H 90χρονη δράση του ΚΚΕ και η 40χρονη δράση της ΚΝΕ είναι αναπόσπαστα δεμένες με τη διεκδικητική πάλη, τη δράση του νεολαιίστικου κινήματος της χώρας μας.

Τα πιο ριζοσπαστικά, τα πιο πρωτοπόρα νεολαιίστικα κινήματα της χώρας μας, σε κάθε ιστορική περίοδο, φέρουν τη σφραγίδα, την πρωτοβουλία και την αποφασιστική συμμετοχή και δράση του ΚΚΕ (ΟΚΝΕ - ΕΠΟΝ - Νεολαία Λαμπράκη).

Αδιάκοπο είναι το ενδιαφέρον και η φροντίδα του ΚΚΕ για τους νέους της εργατικής και λαϊκής οικογένειας. Από τα πρώτα αιτήματα του ΣΕΚΕ, το 1918, ενάντια στην εργασία των ανηλίκων, για αύξηση του μισθού των νέων εργαζομένων, για μειωμένο ωράριο στους νεανικής ηλικίας εργάτες, για απαγόρευση της νυκτερινής εργασίας των νέων, έως σήμερα που το ΚΚΕ και η ΚΝΕ προβάλλουν ένα ολοκληρωμένο επεξεργασμένο πλαίσιο για προβλήματα της νεολαίας και των νέων εργαζομένων.

Συνδέεται επίσης με τη δράση του ΚΚΕ η προβολή και η διεκδίκηση αιτημάτων σε κάθε ιστορική περίοδο από τα συνδικάτα, από φορείς της νεολαίας, που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της νεολαίας, που να αντιστοιχούν στις σύγχρονες δυνατότητες. Κυρίως όμως το ΚΚΕ εξόπλισε και εξοπλίζει τους νέους και τις νέες της λαϊκής οικογένειας, ιδιαίτερα τους σημερινούς και αυριανούς μισθωτούς, με την επαναστατική θεωρία και πολιτική, τον επαναστατικό ρεαλισμό για τη δυνατότητα και προοπτική ν’ ανοίξει ο δρόμος της απαλλαγής από τα δεσμά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, ο δρόμος του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Η απόφαση του 17ου Συνεδρίου, όσο και η απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ για τη Νεολαία αναφέρονται στην ανάγκη να γίνουν άλματα στη δουλειά του Κόμματος για τη νεολαία και ειδικότερα στην εργατική, στην εργαζόμενη νεολαία.

Η σημασία και η ανάγκη αυτή πηγάζει πριν από όλα από τον ίδιο τον επαναστατικό χαρακτήρα του Κόμματος, ως ιδεολογικής και πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, ηγέτιδας δύναμης της σοσιαλιστικής επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Το καθήκον της επαναστατικής ενότητας της εργατικής τάξης, της δράσης για την αντίσταση ενάντια στην καθημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα, αλλά και την πάλη για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας, υλοποιείται πρώτ’ απ’ όλα με την ανάλογη ριζοσπαστικοποίηση και συνειδητοποίηση της εργαζόμενης νεολαίας.

Η ιδεολογική, πολιτική, οικονομική πάλη πρέπει να αναδείχνει, να «εστιάζει» στο κοινό συμφέρον που απορρέει από την κοινωνική θέση όλων των τμημάτων της εργατικής τάξης. Τη θέση που καθορίζεται από το γεγονός ότι πουλάνε την εργατική δύναμη τους για να ζήσουν, την πουλάνε στους καπιταλιστές που έχουν στην ιδιοκτησία τους τα μέσα παραγωγής.

Αυτή η εκμεταλλευτική σχέση καθορίζει την κοινωνική θέση της εργατικής τάξης συνολικά, των παιδιών της, της μη ικανοποίησης των αναγκών τους στις διαφορετικές περιόδους της ζωής τους, μαθητικής, σπουδαστικής - φοιτητικής, εργασιακής.

Από αυτό το στοιχείο προκύπτουν σοβαρά πολιτικά καθήκοντα και καθορίζεται η γραμμή πάλης κατά του κεφαλαίου, κατά των κομμάτων και των κυβερνήσεων που το εξυπηρετούν, με κατεύθυνση όχι μόνο την πώληση της εργατικής δύναμης με καλύτερους όρους, αλλά την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Στη βάση αυτή μπορεί να στηριχτεί η προσπάθεια για την ενότητα της εργατικής τάξης με σημαντική συμβολή της εργατικής, της εργαζόμενης νεολαίας, ξεπερνώντας κάθε είδους δευτερεύουσες διαφορές, π.χ. ηλικιακές, διαφορετικές μορφές εργασιακών σχέσεων, μισθολογικές διαφοροποιήσεις κ.ά., επιτυγχάνοντας ενιαία πάλη κατά του κοινού αντιπάλου.

Η κατάσταση που βιώνει η εργαζόμενη νεολαία (συνθήκες εργασίας, αμοιβές κλπ.), αλλά και η ίδια η προοπτική που επιφυλάσσει γι’ αυτήν ο καπιταλισμός, αναδείχνει ακόμα πιο φανερά ότι το συμφέρον της είναι να ενταχθεί στο κίνημα της εργατικής τάξης, να συγκρουστεί με το σύστημα της εκμετάλλευσης, να πάει τον αγώνα έως το «τέλος». Να στηρίζει την πρόταση του ΚΚΕ, να δράσει μέσα από τις γραμμές του, γιατί αντικειμενικά η στρατηγική του πρόταση αντιστοιχεί και εκφράζει τα συμφέροντά της.

Η ίδια η πραγματικότητα που βιώνει η εργαζόμενη νεολαία αποκαλύπτει τη στάση, την τακτική των άλλων πολιτικών δυνάμεων που άλλοτε «κολακεύουν» τη νεολαία, της προτείνουν διάφορα προσωρινά υποκατάστατα και στην πραγματικότητα υπονομεύουν τα δικαιώματα και το μέλλον της.

Η δουλειά με την εργαζόμενη νεολαία είναι δουλειά για το μέλλον του εργατικού κινήματος, της εργατικής τάξης.

Η ανάγκη να γίνουν άλματα στη δουλειά με την εργαζόμενη νεολαία έχει να κάνει με τη συνειδητοποίηση ότι βασικοί κομματικοί στόχοι και επιδιώξεις, αλλά και η γενικότερη ανάπτυξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος συνδέονται με τη στάση των νέων. Ειδικότερα:

- Η ισχυροποίηση και η προοπτική του ΚΚΕ δεν μπορούν να εξασφαλιστούν χωρίς μια νέα βάρδια μαχητών επαναστατών που, αξιοποιώντας την πείρα των προηγούμενων γενιών, θα σηκώσει στους ώμους της σταδιακά την ευθύνη στα καθοδηγητικά όργανα του ΚΚΕ, θα στελεχώσει τα εργατικά συνδικάτα, τους φορείς του μαζικού - λαϊκού κινήματος.

- Η ανασυγκρότηση και η άνοδος του λαϊκού, ειδικότερα του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, η αύξηση του βαθμού οργάνωσης της εργατικής τάξης, η ενίσχυση του ταξικού πόλου (ΠΑΜΕ) συνδέονται με την είσοδο στα συνδικάτα και στις γραμμές του ταξικού κινήματος της νέας βάρδιας της εργατικής τάξης που ζει πριν απ’ όλους αυτή την καπιταλιστική βαρβαρότητα, τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και τις συνέπειές τους.

- Η ανασυγκρότηση του νεολαιίστικου κινήματος - μαθητικό, σπουδαστικό, φοιτητικό με ενοποιητικό και καθοδηγητικό παράγοντα την πολιτική οργάνωση του ΚΚΕ στη νεολαία, την ΚΝΕ. Ανασυγκρότηση που αναπόσπαστο στοιχείο της αποτελεί ο προσανατολισμός ενάντια στα μονοπώλια και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και οργανισμούς, ο συντονισμός με το ταξικά προσανατολισμένο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, η προοπτική συμπόρευσης στην κοινωνικοπολιτική συμμαχία του ΑΑΔΜ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία1 το σύνολο των απασχολούμενων είναι 4.511,6 χιλιάδες. Το σύνολον των ανέργων είναι 430.260 (άνδρες: 163.737, ποσοστό 38,06%, γυναίκες: 266.523, ποσοστό 61,94%).

Εργαζόμενοι νέοι (συμπεριλαμβάνονται σε αυτούς οι μέχρι 44 ετών) είναι:

Από 15 έως 29 ετών 836,3 χιλιάδες (άνδρες: 521.4 χιλιάδες, γυναίκες: 341,9 χιλιάδες).

Από 30 έως 44 ετών 1.971,9 χιλιάδες (άνδρες: 1.174,8 χιλιάδες, γυναίκες: 797,1 χιλιάδες).

Τα στοιχεία δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα, η οποία είναι πολύ χειρότερη. Είναι γνωστό ότι στους άνεργους για παράδειγμα δεν καταγράφονται όσοι ασχολούνται έστω και για 1 ώρα την εβδομάδα ή 3-4 μέρες το μήνα, όσοι μακροχρόνια άνεργοι δεν επιδοτούνται από τον ΟΑΕΔ, όσοι τελειώνουν την εκπαίδευση και δεν βρίσκουν εργασία. Επίσης δεν καταγράφονται οι εκατοντάδες απολύσεις, ιδιαίτερα των νέων, οι επαγγελματικές ασθένειες, το σύνολο των ατυχημάτων κ.ά.

Από τα στοιχεία επιβεβαιώνεται το μεγάλο, αλλά και ειδικό βάρος της εργαζόμενης νεολαίας, τόσο επί του συνόλου της νεολαίας όσο και επί του συνόλου της εργατικής τάξης, επομένως και το ειδικό βάρος της στην παραγωγική διαδικασία.

Τα επόμενα χρόνια οι ρυθμοί ένταξης της νεολαίας στην παραγωγική διαδικασία (μαζί και στην ανεργία) θα αυξάνουν. Από μικρότερη ηλικία τμήματα των νέων θα μπαίνουν στην παραγωγή, εγκαταλείποντας το σχολείο ή σε μεγαλύτερο ακόμη ποσοστό θα εργάζονται και θα σπουδάζουν ταυτόχρονα. Τα προβλήματά τους διαρκώς θα οξύνονται, θα αναπαράγονται. Ανάμεσα στους νέους από 18 έως 25 ετών το ποσοστό που έχει εγκαταλείψει τις σπουδές ξεπερνά το 17%. Το ποσοστό αυτό τα επόμενα χρόνια θα αυξηθεί, δεδομένου ότι αυξάνεται η φτώχεια για τις λαϊκές οικογένειες.

Σημαντική είναι η κατηγορία των νέων που σπουδάζουν και ταυτόχρονα εργάζονται. Νέοι που παρακολουθούν ΑΕΙ - ΤΕΙ - Λύκειο - άλλες ιδιωτικές σχολές και εργάζονται κάποιες ημέρες, ώρες κλπ. Πρόκειται κυρίως για «μαύρη» εργασία, η οποία δε φαίνεται πουθενά (μοίρασμα φυλλαδίων, διανομές τροφίμων, γκαρσόνια κλπ.). Τα παιδιά αυτά αμείβονται ελάχιστα και είναι εντελώς ανασφάλιστα.

Ταυτόχρονα δε θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι ένα σημαντικό ποσοστό νέων εντάσσεται στην παραγωγή ενώ θα έπρεπε να συνεχίζει στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (ανήλικη εργασία). Το κομμάτι αυτό των νέων εργαζόμενων είναι στη χειρότερη θέση (μεγάλο τμήμα τους είναι μετανάστες) διότι μπαίνουν στην παραγωγή με τα χειρότερα, τα λιγότερα εφόδια και είναι οι πρώτοι που εκτοπίζονται από τις όποιες αλλαγές (τεχνολογικές, απολύσεων κλπ.).

Ειδική κατηγορία αποτελούν οι νέοι των επαγγελματικών σχολών, οι οποίοι στις περισσότερες των περιπτώσεων εργάζονται κανονικά με ελάχιστο μισθό, σε απαράδεκτες συνθήκες και μόλις τελειώνουν την πρακτική τους το μεγαλύτερο μέρος τους απολύεται.

Και φυσικά πρέπει να συνυπολογίσουμε τις χιλιάδες των παιδιών που όταν τελειώνουν τις σπουδές, με ένα «χαρτί» στο χέρι, επί μήνες ή και χρόνια, αναζητούν δουλειά και δε βρίσκουν. Και όλο αυτό το διάστημα είναι χωρίς εισόδημα, χωρίς ασφάλιση, «κρεμασμένα» στο οικογενειακό χαρτζιλίκι, με ό,τι αυτή η κατάσταση συνολικότερα συνεπάγεται.

Στους νέους εργαζόμενους πρέπει να υπολογίζουμε τα μισθωτά τμήματα των επιστημόνων που συνεχώς διευρύνονται. Στην πλειοψηφία τους είναι νέοι που ανήκουν ή τείνουν, προσεγγίζουν την εργατική τάξη, πολλές φορές χωρίς μισθολογικά εργασιακά δικαιώματα.

Οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, οι οποίες αποτελούν βαθιές αντιδραστικές προσαρμογές του συστήματος τόσο στην οικονομική βάση όσο και στο εποικοδόμημα έχουν προχωρήσει σημαντικά, έχουν αφήσει τα σημάδια τους, έχουν δημιουργήσει νέα δεδομένα. Η παραπέρα προώθησή τους θα πολλαπλασιάσει τις αρνητικές επιπτώσεις, κυρίως για τις νέες γενιές.

Από τα στοιχεία που παραπάνω αναφέρθηκαν επιβεβαιώνεται επίσης ότι τη μισή εργατική τάξη την αποτελούν οι νέες γενιές. Είναι οι γενιές που βιώνουν τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις σε όλες τις πλευρές της ζωής τους και ιδιαίτερα στην παραγωγική διαδικασία. Πρόκειται για τις γενιές που ζουν την απόλυτη επιδείνωση των όρων αναπαραγωγής της εργατικής τους δύναμης (του εργαζόμενου και της οικογένειάς του).

Η δύσκολη, ως ακατόρθωτη, εξασφάλιση εργασίας, ο φόβος της απόλυσης, η καθημερινή καταπίεση, η καταπάτηση κάθε στοιχειώδους ατομικού και συλλογικού δικαιώματος, η εντατικοποίηση της εργασίας, τα ατελείωτα ωράρια είναι η πραγματικότητα που βιώνει η πλειοψηφία της εργαζόμενης νεολαίας. Αδιάψευστος μάρτυρας οι καθημερινές απολύσεις δεκάδων νέων εργαζόμενων, τα ατυχήματα - εγκλήματα στους τόπους δουλειάς που η εργαζόμενη νεολαία έχει τους υψηλότερους δείκτες.

Το ωρομίσθιο, οι 4 ώρες εργασίας, οι 2μηνες, 4μηνες, 6μηνες, 8μηνες συμβάσεις. Τα προγράμματα STAGE, το φασόν, το δελτίο παροχής υπηρεσιών, αποτελούν τις συνηθέστερες μορφές εργασίας για τη μεγάλη πλειοψηφία των νέων εργαζομένων σε ορισμένους κλάδους. Η ασφάλιση, οι άδειες είναι εξαίρεση και πολυτέλεια για ελάχιστους νέους.

Ηδη καθιερώθηκε να γίνεται λόγος για τις «γενιές των 400 και 600 ευρώ». Για νέους εργαζόμενους που εργάζονται γι’ αυτούς τους άθλιους μισθούς 12 και 16 ώρες την ημέρα, που εργάζονται Κυριακές, αργίες, σε δύο και τρεις εργασίες ταυτόχρονα, για να συμπληρώσουν το αναγκαίο οικογενειακό εισόδημα.

Η υγεία, η πρόνοια, η συνταξιοδότηση, η παιδεία, η υγεία, ο αθλητισμός, ο πολιτισμός, οι οποίοι είναι βασικοί τομείς αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, ειδικά για τις κατηγορίες αυτές των νέων εργαζόμενων, αποτελούν αντικείμενο άγριας εκμετάλλευσης. Οι κατηγορίες αυτές πληρώνουν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον για την εξασφάλιση των αναγκαίων υπηρεσιών, όπως των βρεφονηπιακών σταθμών που αναγκάζει πολλά νέα ζευγάρια, όταν δουλεύουν και οι δυο, να πληρώνουν υπέρογκα ποσά σε ιδιωτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς, την έλλειψη κοινωνικής ασφάλισης και κυρίως της προοπτικής που διαμορφώνεται στο ζήτημα αυτό.

Γνωρίζουμε και από τις διάφορες έρευνες, αλλά και από την εμπειρία μας, ότι ένα μικρό ποσοστό της εργατικής τάξης είναι οργανωμένο (περίπου το 30% του εργατικού δυναμικού). Η κατάσταση εμφανίζεται χειρότερη έως απογοητευτική ειδικά στον ιδιωτικό τομέα που η ανασφάλεια και η τρομοκρατία είναι γενικευμένο καθεστώς.

Το σύνολο των νέων που φαίνονται να είναι γραμμένοι στα συνδικάτα είναι 80.000 περίπου. Ακόμα μικρότερα είναι τα ποσοστά των μη συνδικαλισμένων στους νέους που παράλληλα σπουδάζουν και εργάζονται.

Νέα εμπόδια έχουν προστεθεί και προστίθενται καθημερινά στην οργανωμένη δράση της εργαζόμενης νεολαίας: Η δυσκολία να βρεθεί δουλειά. Ο τρόπος που αυτή πολλές φορές εξασφαλίζεται μέσα από το «ρουσφέτι», το οποίο τις περισσότερες φορές συνοδεύεται και από τη δέσμευση της «καλής συμπεριφοράς», της «υπακοής». Τα ασταθή ωράρια εργασίας, οι πολλές και ακατάστατες ώρες δουλειάς, οι εντατικοί ρυθμοί, μαζί με πολλά ακόμα δεν αφήνουν το χρόνο ούτε κυρίως τη διάθεση για συμμετοχή και προσφορά στο οργανωμένο κίνημα, στο ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ.

Πρόσθετα εμπόδια δημιουργεί ο διαχωρισμός σε νέους και παλιούς που έχουν δημιουργήσει οι νέες ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Τα νέα παιδιά δουλεύουν με χειρότερους όρους, αμείβονται πολύ λιγότερο από τους «παλιότερους» και ενώ θα έπρεπε σ’ αυτούς να εστιάζεται το κύριο ενδιαφέρον για εγγραφές στα συνδικάτα, αντίθετα κρατούνται έξω από αυτά, στα περισσότερα από εκείνα που έχουν την πλειοψηφία η ΠΑΣΚΕ, η ΔΑΚΕ και η Αυτόνομη Παρέμβαση, π.χ. της κάθε ξεχωριστής Τράπεζας ή του ΟΤΕ. Δισταγμοί και λαθεμένες απόψεις υπάρχουν ακόμα και στις γραμμές του ταξικού κινήματος.

Η έλλειψη συνδικαλιστικής οργάνωσης σε «νέους κλάδους», π.χ. υπηρεσιών ή κλάδους όπου έχουν συντελεστεί εξελίξεις, όπως μεταφορές, τηλεπικοινωνίες, δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες.

Η πείρα του κλαδικού συνδικάτου στη ΔΕΗ στην Κοζάνη που συσπείρωσε εργαζόμενους και των εργολαβιών και των άμεσων στη ΔΕΗ, η πείρα του κλαδικού συνδικάτου των τηλεπικοινωνιών όπου συσπείρωσε νέα παιδιά τόσο από τον ΟΤΕ όσο και από τις άλλες εταιρίες τηλεπικοινωνίας είναι σημαντική και ελπιδοφόρα.

Ταυτόχρονα μια σειρά ιδεολογημάτων παράγονται και αναπαράγονται παντού στη δουλειά, στις σχολές, με στόχο να κρατηθούν οι νέοι εργαζόμενοι μακριά από την οργανωμένη δράση. Νέες μορφές εργασίας (π.χ. προγραμματιστής που δουλεύει για την επιχείρηση, αλλά δεν έχει σταθερό ωράριο, μπορεί να δουλεύει και από το σπίτι) αξιοποιούνται για να σπείρουν αυταπάτες.

Προγράμματα ευρωπαϊκά, του ΟΑΕΔ, εταιριών, ιδιωτικών σχολείων κλπ. προπαγανδίζουν την «επιχειρηματικότητα», καλούν σε αυτή.

Αλλα προβλήματα, με τα οποία πρέπει να αναμετρηθούμε προκειμένου να τραβήξουμε αποφασιστικά τους νέους στα συνδικάτα, είναι ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός που εκφράζει τα συμφέροντα της «εργατικής αριστοκρατίας», που προκαλεί απογοήτευση και μοιρολατρία, η απαξίωση του συνδικαλισμού στα μάτια μεγάλων τμημάτων της νεολαίας, ο μη ελκτικός τρόπος λειτουργίας των συνδικάτων κ.ά.

Η κατάσταση που βιώνει η εργαζόμενη νεολαία είναι «αντικειμενικός» όρος που βοηθά στη συνειδητοποίηση. Ομως αυτή η κατάσταση είναι αντικειμενική βάση για να αναπτυχθεί η δυσαρέσκεια και η αντίδρασή της, μόνο με την οργανωμένη ιδεολογικοπολιτική παρέμβαση του Κόμματος και της ΚΝΕ μπορεί να αποκτήσει προσανατολισμό σκληρής σύγκρουσης με το κεφάλαιο, τα κόμματα και τους συνδικαλιστικούς τους εκπροσώπους, με τους θεσμούς της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και με τον οπορτουνισμό.

Η καλά σχεδιασμένη και οργανωμένη δράση από τις Κομματικές και Κνίτικες οργανώσεις πρέπει να εμπνέει, να μαχητικοποιεί, να προσελκύει όλο και περισσότερες δυνάμεις, ώστε να διαμορφώνεται υποδομή αντίστοιχη με τις ανάγκες της ταξικής πάλης.

Ταυτόχρονα η ιδεολογική-πολιτική παρέμβαση των δυνάμεων του Κόμματος και της ΚΝΕ, το προσωπικό παράδειγμα της πρωτοπόρας και με αυταπάρνηση δράσης, πρέπει να εξασφαλίζουν στην εργαζόμενη νεολαία γνώση για το τι είναι ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός που πρεσβεύουμε, τι ήταν ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε και γιατί ανατράπηκε.

Η παραγωγική διαδικασία μπορεί να γίνει «εργαστήρι» συνειδητοποίησης. Παραμένει πολύτιμος, βασικός και αναντικατάστατος χώρος που παρέχει γνώση και πείρα, που βοηθά στη συνειδητοποίηση. Στην παραγωγή κυρίως ο νέος και η νέα μπορούν να αποκτήσουν πείρα, να κατανοήσουν τη μαρξιστική θεωρία και θέση ότι η μηχανή καθεαυτή μπορεί να ελαττώνει το χρόνο εργασίας, ενώ η καπιταλιστική ιδιοποίηση της τον αυξάνει, μεγαλώνει την εργάσιμη ήμερα. Η μηχανή μπορεί να ελαφραίνει την εργασία, να την κάνει πιο εύκολη, η καπιταλιστική χρησιμοποίησής της όμως μεγαλώνει, αυξάνει την εντατικοποίηση, το ξεθέωμα, την εκμετάλλευση. Η μηχανή είναι νίκη του ανθρώπου πάνω στη φύση, ενώ η καπιταλιστική χρησιμοποίησή της είναι νέα μορφή υποδούλωσης του ανθρώπου.

Η ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική χειραγώγηση της νεολαίας και κυρίως της εργαζόμενης συντελείται μέσα από ένα πλέγμα αλληλοσυμπληρούμενων, πολυπλόκαμων μηχανισμών εντός και εκτός παραγωγικής διαδικασίας. Νόμοι, θεσμοί, μηχανισμοί κλπ., τόσο σε κρατικό όσο και σε διακρατικό επίπεδο, π.χ. στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΝΑΤΟ κλπ., μηχανισμοί του δικομματισμού και του οπορτουνισμού, του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, λειτουργούν σε όλη την έκταση της οικονομικής βάσης και του εποικοδομήματος, στοχεύοντας στη χειραγώγηση, τον αποπροσανατολισμό, τη διάσπαση, την καλλιέργεια ψευδαισθήσεων, τη δημιουργία υποκαταστάτων (π.χ. προγράμματα κατάρτισης - δεξιοτήτων, επιχειρηματικότητας) κλπ.

Το κύριο στοιχείο αυτών των μηχανισμών και των παρεμβάσεών τους, η επιδίωξή τους, είναι η απόκρυψη και ο αποπροσανατολισμός από τις πραγματικές αιτίες που γεννούν, οξύνουν και αναπαράγουν τα προβλήματα της εργαζόμενης νεολαίας και της εργατικής, της λαϊκής οικογένειας. Δηλαδή την καπιταλιστική ιδιοκτησία, την οικονομική και πολιτική κυριαρχία του κεφαλαίου. Το ρόλο των διεθνών ιμπεριαλιστικών ενώσεων και μηχανισμών.

Ακριβώς το αντίθετο είναι ο «πυρήνας» της επιδίωξης του Κόμματος και της ΚΝΕ. Να ενημερώνουμε και να αποδεικνύουμε πειστικά στους νέους εργαζόμενους ότι οι σημερινές ανάγκες του κεφαλαίου, της καπιταλιστικής ανάπτυξης είναι ο «μύλος» που αλέθει δικαιώματα και κατακτήσεις. Να αποδεικνύουμε ότι στόχος και αποτέλεσμα των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων είναι το εμπόρευμα εργατική δύναμη να αναπαράγεται συνεχώς με χειρότερους όρους. Γι’ αυτό και αλέθονται πριν από όλα νεανικές σάρκες.

Να απαντάμε πειστικά και να αποδεικνύουμε ότι αυτή η κατάσταση δεν είναι μπόρα που θα περάσει. Εχει βαθύτερα, μόνιμα χαρακτηριστικά. Να δείχνουμε ότι η αντίσταση στην καθημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι ο πραγματικός μονόδρομος, ότι η αναγκαιότητα του σοσιαλισμού - κομμουνισμού είναι μια προοπτική που αξίζει «ρίσκο» και θυσίες, ότι είναι η μόνη ρεαλιστική λαϊκή προοπτική. Η οργάνωση της ταξικής πάλης (τόσο στο συνδικάτο και στο ΠΑΜΕ, όσο και στο Κόμμα και την ΚΝΕ) είναι αδήριτη ανάγκη, είναι υποχρέωση για κάθε νέο εργάτη και εργάτρια. Μια προοπτική που η αναγκαιότητα και επικαιρότητά της προέρχεται πριν από όλα από τις αξεπέραστες εσωτερικές αντιθέσεις του καπιταλισμού, με πιο βασική το διευρυνόμενο από κάθε άποψη ρόλο της εργατικής τάξης στην παραγωγική διαδικασία και ταυτόχρονα την ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της από μια ελάχιστη κάστα μεγαλοκαπιταλιστών.

Αυτή η προσπάθεια όμως έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις. Οι εργαζόμενοι νέοι δε γνωρίζουν τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού. Μαθαίνουν πόσο κακός υπήρξε ο σοσιαλισμός και πόσο «δικτάτορες» υπήρξαν οι ηγέτες του. Οι νέοι δεν έχουν ζήσει τις κατακτήσεις της ταξικής πάλης στον καπιταλισμό σε προηγούμενες δεκαετίες, δεν έχουν πείρα στην ταξική σύγκρουση.

Επιδιώκουμε τη συσπείρωση και δράση της εργαζόμενης νεολαίας στη γραμμή της αντιμονοπωλιακής - αντιιμπεριαλιστικής πάλης, της σύγκρουσης με τα μονοπώλια και τους ιμπεριαλιστές. Πίσω από αυτή δεν υπάρχει έδαφος υπεράσπισης ούτε επιμέρους αιτημάτων και κατακτή-σεων.

Κάθε άλλη «γραμμή» ενότητας οδηγεί -και έχει ήδη οδηγήσει- σε υποταγή την εργατική τάξη, σε ήττες, όπως έχει γίνει με τη στήριξη των αναδιαρθρώσεων από τις ηγεσίες των παρατάξεων, των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Αυτόνομη Παρέμβαση στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Τόσο τα άμεσα προβλήματα και οι ανάγκες της νεολαίας όσο και κυρίως η προοπτική ενός καλύτερου «αύριο» επιβάλλουν και αντικειμενικά κατατάσσουν την εργαζόμενη νεολαία στις δυνάμεις που έχουν άμεσο ζωτικό συμφέρον στην οικοδόμηση του ΑΑΔΜ της εργατικής τάξης.

Οι δυο βασικές γραμμές στο συνδικαλιστικό κίνημα, της ταξικής πάλης και της ταξικής συνεργασίας, έρχονται από πολύ παλιά. Πρόκειται για αδιάκοπη -ανεξάρτητα τις φάσεις- σύγκρουση μεταξύ εκείνων που κρατούν ως θεμέλιο της δράσης τους την «ταξική συνεργασία» για τη διεκδίκηση ψίχουλων από την κερδοφορία του κεφαλαίου και αυτών που θεμέλιο της δράσης τους είναι η ταξική διεκδίκηση, σε αντίθεση με τους καπιταλιστές και την εξουσία τους, ώστε μέσα από αυτό το δρόμο να αναπτύσσεται η πάλη της εργατικής τάξης για την απαλλοτρίωση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας.

Στη βάση αυτή να βοηθιέται η εργαζόμενη νεολαία να κατανοεί και να εχθρεύεται τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, να κατανοεί το ρόλο του ΠΑΜΕ να συσπειρώνεται στις γραμμές του.

Από τα παραπάνω γίνονται φανεροί οι βασικοί άξονες της δουλειάς που πρέπει να αναπτυχθεί:

α. Πριν απ’ όλα της σταθερής ιδεολογικής και πολιτικής δουλειάς του Κόμματος και της ΚΝΕ, που πρέπει να απαντά στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και το χαρακτήρα τους, στην αναγκαιότητα όχι μόνο οργάνωσης της εργατικής τάξης στα συνδικάτα, αλλά και οργάνωσης στη συνειδητή πρωτοπορία της, στο Κόμμα της, το ΚΚΕ και την ΚΝΕ.

β. Να ξεδιπλώνει, να εξασφαλίζει ένα σχέδιο, ένα πρόγραμμα δράσης, πρωτοβουλιών και παρεμβάσεων για τα βασικά προβλήματα της εργαζόμενης νεολαίας με στόχους - αιτήματα και διεκδικήσεις για το δικαίωμα στη σταθερή και πλήρη εργασία, τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, την αύξηση των μισθών, τα ασφαλιστικά δικαιώματα, την υγεία, την παιδεία, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό κλπ. Πριν απ’ όλα στους κλάδους που συγκεντρώνονται σημαντικά τμήματα νέων εργαζομένων. Να στηρίζεται σε επεξεργασμένες θέσεις για τις ανάγκες και τα προβλήματα της εργαζόμενης νεολαίας.

Είναι ζήτημα προς κατάκτηση ο μόνιμος προσανατολισμός των οργάνων Επιτροπών Πόλεων, Αχτιδικών Επιτροπών, Κομματικών Ομάδων κλπ., ώστε σταθερά να δίνεται η μάχη για διαφώτιση, οργάνωση, διεκδίκηση, ανάπτυξη της δράσης του Κόμματος στην εργατική νεολαία, τόσο με την αυτοτελή δράση των κομματικών οργανώσεων όσο και με τη στήριξη των κνίτικων. Στόχος είναι ευρύτερα τμήματα νέων εργατών να υιοθετούν την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, να γνωρίζουν τις θέσεις της ΚΝΕ, να συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, να παλεύουν με το πλαίσιό του.

Τη δράση αυτή για την ωρίμανση της συνείδησης της εργαζόμενης νεολαίας και το κέρδισμά της με το ΚΚΕ πρέπει τα όργανα να την αντιμετωπίζουν ως αναπόσπαστο στοιχείο της συνολικότερης συνδυασμένης πολιτικής, ιδεολογικής δουλειάς στην εργατική τάξη. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο απαιτείται καλός εξοπλισμός και μελέτη, γνώση των προβλημάτων κάθε κλάδου, των ειδικών συνθηκών που αφορούν τη νεολαία, γνώση συνδικαλιστικών εξελίξεων στον κλάδο, στο συγκεκριμένο χώρο, αλληλοενημέρωση και συντονισμός των οργανώσεων και των οργάνων.

Η συνεχής, σταθερή προσπάθεια για τη μαζικοποίηση των ταξικών συνδικάτων με νέους εργαζομένους είναι σημαντικό καθήκον των κομματικών και κνίτικων δυνάμεων που δρουν σε αυτά. Συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στην αναγκαιότητα, να κατανοηθεί η ανάγκη της συλλογικής οργανωμένης δράσης, παίρνοντας υπόψη την προσπάθεια απαξίωσης που δυναμώνει και από τη στάση των δυνάμεων της συναίνεσης και της υποταγής στο συνδικαλιστικό κίνημα. Παίρνοντας επίσης υπόψη τις προσπάθειες «αυτονόμησης» της εργατικής, εργαζόμενης νεολαίας από την εργατική τάξη, προσπάθειες που πρέπει να απαντιούνται πειστικά στη βάση των κοινών συμφερόντων και της διαχωριστικής γραμμής κεφαλαίου - εργασίας.

Χρειάζεται φροντίδα ώστε κάθε Κνίτης και Κνίτισσα και η επιρροή τους να δρουν στο σωματείο τους, να προβάλλουν συγκεκριμένα εξειδικευμένα αιτήματα μαζί με τα γενικά, να τα διεκδικούν και εκεί που είμαστε μειοψηφία και εκεί που είμαστε πλειοψηφία. Η εγγραφή και η δραστηριοποίηση στο συνδικάτο πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως η αρχή, το ξεκίνημα της προσπάθειας για νέους δραστήριους, για συνειδητούς μαχητές, για την αλλαγή των συσχετισμών και συνολικότερα την ταξική σύγκρουση.

Από τη σκοπιά της συγκέντρωσης, της ενεργοποίησης δυνάμεων των νέων ανθρώπων στα σωματεία πρέπει να υπάρξει φροντίδα και πιο ολοκληρωμένο σχέδιο για τις επιτροπές νέων. Χωρίς το καθήκον της δουλειάς στην εργαζόμενη νεολαία να επαφίεται και να ανατίθεται στις επιτροπές νέων, αυτές μπορούν να είναι ένας μαχητικός πυρήνας που θα εξειδικεύει, θα προτείνει, θα συμμετέχει στην πάλη για τη διεκδίκηση, τη λύση των προβλημάτων, θα δίνει το δικό της χρώμα στη μορφή, τα συνθήματα, το δυναμισμό κλπ.

Χρειάζεται να αντιμετωπιστεί συγκεκριμένα αλλού η ίδρυση, αλλού η ανασυγκρότηση και το περιεχόμενο της επιτροπής νέων. Σε επίπεδο ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων να παρθεί υπόψη ότι μιλάμε για επιτροπή νέων σε δευτεροβάθμιο επίπεδο, άρα απαιτούνται πρωτοβουλίες που να βοηθούν στην ανάπτυξη δράσης των παρακάτω επιτροπών, να συνενώνουν πρωτοβουλίες κλπ.

Η προετοιμασία και η ανάδειξη των νέων στις διοικήσεις των σωματείων, των ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων δεν μπορεί να αφήνεται στην τύχη. Απαιτεί σταθερό, επίμονο σχεδιασμό, καθημερινή προετοιμασία και βοήθεια ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική.

Η δράση στον κλάδο προϋποθέτει γνώση των εξελίξεων του κλάδου, καθημερινή παρακολούθηση αυτών των εξελίξεων. Παρέμβαση όχι μόνο «κατόπιν εορτής», αλλά κυρίως σχέδιο στη βάση της πρόβλεψης και των μελλοντικών εξελίξεων, συγκέντρωση δυνάμεων, σχέδιο κομματικής οικοδόμησης και παρεμβάσεων με βάση τη συγκέντρωση του κεφαλαίου, το ρόλο του, τη σημασία του κλπ. Αιτήματα διεκδίκησης, στόχοι που θα παίρνουν υπόψη τους τις εξελίξεις στον κλάδο, θα εξειδικεύουν για τη νεολαία, θα συνδέουν αυτές τις προτάσεις και τις διεκδικήσεις με την πρόταση για τη λαϊκή οικονομία και εξουσία του Κόμματος.

Είναι ανάγκη να ξεχωρίσουμε ορισμένους κλάδους που έχουν σημαντική συγκέντρωση νέων εργατών (π.χ. εμποροϋπάλληλοι, νέες τεχνολογίες, τουρισμός, χρηματοπιστωτικό) και να δούμε την εξειδίκευση της δουλειάς τόσο σε κομματικό, όσο και σε συνδικαλιστικό επίπεδο.

Τέτοια ανάγκη υπάρχει για τους κλάδους του εμπορίου, των τηλεπικοινωνιών και των νέων τεχνολογιών, του επισιτισμού, τουρισμού, της υγείας κλπ., καθώς και πιο εξειδικευμένα στα ΙΕΚ και ΕΠΑΣ, στις σχολές ΟΑΕΔ, στα νυχτερινά σχολεία.

Σημαντικό ζήτημα είναι να κατανοηθεί η ανάγκη δημιουργίας του ΠΑΜΕ, να κατανοηθεί ο χαρακτήρας του ως ταξική συσπείρωση ενάντια στην κοινωνική συνεργασία, ως πόλος συσπείρωσης ανθρώπων, κινήσεων, επιτροπών αγώνα, συνδικάτων, που παρεμβαίνει και μέσα στο συνδικαλιστικό, σε όλα τα επίπεδα, αλλά ταυτόχρονα και κυρίως αναπτύσσει παντού πρωτοπόρα πρωτόβουλη δράση.

Οι Γραμματείες Νέων του ΠΑΜΕ πρέπει να βοηθηθούν, ώστε να έχουν ακόμα πιο ολοκληρωμένο και σταθερό πρόγραμμα παρέμβασης και πρωτοβουλιών, να προβάλλουν ακόμα πιο επεξεργασμένα τα νεολαιίστικα προβλήματα και τους διεκδικητικούς στόχους, να παίζουν πιο επιτελικό και συντονιστικό ρόλο. Να βοηθήσουν στην ανάπτυξη δράσης των επιτροπών νέων των συνδικάτων, αλλά και κυρίως στην ανάπτυξη διακριτής πρωτόβουλης δράσης στα πλαίσια της συνδικαλιστικής δράσης του ΠΑΜΕ.

Η ανταπόκριση στο καθήκον για δουλειά του Κόμματος στην εργαζόμενη νεολαία, όπως κάθε ανάλογο, απαιτεί πριν απ’ όλα τη βαθιά αφομοίωση της στρατηγικής του Κόμματος. Προϋποθέτει συνείδηση των βασικών καθηκόντων και προτεραιοτήτων που συνδέονται με τη στρατηγική του Κόμματος, με την ανάγκη η τακτική, η καθημερινή δράση να καθορίζεται και να υπηρετεί τη στρατηγική. Το θέμα της εξειδίκευσης της στρατηγικής και της τακτικής του ΚΚΕ στην εργαζόμενη νεολαία έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί η προσπάθεια των κομμουνιστών πρέπει να παίρνει υπόψη τις εμπειρίες της, τις αναστολές της, τις αναζητήσεις της και να ανεβάζει τον προβληματισμό της, αναδεικνύοντας την προοπτική του Μετώπου, τη διεκδίκηση της Λαϊκής Εξουσίας, του Σοσιαλισμού. Η ικανότητα να ιεραρχούμε προτεραιότητες και στόχους, να εξασφαλίζουμε ουσιαστική συμφωνία σε αυτές τις προτεραιότητες, να διατάσσουμε και να αναδιατάσσουμε δυνάμεις, να εξειδικεύουμε προτάσεις και σχέδιο δράσης συνδέονται επίσης με την αφομοίωση πριν απ’ όλα της στρατηγικής μας. Π.χ. για τη δουλειά στην εργατική τάξη και ειδικά στις κατηγορίες εργαζόμενη νεολαία - γυναίκες - μετανάστες, για τη δουλειά με κοινωνικοταξικά κριτήρια, τη δουλειά κατά κλάδο κλπ. Απαιτείται να διαπεράσει όλους μας το σύνθημα της απαιτητικότητας της καθοδηγητικής ευθύνης, των συντονισμένων ενεργειών σε όλους τους κρίκους (κλαδικές, εδαφικές οργανώσεις, αχτίδες, ΚΟΒ, ΟΒ, Κομματικές Ομάδες).

Προϋποθέτει επίσης ότι η αφομοίωση της στρατηγικής θα εκφραστεί σε συγκεκριμένο σχέδιο ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής παρέμβασης των δυνάμεων του Κόμματος και της ΚΝΕ, τόσο με γενικές πρωτοβουλίες και στόχους όσο και κατά κλάδο και περιοχή, αλλά και σε ειδικές κατηγορίες της εργαζόμενης νεολαίας, π.χ. σε νυχτερινούς μαθητές - εργαζόμενους σπουδαστές, νέους μετανάστες κλπ.

Επιδίωξη και στόχος να είναι η συμβολή στην ανάπτυξη πολιτικής συνείδησης της εργαζόμενης νεολαίας, στην κατάκτηση αντιμονοπωλιακού, αντιιμπεριαλιστικού, σε τελευταία ανάλυση αντικαπιταλιστικού προσανατολισμού, ώστε ένα μεγάλο τμήμα της εργατικής, της εργαζόμενης νεολαίας να κατανοεί την αναγκαιότητα να συσπειρώνονται στις γραμμές του ΠΑΜΕ, του ταξικού κινήματος, της οργανωμένης πάλης μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.

ΣHMEIΩΣEIΣ: