Αναφερόμενοι στις υπηρεσίες υγείας, που χρειάζεται κάθε άνθρωπος στη διαδρομή της ζωής του, οφείλουμε να τις διακρίνουμε σε:

-€ Υπηρεσίες πρόληψης και οικογενειακού προγραμματισμού.

€- Υπηρεσίες αντιμετώπισης προβλημάτων υγείας, για τα οποία η διάγνωση και η αντιμετώπιση είναι ευχερής στο επίπεδο του οικογενειακού γιατρού ή γίνεται δυνατή με την υποστήριξη γιατρών και εργαστηρίων που βρίσκονται στα κέντρα υγείας.

-€ Υπηρεσίες αντιμετώπισης προβλημάτων υγείας για τα οποία χρειάζονται πιο εξειδικευμένα διαγνωστικά μέσα, νοσοκομειακή περίθαλψη -χειρουργική ή συντηρητική - και φυσικά η αγωγή υπό παρακολούθηση ειδικών γιατρών.

-€ Υπηρεσίες αντιμετώπισης εκτάκτων - επειγόντων περιστατικών, που ανάλογα με τη βαρύτητά τους μπορούν να αντιμετωπιστούν σε κέντρα υγείας, νοσοκομεία ή ειδικές νοσοκομειακές μονάδες και υπηρεσίες επί τόπου παροχής πρώτων βοηθειών μέσω κινητών μονάδων και σύστημα διακομιδών.

-€ Υπηρεσίες αντιμετώπισης των αναγκών εγκύων στην πορεία και ολοκλήρωση της κύησης.

-€ Υπηρεσίες αντιμετώπισης προβλημάτων χρονίως πασχόντων και ατόμων με ειδικές ανάγκες.

Από την περιγραφή των υπηρεσιών υγείας που χρειάζεται ο άνθρωπος, φαίνεται καθαρά πως μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών των υπηρεσιών υπάρχει μια λειτουργική σχέση, που πρέπει να παίρνει διάφορες μορφές, ανάλογα με τη φύση του κάθε περιστατικού. Επομένως υπάρχει ανάγκη ύπαρξης συγκεκριμένης λειτουργικής διασύνδεσης μεταξύ των διαφόρων υπηρεσιών υγείας, που φυσικά κατοχυρώνεται στα πλαίσια ενός ενιαίου αποκλειστικά δημόσιου και δωρεάν συστήματος υγείας.

Η υγεία ως κατάσταση πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας καθορίζεται από τις υφιστάμενες σχέσεις παραγωγής. Συνδέεται άμεσα και είναι αποτέλεσμα των κοινωνικο-οικονομικών σχέσεων, μέσω των οποίων πραγματώνεται η σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον (εργασία).

Οι υπηρεσίες υγείας πρέπει να δομούνται, λαμβάνοντας υπόψη τους νοσογόνους και επιδημιολογικούς παράγοντες και τη γεωγραφική ιδιαιτερότητα της χώρας με στόχο την κάλυψη των λαϊκών αναγκών.

Βεβαίως η υλοποίηση αυτού του στόχου προϋποθέτει τη γενικότερη οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας με σχέσεις κοινωνικής ιδιοκτησίας στα αναπτυγμένα μέσα παραγωγής και κεντρικό σχεδιασμό. Προϋποθέτει την αποκλειστικά κρατική κοινωνική οργάνωση και λειτουργία όλων των φορέων υγείας, επομένως ανατροπή στις σχέσεις ατομικής ιδιοκτησίας, της σημερινής εξουσίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση διαμορφώνεται η πρόταση του ΚΚΕ για τη Νοσοσκομειακή περίθαλψη.

Συνεπώς η πρότασή μας δε δέχεται, αντίθετα απορρίπτει το νοσοκομειοκεντρικό μοντέλο που γνωρίσαμε μέχρι σήμερα, ως αποτέλεσμα μονόπλευρης ή μονομερούς αντιμετώπισης της υγείας από τη σκοπιά της περίθαλψης. Η ύπαρξη όλων των απαραίτητων προϋποθέσεων για την εξασφάλιση της υγείας του ανθρώπου και όχι της αντιμετώπισης της νόσου, μπορεί να γίνει μόνο μέσα από το Λαϊκό σύστημα υγείας, στα πλαίσια της λαϊκής οικονομίας και εξουσίας.

Λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη της λειτουργικής διασύνδεσης των υπηρεσιών υγείας, το ενιαίο σύστημα υγείας πρέπει να οργανώνεται σε τρία επίπεδα.

€- Σε Πρωτοβάθμιο - Δευτεροβάθμιο και Τριτοβάθμιο, που είναι αλληλοεξαρτώμενα, αλληλοεπιδρούν και η αποτελεσματικότητά τους εξαρτάται από το βαθμό και την αποτελεσματικότητα της συνεργασίας τους.

Το Πρωτοβάθμιο επίπεδο συγκρότησης του συστήματος υγείας αφορά τις υπηρεσίες πρόληψης, την έγκαιρη διάγνωση, τις υπηρεσίες αντιμετώπισης προβλημάτων υγείας που δε χρειάζονται νοσοκομειακή περίθαλψη, τις υπηρεσίες αντιμετώπισης ελαφρών εκτάκτων περιστατικών, τον οικογενειακό προγραμματισμό, την παρακολούθηση των εγκύων, των χρονίως πασχόντων και των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Περιλαμβάνει, επίσης, τις κινητές μονάδες πρώτων βοηθειών και το σύστημα διακομιδών. Παρέχει την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας (ΠΦΥ) και αποτελείται από τα Κέντρα Υγείας (αστικού και αγροτικού τύπου), τα περιφερειακά ιατρεία και το δίκτυο των οικογενειακών γιατρών και παιδιάτρων.

-€ Το Δευτεροβάθμιο επίπεδο συγκρότησης του Συστήματος υγείας αφορά την αντιμετώπιση όλων των άλλων περιστατικών, που αποστέλλονται από τις υπηρεσίες πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, για να δοθεί εντονότερη αγωγή στα νοσοκομεία, κάτω από ειδική παρακολούθηση. Αποτελείται από νοσοκομεία, γενικά ή ειδικά (ψυχιατρικά, μαιευτικά κλπ.) που θα καλύπτουν τις ανάγκες νομών, επαρχιών ή γεωγραφικά προσδιορισμένων περιοχών της πρωτεύουσας και άλλων μεγάλων πόλεων.

Αναγνωρίζουμε την ανάγκη ύπαρξης ξεχωριστών στρατιωτικών νοσοκομείων, που θα υπάγονται στο υπουργείο Αμυνας, για την υγειονομική κάλυψη των μελών των ενόπλων δυνάμεων, των στρατευμένων και για την ερευνητική δραστηριότητα σε εξειδικευμένα θέματα που σχετίζονται με την άμυνα της χώρας (π.χ. θέματα χημικού, βιολογικού, πυρηνικού πολέμου).

-€ Το Τριτοβάθμιο επίπεδο συγκρότησης του συστήματος υγείας αφορά την αντιμετώπιση των περιστατικών που απαιτούν πολύ εξειδικευμένες - νοσοκομειακού χαρακτήρα - υπηρεσίες υγείας ή περιστατικών που εκτός από εξειδικευμένη νοσοκομειακή αγωγή προσφέρονται για επιστημονική έρευνα. Αποτελείται από μεγάλα Νοσοκομεία, πανεπιστημιακά ή μη, γενικά ή ειδικά (παιδιατρικά, ογκολογικά κλπ.) περιφερειακού χαρακτήρα, λειτουργικά συνδεδεμένα με τις πανεπιστημιακές σχολές των επιστημών υγείας, με τέτοια χωροταξική κατανομή ώστε να αποτρέπουν τη συρροή ασθενών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ή κάποιο ακόμη αστικό κέντρο.

Το Εθνικό Κέντρο Αμεσης Βοήθειας (ΕΚΑΒ) είναι αυτοτελής υπηρεσία με πανελλαδική ανάπτυξη που συνδέεται οργανικά και με τα τρία επίπεδα του συστήματος υγείας. Καλύπτει υπηρεσίες επί τόπου παροχής πρώτων βοηθειών μέσω κινητών μονάδων και περιλαμβάνει το σύστημα διακομιδών.

Στον καπιταλισμό, όπου κυριαρχεί η εκμετάλλευση των εργαζομένων και το κέρδος των κεφαλαιοκρατών:

-€ Η υγεία δεν αποτελεί κοινωνικό αγαθό που δικαιούνται να απολαμβάνουν ισότιμα όλοι οι άνθρωποι με μοναδικό κριτήριο τις ανάγκες τους, αλλά εμπόρευμα προς πώληση, πηγή κέρδους. Σε αυτή, ακριβώς, τη βάση, η υγεία, ως κατάσταση πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας δεν μπορεί να υπάρξει, αλλά αντίθετα υπονομεύεται καθημερινά από την άγρια εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, με σκοπό την παραγωγή της μέγιστης δυνατής υπεραξίας. Αυξάνονται τα εργατικά ατυχήματα και οι επαγγελματικές ασθένειες. Οι εργάτες αρρωσταίνουν συχνότερα και ζουν λιγότερο. Η υγεία αντιμετωπίζεται ως οικονομικό μέγεθος, ως κόστος και ως ατομική ευθύνη. Στον καθένα παρέχονται υπηρεσίες υγείας με βάση τις οικονομικές του δυνατότητες. Ακόμα και στο δημόσιο τομέα, υπάρχει συμμετοχή του ασθενούς είτε άμεσα είτε μέσω της καταβολής ασφαλιστικών εισφορών στον κλάδο υγείας των ασφαλιστικών ταμείων.

-€ Η υγεία δεν αναγνωρίζεται ως αποκλειστική υποχρέωση του κράτους, αλλά επιτρέπεται και ενισχύεται με κάθε τρόπο η ύπαρξη και η ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα υγείας. Χαρακτηριστικό αποτέλεσμα της πολιτικής των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είναι η ύπαρξη 218 ιδιωτικών κλινικών με 15.806 κλίνες, ενώ την τελευταία πενταετία τα κέρδη των ιδιωτικών νοσοκομείων αυξήθηκαν κατά 108% και των μαιευτικών κλινικών κατά 229,8%.

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι το πρόγραμμα υγείας της ΝΔ αναφέρεται σε «σύγχρονες υπηρεσίες υγείας: επιλογές για όλους» και σε «ενιαίους όρους λειτουργίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα», δηλαδή πλήρης εμπορευματοποίηση της υγείας και λειτουργία των νοσοκομείων με καθαρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Την πολιτική αυτή προώθησαν με συνέπεια οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και συνεχίζουν να τη στηρίζουν και με τη σημερινή αντιπολιτευτική τακτική τους, αποφεύγοντας κάθε αναφορά στο δωρεάν χαρακτήρα των υπηρεσιών υγείας στην κριτική που κάνουν στην κυβέρνηση της ΝΔ. Αλλωστε η κριτική τους επικεντρώνεται σε θέματα διαχείρισης και σε προβλήματα (π.χ. ελλείψεις προσωπικού και υλικοτεχνικής υποδομής) που δημιούργησε η πολιτική που εφάρμοζαν -ως κυβέρνηση- και συνεχίζει σήμερα η ΝΔ.

Ο Συνασπισμός αναφέρεται σε δημόσιο, δωρεάν σύστημα υγείας, που θα συνυπάρχει και θα λειτουργεί ανταγωνιστικά με τον ιδιωτικό τομέα. Η «ανταγωνιστική» λειτουργία του δημόσιου τομέα σημαίνει λειτουργία με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια (δηλαδή με κίνητρο το επιχειρηματικό κέρδος), άρα δεν υφίσταται η δωρεάν παροχή, ενώ η αποδοχή της ύπαρξης του ιδιωτικού τομέα αναιρεί τη θέση του ότι η υγεία δεν είναι εμπόρευμα αλλά κοινωνικό αγαθό. Οι θέσεις του για την υγεία αποτελούν μορφή διαχείρισης της ίδιας πολιτικής. Αποδέχεται τη βασική κατεύθυνση των μέτρων -ανταγωνιστικότητα, επιχειρηματική δράση- προβάλει και αναδεικνύει το συμβιβασμό των συμφερόντων των λαϊκών στρωμάτων σύμφωνα με τις επιδιώξεις του κεφαλαίου. Δρα ως δύναμη αφοπλισμού και ενσωμάτωσης του εργατικού κινήματος.

Οταν τα κόμματα αυτά αναφέρονται σε «δωρεάν» σύστημα υγείας, εννοούν την πληρωμή μέσω των ασφαλιστικών ταμείων.

Στις θέσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ υπάρχει ιδιαίτερη αναφορά στις έννοιες «αξιολόγηση», «ποιότητα», «αποδοτικότητα» που αξιοποιούνται για την παραπέρα προώθηση της εμπορευματοποίησης, αλλά και για να δημιουργήσουν σύγχυση στα λαϊκά στρώματα για το περιεχόμενο και την ουσία των αναδιαρθρώσεων.

Με την εφαρμοζόμενη πολιτική προωθείται ακόμη περισσότερο η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης και η λογική της λειτουργίας των νοσοκομείων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, η λειτουργία του νοσοκομείου-επιχείρησης, αλλά και η δημιουργία νοσοκομείων πολλαπλών ταχυτήτων: μιας για την παροχή απολύτως στοιχειώδους περίθαλψης για τα εξαθλιωμένα λαϊκά στρώματα, μιας άλλης, αναβαθμισμένης και πλήρως ιδιωτικοποιημένης κατηγορίας και μιας ενδιάμεσης που κάποιες υπηρεσίες θα καλύπτονται από την κοινωνική ασφάλιση και οι υπόλοιπες από την ιδιωτική ασφάλιση ή από τους ίδιους τους ασθενείς. Ηδη σε πολλά δημόσια νοσοκομεία λειτουργούν απογευματινά ιδιωτικά ιατρεία.

Η σκόπιμα μεγάλη έλλειψη βιοϊατρικού εξοπλισμού (αξονικοί και μαγνητικοί τομογράφοι) στα δημόσια νοσοκομεία οδηγεί στην εξάπλωση των ιδιωτικών διαγνωστικών κέντρων και εξασφαλίζει την κερδοφορία τους.

Ψηφίστηκε νόμος (3293/2004) για τη μετατροπή της πολυκλινικής του Ολυμπιακού χωριού σε ΝΠΙΔ, με την ονομασία «Ανώνυμη εταιρεία μονάδων υγείας» και πρόβλεψη «επιδίωξης κερδοφορίας προς όφελος των μετόχων», που προβλέπεται να επεκταθεί και σε άλλες υπηρεσίες υγείας.

Στους σκοπούς της Ανώνυμης Εταιρίας περιλαμβάνονται και μια σειρά άλλες υγειονομικές υπηρεσίες που μέχρι σήμερα ήταν κυρίως στην αρμοδιότητα του δημόσιου τομέα. Π.χ. ανάπτυξη νέων μορφών φροντίδας Υγείας, κατ’ οίκον νοσηλεία, προληπτική ιατρική και αποκατάσταση, εκπαίδευση ιατρικού - νοσηλευτικού προσωπικού (μέχρι τώρα απαγορευόταν η εκπαίδευση σπουδαστών και φοιτητών ΤΕΙ και ΑΕΙ στον ιδιωτικό τομέα), η προαγωγή της Υγιεινής και Ασφάλειας της εργασίας, η προαγωγή των Επιστημών Υγείας, η παροχή αντιντόπινγκ υπηρεσιών και η υποστήριξη των αθλητών κλπ.

Προωθείται η υπογραφή συμβάσεων των νοσοκομείων με ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες για την «αξιοποίηση» αναβαθμισμένων υποδομών π.χ. τμήματα και κλινικές νοσοκομείων που εκσυγχρονίστηκαν ή κατασκευάστηκαν για τους Ολυμπιακούς αγώνες.

Στο νόμο για τα ΠΕΣΥΠ που ψηφίστηκε από το ΠΑΣΟΚ, αλλά και στο νόμο 3329 για τις ΔΥΠΕ που ψηφίστηκε από τη ΝΔ, προβλέπεται η σύσταση ανωνύμων εταιρειών για την ιδιωτικοποίηση των υποστηρικτικών υπηρεσιών (σίτιση, καθαριότητα, πλυντήρια, φύλαξη, τεχνικές υπηρεσίες, μηχανοργάνωση κλπ.). Αλλωστε στα περισσότερα νοσοκομεία υπάρχουν ήδη ιδιωτικά συνεργεία καθαριότητας και εταιρείες φύλαξης και η ιδιωτικοποίηση επεκτείνεται και στη σίτιση των ασθενών και των εργαζομένων.

Με τον πρόσφατο νόμο για τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) προβλέπεται η ανάθεση της κατασκευής των νέων νοσοκομείων ή της ανακαίνισης των υπαρχόντων σε επιχειρηματίες, με αντάλλαγμα να αναλάβουν οι επιχειρηματίες τη διοίκηση των νοσοκομείων και τη διαχείριση των υποστηρικτικών υπηρεσιών για τουλάχιστον τριάντα χρόνια. Για λόγους τακτικής εξαιρούνται προς το παρόν οι ιατρικές υπηρεσίες.

Παράλληλα, υπογράφονται υπουργικές αποφάσεις για την αγορά, μέσω των ασφαλιστικών ταμείων, εξειδικευμένων ιατρικών υπηρεσιών και διαγνωστικών εξετάσεων από τον ιδιωτικό τομέα π.χ. μονάδες εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ), διαγνωστικές εξετάσεις εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Η λειτουργία των νοσοκομείων με ιδιωτικoοικονομικά κριτήρια συνεπάγεται νέες ανατιμήσεις στα νοσήλεια, στα απογευματινά ιδιωτικά ιατρεία μέσα στα δημόσια νοσοκομεία, στα εισιτήρια των Εξωτερικών Ιατρείων τους και των κέντρων υγείας, αλλά και «αξιοποίηση» της περιουσίας των δημοσίων νοσοκομείων.

Τα δημόσια νοσοκομεία είναι οι καλύτεροι πελάτες των εταιρειών φαρμάκων, ιατρικών μηχανημάτων και αναλώσιμου υλικού και τα χρέη των νοσοκομείων προς τους προμηθευτές αξιοποιούνται ως δίαυλος για την αύξηση των νοσηλείων των ασφαλιστικών ταμείων.

Η πολύμορφη διείσδυση του κεφαλαίου (έλεγχος της επιστημονικής έρευνας και της επιμόρφωσης, εταιρείες φαρμάκων, ιατρικών μηχανημάτων και αναλώσιμου υλικού) στο χώρο της υγείας και συγκεκριμένα στα δημόσια νοσοκομεία, καλλιεργεί το έδαφος για τη διάβρωση των συνειδήσεων και την εμφάνιση φαινομένων διαφθοράς και χρηματισμού στους υγειονομικούς.

Η κλινική εκπαίδευση των φοιτητών Ιατρικής και Νοσηλευτικής παραγματοποιείται κατά κύριο λόγο στα Πανεπιστημιακά νοσοκομεία είτε τα αμιγή (Αρεταίειο, Αιγινήτειο, Ανδρέας Συγγρός) που έχουν πανεπιστημιακή διοίκηση και υπάγονται στο υπουργείο Παιδείας είτε τα ενταγμένα στο ΕΣΥ (Αττικόν, ΑΧΕΠΑ, Περιφεριακά Πανεπιστημιακά νοσοκομεία Αλεξανδρούπολης, Ιωαννίνων, Λάρισας, Πάτρας, Ηρακλείου) και στις πανεπιστημιακές κλινικές των υπολοίπων δημοσίων νοσοκομείων. Στα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία είναι εντονότερα τα φαινόμενα διαφθοράς και χρηματισμού και ένα μεγάλο μέρος των κλινών χρησιμοποιείται για τους ασθενείς - πελάτες των πανεπιστημιακών γιατρών. Το γεγονός αυτό καθώς και ο ολοένα μεγαλύτερος έλεγχος της επιστημονικής έρευνας από τις εταιρείες έχει αρνητικές συνέπειες στην παρεχόμενη εκπαίδευση των φοιτητών, αλλά και στο να υπηρετεί η έρευνα τις λαϊκές ανάγκες.

Ιδιαίτερα στα αμιγή πανεπιστημιακά νοσοκομεία, το νομοθετικό καθεστώς (ΝΠΙΔ) ευνοεί την παραπέρα εμπορευματοποίηση και λειτουργία των νοσοκομείων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Η πολιτική των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, με οδηγό τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τη νοσοκομειακή περίθαλψη, εντάσσεται στη γενικότερη πολιτική εμπορευματοποίησης της κοινωνικής ασφάλισης (Υγεία - πρόνοια - ασφάλιση) για να διευκολυνθεί με κάθε τρόπο η επενδυτική δραστηριότητα του κεφαλαίου στον τομέα αυτό.

Μοχλός των αναδιαρθρώσεων θα είναι τα ασφαλιστικά ταμεία. Επιδιώκουν αυτά να εξασφαλίζουν υπηρεσίες, αγοράζοντάς τες είτε από τον ιδιωτικό είτε από το δημόσιο τομέα, σε ανταποδοτική βάση.

Οσο προχωρά η πολιτική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, που αποσκοπεί στην ενίσχυση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, η κατάσταση θα χειροτερεύει και θα οξύνονται τα προβλήματα για την εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα.

Οι άσχημες ξενοδοχειακές υποδομές και οι απαράδεκτες συνθήκες καθαριότητας και υγιεινής στα περισσότερα νοσοκομεία, η ανάγκη για πληρωμή εισιτηρίου στα νοσοκομεία και για εξετάσεις που δεν καλύπτουν τα ασφαλιστικά ταμεία, για αποκλειστική νοσοκόμα ή η παραμονή μέλους της οικογένειας δίπλα στον ασθενή, το φακελάκι, οι ουρές στα τμήματα επειγόντων περιστατικών, οι μεγάλοι χρόνοι αναμονής για επισκέψεις στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία, για προγραμματισμένες εξετάσεις και εγχειρήσεις είναι αποτελέσματα της εφαρμοζόμενης πολιτικής.

Επομένως, ο προσανατολισμός του εργατικού και λαϊκού κινήματος στην πάλη για αποκλειστικά δημόσιο, δωρεάν σύστημα υγείας - πρόνοιας, που θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες για υψηλού επιπέδου υγειονομική φροντίδα, με κατάργηση του ιδιωτικού τομέα και κοινωνικοποίηση των ιδιωτικών δομών που πληρούν τις προϋποθέσεις, συνδέεται με τη διαδικασία συνειδητοποίησης από μέρους των μισθωτών και των λαϊκών δυνάμεων της πολιτικής καταδίκης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Συνδέεται με την καταδίκη κάθε πολιτικού φορέα άμεσης ή έμμεσης στήριξης της πολιτικής Υγείας με γνώμονα την εξυπηρέτηση του καπιταλιστικού κέρδους.

Σύμφωνα με στοιχεία που δίνει ο ΟΟΣΑ, η Ελλάδα το 1996 διέθετε κατά μέσο όρο 1 κλίνη ανά 200 κατοίκους και ήταν το πέμπτο από το τέλος κράτος-μέλος της ΕΕ. Σύμφωνα με τα στοιχεία του «Σχεδίου Ανάπτυξης 2000 - 2006», η αναλογία στην Ελλάδα, μαζί με τις κλίνες των ψυχιατρικών μονάδων της Κέρκυρας και της Λέρου, είναι 1 κλίνη ανά 292 κατοίκους (35.177 κλίνες ανά 10.258.364 κατοίκους).

Αυτές οι νοσοκομειακές κλίνες είναι ανισοκατανεμημένες στις περιφέρειες της χώρας.

Η χειρότερη αναλογία είναι στη Θεσσαλία (1 κλίνη ανά 751 κατοίκους) και στη Στερεά Ελλάδα (1 κλίνη ανά 693 κατοίκους).

Η Αττική, που συγκεντρώνει το μισό σχεδόν πληθυσμό της χώρας και με τη μεγαλύτερη διαπεριφερειακή ροή ασθενών, διαθέτει 1 κλίνη ανά 238 κατοίκους και η Κεντρική Μακεδονία, που περιλαμβάνει τη Θεσσαλονίκη, διαθέτει 1 κλίνη ανά 258 κατοίκους.

Την καλύτερη αναλογία (1 κλίνη ανά 229 κατοίκους) έχει η Κρήτη.

Οι ακριτικές περιοχές, που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για νοσοκομειακές κλίνες λόγω και της γεωγραφικής τους θέσης, παρουσιάζουν την εξής εικόνα:

-€ Ανατολική Μακεδονία - Θράκη: 1 κλίνη ανά 379 κατοίκους.

-€ Δυτική Μακεδονία: 1 κλίνη ανά 473 κατοίκους.

-€ Δυτική Ελλάδα: 1 κλίνη ανά 385 κατοίκους.

-€ Βόρειο Αιγαίο: 1 κλίνη ανά 387 κατοίκους.

Στην Αθήνα, ως στρατιωτικά νοσοκομεία, λειτουργούν το ΝΙΜΙΤΣ με 450 κλίνες, το 251 Νοσοκομείο Αεροπορίας με 389 κλίνες, το Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών με 346 κλίνες και το 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο με 560 κλίνες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΙΝΑΠ για τα δημόσια νοσοκομεία, το 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο διαθέτει κλίνες στο ΕΚΑΒ για τη νοσηλεία και μη στρατευμένων.

Είναι φανερό ότι υπάρχει άνιση κατανομή νοσοκομειακών κρεβατιών μεταξύ του λεκανοπεδίου Αττικής και της υπόλοιπης Ελλάδας και δεν υπάρχει ουσιαστικά σχεδιασμός στη γεωγραφική κατανομή των νοσοκομειακών κλινών, με κριτήριο βέβαια την κάλυψη των λαϊκών αναγκών για νοσοκομειακή περίθαλψη. Δε λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες στις απομακρυσμένες - ακριτικές ή νησιώτικες περιοχές (π.χ. δυσκολία στη γρήγορη μετακίνηση).

Υπάρχει τάση για μείωση των διαθέσιμων νοσοκομειακών κλινών. Αυτό εκφράζεται στους νέους οργανισμούς των νοσοκομείων, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις συγχωνεύσεων νοσοκομείων (π.χ. στη Θεσσαλονίκη) με αποτέλεσμα την ελάττωση του συνολικού αριθμού των διαθέσιμων κλινών. Επίσης παρατηρείται το φαινόμενο να καταργούνται πανεπιστημιακές κλίνες σε ορισμένα νοσοκομεία της Αθήνας και να μεταφέρονται στο Αττικό.

Ακόμα και στο λεκανοπέδιο της Αττικής, όπου συγκεντρώνεται μεγάλο μέρος των συνολικών κλινών, η έλλειψη σχεδιασμού για την κάλυψη των αναγκών σε νοσοκομειακές κλίνες εκδηλώνεται και με την εμφάνιση του φαινομένου των «ράντζων», που δεν αντιμετωπίζεται βέβαια με το νέο σύστημα εφημεριών, που αποτελεί διαχείριση της άθλιας κατάστασης που επικρατεί σήμερα στα δημόσια νοσοκομεία.

Με το νέο σύστημα εφημεριών, η κυβέρνηση της ΝΔ ουσιαστικά διαιωνίζει και ανακυκλώνει τα προβλήματα σε βάρος των εργαζομένων και των ασθενών. Δε λαμβάνει, άλλωστε, ούτε στοιχειώδη μέτρα που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος των ράντζων και των λιστών αναμονής, στην αποσυμφόρηση των νοσοκομείων και στην ανακούφιση των εργαζομένων από την εντατικοποίηση της δουλιάς, όπως είναι η απαιτούμενη αύξηση του προσωπικού και η ανάπτυξη της δημόσιας πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας.

Με το νέο σύστημα επιβαρύνθηκαν τα μικρότερα νοσοκομεία που δεν έχουν την απαραίτητη υποδομή, τον αναγκαίο τεχνολογικό εξοπλισμό και αντιμετωπίζουν και αυτά μεγάλες ελλείψεις προσωπικού με αρνητικές επιπτώσεις και στους ασθενείς.

Η κατάσταση είναι χειρότερη στην κατανομή των εξειδικευμένων νοσοκομειακών κρεβατιών. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι σύμφωνα με το «Σχέδιο Ανάπτυξης 2000 - 2006», στην Ελλάδα λειτουργούν 352 κλίνες ΜΕΘ (μονάδων εντατικής θεραπείας), ενώ σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου υγείας (1 Ιουνίου 2001) λειτουργούν 340 κλίνες ΜΕΘ. Σύμφωνα με στοιχεία που δόθηκαν σε συζήτηση, σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων στη βουλή (11 Ιουνίου 2001), λειτουργούν 367 κλίνες ΜΕΘ και 87 κλίνες ΜΑΦ (μονάδες αυξημένης φροντίδας). Οι κλίνες ΜΕΘ για παιδιά είναι μόνο 28 σε όλη τη χώρα.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Εταιρείας Εντατικής Θεραπείας λειτουργούν 418 κρεβάτια ΜΕΘ και 64 κρεβάτια ΜΑΦ στα δημόσια νοσοκομεία.

Σύμφωνα με τις διεθνείς προδιαγραφές, οι κλίνες ΜΕΘ και ΜΑΦ πρέπει να αποτελούν το 6 έως 10% των συνολικών νοσοκομειακών κρεβατιών ή να υπάρχει 1 κλίνη ΜΕΘ και ΜΑΦ ανά 3.000 κατοίκους. Στα παιδιατρικά νοσοκομεία, το αντίστοιχο ποσοστό κλινών πρέπει να είναι 1 έως 2%.

Λαμβάνοντας υπόψη το συνολικό αριθμό των νοσοκομειακών κλινών, συμπεριλαμβανομένων των ψυχιατρικών μονάδων (35.177 κλίνες), οι κλίνες ΜΕΘ και ΜΑΦ έπρεπε να είναι 2.110 έως 3517, ενώ με βάση τον πληθυσμό (10.258.364 κάτοικοι) έπρεπε να είναι 3.342.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η κατανομή του βιοϊατρικού εξοπλισμού (μαγνητικοί και αξονικοί τομογράφοι), αν λάβουμε υπόψη την υπεροχή του ιδιωτικού τομέα που επενδύει κυρίως στην τεχνολογία αυτή.

Σύμφωνα με στοιχεία του «Σχεδίου Ανάπτυξης 2000 - 2006», στην Αττική υπάρχουν 15 δημόσιοι αξονικοί τομογράφοι έναντι 43 ιδιωτικών και 2 δημόσιοι μαγνητικοί τομογράφοι έναντι 9 ιδιωτικών. Στην Κεντρική Μακεδονία υπάρχουν 9 δημόσιοι αξονικοί τομογράφοι έναντι 19 ιδιωτικών και 1 δημόσιος μαγνητικός τομογράφος έναντι 3 ιδιωτικών.

Πρόκειται λοιπόν για συνειδητή πολιτική επιλογή «διατήρησης της φτώχειας» του δημόσιου τομέα, ώστε να εξασφαλίζεται η υπεροχή σε βιοϊατρικό εξοπλισμό και η κερδοφορία του ιδιωτικού.

Την περίοδο 1999 - 2004 τέθηκαν σε λειτουργία τα νοσοκομεία Αττικό, Πανεπιστημιακό Λάρισας, Χανίων, Πύργου, Ρόδου, Καλαμάτας, Πανεπιστημιακό Αλεξανδρούπολης, Σερρών, Γρεβενών και Θήβας. Το συνολικό κόστος ανέγερσης έφτασε τα 55 εκατομμύρια ευρώ και η δυναμικότητά τους ανέρχεται σε 4.000 περίπου κλίνες.

Η κατασκευή όμως των νοσοκομείων αυτών δε συνδυάστηκε με την πρόσληψη του αναγκαίου μόνιμου προσωπικού με αποτέλεσμα τα νοσοκομεία αυτά να υπολειτουργούν και να παραμένουν κλειστές αίθουσες χειρουργείου και 1.000 περίπου κλίνες.

Σε πολλές περιπτώσεις στα νέα νοσοκομεία μεταφέρθηκε το προσωπικό των παλαιών νοσοκομείων, που διέθεταν όμως πολύ λιγότερα κρεβάτια.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Αττικού νοσοκομείου, όπου παραμένουν κλειστές 390 κλίνες, 11 χειρουργικές αίθουσες και 20 κλίνες ΜΕΘ, αφού από τον οργανισμό του νοσοκομείου λείπουν 1.175 εργαζόμενοι, χωρίς να υπολογίσουμε τους γιατρούς.

Το κύριο βέβαια πρόβλημα είναι η συνεχιζόμενη και εντεινόμενη πολιτική της εμπορευματοποίησης της υγείας που εφαρμόζεται και στα καινούρια νοσοκομεία.

Σύμφωνα με το σχεδιασμό του υπουργείου υγείας, την επόμενη διετία, αναμένεται η ολοκλήρωση οκτώ νέων νοσοκομείων, δυναμικότητας περίπου 2.400 κλινών. Πρόκειται για τα νοσοκομεία Ογκολογικό Αγ. Αναργύρων με 300 κλίνες (2006), Βόλου με 300 κλίνες (2005), Χίου με 170 κλίνες (2006), Αγρινίου με 250 κλίνες (2006), Ζακύνθου με 120 κλίνες (2007), Καβάλας με 380 κλίνες (2007), Χαλκίδας με 300 κλίνες (2007).

Στο σχεδιασμό περιλαμβάνονται και τα νοσοκομεία Κατερίνης με 217 κλίνες και Κέρκυρας με 300 κλίνες με άγνωστη ημερομηνία παράδοσης, λόγω κήρυξης έκπτωτης της αναδόχου εταιρείας.

Στα πλαίσια της εφαρμογής του νόμου για τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) ανακοινώθηκε η ανέγερση, πιθανώς ως ΝΠΙΔ, ενός Παιδιατρικού νοσοκομείου στη Βόρεια Ελλάδα, ενός νοσοκομείου στη Αττική (Βούλα) και των νοσοκομείων στην Κατερίνη, στη Ζάκυνθο, στην Κέρκυρα και την Καβάλα, καθώς και επέκταση των νοσοκομείων στη Σύρο και Κεφαλονιά.

Αποτελέσματα της εφαρμοζόμενης πολιτικής είναι οι μεγάλες ελλείψεις προσωπικού, η υπερεντατικοποίηση της εργασίας, η παράταση του ωραρίου εργασίας σε ορισμένες περιπτώσεις, η βιολογική και ψυχολογική καταπόνηση λόγω του μεγάλου αριθμού των εφημεριών για τους γιατρούς και του κυκλικού ωραρίου (2-3 νυχτερινές βάρδιες την εβδομάδα, κυρίως για το νοσηλευτικό προσωπικό) για τους υπόλοιπους εργαζόμενους.

Οι ελλείψεις προσωπικού αξιοποιούνται για την ιδιωτικοποίηση των υποστηρικτικών υπηρεσιών (π.χ. καθαριότητα, σίτιση, φύλαξη) και την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων με την εισαγωγή ποικιλίας μορφών ελαστικής απασχόλησης (συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου, προγράμματα STAGE, επικουρικοί).

Σοβαρό ζήτημα είναι η ύπαρξη χιλιάδων ασυνδικάλιστων εργαζομένων (συμβασιούχων και εργαζομένων σε ιδιωτικές εταιρείες). Από τις ταξικά συνειδητοποιημένες δυνάμεις θα χρειαστεί να ενταθεί η προσπάθεια για τη συνδικαλιστική οργάνωση, κυρίως των εργαζόμενων με μικρές ηλικίες. Απαιτείται ένταση της ιδεολογικοπολιτικής δράσης των κομμουνιστών και κομμουνιστριών. Η συγκυρία των δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών βοηθά στη ζύμωση κριτηρών ψήφου με αφετηρία τις ανάγκες των εργαζομένων στον τομέα της υγείας, σε συνδυασμό με τις θέσεις μας για την πολιτική υγείας προς όφελος των λαϊκών δυνάμεων.

Να αναδειχτεί ότι αποτέλεσμα της εφαρμοζόμενης πολιτικής είναι η υποβάθμιση του παρεχόμενου εκπαιδευτικού έργου, αλλά και η δημιουργία σχέσεων εξάρτησης μεταξύ ειδικευομένων γιατρών και διευθυντών κλινικών. Η επιστημονική έρευνα, η μετεκπαίδευση και συνεχής επιμόρφωση ελέγχονται από το κεφάλαιο, που καθορίζει πλήρως την κατευθύνση και τα αποτελέσματά τους και διαμορφώνει συνθήκες αλλοτρίωσης, διαφθοράς και εκχρηματισμού κυρίως των γιατρών.

Αν και συνολικά ο τομέας της υγείας κατατάσσεται 2ος, ως προς τη συχνότητα εμφάνισης επαγγελματικών ασθενειών στους εργαζόμενους, 1ος στη συχνότητα απουσιών των εργαζομένων από την εργασία - λόγω επαγγελματικής νόσησης - και 2ος στη συχνότητα εμφάνισης ασθενειών που συνδέονται με το stress, στα νοσοκομεία δεν τηρούνται, ούτε τα απολύτως στοιχειώδη μέτρα για την προστασία της υγείας των εργαζομένων, παραβιάζεται ακόμη και η ισχύουσα αστική νομοθεσία.

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι στα περισσότερα νοσοκομεία δεν υπάρχουν γιατροί εργασίας και τεχνικοί ασφαλείας και δε λαμβάνεται κανένα ουσιαστικό μέτρο για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων από τους επαγγελματικούς κινδύνους, στους οποίους εκτίθενται καθημερινά κατά τη διάρκεια της εργασίας (π.χ. μεταδοτικές ασθένειες, ακτινοβολίες, χημειοθεραπείες, διάφορα χημικά).

Βασικός παράγοντας επιβάρυνσης της υγείας των εργαζομένων στα νοσοκομεία, εκτός από τις ελλείψεις προσωπικού και την εντατικοποίηση της εργασίας, είναι το κυκλικό ωράριο εργασίας για το μη ιατρικό προσωπικό και ο μεγάλος εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας, που συχνά ξεπερνά τις 70 ώρες, για το ιατρικό προσωπικό.

Πρόσφατα (19 Μαΐου 2005) δημοσιεύθηκε το Προεδρικό Διάταγμα 76 που εναρμονίζει την ελληνική νομοθεσία με την ευρωπαϊκή οδηγία 93/104 και προβλέπει ότι ο χρόνος εργασίας των ειδικευομένων γιατρών (ανά περίοδο όχι μεγαλύτερη των 12 μηνών), καθορίζεται στις 58 ώρες ανά μέσο όρο.

Η πάλη κατά των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, μέρος της οποίων είναι η εμπορευματοποίηση - ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών υγείας, η πάλη για την προώθηση της θέσης μας για την υγεία, αποτελεί πεδίο συσπείρωσης των εργαζομένων και της νεολαίας. Ισχυροποιεί τον αγώνα σήμερα και τον συνδέει με την προοπτική βαθιών αλλαγών στο κοινωνικό και το πολιτικό επίπεδο.

Το ΚΚΕ είχε έγκαιρα προειδοποιήσει και αναδείξει τις συνέπειες της πολιτικής εμπορευματοποίησης της υγείας - πρόνοιας. Παίρνει πρωτοβουλίες για την οργάνωση της λαϊκής πάλης ενάντια στην πολιτική αυτή.

Με κριτήριο την κάλυψη των λαϊκών αναγκών, προβάλουμε και διεκδικούμε ένα βασικό πλαίσιο θέσεων - στόχων πάλης:

€- Αποκλειστικά δημόσιο, ενιαίο, δωρεάν, καθολικό σύστημα υγείας - πρόνοιας που θα καλύπτει πλήρως τις ανάγκες των λαικών οικογενειών. Με κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στον τομέα της υγείας - πρόνοιας, κοινωνικοποίηση των ιδιωτικών δομών που πληρούν τις προυποθέσεις και απορρόφηση όλων των εργαζομένων στο λαϊκό σύστημα υγείας. Κατάργηση των εισφορών των εργαζομένων στον κλάδο υγείας των ασφαλιστικών ταμείων και κάθε μορφής συμμετοχής (νοσήλεια, εισιτήρια) στην υγειονομική περίθαλψη. Κατάργηση των υπηρεσιών και μονάδων υγείας των ασφαλιστικών ταμείων και απορρόφησή τους στο ενιαίο σύστημα υγείας - πρόνοιας. Πλήρης χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό και τους εργοδότες, για όσο διάστημα υπάρχει ιδιωτική επιχειρηματική δραστηριότητα.

-€ Κεντρικός υγειονομικός σχεδιασμός και γεωγραφική κατανομή των νοσοκομειακών κλινών, με κριτήριο την κάλυψη των λαϊκών αναγκών, λαμβάνοντας υπόψη και τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής (βιομηχανικές περιοχές, ακριτικές περιοχές, νησιά, κλιματολογικές συνθήκες, επιδημιολογικά στοιχεία, σύνθεση πληθυσμού).

€- Η χωροταξική κατανομή των νοσοκομείων να λαμβάνει υπόψη την ανάγκη για εύκολη πρόσβαση ασθενών και επισκεπτών και για ανθρώπινες ξενοδοχειακές υποδομές (π.χ. ύπαρξη ζώνης πρασίνου γύρω από το νοσοκομείο).

-€ Ιδιαίτερη φροντίδα για τις υποδομές των παιδιατρικών νοσοκομείων, που θα λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες της ηλικίας αυτής.

€- Καθημερινή 24ωρη εφημερία των νοσοκομείων με προϋπόθεση την πλήρη στελέχωση με επαρκές, μόνιμο προσωπικό όλων των ειδικοτήτων και την ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ), που θα αποτελείται από τα δημόσια Κέντρα Υγείας (αστικού και αγροτικού τύπου), το δίκτυο των οικογενειακών γιατρών και παιδιάτρων ενταγμένο στα κέντρα υγείας και το ΕΚΑΒ. Δημιουργία Τμημάτων Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) σε κάθε νοσοκομείο, πλήρως στελεχωμένων με ιατρικό (όλων των βασικών ειδικοτήτων), νοσηλευτικό και παραϊατρικό προσωπικό, με μονάδα βραχείας νοσηλείας, εργαστηριακή υποστήριξη και διασύνδεση με τις δομές ΠΦΥ και το ΕΚΑΒ. Δημιουργία Τακτικών Εξωτερικών Ιατρείων (με πρωινή και απογευματινή λειτουργία) που θα παρέχουν φροντίδα υγείας σε ασθενείς που παραπέμπουν οι υπηρεσίες ΠΦΥ ή ασθενείς που εξήλθαν του νοσοκομείου και χρειάζονται παρακολούθηση.

-€ Λειτουργία των αναγκαίων εξειδικευμένων τμημάτων (χειρουργείο, μαιευτήριο, μονάδα εντατικής θεραπείας, μονάδα εντατικής θεραπείας εμφραγμάτων, μονάδα τεχνητού νεφρού) στα δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια νοσοκομεία.

-€ Δημιουργία ειδικών υποδομών στα γενικά νοσοκομεία για την υγειονομική περίθαλψη των εφήβων και των νέων 14 - 21 ετών, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της ηλικίας τους.

-€ Στελέχωση με επαρκές, μόνιμο, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης προσωπικό όλων των ειδικοτήτων, που να καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες. Κατάργηση της μερικής απασχόλησης και άμεση μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων με οποιαδήποτε σχέση μερικής απασχόλησης, STAGE. Κατάργηση του θεσμού των αποκλειστικών και απορρόφηση τους στο σύστημα υγείας, σύμφωνα με την επαγγελματική τους κατάρτιση.

-€ Κεντρικός σχεδιασμός για την άμεση απορρόφηση όλων των πτυχιούχων των επαγγελμάτων υγείας, με καταγραφή των αναγκών και δυνατότητα επιλογής υγειονομικής μονάδας από το φοιτητή στο τελευταίο έτος των σπουδών του. Η υποχρέωση του κράτους για άμεση επαγγελματική εξασφάλιση θα συνδυάζεται με την υποχρεωτική θητεία για ένα διάστημα στις περιφερειακές - ακριτικές μονάδες υγείας.

-€ Η συνεχής μετεκπαίδευση και επιμόρφωση του προσωπικού θα γίνεται στα πλαίσια ενός αποκλειστικά δημόσιου, δωρεάν συστήματος παιδείας - υγείας. Κάθε νοσοκομείο, και ιδιαίτερα το τριτοβάθμιο, θα υλοποιεί συγκεκριμένα εκπαιδευτικά προγράμματα για τους φοιτητές και τους εργαζόμενους υγιειονομικούς. Σχεδιασμός των μονάδων υγείας, ώστε να πληρούν τις απαραίτητες προδιαγραφές παροχής ειδικότητας (πλήρους ή μερικής), με εξασφάλιση στην έναρξη του χρόνου ειδικότητας αμέσως μετά την αποφοίτηση, χωρίς κενά διαστήματα. Αμεση αύξηση του συνολικού αριθμού των θέσεων για ειδικότητα. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η πλήρης απεξάρτηση της επιστημονικής έρευνας από το κεφάλαιο, τους μηχανισμούς του, τα επιχειρηματικά συμφέροντα!

- Λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για την υγιεινή και ασφάλεια των υγιειονομικών και των ασθενών και συγκρότηση κρατικού σώματος γιατρών εργασίας και τεχνικών ασφαλείας.

-€ Πλήρη τεχνολογικό εξοπλισμό των νοσοκομείων, με παράλληλη δημιουργία κρατικής βιομηχανίας παραγωγής ιατρικών μηχανημάτων και αναλώσιμου υλικού.

- Δημιουργία κρατικού φορέα έρευνας, παραγωγής, εισαγωγής, διάθεσης φαρμάκων δωρεάν, σε όσους σύμφωνα με ιατρικά παραπεμπτικά το έχουν ανάγκη. Κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στον τομέα αυτό.

-€ Αντιπαλεύουμε το «φακελάκι», κάθε φαινόμενο διαφθοράς και χρηματισμού που καλλιεργείται στο έδαφος της εμπορευματοποίησης της υγείας, των διλημμάτων εξαιτίας της έλλειψης κλινών και της βαθύτερης διείσδυσης των ιδιωτικών εταιρειών στα δημόσια νοσοκομεία

€ Η ξενοδοχειακή υποδομή του νοσοκομείου να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες. Η κάθε κλινική να περιλαμβάνει δωμάτια με μικρό αριθμό κρεβατιών. Να υπάρχουν μονόκλινα δωμάτια, σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα για την πρόληψη των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων. Το ιατρικό προσωπικό να λειτουργεί ως ιατρική ομάδα, με συλλογική αντιμετώπιση των ασθενών. Η συλλογική ευθύνη δεν αναιρεί την προσωπική ευθύνη του γιατρού και διευκολύνει τη μετάδοση των γνώσεων και της εμπειρίας. Το νοσηλευτικό προσωπικό να λειτουργεί με βάση το σύστημα της ανάθεσης της νοσηλευτικής φροντίδας ενός μικρού αριθμού ασθενών ή και ενός μόνο ασθενούς (π.χ. στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας) σε ένα νοσηλευτή κατά τη διάρκεια του ωραρίου εργασίας του.

- Διαμόρφωση καθηκοντολογίου, που θα προσδιορίζει τις αρμοδιότητες και τις υποχρεώσεις κάθε κλάδου και κατηγορίας προσωπικού, ρυθμίζοντας και τον αναγκαίο συντονισμό των υπηρεσιών.

- Δημόσια, ενιαία, καθολική, υποχρεωτική, κοινωνική ασφάλιση που περιλαμβάνει τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, τις υπηρεσίες πρόληψης, θεραπείας, αποκατάστασης, τις παροχές και τις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας. Αναγνώριση των χώρων των νοσοκομείων ως χώρων ανθυγιεινής εργασίας και ένταξη όλων των υγειονομικών με μείωση των ωρών εργασίας (30ωρο - 5νθήμερο - 6ωρο) και των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 55 έτη για τους άνδρες και στα 50 για τις γυναίκες.

Η υιοθέτηση και διεκδίκηση των στόχων αυτών από τους εργαζόμενους, το εργατικό συνδικαλιστικό και τα άλλα κοινωνικά κινήματα (αγροτών, αυτοαπασχολούμενων στις πόλεις) θα δώσει ώθηση στον αγώνα ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, θα συμβάλλει στην πάλη για τις ανάγκες του λαού. Αυτή η κατεύθυνση της πάλης φέρνει στην ημερήσια διάταξη την αναγκαιότητα ριζικών αλλαγών, γιατί είναι γεγονός ότι η κατάκτηση του δικαιώματος της εργατικής τάξης, της λαϊκής οικογένειας για δωρεάν, υψηλής ποιότητας υπηρεσιών υγείας - πρόνοιας απαιτεί εξουσία που θα εκφράζει τα συμφέροντα των λαϊκών δυνάμεων και θα προχωρήσει στην κοινωνικοποίηση των μαζικών - συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, στην κατάργηση της όποιας ιδιωτικής δραστηριότητας στον τομέα της Υγείας, Φαρμάκου, στην ανάπτυξη αποκλειστικά κρατικών Κοινωνικών υπηρεσιών με κριτήριο την ικανοποίηση των αναγκών της εργατικής τάξης (συμπεριλαμβανομένων και των μεταναστών) των αυτοαπασχολουμένων της πόλης και της υπαίθρου, τις ιδιαίτερες ανάγκες των γυναικών και των νέων.