ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
Σήμερα 22 Μαΐου 2005 στις 6 το απόγευμα άφησε την τελευταία του πνοή ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΚΕ σ. Χαρίλαος Φλωράκης, από καρδιακή ανακοπή.
Για το θάνατο του σ. Χαρίλαου Φλωράκη θα εκδοθεί ειδική ανακοίνωση της ΚΕ.
Αθήνα, 22.5.2005Το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ
ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΑΛΕΚΑΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑ
Είναι από τους θανάτους που περιμένεις, ήταν αναμενόμενος, αλλά που δύσκολα μπορείς να συμφιλιωθείς, γιατί ο Χαρίλαος Φλωράκης ήταν πάρα πολύ δεμένος με το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της ιστορίας του Κόμματος. Οχι μόνο γιατί ήταν Γενικός Γραμματέας πάρα πολλά χρόνια, αλλά γιατί όλη του η ζωή, από απλό μέλος μέχρι στέλεχος, ήταν νύχι - κρέας με την ιστορία του ΚΚΕ.
Ηταν ο άνθρωπος που από το ’74 και μετά συνέβαλε να σταθεί το Κόμμα ύστερα από 27 χρόνια παρανομίας και μέσα στο πρόσωπό του να φανεί όλη η φυσιογνωμία του ΚΚΕ. Η σύγχρονη φυσιογνωμία του Κόμματος, μέσα στις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν μετά την πτώση της χούντας.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΡΙΛΑΟ ΦΛΩΡΑΚΗ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΚΑΙ Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
Η σορός του σ. Χαρίλαου Φλωράκη θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα, στην έδρα της ΚΕ του Κόμματος στον Περισσό, στο σπίτι του, την Τρίτη 24 Μάη από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ και την Τετάρτη 25 Μάη από τις 9 το πρωί μέχρι τις 2 το μεσημέρι.
Η είσοδος θα γίνεται από τη Λεωφόρο Ηρακλείου.
Η τελετή αποχαιρετισμού (πολιτική κηδεία) θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 25 Μάη στο αίθριο του κτιρίου της Κεντρικής Επιτροπής στις 18:00. Η είσοδος θα γίνεται από την οδό Κηφισού.
Η ταφή του σ. Χαρίλαου Φλωράκη θα γίνει την Πέμπτη 26 Μάη στο Παλιοζογλώπι του Δήμου Ιτάμου των θεσσαλικών Αγράφων στις 16:00.
Αθήνα, 22.5.2005Η ΚΕ του ΚΚΕ
ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΦΛΩΡΑΚΗ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
Με βαθιά συγκίνηση και θλίψη η ΚΕ του ΚΚΕ ανακοινώνει το θάνατο του επίτιμου Προέδρου του ΚΚΕ, συντρόφου Χαρίλαου Φλωράκη. Του κομμουνιστή, που η δράση του έχει βάλει τη δική της σφραγίδα στην ηρωική πάλη του Κόμματός μας, στον ανηφορικό δρόμο που βαδίζει επί 87 χρόνια.
Ο σ. Χαρίλαος «έφυγε» πλήρης ημερών. Αφησε την τελευταία του πνοή χτες, Κυριακή 22 Μάη, στις 6 το απόγευμα, από ανακοπή καρδιάς.
Ολόκληρη η ζωή του σ. Χαρίλαου Φλωράκη ταυτίζεται με την πορεία του ΚΚΕ, το οποίο υπηρέτησε επί 76 ολόκληρα χρόνια. Από 15χρονος ΟΚΝίτης μέχρι και Α΄ Γραμματέας και Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του. Ταυτίζεται με τις μεγαλύτερες στιγμές του λαϊκού μας κινήματος: Με τον αγώνα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, με την ηρωική πάλη του λαού κατά των Εγγλέζων και της ντόπιας αστικής κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου το Δεκέμβρη του 1944, με την ένδοξη δράση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) κατά της εγχώριας αστικής τάξης και των Αγγλοαμερικανών συμμάχων της. Ταυτίζεται με την ιστορία των διώξεων, των φυλακίσεων και των εκτελεστικών αποσπασμάτων που οδηγήθηκαν χιλιάδες παιδιά του ΚΚΕ, του ΕΑΜ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Ανθρωπος βαθιά λαϊκός, ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης έμεινε προσηλωμένος στο δίκιο του λαού και πάλεψε γι' αυτό με κάθε μέσο και σε όλες τις συνθήκες.
Η κομματική - πολιτική δράση του σ. Χαρίλαου Φλωράκη δε γνώρισε διαλείμματα. Γνώρισε μόνο φουρτούνες και μεγάλες δυσκολίες. Τις αντιμετώπισε όλες με παλικαριά και με αισιοδοξία, με την πηγαία θυμοσοφία του και με την αποφασιστικότητα του κομμουνιστή, που έχει πλήρη συναίσθηση της αποστολής του και της σκληρότητας που χαρακτηρίζει την ταξική πάλη. Τις αντιμετώπισε δίνοντας όλες τις δυνάμεις του και βγαίνοντας ηθικά νικητής. Οπως τόσοι και τόσες από τους χιλιάδες κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες, που δε λογάριασαν και διέθεσαν τη ζωή τους απλόχερα, για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες.
Στη διάρκεια της Μεταξικής δικτατορίας και πριν απ' αυτή, στα χρόνια του Βενιζελικού «Ιδιώνυμου». Στην Κατοχή και στον ένοπλο λαϊκό αγώνα του 1946 - 1949, όπου αναδείχτηκαν τόσο οι πολιτικές, όσο και οι στρατιωτικές ικανότητες του σ. Χαρίλαου Φλωράκη. Εκεί, στα βουνά της Πίνδου, που οι αετοί συναντήθηκαν με τους ένοπλους αετούς, τον Νίκο Μπελογιάννη, τον Διαμαντή, τον Καπετάν Γιώτη, όλους τους ήρωες - μαχητές και τις μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Εκεί, που η αδιαλλαξία απέναντι στον ταξικό εχθρό πήγαινε χέρι - χέρι με την ευαισθησία απέναντι στο σύντροφο, στο συναγωνιστή, στον απλό άνθρωπο.
«Δε φοβηθήκατε το θάνατο;» τον ρωτούσαν. «Ασφαλώς και τον φοβηθήκαμε», απαντούσε. «Ποιος δε λογαριάζει τη ζωή του; Μόνο ο τρελός ή ο άδειος από συναισθήματα μπορεί να μην φοβηθεί το θάνατο. Αλλά εκείνο, που διακρίνει τον κομμουνιστή, είναι ότι βρίσκει τη δύναμη, όταν χρειαστεί, να θυσιάζει ό,τι πιο πολύτιμο έχει, ξεπερνώντας και το φόβο του θανάτου».
Ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης, όχι μόνο δε μετάνιωσε για το δρόμο που επέλεξε, αλλά συνήθιζε να επαναλαμβάνει, ότι τον ίδιο δρόμο θα ακολουθούσε ξανά, αν αυτό μπορούσε να γίνει. Γιατί γνώριζε, ότι δεν είχε κάνει λάθος. Γιατί γνώριζε, ότι η ζωή ομορφαίνει περισσότερο και ότι η ανθρώπινη υπόσταση καταξιώνεται μόνο στον αγώνα για την αλλαγή της κοινωνίας.
Στη μεγάλη δίκη του 1960 ξαναζωντάνεψαν η ατρόμητη στάση κομμουνιστών - κατηγορουμένων προηγούμενων χρόνων, η σθεναρή υπεράσπιση του ΚΚΕ, της πατριωτικής - διεθνιστικής προσφοράς του και των αρχών του, που μετέτρεπαν τους κατηγορουμένους σε κατηγόρους.
Αντικρούοντας την κατηγορία της διενέργειας κατασκοπίας υπέρ ξένης δύναμης, μαζί με τους συγκατηγορουμένους του συντρόφους Ρούλα Κουκούλου, Κώστα Λουλέ, Αύρα Παρτσαλίδου και άλλους, ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης είπε στην απολογία του ανάμεσα σε άλλα:
«Βεβαίως τα Κομμουνιστικά Κόμματα έχουν σχέσεις μεταξύ τους. Μας συνδέουν κοινή ιδεολογία, κοινά ιδανικά, η φιλία και η συναδέλφωση των λαών μας, έχουμε κοινό αντίπαλο, τον ιμπεριαλισμό. Και μόνο αυτό επιβάλλει τη διεθνή αλληλεγγύη μας. Αλλά υπάρχουν και προβλήματα που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με γνώμονα τα κακώς νοούμενα συμφέροντα μιας χώρας. Παράδειγμα το Κυπριακό, στο οποίο οι Αγγλοι και οι Τούρκοι κομμουνιστές αντιτάχθηκαν στις απόψεις των κυβερνήσεων των χωρών τους. Η επίσημη Αγγλία και η Τουρκία τους είπαν προδότες, αλλά στην πραγματικότητα η στάση τους ήταν και σωστή και εθνική. Να γιατί ο διεθνισμός μας δεν έρχεται σε αντίθεση με την αγάπη μας προς την πατρίδα και τα συμφέροντά της. Το 1957 μαζεύτηκαν στη Μόσχα αντιπρόσωποι 64 Κομμουνιστικών Κομμάτων και διακήρυξαν ότι βασικό καθήκον των κομμουνιστών είναι η υπεράσπιση της ειρήνης. Ποιος αμφισβητεί ότι αυτό είναι και εθνικό μας καθήκον;».
«Πολεμάμε και τραγουδάμε, έλεγε στην Κατοχή η ΕΠΟΝ. Αυτό κάνετε κι εσείς τώρα», είπε σε συγκέντρωση στο Βελιγράδι, στη διάρκεια των βομβαρδισμών από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, μιλώντας σε συγκέντρωση Γιουγκοσλάβων, που αντιπροσωπεία του ΚΚΕ τους είχε επισκεφθεί, για να εκφράσει την αλληλεγγύη της στον αγώνα τους.
Η διεθνιστική δράση του σ. Χαρίλαου Φλωράκη αναγνωρίστηκε και τιμήθηκε από πολλά Κομμουνιστικά Κόμματα. Ξεχωρίζουν οι τιμητικές διακρίσεις του βραβείου της «Φιλίας των Λαών», από τον Πρόεδρο του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ενωσης, το βραβείο «Καρλ Μαρξ», από το κράτος της Λαοκρατικής Γερμανίας και το βραβείο «Γκεόργκι Ντιμιτρόφ» από το σοσιαλιστικό κράτος της Βουλγαρίας.
Από το 1954 μέχρι το 1966 έμεινε ο σ. Χαρίλαος στη φυλακή, αφού η θανατική καταδίκη του είχε μετατραπεί σε ισόβια. Μαζί του και άλλοι 85 κομμουνιστές. Μπορούσαν να αποφύγουν όλες αυτές τις κακουχίες και τις στερήσεις, αρκεί να δήλωναν ότι αποκηρύσσουν το ΚΚΕ, την ιδεολογία τους. Αλλά προτίμησαν να σηκώσουν το σταυρό.
Η «ελεύθερη» ζωή κράτησε λιγότερο από ένα χρόνο. Στις 21 Απρίλη 1967 ο σ. Χαρίλαος εξορίστηκε στη Γυάρο και στη συνέχεια στη Λέρο για 4 ακόμη χρόνια. Και ακολούθησαν η παράνομη δράση και η παράνομη διαφυγή στο εξωτερικό, μετά από σχετική εντολή του Κόμματος.
Τον τίτλο του «ιστορικού ηγέτη», που πολλοί συνηθίζουν να χρησιμοποιούν αφειδώλευτα, ακόμη και για ασήμαντα περάσματα από την πολιτική, ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης τον έκανε συνώνυμό του. Γιατί απέδειξε, ότι «ιστορικό στέλεχος» δεν είναι όποιος αφιέρωσε πολλά χρόνια στην πολιτική δράση. Γίνεται το πρόσωπο εκείνο που, όταν τερματίζεται η ζωή του, παραμένει «ορθοστατών και ορθοβαδίζων», αλλά και έχοντας δώσει στην επαναστατική συλλογικότητα.
Από τις πιο χαρακτηριστικές περιόδους, που αναδείχνεται η συμβολή του σ. Χαρίλαου Φλωράκη, είναι η νομιμοποίηση του ΚΚΕ το 1974, ύστερα από 27 χρόνια παρανομίας και πολλά χρόνια απουσίας των Κομματικών Οργανώσεων από την Ελλάδα. Τότε ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης ηγήθηκε του ΚΚΕ, του Κόμματος που ήρθε στη νομιμότητα έχοντας στερηθεί τη φυσιολογική διαδοχικότητα δύο γενεών στην ανάπτυξή του. Τη μια, από τα δολοφονικά χτυπήματα του πολέμου και των κατοπινών διωγμών, την άλλη, λόγω της διάλυσης των Κομματικών Οργανώσεων.
«Πρέπει να αναπληρώσουμε αυτό το κενό γρήγορα», έλεγε συνεχώς το 1974, προσβλέποντας στην ανάπτυξη της ΚΝΕ, και έχοντας εμπιστοσύνη στη νεολαία. Και δεν παρέλειπε, συνεχώς, να καυτηριάζει την απόφαση του 1958 να διαλυθούν οι Κομματικές Οργανώσεις και οι κομμουνιστές να ενταχθούν στην ΕΔΑ.
Σε αυτές τις συνθήκες ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης συνέβαλε στη γρήγορη προσαρμογή του Κόμματος στις νέες συνθήκες και απαιτήσεις, στην ενότητα του παλιού με το καινούριο. Στην αξιοποίηση των έμπειρων στελεχών, αλλά και στην αποφασιστική προσπάθεια να διαμορφωθεί μια νέα γενιά στελεχών στο ΚΚΕ.
Επιβεβαίωσε, ότι η συμβολή ενός κορυφαίου στελέχους δεν κρίνεται μόνο από τη δική του προσφορά, αλλά κυρίως κρίνεται από την προσπάθειά του να ανεβαίνει η συλλογικότητα και η διαδοχή των γενεών.
Οταν άρχισε η αντεπανάσταση στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, στη διάρκειά της και μετά, τότε που ακόμη και επιφανείς ηγέτες πολλών Κομμουνιστικών Κομμάτων υποχώρησαν και αναδιπλώθηκαν, ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης αποτέλεσε μια από τις εξαιρέσεις του κανόνα. Εμεινε όρθιος, υπεράσπισε το ΚΚΕ, κόντρα σε εκείνους που μεθόδευαν τη διάλυσή του με τη βοήθεια και την παρασκηνιακή συμμετοχή αστικών δυνάμεων. Ηταν αποφασιστική η συμβολή του στη λεγόμενη «πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ», το 1990, καθώς και στο 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ (Φλεβάρης 1991), τότε που επιχειρήθηκε η «μεγάλη έφοδος» για τη διάχυση του ΚΚΕ στον τότε Συνασπισμό. Τότε που το Κόμμα μας κτυπήθηκε από μέσα, στο όνομα της «ανανέωσης», που σήμαινε την προσαρμογή του ΚΚΕ στο σύστημα. Ο σ. Χαρίλαος δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι ήταν δυνατό να γίνει και το παραμικρό θετικό σε τούτο τον τόπο, δίχως την ύπαρξη του ΚΚΕ.
Ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης υπερασπίστηκε την προσφορά του σοσιαλιστικού συστήματος, ιδιαίτερα της Σοβιετικής Ενωσης, στα κοινωνικά δικαιώματα των λαών, στην ειρήνη, στην πάλη για έναν κόσμο απαλλαγμένο από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Γνώρισε από κοντά τη φροντίδα τους ως πολιτικός πρόσφυγας, αλλά και τη διεθνιστική συνεισφορά τους στα επαναστατικά και στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των λαών.
Είχε βαθύτατη πεποίθηση ότι ο σοσιαλισμός θα έρθει ό,τι και να γίνει, ότι είναι το μέλλον της ανθρωπότητας, γιατί, όπως έλεγε, «ο καπιταλισμός οξύνει και δεν μπορεί να λύσει τα λαϊκά προβλήματα».
Ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης είναι γέννημα του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ και οι ηρωικοί αγώνες του τον ανέδειξαν σε ηγέτη, τον οποίο εκτιμούν όχι μόνον οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, αλλά και πολλοί εργαζόμενοι που δεν ταυτίζονται με την ιδεολογία του Κόμματός μας. Υπήρξε λαϊκός ηγέτης, γιατί ήταν κομμουνιστής. Μόνο αυτή η ιδιότητα μπορούσε να του δώσει όσα του έδωσε, μόνο αυτή μπορούσε να τον καταστήσει λαϊκό ηγέτη.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι στο αποχαιρετιστήριο που συνέταξε το Σεπτέμβρη του 1994 και παρέδωσε στην ηγεσία του Κόμματος, δεν αναφέρεται γενικά στο ΚΚΕ, δεν αφήνει το «βιος του» γενικά στο ΚΚΕ, αλλά έγραψε: «Ο,τι βιος είχα το έχω δώσει στο Κόμμα - στο Κόμμα, στο ΚΚΕ με τα γνωστά σύμβολά του, τη Μαρξιστική - Λενινιστική ιδεολογία του, το πρόγραμμά του και τις αρχές του».
Οι κομμουνίστριες και οι κομμουνιστές, τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, οι οπαδοί και οι φίλοι του Κόμματος αποχαιρετούν τον σ. Χαρίλαο στο τελευταίο ταξίδι του.
Η ΚΕ του ΚΚΕ αποχαιρετά τον Καπετάν Γιώτη του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, που, σε άλλες συνθήκες, συμβόλισε τη συνέχεια των αγωνιστικών παραδόσεων της μαχόμενης κλεφτουριάς και των λαϊκών αγώνων που ακολούθησαν. Θα αναπαυθεί εκεί στα αγραφιώτικα βουνά, από όπου η λαϊκή μνήμη κρατά ζωντανό το τραγούδι και το τουφέκι της λαϊκής πάλης.
Αθήνα, 23.5.2005Η ΚΕ του ΚΚΕ
ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΦΛΩΡΑΚΗ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΣ ΤΗΣ ΚΝΕ
Το Κεντρικό Συμβούλιο της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια του συντρόφου Χαρίλαου Φλωράκη, ιστορικού ηγέτη, για δεκαετίες Γενικού Γραμματέα και επίτιμου Προέδρου του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
Οι ΚΝίτισσες και οι ΚΝίτες στέκονται με δέος απέναντι στις πολύτιμες παρακαταθήκες μιας ολόκληρης γενιάς κομμουνιστών, της οποίας ο σύντροφος Χαρίλαος αποτέλεσε σύμβολο και βασικό πρωταγωνιστή, αυτής της γενιάς που ατσαλώθηκε και αναδείχτηκε στα «πέτρινα χρόνια» των ηρωικών αγώνων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, της πολιτικής προσφυγιάς και παρανομίας στις φυλακές και στις εξορίες.
Τα στελέχη και τα μέλη της ΚΝΕ εμπνέονται από την αποφασιστικότητα, τη συνέπεια, τη θυσία, την αυταπάρνηση που διαθέτει μόνο ένας κομμουνιστής ηγέτης, ταγμένος στην υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης, στην υπόθεση του σοσιαλισμού.
Οφείλουμε πολλά στη συμβολή του συντρόφου Χαρίλαου, που από τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ έδειξε ιδιαίτερη φροντίδα για την ανάπτυξη και συγκρότηση της ΚΝΕ, για τη διαπαιδαγώγηση και διαμόρφωση της νέας γενιάς κομμουνιστών.
Ο σύντροφος Χαρίλαος στάθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης ενάντια στις προσπάθειες διάλυσης του ΚΚΕ σε κρίσιμες στιγμές για το κομμουνιστικό κίνημα. Γεγονός που για την ΚΝΕ αποτέλεσε τον πιο σημαντικό όρο για την ανασυγκρότησή της και για τη συνέχειά της, χωρίς τον οποίο δε θα μπορούσε σε νέες και δύσκολες συνθήκες να παίξει πρωτοπόρο ρόλο στο νεολαιίστικο κίνημα, να αποχτήσει κύρος στη νέα γενιά.
Η ζωή και δράση του συντρόφου Χαρίλαου - μέσα στις πιο οξυμένες στιγμές της ταξικής πάλης στην Ελλάδα - δεν μπορεί παρά να αποτελεί για τη νέα γενιά παράδειγμα διαπαιδαγώγησης κομμουνιστή, λαϊκού αγωνιστή, με αταλάντευτη αφοσίωση στο Κόμμα, ανυποχώρητης υπεράσπισης των αρχών της μαρξιστικής-λενινιστικής ιδεολογίας μας, εμπιστοσύνης στη δύναμη του λαού μας, ακράδαντης πεποίθησης ότι το μέλλον θα είναι ο σοσιαλισμός.
Δε θα ξεχάσουμε ποτέ τις πολύτιμες παραινέσεις του στο 8ο Συνέδριο της Οργάνωσής μας:
«Η πιο σπουδαία ικανότητα για τον κομμουνιστή είναι αυτή να μπορεί να δουλεύει με συνέπεια και με ενθουσιασμό, θα 'λεγα, στην καθημερινή μονότονη κατάσταση και να ξεπερνά μέρα με τη μέρα το ένα εμπόδιο ύστερα από το άλλο. Η ικανότητα να διατηρεί τον ενθουσιασμό του μπροστά στα εμπόδια που η πρακτική ζωή βάζει μπροστά του κάθε μέρα, κάθε ώρα. Να έχει πάντα στο μυαλό του και να μη χάνει από τα μάτια τους τελικούς μεγάλους σκοπούς που παλεύει να πραγματοποιήσει».
Οι νέοι κομμουνιστές αποχαιρετούμε το σύντροφο Χαρίλαο στο τελευταίο του ταξίδι φιλοδοξώντας να ανταποκριθούμε στις παρακαταθήκες που μας άφησε, να συνεχίσουμε στο δικό του δρόμο, έχοντας πάντα στο νου μας την πεποίθησή του ότι αυτός ο κόσμος θα αλλάξει, ότι ο σοσιαλισμός θα έρθει ό,τι και να γίνει.
Αθήνα, 23.5.2005Το ΚΣ της ΚΝΕ
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΣΤΟΝ ΕΠΙΤΙΜΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΧΑΡΙΛΑΟ ΦΛΩΡΑΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ, ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
Δε χτυπάμε καμπάνες, όχιδε χτυπάμε καμπάνεςαυτός που πέρασε δεν είναι ένα τραγούδι που τελείωσεαυτός που αγωνίστηκε σαν ένα τεράστιο φωςκι έπεσε σαν ένας ήλιος με κασκέτοαυτός που πέρασε δεν είναι ένα τραγούδι που τελείωσε.
(από το Πένθιμο Εμβατήριο του Ναζίμ Χικμέτ)
Ακριβέ μας, αγαπημένε σύντροφε Χαρίλαε,
Γιατί να μην έχεις περισσότερες ζωές, για να προσφέρεις στο ΚΚΕ;
Είναι δικά σου λόγια, μοναδικά. Εσύ το είπες το 1998 όταν η ΚΕ σου προσέφερε μια αναμνηστική τιμητική πλακέτα. Τότε στο πρόσωπό σου τιμήσαμε ζωντανούς και νεκρούς αγωνιστές. Σε τιμήσαμε σαν ένα μέρος της ζωντανής και γραπτής ιστορίας του τόπου μας.
Ετσι είναι, σύντροφε, όπως το είπες.
Μια είναι η ζωή του καθένα, της καθεμιάς. Εχει μεγάλη σημασία, πώς τη ζεις, για ποιο σκοπό, τι την κάνεις αυτή τη ζωή, είτε σε φτάσει πάνω από τα 90 είτε λίγο πριν, είτε πολύ πιο πριν.
Εσύ, σύντροφε, την είπες την άποψή σου, την κατέδειξες με τη ζωή σου. Σε κατευοδώνουμε σήμερα σαν το παλικάρι που έπεσε με ψηλά το κεφάλι, που δε λύγισες γόνα στους δύσκολους καιρούς.
Τα βιογραφικά σου στοιχεία, τα γεγονότα του τόπου που σημάδεψαν τη ζωή σου, αλλά και τα διεθνή γεγονότα με τα οποία συνδέθηκες είναι γνωστά. Ολοι τα ξέρουν.
Ομως, στην ιστορία του κάθε αγωνιστή, του κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστριας υπάρχουν ξεχωριστές στιγμές, ανάλογα με τη συγκυρία, ανάλογα με τη φάση και τα καθήκοντα του κινήματος. Πάντα οι πολλοί καθορίζουν τις εξελίξεις, αλλά αυτό σε τίποτε δε μειώνει τον ειδικό και καθοριστικό ρόλο της προσωπικότητας, όταν μάλιστα συμβαίνει να έχει υπεύθυνη θέση, άρα ξεχωριστή υποχρέωση.
Αναφερόμαστε στις κρίσιμες στιγμές της τελευταίας δύσκολης 15ετίας. Για τη στιγμή της μεγάλης καθοριστικής επιλογής.
Ολοζώντανη είναι μπροστά μας η αποφασιστική συμβολή του Χαρίλαου Φλωράκη, το 1990, στην Ευρεία Ολομέλεια της ΚΕ, στο 13ο Συνέδριο το 1991. Στην υπεράσπιση της προσφοράς του σοσιαλιστικού συστήματος. Η θαρραλέα στάση του να λοιδορήσει τα βουνά του ψέματος που έπεφταν στο σοσιαλισμό και την ιδεολογία του. Η στέρεα πεποίθησή του ότι ο κόσμος θα αλλάξει, ο σοσιαλισμός θα νικήσει, τότε σε εξαιρετικά δύσκολες και σκοτεινές στιγμές.
Δεν είναι πάντα εύκολο, να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα. Δεν είναι πάντα εύκολο να στέκεσαι όρθιος όταν άλλοι πέφτουν. Και ακόμα περισσότερο, να ανοίγεις νέους δρόμους.
Σύντροφε Χαρίλαε,
Τον τίτλο του λαϊκού ηγέτη, του ιστορικού ηγέτη, τον κατέκτησες σε όλα τα πεδία του αγώνα, σαν συνδικαλιστής, πολεμιστής της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού, σαν φυλακισμένος και εξόριστος, σαν επαναστάτης σε δύσκολες στιγμές.
Μια ακόμα ξεχωριστή ματιά, επιθυμούμε αυτή τη στιγμή, να ρίξουμε στη μακρόχρονη ενθουσιώδη ζωή σου.
Ο σ. Χαρίλαος πολύ νέος, με εμβρυώδη πολιτική συνείδηση, μπήκε στον αγώνα, μαθητής ακόμα. Και από τότε δόθηκε και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά. Ψυχή τε και σώματι. Ο Χαρίλαος δέχτηκε να γίνει, αυτό που στη δική μας κομματική φιλολογία, αποκαλείται «επαγγελματίας» επαναστάτης. Ορος που δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική καριέρα και το επάγγελμα, με την αποκατάσταση και το προσωπικό βόλεμα, με την καρέκλα.
Οσοι υποστηρίζουν ότι η ολοκληρωτική απορρόφηση από την κομματική δουλιά, τη θεωρητική και πρακτική δράση, την οργανωτική καθημερινή δραστηριότητα, σε κάνουν απόκοσμο, ψυχρό, αποσπασμένο από το λαό και τα γεγονότα, διαψεύδονται. Τους διαψεύδει πανηγυρικά το αντιπροσωπευτικό και όχι μοναδικό παράδειγμα της προσωπικότητας του Χαρίλαου Φλωράκη. Η απόλυτη απορρόφησή του στην κομματική δουλιά, δηλαδή στη μεγάλη λαϊκή υπόθεση, η αφοσίωσή του στα επαναστατικά ιδανικά, η πολύχρονη φυλάκισή του, δεν του στένεψαν την προσωπικότητα και τους ορίζοντες. Του καλλιέργησαν ακόμα περισσότερο τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, την εντιμότητα και λαϊκότητά του, την αυθεντικότητά του. Την ικανότητά του να συνδέεται με το λαό, να καταλαβαίνει τον απλό άνθρωπο. Να είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας.
Το πρακτικό σχολείο του αγώνα ήταν το λίπασμα, ήταν το πεδίο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε και ολοκληρώθηκε η προσωπικότητα του Χαρίλαου Φλωράκη.
Οταν ο Χαρίλαος Φλωράκης έλεγε ΚΚΕ, όταν μιλούσε για το Κόμμα, το ξεκαθάριζε. Το ΚΚΕ, με τα γνωστά σύμβολά του, τη μαρξιστική - λενινιστική ιδεολογία, το Πρόγραμμα και τις αρχές του. Το έγραψε στο αποχαιρετιστήριο που άφησε στο Κόμμα, και για μας αυτή η φράση είναι ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΜΗΝΙΑ.
Αναζητούσε πάντα τον τρόπο να γίνει το Κόμμα αποτελεσματικό, ικανό να παρακολουθεί τις εξελίξεις, να μην επαναλαμβάνεται, όταν οι περιστάσεις έφερναν νέα στοιχεία στην επιφάνεια. Απεχθανόταν τη στατικότητα.
Οταν έλεγε ΚΚΕ, εννοούσε την ευθύνη και το χρέος των κομμουνιστών, απέναντι στο λαό. Στη μάχη για την κοινωνική λαϊκή ευημερία. Την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Την ευθύνη των κομμουνιστών να είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα, όταν ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος χτυπά στη γειτονιά μας, αλλά και στην πιο απόμερη μεριά της γης. Μισούσε το σοβινισμό, το ρατσισμό, τον εθνικισμό.
Οταν έλεγε ΚΚΕ, εννοούσε την ευθύνη για την ανάπτυξη του διεθνισμού της εργατικής τάξης, των λαών γενικότερα. Το μόνιμο χρέος για τη λαϊκή συσπείρωση και ενότητα. Το χρέος απέναντι στην υπόθεση του σοσιαλισμού, της κομμουνιστικής κοινωνίας.
Οσο συνειδητοποιούσε ότι ο χρόνος βαραίνει στους ώμους του, τότε θύμωνε, στενοχωριόταν. Δεν ήθελε κανένα φυσικό εμπόδιο στην προσφορά του. Δεν είχε μάθει να υποχωρεί στα εμπόδια. Ηταν ρεαλιστής, γνώριζε ότι και η ζωή του θα είχε κάποιο τέλος. Δεν τον φόβισε ο θάνατος, αλλά, και πολύ σωστά, απεχθανόταν κάθε τι που μετέτρεπε την ιστορία του Κόμματος και κατά συνέπεια και τη δική του την προσωπική, σε μουσείο του παρελθόντος. Δε φοβήθηκε, δε δίσταζε να αναλύει κριτικά την ιστορία του Κινήματος και του Κόμματος. Δεν ένιωθε αναστολές, προκειμένου να μιλήσει ανοιχτά για αδυναμίες, ελλείψεις, λάθη που έγιναν. Εδειξε αντοχή απέναντι στην άδικη κριτική και πολεμική σε βάρος του Κόμματος, σε βάρος του προσώπου του.
Ενα πράγμα δεν άντεχε, τις αντιλήψεις και πρακτικές που υπογράμμιζαν τη ματαιότητα της αντίστασης. Στις οποιεσδήποτε συνθήκες. Μπορούσε ακόμα να ξεχάσει άδικες επιθέσεις και πολεμικές κατά του Κόμματος, μα δεν άντεχε καθόλου τα κελεύσματα της υποταγής στον ισχυρό και τον εκάστοτε νικητή.
Ηθελε πάντα αναμμένη τη λαμπάδα του αγώνα. Ηξερε καλά ότι τα μεγάλα ΝΑΙ και τα μεγάλα ΟΧΙ πληρώνονται ακόμα και με τη ζωή του αγωνιστή, αλλιώς δεν υπάρχει ιστορική δικαίωση και ελπίδα να κοκκινίσει η πλάση, όπως λέει και ο ποιητής.
Χαρακτηριστική ήταν η αγωνία του για τη διεθνιστική κομμουνιστική δράση, για το ρόλο του εργατικού κινήματος, το συντονισμένο αγώνα των λαών, κατά του πολέμου, του ιμπεριαλισμού, κατά της καταπίεσης, της φτώχειας και της πείνας, κατά της κρατικής καταστολής και βίας.
Πώς να ξεχάσουμε πόσο σπίθιζαν τα μάτια του, όταν συζητούσαμε για τις διεθνείς συναντήσεις Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων. Τις αγωνίες όλων μας για να δυναμώσει στις σημερινές συνθήκες ο προλεταριακός διεθνισμός, ο συντονισμός της δράσης των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, οι ευρύτερες διεθνείς αντιιμπεριαλιστικές συμμαχίες.
Πόσο έλαμψαν τα μάτια του, όταν του προτείναμε να τεθεί επικεφαλής της αντιπροσωπείας της ΚΕ, που θα επισκεπτόταν το Βελιγράδι και τις άλλες πόλεις της Γιουγκοσλαβίας στο φόρτε του πολέμου. Εν μέσω ανελέητων βομβαρδισμών.
Σύντροφε, δε θα ξεχάσουμε τις αντιδράσεις σου, τις φωνές σου, όταν σου λέγαμε ότι θέλουμε να προσέξεις, θέλουμε να γυρίσεις σώος πίσω, γιατί ο αγώνας δε σταματά με τίποτε. Πήγαινε αποφασισμένος για όλα. Και όπως μάθαμε μετά το γυρισμό του ήταν απείθαρχος, δε φρόντισε τον εαυτό του ούτε στιγμή. Ηταν αγανακτισμένος για τον άδικο πόλεμο, έτοιμος να δώσει και τη ζωή του ακόμα για τους λαούς της περιοχής. Βγήκε στην επιφάνεια ολόκληρος και ακέραιος ο διεθνισμός του επαναστάτη, το μίσος για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, η δίψα για την ειρήνη και το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν οι ίδιοι για την τύχη τους.
Σύντροφε Χαρίλαε,
Είσαι τυχερός.
Κατέκτησες με το σπαθί σου τον τίτλο του λαϊκού ηγέτη, του ιστορικού ηγέτη, και τον κράτησες μέχρι την τελευταία σου πνοή. Τον δικαίωσες. Κανείς δεν μπορεί να σου τον αμφισβητήσει.
Είσαι τυχερός.
Πέρασες μια ζωή δύσκολη, ανέβηκες βουνά, κατέβηκες βουνά, περπάτησες φαράγγια, κοιλάδες, πεδιάδες. Χρόνια στη φυλακή και στην εξορία. Παρά τη θέλησή σου, πέρασες στην προσφυγιά, μακριά από την Ελλάδα, μπήκες όμως, παράνομα, γιατί ήξερες να σέβεσαι τον υπέρτατο νόμο, το δίκαιο του λαού και την εντολή του Κόμματος. Πέρασες πολλές φορές ξυστά από το θάνατο. Και όμως η ψυχολογία σου ήταν σαν να έζησες μια ζωή σε ένα ίσιωμα, χωρίς δυσκολίες, ανηφόρες και κατηφόρες. Σαν να έζησες μια ζωή εύκολη και βολική. Κέρδισες τελικά την ηρεμία του αγωνιστή που νιώθει ότι έκανε το χρέος του.
Είσαι τυχερός.
Γιατί εμείς ξέρουμε ότι μέχρι την τελευταία σου πνοή έμεινες ορθός, στητός, περήφανος κομμουνιστής, αμετανόητος για τη ζωή που επέλεξες, για το όραμα του σοσιαλισμού, της κομμουνιστικής κοινωνίας. Εμείς έχουμε δρόμο ακόμα μπροστά μας για να το αποδείξουμε.
Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα οι τελευταίοι μήνες, ήταν δύσκολοι για τον Χαρίλαο Φλωράκη, εξ αιτίας των προβλημάτων υγείας, των φυσιολογικών προβλημάτων ηλικίας. Ενιωθε σαν το λιοντάρι στο κλουβί.
Αισθανόμαστε την ανάγκη και την υποχρέωση, αυτή τη στιγμή, να πούμε ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους εκείνους και εκείνες που με τρυφερότητα, φροντίδα και αυταπάρνηση τον φρόντισαν, τον στήριξαν, απάλυναν τον πόνο του. Μέρα νύχτα δίπλα του σε βάρδιες, έκαναν ό,τι μπορούσαν, για να μην αισθάνεται μόνος, να μην αισθάνεται ανήμπορος.
Ευχαριστούμε όλους εκείνους που τον επισκέπτονταν τα βραδάκια, έπιναν μαζί του λίγο κρασί, του πρόσφεραν ευχάριστες στιγμές, με την παρέα τους, με τη συμπαράστασή τους.
Ακριβέ μας σύντροφε,
Εσύ έφυγες, όμως δε μας επιτρέπεται να πούμε ότι μαζί σου έκλεισε ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία και τη δράση του Κόμματος. Δε θα πούμε γυρνάμε σελίδα.
Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, πράγμα που μας το δίδαξες εσύ και η γενιά σου, δε βάζουν ποτέ ούτε άνω ούτε κάτω τελεία στις υποχρεώσεις, στη δράση. Αν γυρίσουμε σελίδα είναι σαν να πιστεύουμε ότι ήταν μάταιη η προσφορά σου.
Αυτά που έκανες, αυτά που είπες, αυτά που σκεπτόσουν, οι αναζητήσεις και οι σκέψεις σου μένουν και θα μένουν για πολλά χρόνια ακόμα στην επικαιρότητα. Θα γράψουμε νέες σελίδες εμείς χωρίς τη φυσική σου παρουσία, όπως θα γράψουν νέες σελίδες οι κομμουνιστές και όλοι οι αγωνιστές και χωρίς εμάς τους σημερινούς.
Να είσαι βέβαιος ότι και αύριο, και μεθαύριο, όταν θα επεξεργαζόμαστε τις αποφάσεις μας, όταν θα συζητάμε τις συγκεκριμένες επιλογές τη συγκεκριμένη στιγμή, θα σε σκεφτόμαστε, θα σκεφτόμαστε αυτά που είπες, θα ανατρέχουμε στην πείρα σου, και τη δική σου, γιατί είσαι μέρος της συλλογικής πείρας και δράσης του Κόμματος.
Σύντροφε, εσύ φεύγεις οριστικά και αμετάκλητα ως φυσική παρουσία ανάμεσά μας. Και εμείς προχωράμε μπροστά κι ας μας θεωρούν ορισμένοι αιθεροβάμονες. Περήφανοι για το ΚΚΕ, ασυμβίβαστοι στους σκοπούς του, αδιάλλακτοι στις αρχές του.
«Με χίλια ονόματα μια χάρη,ακρίτας είτ' αρματολός,αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι,πάντα είναι ο ίδιος ο λαός»
Η ΚΕ σε αποχαιρετά, όλο το Κόμμα. Δε σε αποχαιρετούμε χτυπώντας τις καμπάνες όπως γίνεται συνήθως.
Γιατί εσύ που πέρασες δεν είσαι ένα τραγούδι που τελείωσε.
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΧΑΡΙΛΑΟ ΦΛΩΡΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΜΗ ΓΚΙΩΝΗ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΚΣ ΤΗΣ ΚΝΕ
Τούτη την ύστατη ώρα, τα μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας αποχαιρετάμε με τιμή, υπερηφάνεια και ευθύνη το σύντροφο Χαρίλαο Φλωράκη.
Στα μονοπάτια της σύγχρονης ιστορίας του λαού και του τόπου μας, συναντάς τον σύντροφο Χαρίλαο και τη μεγάλη ταξιαρχία αυτής της γενιάς, να ανοίγουν δρόμους και να διδάσκουν, με την αταλάντευτη πίστη τους στα ιδανικά του σοσιαλισμού. Δεν έλειψαν από κανένα γύρισμα της Ιστορίας. Ηταν παρόντες στα προπολεμικά χρόνια της δεκαετίας του ‘30, έγραψαν την εποποιία της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, άντεξαν στα χρόνια της προσφυγιάς, πρωταγωνίστησαν στους αγώνες της μεταπολίτευσης.
Ο σύντροφος Χαρίλαος είναι αλήθεια ότι ήταν κάτι το ξεχωριστό. Δεν ήταν, όμως, τίποτα λιγότερο και τίποτα πέρα από το Κόμμα του. Η τιμή του υπήρξε η τιμή του Κόμματος, το σπίτι του το Κόμμα. Ο 15άρης, μέλος της ΟΚΝΕ που έμελλε να γίνει ΓΓ του ΚΚΕ και ο επίτιμος Πρόεδρός του, ήταν γέννημα-θρέμμα του τιμημένου ΚΚΕ, ήταν κομμουνιστής. Αυτή του την ιδιότητα δεν τη διαπραγματεύτηκε ποτέ. Χάρη σ' αυτή του την ιδιότητα έγινε ιστορικός λαϊκός ηγέτης. Μπήκε βαθιά και ρίζωσε στις καρδιές του ελληνικού λαού.
Εμείς, η νέα γενιά των κομμουνιστών, τον γνωρίσαμε καλύτερα, από κοντά, την περίοδο '90-'91. Στα δύσκολα χρόνια των ανατροπών και της αντεπανάστασης, όταν οι σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές ιδέες, οι αξίες της εργατικής τάξης χλευάζονταν και λοιδορούνταν, όταν πολλοί θεώρησαν ότι έφτασε το τέλος της Ιστορίας, ο σύντροφος Χαρίλαος έλεγε στα μέλη της ΚΝΕ: «...Μελετήστε σε βάθος την ιστορία του Κόμματος και του εργατικού κινήματος. Να φυλάτε ως κόρη οφθαλμού τη θεωρία. Να τη μελετήσετε σε βάθος. Να την καλλιεργείτε και να την αναπτύσσετε, αλλά να μην την αποσπάτε από την πραγματικότητα. Στην πορεία της ζωής σας θα ζήσετε στιγμές ανάτασης, ανόδου του κινήματος. Αλλά η κίνηση προς τα μπρος δεν είναι πάντα γρήγορη όσο θέλουμε ή πάντα ανοδική. Και τα άγονα χρόνια, αυτά της μονότονης καθημερινής δουλιάς, δεν είναι ευκαταφρόνητα. Η πιο σπουδαία ικανότητα για τον κομμουνιστή είναι να μπορεί να δρα με συνέπεια και ενθουσιασμό καθημερινά. Ξεπερνώντας το ένα εμπόδιο μετά το άλλο. Να 'χει πάντα στο μυαλό του και να μη χάνει από τα μάτια του τους τελικούς μεγάλους σκοπούς που παλεύει να πραγματοποιήσει. Μια τέτοια στάση γενναιότητας πρέπει ο κάθε νέος κομμουνιστής να φιλοδοξεί να κατακτήσει. Γι' αυτό υπογραμμίζω», έλεγε, «την απαίτηση για τον νέο ηρωισμό της εποχής σας που είναι η συνέπεια σε αξίες-ιδανικά, η σταθερότητα σε αρχές που καταξιώθηκαν μέσα στην ηρωική πορεία του Κόμματός μας και του εργατικού κινήματος».
Σύντροφοι,
Να γίνει ο λόγος του καθήκον μας. Δεν αρκεί να σαστίζουμε στο μεγαλείο αυτής της προσφοράς. Εχουμε παρακαταθήκη τη στάση ζωής του και τη βαθιά αισιοδοξία που αντλούσε από το δίκαιο του αγώνα. Οφείλουμε να συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα, λαμβάνοντας υπόψη μας τις σύγχρονες σύνθετες συνθήκες, για να μείνει η σπορά τώρα που φεύγουν οι ζευγάδες, να μείνει η σπορά και να φουντώσει. Να μεγαλώσει. Να καρπίσει, να ρίξει με τη σειρά της νέους σπόρους στη γη, έτσι που να σηκωθεί η σημαία του αγώνα μέχρι τον ήλιο.
Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε σύντροφε Χαρίλαε.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ ευχαριστεί τους χιλιάδες απλούς ανθρώπους, εργάτες και εργάτριες, αγρότες και νεολαίους, άλλους εργαζόμενους για τη συγκινητική συμμετοχή τους στο λαϊκό προσκύνημα και στην κηδεία, ή την έκφραση της θλίψης τους, με το δικό του τρόπο που επέλεξε ο καθένας και η καθεμιά, για το θάνατο του επίτιμου προέδρου του ΚΚΕ σ. Χαρίλαου Φλωράκη.
Ευχαριστεί επίσης τους εκπροσώπους των κομμάτων και των μαζικών οργανώσεων, τους κοινωνικοπολιτικούς παράγοντες, τους εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ακόμη, όλους και όλες που φρόντισαν μέχρι το τέλος τον σ. Φλωράκη και στάθηκαν δίπλα στον ίδιο και στην οικογένειά του.
Αθήνα, 27.5.2005Η ΚΕ του ΚΚΕ