Το να αναπτύξει κανείς τις βάσεις και τα αίτια, το να δείξει με γεγονότα την προσέγγιση και την προπαρασκευή απ’ τους Ιμπεριαλιστές του νέου πολέμου, είναι το ίδιο με το να παρακολουθήσει το μεταπολεμικό καπιταλισμό σ’ όλη του την εξέλιξη ως τα σήμερα, να μιλήσει για την ανισομέρεια αυτής της εξέλιξης και για τ’ αποτελέσματά της, για την παράλληλη ύπαρξη, το στερέωμα της προλεταριακής εξουσίας και την καθημερινή γιγαντώδικη πρόοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ, για τις οικονομικοπολιτικές αντιθέσεις ανάμεσα στους δυο Κόσμους, ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές «Μητροπόλεις» και τις Αποικίες, ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αφρική, ανάμεσα στα διάφορα καπιταλιστικά κράτη κ.ο.κ.

Απ’ όλα αυτά αδιάσπαστα συνενωμένα πηγάζει ο επικείμενος πόλεμος, απαράλλακτα όπως το παιδί απ’ τη μάννα του, της οποίας όλος ο οργανισμός δουλεύει κι όλες οι λειτουργίες, στην περίοδο της εγκυμοσύνης, συντελούνε για το φτιάξιμό του. Ο προσεχής λοιπόν πόλεμος δεν είναι παρά ο φυσιολογικός καρπός της ωρίμανσης, της ανάπτυξης δηλαδή στο οξύτερο σημείο τους και της προοδευτικής αναπαραγωγής τους των αντιθέσεων που υπάρχουν οργανικά μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, ειδικά στην περίοδο που ακολουθεί την πρώτη παγκόσμια ιμπεριαλιστική σύρραξη, μέσα στην οποία (περίοδο) έχουμε το γεγονός της ταυτόχρονης ύπαρξης και το μεγαλειώδες καθημερινό δυνάμωμα στο ένα έκτο της Γης, της επαναστατικής εξουσίας των εργατοχωρικών.

Εν τω μεταξύ τα γεγονότα, όσο πάει και πιο καθαρά φωτίζουν το μυαλό κι’ εκείνων που δεν έχουν ιδέα για όσα προαναφέρθηκαν. Κι’ η αλυσίδα τους είναι ατελείωτη.

Εχουμε όμως ένα εντελώς πρόσφατο γεγονός που μας δείχνει καθαρά προς τα πού πρώτ’ απ’ όλα προσαρμόζεται και κατευθύνεται η πολεμική προετοιμασία του ιμπεριαλισμού. Εχουμε την αποκάλυψη των σχεδίων της Δυτικοευρωπαϊκής διπλωματίας για τη δημιουργία αφορμής πολέμου κατά της ΕΣΣΔ με τη δολοφονία του Γιαπωνέζου πρεσβευτή στη Μόσχα.

Εκτός λοιπόν απ’ τις ξετσίπωτες δηλώσεις (Γκιόρκα) και τις ανοιχτές προκλήσεις (Ανατολικοί σιδηρόδρομοι κλπ.) κατά της Σ. Ρωσσίας, έχουμε ήδη φθάσει στην περίοδο της χρησιμοποίησης των «μεγάλων μέσων» της αναπαραγωγής δηλαδή ενός νέου Σεράγιεβου ή κάτι παρόμοιου, που θα δώσει αφορμή για την πραγματοποίηση του ιμπεριαλιστικού σχεδίου επέμβασης «1931» που πέρσυ αποκαλύφθηκε. Ετσι, χωρίς να αμβλύνωνται καθόλου οι αντιθέσεις ανάμεσα στους ίδιους τους ιμπεριαλιστές κι’ ο εξοπλισμός του ενός εναντίον του άλλου, χωρίς να παραλείψουμε το γεγονός της διεξαγωγής ήδη σήμερα ιμπεριαλιστικού πολέμου στις «αποικιακές» χώρες (Μαντζουρία κλπ.), φαίνεται ολοκάθαρα ποια είναι η πιο αδύνατη βαλβίδα που κρατάει σήμερα κλεισμένη την μπαρούτη.

Η θέση των Κομμουνιστών είναι ξεκαθαρισμένη: Εχουν αναγράψει στην πρώτη σελίδα του προγράμματός τους την πάλη κατά του πολέμου και την υπεράσπιση της Σοσιαλιστικής Πατρίδας των εργαζομένων. Κάτω απ’ αυτά τα κεντρικά συνθήματα δουλεύουν μέσα στις μάζες και τις οργανώνουν προκαταβολικά έχοντας καλά στο νου τους και προπαγανδίζοντας την ανάγκη της πάλης και όχι απλώς για την αντίσταση ενάντια στο μακελειό όταν πια θάχει ξεσπάσει αλλά για τη δημιουργία τέτοιου κινήματος που θα τείνει να τον προλάβει με την Προλεταριακή Επανάσταση.

Ενα τέτοιο κίνημα που είναι δυνατό να παρεμποδίσει τη μπουρζουαζία τόσο στην προπαρασκευή όσο και στη διεξαγωγή του πολέμου, είναι χωρίς άλλο η αποφασιστική προϋπόθεση για τη μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε πόλεμο για το γκρέμισμα του καπιταλισμού.

Επομένως η όξυνση της καθημερινής πάλης των μαζών για τ’ άμεσα ζητήματά τους, ο (πιο πραχτικός και συγκεκριμένος) συνδυασμός της με την πάλη που πρέπει να γίνει ενάντια στον πόλεμο και με τα συνθήματα των Κ. Κομμάτων και η μεταβολή της πάλης αυτής από οικονομική σε πολιτική, σε πάλη για την εξουσία, είναι η μόνη σωστή ταχτική.

Στην Ελλάδα ένα σημείο που πρέπει ιδιαίτερα να προσεχτεί είναι η αχαλίνωτη επίσημη δημαγωγία γύρω απ’ τα «ειρηνικά ιδεώδη» της πλουτοκρατίας, η οποία γίνεται σε τόνο πολύ αψηλό κι’ απ’ όλα μαζί τα κόμματα και τα όργανα της αστικής τάξης, συνδυασμένη (η δημαγωγία) με όσο πάει κι’ εντατικώτερα μέτρα πραχτικής προετοιμασίας του πολέμου. Η καθιέρωση των μεγάλων γυμνασίων κατά ξηρά και θάλασσα, οι πολεμικοί εξοπλισμοί - ιδίως στο ναυτικό, στην αεροπορία και στα οχυρωματικά (Θεσσαλονίκη) και συγκοινωνιακά στρατιωτικά έργα («Εθνική οδοποιία»). Ας λένε πολλοί «σοφοί», ό,τι θέλουν, ας τσαμπουνάνε για «πλήρη αποικιακή εξάρτηση» κι’ ας αρνούνται την ύπαρξη ιμπεριαλιστικών τάσεων στην Ελληνική κεφαλαιοκρατία.

Δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να ενισχύουνε κατά τον καλύτερο τρόπο την εξαιρετική, ομολογουμένως, προσπάθεια της αστικής τάξης μας για ν’ αποκοιμίσει τις μάζες μέχρι τη στιγμή που θα ξεσπαθώσει.

Εμείς πρέπει να μην επιτρέψουμε σ’ όλους αυτούς να μας καταλάβουν απροετοίμαστους.

Για να το κατορθώσει όμως αυτό το Κόμμα μας πρέπει να στρέψει πρώτ’ απ’ όλα την προσοχή του στο εσωτερικό, στα ίδια τα σπλάχνα του. Πρέπει να καταπολεμήσει κατά τον πιο αποτελεσματικό τρόπο και να νικήσει ολοκληρωτικά μέσα στο συντομώτερο χρονικό διάστημα δυο πληγές που εξακολουθούν ακόμη να υπάρχουν: την παραδοχή μόνο στα λόγια της ανάγκης της αντιπολεμικής πάλης και τη μηχανικότητα στην εφαρμογή (όταν επιχειρείται) της γραμμής του. Και τα δυο αυτά κακά πηγάζουνε βασικά από μια και μόνη βαθύτερη αιτία, την υποτίμηση της κατάστασης, των ρυθμών με τους οποίους εξελίσσεται και των κινδύνων του Πολέμου.

Αυτό βέβαια είν’ απόλυτα συνδεδεμένο μ’ όλη την προηγούμενη γραμμή και τα λάθη του Κόμματος και δεν θα λυθεί παρά στο στίβο της καταπολέμησης ολόκληρου του παρελθόντος που μας βαρύνει. Πρέπει όμως να δοθεί μια ξεχωριστή προσοχή, ακριβώς γιατί ενώ ο αντιπολεμικός τομέας της δράσης μας αποτελεί ένα απ’ τους σοβαρώτερους, είναι σύγχρονα κι’ ο πιο αδύνατος.

Εν’ άλλο σημείο που πρέπει να προσέξουμε είν’ η ταυτόχρονη δημιουργία μιας γερής και παράνομης οργάνωσης και ο συνδυασμό των νομίμων με τις παράνομε μορφές δράσης. Βέβαια εμείς εδώ καμιά συστηματική αγκιτάτσια δεν κάνουμε ξεχωριστά στους νέους και στις γυναίκες. Καμιάν αντιπολεμική δράση δεν κάνουν με συνέπεια τα συνδικάτα μας κι’ οι άλλες μαζικές οργανώσεις που επηρεάζει το Κόμμα. Και προς τις τέτοιες μορφές πρέπει άμεσα να στραφούμε γιατί η αντιπολεμική δράση δεν είναι καθόλου καθήκον των «ειδικών» αλλά είναι καθήκον όλων των κομμουνιστών και πρέπει απαραίτητα να επεχτύνεται σ’ όσο το δυνατό πλατύτερες μάζες και να τις αγκαλιάζει. Αλλά στη δουλειά αυτή δεν μπορεί παρά να καθοδηγήσουν κομμουνιστές και κομμουνιστές όχι μόνο ιδεολογικά προετοιμασμένοι αλλά οργανωμένοι και καθοδηγημένοι στη δράση τους απ’ το ίδιο το Κόμμα, τις οργανώσεις και τους πυρήνες του.

Ας έλθουμε τώρα στους φαντάρους και τους ναύτες, στη μάζα δηλαδή που αποτελεί το κύριο στήριγμα της εξουσίας και των σχεδίων της πλουτοκρατίας. Ηδη από πολλά χρόνια κι’ οι αρχηγοί του παγκόσμιου κινήματος κι’ η πείρα των ιμπεριαλιστικών πολέμων απόδειξε περίτρανα πως χωρίς αυτούς, χωρίς μια γερή δράση για την κατάχτησή τους με το μέρος του προλεταριακού αγώνα κι’ ενάντια στους δημίους τους, η διακήρυξη της επανάστασης είναι μια κούφια φράση. Πως μπαίνει πραχτικά το ζήτημα; Ποιες είναι οι μορφές;

Ας πάρουμε πρώτα τη μια: δουλειά απ’ έξω προς τα μέσα. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι οφείλουμε χρησιμοποιούντες και συνδυάζοντες τις νόμιμες με τις παράνομες μορφές να πάμε προς τους στρατιώτες και σαν εργατικές οργανώσεις και σαν πυρήνες, να συνδεθούμε μ’ αυτούς και να κάνουμε δράση ανάμεσά τους τόσο για τα δικά τους τα ζητήματα, όσο για λογαριασμό των εργατικών και των αγροτικών ζητημάτων. Να τους καλούμε σε επαναστατική συναδέλφωση στις απεργίες, στις διαδηλώσεις, στις εξεγέρσεις και σε από κοινού με τους φτωχούς αγώνα για τα κοινά ζητήματα της πάλης τους.

Υπάρχει όμως και η δράση απ’ τα μέσα: η παράνομη δουλειά των ίδιων των στρατιωτικών πυρήνων.

Κι’ η διευκόλυνσή της μόνο δεν αρκεί καθόλου, πρέπει να τ’ αναγνωρίσουμε κι’ όταν ακόμα γίνεται. Η προσοχή μας πρέπει να στραφεί προς τη δημιουργία της.

Προς τη δημιουργία δηλαδή των στελεχών που θα δουλέψουν εκεί μέσα, προς της δημιουργία της μαζικής βάσης πάνω στην οποία θα στηρίξουν αυτοί τη δουλειά τους.

Ετσι όλα αυτά συνδυασμένα αποτελούν τον όγκο των καθηκόντων τα οποία -πολύ γενικά βέβαια απαριθμημένα- περιμένουν την προσοχή ολόκληρου του κόμματος.

Η καταπολέμηση της οπορτουνιστικής «άγνοιας» της ανάγκης της αντιπολεμικής δράσης, η διαφώτιση των μελών του Κόμματος και της Νεολαίας -πρώτ’ απ’ όλα αυτών- και των μαζών, η οργάνωση και καθοδήγηση της αντιπολεμικής δράσης μας, η καταπολέμηση του γελοίου «πασιφισμού» που διακηρύσσει η μπουρζουαζία, η δημιουργία παράνομης οργάνωσης μέσα στο στρατό και στο στόλο, το σπρώξιμο της βάσης του Κόμματος και των επαναστατικών οργανώσεων στην αντιπολεμική δράση, το ξεσκέπασμα των εγκλημάτων του μιλιταρισμού, η πάλη κατά της μιλιταριστικής τρομοκρατίας, η πάλη για την επαναστατική συναδέλφωση των στρατιωτών και φτωχών, για τα ζητήματά τους κι’ ενάντια στο φασισμό, η ξεχωριστή δουλεία ανάμεσα στους νέους και τις γυναίκες, όλα αυτά πρέπει να στρωθούνε μπροστά, να μελετηθούν και ν’ αρχίσουν να πραγματοποιούνται σύμφωνα με ρυθμό που επιβάλει η αντικειμενική κατάσταση. Γιατί έχουμε μείνει πολύ πίσω στην εφαρμογή της γενικής ντιρεχτίβας που ήδη από το 1928 έδωσε η Κ. Διεθνής στα τμήματά της.

«Τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρέπει σήμερα να υποτάξουν όλη τους τη δουλειά στο κεντρικό καθήκον της προετοιμασίας, της κατάχτησης και της οργάνωσης των μαζών για τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο».