Νέα χρονιά για τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, τις οικογένειές τους. Νέα χρονιά για τις ελπίδες και τους αγώνες τους για να έρθει πιο κοντά η προοπτική κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών που θα ανοίξουν το δρόμο οι συμμετέχοντες στην κοινωνική εργασία να απολαμβάνουν τα αποτελέσματά της, καταργώντας την εκμεταλλευτική κεφαλαιοκρατική διαμεσολάβηση.
Το 2006 θα δώσει τη σπίθα για να υπάρξει μια ευρύτερη και πιο μαχητική αντίδραση εργατικών και λαϊκών δυνάμεων απέναντι στην επιθετικότητα του κεφαλαίου, της πολιτικής εξουσίας του σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Μισθωτοί, εργαζόμενοι και εργαζόμενες, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι και νέες - σπουδαστές ή εργαζόμενοι - εκ των πραγμάτων θα προκληθούν να διαμαρτυρηθούν για το μισθό, τη σύνταξη, το ωράριο, το δικαίωμα στην παιδεία και στην εργασία, στην κοινωνική ασφάλιση, στην κρατική αντισεισμική προστασία και άλλα. Πάνω απ’ όλα θα τους δοθεί η δυνατότητα να δείξουν ότι αποτελούν κοινωνική δύναμη με δικά της συμφέροντα, με δική της πολιτική δύναμη που ορθώνεται απειλητική στην εξουσία του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, των κομμάτων και των κυβερνήσεών τους, των ιμπεριαλιστικών ενώσεών τους.
Ευρύτερες εργατικές και λαϊκές δυνάμεις θα έχουν την άμεση ευκαιρία να ορθώσουν τη μάχιμη συσπείρωσή τους με την υποστήριξη των αγωνιστικών ψηφοδελτίων του ΚΚΕ και των συνεργαζομένων δυνάμεων στις Τοπικές και Νομαρχιακές εκλογές του ερχόμενου Οκτωβρίου.
Κάθε απόφαση και επιλογή δράσης - η συμμετοχή στη συνέλευση του σωματείου, στην απεργιακή επιτροπή, στην εκδήλωση - πορεία κατά του Αντικομμουνιστικού Μνημονίου, η καθημερινή ενημέρωση από το Ριζοσπάστη, η πολιτική μόρφωση με το μαρξιστικό ιδεολογικό, ιστορικό βιβλίο και άλλα - είναι μια μάχη, ατομική και συλλογική συγχρόνως.
Από αυτές τις καθημερινές μάχες, πρώτ’ απ’ όλα των μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, των φίλων και των συνεργαζομένων με το ΚΚΕ, θα κριθεί η δυνατότητα να αναδειχθεί πιο ισχυρό το μέτωπο των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων μέσα από τη μάχη των εκλογών.
Η μάχη των Δημοτικών και Νομαρχιακών εκλογών μπορεί και πρέπει να δείξει ότι η εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα έχουν τη δύναμη να ξεφύγουν από τα δίκτυα χειραγώγησής τους, από τις πολιτικές δυνάμεις του κεφαλαίου.
Το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών μπορεί να γίνει δύναμη παρεμπόδισης της αντιλαϊκής πολιτικής, το έναυσμα πολιτικής αποσταθεροποίησης. Ναι! Οι εργαζόμενοι χρειάζονται την αποσταθεροποίηση της αστικής πολιτικής εξουσίας. Και μια άκρη στο κουβάρι για το ξεδίπλωμα του νήματος είναι και η μαζικότερη εγκατάλειψη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αλλά και κάθε πολιτικού σχήματος συμβιβαστικού - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με τη μία ή άλλη μορφή - προς αστικές πολιτικές δυνάμεις εξουσίας.
Στην Ελλάδα, αλλά και στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης έχει πλέον συσσωρευτεί μακρόχρονη εμπειρία για το ρόλο των «αριστερών ανανεωτικών» αναχωμάτων στη ριζοσπαστικοποίηση και μαχητικοποίηση των λαϊκών δυνάμεων. Μπορούν, όλο και περισσότερο πραγματικά προβληματιζόμενοι νέοι και νέες, μισθωτοί, μισθωτοί επιστήμονες, αυτοαπασχολούμενοι της πόλης και της υπαίθρου, να απορρίψουν τα διλήμματα της αστικής χειραγώγησης, την ουτοπική «σιγουριά» της αναζήτησης μιας - δήθεν άμεσης εναλλακτικής πολιτικής («αντινεοφιλελεύθερης» κατά το ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ), χωρίς σύγκρουση με τις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, της ΕΕ, των μηχανισμών εξουσίας στην Ελλάδα.
Μας είναι κατανοητός ο φόβος από τον κίνδυνο απόλυσης, οι ιδεολογικές αμφισβητήσεις εξαιτίας της αντεπαναστατικής καπιταλιστικής παλινόρθωσης, η πίεση που ασκεί η υπόσχεση κάποιου δημοτικού ή νομαρχιακού συμβούλου ή άλλου πολιτικού παράγοντα για μια θέση εργασίας.
Ομως, αυτό που ίσως φαίνεται πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο σε ατομικό επίπεδο είναι ψευδαίσθηση. Ο πραγματικός κίνδυνος έχει περισσότερο συλλογικό χαρακτήρα και οι αιτίες του είναι κοινωνικο-πολιτικές: Η μελλοντική διεύρυνση της ανεργίας, η διεύρυνση της εμπορευματοποίησης της παιδείας, της υγείας, της ασφάλισης, της πρόνοιας. Η έλλειψη κρατικής πολιτικής αντισεισμικής θωράκισης ή διασφάλισης της δημόσιας υγείας (από την ποιότητα της ύδρευσης έως της διατροφής) δεν είναι ζήτημα έλλειψης τεχνογνωσίας ή πόρων ή έλλειψη πολιτικής. Είναι ζήτημα ταξικής επιλογής της πολιτικής. Είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής που χρηματοδοτεί την ατομική ιδιοκτησία και καπιταλιστική κερδοφορία σε βάρος των κοινωνικών αναγκών.
Η σήψη αυτής της πολιτικής δε φαίνεται πάντοτε με την απλή παρατήρηση της καθημερινότητας. Οι κίνδυνοι αυτής της καθημερινότητας δεν αναγνωρίζονται εύκολα ως συνέπειες πολιτικής, για την οποία ευθύνονται και οι επιλογές του καθένα και της καθεμίας που δεν ανήκει στην τάξη των καπιταλιστών.
Η τάξη του κεφαλαίου, χρόνια πολλά στην εξουσία, ξέρει πώς να υποδουλώνει όχι μόνο οικονομικά, αλλά και ιδεολογικά. Ξέρει αλλά και βλέπει πιο μακριά, γι’ αυτό και φοβάται.
Γιατί όλη αυτή η κινητοποίηση ενάντια στα «εγκλήματα» των κομμουνιστικών καθεστώτων; Γιατί όλη αυτή η βιβλιογραφική, κινηματογραφική, τηλεοπτική παραγωγή ενάντια στο Στάλιν και τα «εγκλήματά» του, εάν πρόκειται για μια παρωχημένη ιδεολογία και πολιτική εμπειρία;
Γιατί τόση «δημοκρατική» ευαισθησία από θεσμούς (Συμβούλιο της Ευρώπης) που συνιστούν μηχανισμούς διεθνούς συνεργασίας του κεφαλαίου και διεθνούς μεθόδευσης της κεφαλαιοκρατικής βίας απέναντι στους εκμεταλλευόμενους μισθωτούς, τους καταπιεζόμενους αυτοαπασχολούμενους;
Γιατί, ως άλλη όψη της «δημοκρατικής ευαισθησίας», αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις καταδικάζουν μεν το «Αντικομμουνιστικό Μνημόνιο», ως έναυσμα περιστολής αστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, αλλά εξίσου καταδικάζουν και τη «Σταλινική βία»;
Γιατί η ιστορία της ΕΣΣΔ επί ηγεσίας Στάλιν υπήρξε η περίοδος της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της μεταπολεμικής οικονομικής ανόρθωσής της, ως συνέχεια της νίκης της Σοσιαλιστικής Επανάστασης επί ηγεσίας Λένιν, της νίκης της απέναντι στην οργανωμένη ένοπλη εσωτερική και εξωτερική επίθεση.
Φίλοι, αλλά και μέλη, ακόμη και στελέχη του Κόμματος, της ΚΝΕ έχουν νοιώσει το σαράκι της ιδεολογικής αμφιβολίας για την αντοχή του σοσιαλιστικού - κομμουνιστικού κοινωνικο-οικονομικού σχηματισμού. Είναι φυσικό. Το αντιδραστικό πισωγύρισμα ήταν βαθύ, εκτεταμένο, μη προβλέψιμο. Ο νέος συσχετισμός δυνάμεων από τη μεριά του εργατικού κινήματος ισορρόπησε με τόνους απογοήτευσης και ιδεολογικής σύγχυσης, που αντικατέστησαν τα σταθμά της ιδεολογικής πίστης και μαχητικότητας. Ομως η ζωή δεν παραμένει στάσιμη, εξελίσσεται. Φέρνει νέα εμπειρία, νέα γνώση, αναπτύσσει νέες δυνατότητες, παράγει νέες συνθήκες για την προοπτική.
Η πρωτοπορία του Κόμματος κρίνεται στην πράξη από την ικανότητά του όχι μόνο να συλλαμβάνει έγκαιρα όλη αυτή την κίνηση, αλλά και να μπαίνει μπροστά σε αυτήν, να την επιταχύνει. Είναι έργο συλλογικής δράσης, όλων των μελών και δραστήριων φίλων του Κόμματος. Είναι έργο που παράγεται σε όλες τις μορφές της κοινωνικής ζωής, που εξειδικεύεται κατά κοινωνική κατηγορία, ανάλογα με τις κοινωνικές ανάγκες, το μέτωπο πάλης, τη χρονική συγκυρία.
Πεδίον δόξης λαμπρόν για την εξειδίκευση της πολιτικής δράσης του ΚΚΕ, για τη συγκυρία των Τοπικών και Νομαρχιακών εκλογών αποτελεί η εξειδίκευση της δουλιάς του στις γυναίκες, πρώτ’ απ’ όλα στις μισθωτές εργαζόμενες, στις νέες, αλλά και στις φτωχές αγρότισσες και τις αυτοαπασχολούμενες των πόλεων. Μπορούμε και πρέπει να δοκιμαστούμε, να αναμετρηθούμε με τα καθήκοντα του 17ου Συνεδρίου μας σε σχέση με το περιεχόμενο της καθοδηγητικής δουλιάς, την εξειδίκευση της πολιτικής μας, της ενότητας της ιδεολογικής, πολιτικής και οικονομικής μορφής της ταξικής πάλης. Κάτι παραπάνω: Με τον εμπλουτισμό όλης της δράσης μας από τη γνώση του προβλήματος της διπλής καταπίεσης της γυναίκας, ως ιστορικού κοινωνικού φαινομένου, ως σύνθεσης της ταξικής εκμετάλλευσης με τη φυλετική καταπίεση, τις πρόσθετες διακρίσεις είτε και τις ιδιαίτερες ακόμη ανικανοποίητες ανάγκες εξ αιτίας του φύλου.
Ισως είναι το πιο αντιπροσωπευτικό ζήτημα με το οποίο σχετίζεται: Η ανάγκη βαθύτερης γνώσης των αλλαγών που επήλθαν στην τελευταία 30ετία. Η συνειδητοποίηση των νέων μορφών εκδήλωσης της ανισοτιμίας της γυναίκας, ανάλογα με την ταξική της τοποθέτηση, των νέων κοινωνικών και πολιτιστικών αναγκών της. Η θεωρητική και πολιτική αναζωογόνηση της ταξικής φύσης του γυναικείου ζητήματος και επομένως της δυνατότητας κοινωνικής χειραφέτησης της γυναίκας σε συνθήκες κοινωνικής απελευθέρωσης του ανθρώπου από την ταξική εκμετάλλευση. Η ιστορική προσέγγιση και η θεωρητική εξήγηση του μακρόχρονου της επιβίωσης αντιδραστικών ατομικών και κοινωνικών συμπεριφορών, ειδικά απέναντι στη γυναίκα, που επιβιώνουν και στις γραμμές του Κόμματος που παλεύει για την κοινωνική ισοτιμία της γυναίκας, ακόμη και στην ίδια τη σοσιαλιστική κοινωνία. Επιβιώσεις που εξαλείφονται με σταθερά εξειδικευμένη ιδεολογική, διαπαιδαγωγητική δουλιά, εξειδικευμένη οργανωτική, πολιτική παρέμβαση και στο εργατικό, συνδικαλιστικό, στο οργανωμένο γυναικείο και άλλα κοινωνικά κινήματα.
Το 1ο τεύχος της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης για το 2006 αφιερώνεται σε αυτό το ζήτημα.
Περιλαμβάνει: Διάλεξη του ΠΓ για το γυναικείο ζήτημα και συμπληρωματική αρθρογραφία: Για την εξειδίκευση της δουλιάς μας στις γυναίκες (η πείρα της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας), για τη νέα γυναίκα, για τον ταξικό χαρακτήρα των προβλημάτων υγείας των γυναικών, για τη γυναίκα μετανάστρια. Περιλαμβάνει αρχειακό υλικό από τις τοποθετήσεις φυλακισμένων στελεχών του ΚΚΕ και της αγρότισσας γυναίκας αγωνίστριας, κατά την ανάκρισή τους από δικαστική επιτροπή την περίοδο της δικτατορίας των Συνταγματαρχών.
Φιλοδοξούμε το υλικό να μελετηθεί και να αξιοποιηθεί από τα καθοδηγητικά όργανα και τα στελέχη, τις κομματικές ομάδες των μαζικών οργανώσεων. Η διάλεξη να συζητηθεί στις ΚΟΒ. Φιλοδοξούμε η ΚΟΜΕΠ να συμβάλλει στον εμπλουτισμό του σχεδιασμού και περιεχομένου δράσης οργάνων και οργανώσεων. Να δώσει το κίνητρο νέων εγγραφών συνδρομητών και συνδρομητριών. Να αξιοποιηθεί από την ΚΝΕ.
Σε αυτή την έκδοση της ΚΟΜΕΠ περιλαμβάνεται η Απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης για τη Νεολαία: «Η δράση του Κόμματος για τα προβλήματα της Νεολαίας. Η στήριξη της ΚΝΕ» και τα Κομματικά Ντοκουμέντα της περιόδου από 24.12.2005 έως και 10.02.2006.