόφαση για συμμετοχή στον αγώνα με το πλαίσιο του ΠΑΜΕ, που θα ολοκληρώνεται με τη συμμετοχή του σωματείου στις συγκεντρώσεις που οργανώνει το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο.

Η αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό γίνεται πάνω στην κατεύθυνση και τους στόχους της πάλης, αλλά εκφράζεται και στις μορφές με ξεχωριστές συγκεντρώσεις, για να αποτρέπονται συγχύσεις και να περιορίζονται οι αυταπάτες για το ρόλο των δυνάμεων της υποταγής.

Πρέπει να κατανοηθεί καλύτερα ότι στο συνδικαλιστικό κίνημα συγκρούονται δύο πόλοι, δύο γραμμές και αυτό εκφράζεται στην κατεύθυνση, στην τακτική, στην καθημερινή δράση, στους αγώνες για τα προβλήματα της εργατικής τάξης.

Το ΠΑΜΕ, σαν ταξικός πόλος, παλεύει με τη δική του γραμμή, με το δικό του πλαίσιο, παρεμβαίνει πολύμορφα και συγκεντρώνει εργατικές δυνάμεις ενάντια στις δυνάμεις του κεφαλαίου, υπερασπιζόμενο τα συμφέροντα των εργαζομένων σε προοπτική ανατροπής της σημερινής κατάστασης.

Σε αυτή τη γραμμή - με βάση το πλαίσιό του (που συμπυκνώνει τις ανάγκες των εργατοϋπαλλήλων) συσπειρώνει συνδικάτα (Σωματεία, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα), επιτροπές αγώνα, αγωνιστικούς συνδυασμούς, συνδικαλιστές, εργαζόμενους.

Με αυτή τη δύναμη λειτουργεί, δρα σαν κίνημα με τους δικούς του στόχους και με αυτή την κατεύθυνση παρεμβαίνει στη ΓΣΕΕ, την ΑΔΕΔΥ και τις άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις, χωρίς αυταπάτες για διόρθωση της γραμμής που εκφράζουν ως θεσμοί ενσωματωμένοι στο σύστημα. Παρεμβαίνει όχι για να «γιατρέψει τα αγιάτρευτα», αλλά για να ενισχύσει την αντιπαράθεση, την αποκάλυψη του ρόλου τους στα μάτια των εργαζομένων, να απεγκλωβίσει δυνάμεις και έτσι να ενισχυθεί ο ταξικός πόλος, ώστε να αποκτήσει τη δύναμη και να γίνει στην πράξη ο πραγματικός εκπρόσωπος των εργαζομένων.

Η υιοθέτηση του πλαισίου του ΠΑΜΕ από τα συνδικάτα είναι σοβαρό δείγμα προόδου και αναγκαία συνθήκη για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης.

Αλλά το πλαίσιο του ΠΑΜΕ δεν περιορίζεται σε ορισμένα αιτήματα.

Δεν περιορίζεται στη διεκδίκηση, π.χ. κατώτερου μισθού 1.200 ευρώ, κατώτερης σύνταξης 960 ευρώ, ουσιαστική προστασία των ανέργων, πλήρη -σταθερή εργασία, 7ωρο-5νθήμερο-35ωρο, κατάργηση των αντεργατικών νόμων κ.ά.

Αυτά τα αιτήματα-στόχοι πάλης ανταποκρίνονται στις υπερώριμες ανάγκες των εργαζομένων, αλλά η ικανοποίησή τους παρεμποδίζεται από οικονομικά συμφέροντα, κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές δομές και επομένως χρειάζεται δράση ρήξης με αυτές. Γι’ αυτό το πλαίσιο του ΠΑΜΕ δεν είναι μια απλή συνάθροιση αιτημάτων, αλλά κατεύθυνση πάλης ενάντια στη στρατηγική του κεφαλαίου, τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που προωθούνται σε όλους τους τομείς. Καθορίζει τη γραμμή της πάλης ενάντια στο μονόδρομο της πλουτοκρατίας με ισχυρό μέτωπο κατά της Ευρωπαϊκής Ενωσης, την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, των κομμάτων του Ευρωμονόδρομου. Εχει μέτωπο ενάντια στη ΓΣΕΕ, την ΑΔΕΔΥ, στις Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα και τα σωματεία που στηρίζουν την κυρίαρχη πολιτική, που λειτουργούν ως όργανα της ταξικής συνεργασίας και εγκλωβίζουν εργατικές δυνάμεις στις επιλογές του κεφαλαίου, στη λογική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Σε αυτή την κατεύθυνση οργανώνεται η αντίσταση, η διεκδίκηση των αιτημάτων που απορρέουν και αποτελούν συστατικό μέρος της γενικότερης γραμμής πάλης του ΠΑΜΕ. Αυτά τα αιτήματα καθορίζονται με κριτήρια τις ανάγκες των εργαζομένων και των οικογενειών τους. Είναι ενταγμένα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή, απαντούν στο ζήτημα της πώλησης της εργατικής δύναμης με καλύτερους όρους, αλλά ταυτόχρονα βοηθούν να τεθεί στην ημερήσια διάταξη η δημιουργία των προϋποθέσεων για την απαλλαγή από το καθεστώς της εκμετάλλευσης, σαν όρος για την ικανοποίηση των αναγκών της εργατικής τάξης. Δυναμώνουν την απαιτητικότητα των εργαζομένων που έχει δεχθεί ισχυρά πλήγματα από τη διαβρωτική δουλιά της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, με την ευθύνη των κυβερνητικών συνδικαλιστικών ηγεσιών αλλά και τη συνευθύνη των δυνάμεων του ΣΥΝ. Γιατί με τη λογική του «εφικτού» και του «ρεαλιστικού», οι δυνάμεις αυτές καθορίζουν τα αιτήματα με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Χρησιμοποιούν την εξής τακτική: Από τη μια σπέρνουν την παθητικότητα, την αναμονή, τη μοιρολατρία. Μπλοκάρουν και αποδυναμώνουν τους αγώνες καλλιεργώντας ότι «δε γίνεται τίποτα». Και από την άλλη εμφανίζονται ως υπερασπιστές της «αντοχής της οικονομίας», προστατεύοντας τα κέρδη της πλουτοκρατίας σαν «ιερά και όσια».

Αυτό το σχεδιασμένο χτύπημα της απαιτητικότητας των εργαζομένων γίνεται παράλληλα με την πολύχρονη προσπάθεια ενσωμάτωσης, που έκαναν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και συνεχίζει η κυβέρνηση της ΝΔ. Αιχμή αυτής της «βρώμικης δουλιάς» είναι να περάσει και να γίνει αποδεκτή από τους εργαζόμενους η λογική της υποχώρησης, της παραίτησης από τις διεκδικήσεις τους, οι «θυσίες» στο όνομα ψεύτικων προσδοκιών για «καλύτερες μέρες», για την ένταξη στην ΟΝΕ, για να υπηρετούνται οι στόχοι του κεφαλαίου.

Συνεπώς, η διαφορά του ΠΑΜΕ με τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ δεν αφορά μόνο τη διάρκεια μιας κινητοποίησης ή το χώρο ανάπτυξής της. Δηλαδή η κριτική, η αντιπαράθεση δεν έγινε επειδή η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ προκήρυξαν 4ωρη στάση εργασίας και όχι 24ωρο απεργιακό αγώνα. Ούτε ήταν τεχνητός ο διαχωρισμός των δύο συγκεντρώσεων.

Η διαφοροποίηση αφορούσε το χαρακτήρα της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, των Εργατικών Κέντρων, στην κατεύθυνση που κινούνται και στο πλαίσιο που προβάλλουν. Γιατί λειτουργούν σαν μηχανισμοί, σαν εργαλεία στήριξης της στρατηγικής του κεφαλαίου και της κυρίαρχης πολιτικής. Δουλεύουν σχεδιασμένα για τη στήριξη και τη διαιώνιση του εκμεταλλευτικού συστήματος, για την ανάπτυξη που έχει κριτήριο το κέρδος του κεφαλαίου. Γι’ αυτό στηρίζουν και διευκολύνουν το πέρασμα βασικών αντιδραστικών αλλαγών.

Η διαφοροποίηση μεταξύ ΠΑΜΕ και ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ κυβερνητικών - εργοδοτικών Εργατικών Κέντρων αφορούσε τη στάση απέναντι:

-€ Στις εργασιακές σχέσεις (ελαστικές μορφές, μερική απασχόληση, διευθέτηση).

-€ Στα ασφαλιστικά δικαιώματα (στήριξη νόμου Ρέππα για ιδιωτικοποίηση της Κοινωνικής Ασφάλισης, μείωση συντάξεων, ένταξη των ειδικών ταμείων στο ΙΚΑ, που οδηγεί σε γενικότερη υποβάθμιση των δικαιωμάτων).

-€ Στην καθήλωση μισθών και συντάξεων με την υπογραφή δίχρονων Εθνικών Γενικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας με επώδυνους όρους.

Ωστόσο, η βασική κυβερνητική - εργοδοτική κατεύθυνση (ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, κοινωνική συναίνεση) που αφοπλίζει το εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα και αλλάζει το χαρακτήρα του ίδιου του συνδικάτου, συχνά εμφανίζει μια ορισμένη ευελιξία.

Ο κυβερνητικός - εργοδοτικός συνδικαλισμός παρουσιάζει ορισμένη επιφανειακή διαφοροποίηση σε σχέση με τις θέσεις της εργοδοσίας και την κυβερνητική πολιτική. Παίζει το ρόλο του «μικρότερου κακού», εμφανίζεται να παίρνει πρωτοβουλίες, να «αντιπολιτεύεται» τη μια ή την άλλη κυβέρνηση συγκυριακά, να παίρνει και αποφάσεις για αποσπασματικές κινητοποιήσεις. Η τακτική αυτή προσαρμόζεται και θα προσαρμόζεται ανάλογα με την όξυνση των προβλημάτων, τη δράση του ΠΑΜΕ, τις πολιτικές εξελίξεις. Οσο θα αναπτύσσεται η μαζικότητα, η μαχητικότητα και ο προσανατολισμός του ταξικού ρεύματος στο συνδικαλιστικό κίνημα, τόσο το ρεύμα ενσωμάτωσης και ταξικής συνεργασίας («κοινωνικής συναίνεσης» κατά την αστική και οπορτουνιστική ορολογία) θα χρησιμοποιεί νέες μεθόδους εγκλωβισμού δυνάμεων, παρεμπόδισης του αντιμονοπωλιακού προσανατολισμού του αγώνα. Η επισήμανση αυτή έχει σήμερα ιδιαίτερη σημασία γιατί η ΠΑΣΚΕ και από κοντά η Αυτόνομη Παρέμβαση (ΣΥΝ) χρησιμοποιούν και θα χρησιμοποιήσουν δημαγωγικά ψευτοαντιπολιτευτικά τεχνάσματα, θα προσπαθήσουν να δουλέψουν ακόμα περισσότερο με συνθήματα κατά της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης για να εγκλωβίσουν δυνάμεις σε διάφορα διαχειριστικά μείγματα οικονομικής πολιτικής που έχουν δοκιμαστεί χρόνια από τη σοσιαλδημοκρατία και ευθύνονται για την απομαζικοποίηση των σωματείων και την αδύναμη διαπραγματευτική τους θέση απέναντι στην εργοδοσία.

Η ΓΣΕΕ, δηλαδή, μιλάει και θα μιλάει για την ανεργία και τις απολύσεις, την ακρίβεια, τη φτώχεια, τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, αλλά επί της ουσίας θα στηρίζει τις πολιτικές που εναρμονίζονται με τις σύγχρονες ανάγκες των μονοπωλίων, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής, δηλαδή τις αιτίες που γεννούν τα προβλήματα.

Αυτά τα ζητήματα πρέπει να συζητηθούν ουσιαστικά μέσα στους εργαζόμενους, ώστε να κατανοείται η αντιπαράθεση πάνω στο ζήτημα της κοινής δράσης της εργατικής τάξης και να αντιμετωπίζονται αποφασιστικά οι συκοφαντίες σε βάρος του ΠΑΜΕ.

Η κοινή δράση στο συνδικαλιστικό κίνημα, η κοινή δράση των εργατοϋπαλλήλων, ανεξάρτητα αν εργάζονται στον ιδιωτικό, το δημόσιο τομέα, τις πρώην ΔΕΚΟ, ανεξάρτητα από φύλο, εθνικότητα ή θρήσκευμα θα προωθείται και θα ενισχύεται στο βαθμό που αποδυναμώνονται οι δυνάμεις του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού, στο βαθμό που θα υιοθετούνται μαζικά οι βασικοί άξονες του πλαισίου του ΠΑΜΕ. Γιατί αυτό ενώνει τους εργαζόμενους μέσα στην πάλη, ενάντια στο κεφάλαιο και την αντιλαϊκή πολιτική, ενάντια στα μονοπώλια και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, για τη διεκδίκηση των αιτημάτων, για νέες κατακτήσεις στην κατεύθυνση των ριζικών πολιτικών-κοινωνικών αλλαγών που απαιτούνται για τη λύση των προβλημάτων.

Μέσα στη δράση με επίμονη, ουσιαστική ιδεολογική δουλιά, με τη παρέμβαση των στελεχών, των μελών, των φίλων, της νεολαίας του ΚΚΕ, θα κατακτιέται βήμα το βήμα η ενότητα της εργατικής τάξης που γίνεται όπλο στα χέρια της όταν κτίζεται πάνω στο θεμέλιο των ταξικών συμφερόντων, ενάντια στους εκμεταλλευτές της και στους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς εκπροσώπους τους.

Μπροστά μας έχουμε σκληρές αναμετρήσεις. Η επίθεση του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων είναι ολομέτωπη. Η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί να περάσει ακόμα πιο βαθιές αντιδραστικές αλλαγές στην κοινωνική ασφάλιση, στις εργασιακές σχέσεις, στους μισθούς, στην Παιδεία, την Υγεία, σε όλους τους τομείς. Απαιτείται καλή ιδεολογική-πολιτική και οργανωτική προετοιμασία.

Με τη γραμμή της συσπείρωσης, της συγκέντρωσης δυνάμεων για το κτίσιμο του Λαϊκής Συμμαχίας, του Αντιμονοπωλιακού-Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου Πάλης, θα ανασυντάσσεται το εργατικό κίνημα, θα γίνεται αποτελεσματικός ο καθημερινός αγώνας και θα μπαίνουν τα θεμέλια για τη διεκδίκηση της εξουσίας της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος.