Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΧΤΥΠΑ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΜΑΣ

«Η Παγκόσμια Επιτροπή καλεί τις εργαζόμενες μάζες να οργανώσουν:Τη βδομάδα απ’ τις 29 Ιούλη ως τις 5 του Αυγούστου σ’ όλες τις χώρες τεράστιες διαδηλώσεις ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και το φασισμό».

(Απ’ την έκκληση της Παγκόσμιας Επιτροπής πάλης ενάντιαστον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και το φασισμό. «Ριζοσπ.» 8/7/34)

Κείνο, που μονάχα η Κομμουνιστική Διεθνής και τα κομμουνιστικά κόμματα όλου του κόσμου διακήρυτταν και διακηρύττουν δεκαπέντε χρόνια τώρα, ότι. Δηλαδή, ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός οδηγεί αναπότρεπτα τους εργαζόμενους των κεφαλαιοκρατικών χωρών σ’ ένα καινούργιο, πιο άγριο και πιο φρικαλέο ανθρωπομακελειό απ’ τον παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο του 1914, σήμερα πια δεν το αμφισβητεί κανένας και οι εκμεταλλευτές όλων των χωρών το λένε ανοιχτά προετοιμάζονται σε μια πυρετώδικη δραστηριότητα γι’ αυτόν.

«Ο πόλεμος του 1914, ήταν ο τελευταίος πόλεμος γιατί γέννησε την αδελφότητα των λαών, που διδάχτηκαν απ’ την ανήκουστη αγριότητα των εκατομμυρίων που σφαγιάστηκαν, απ’ την πρωτοφανή φρικαλεότητα των καταστροφών και της δυστυχίας που προκάλεσε». Αυτό το κήρυγμα σάλπισε ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός κατά την διάρκεια και ύστερα απ’ τον πόλεμο για να καθησυχάσει τους εργαζόμενους πούχαν ξεσηκωθεί και να τους δέσει στο ζυγό της εκμετάλλευσης. Το κήρυγμα αυτό το υποστήριξαν οι «φιλειρηνιστές», οι παπάδες, οι ανθρωπιστές σ’ όλον τον κόσμο. Μα περισσότερο από κάθε άλλον στο κήρυγμα αυτό πρωτοστάτησε η παγκόσμια σοσιαλδημοκρατία και ο παγκόσμιος ρεφορμισμός. Η σοσιαλδημοκρατία της Γερμανίας, πνίγοντας στο αίμα την επανάσταση των γερμανών εργατών στο 1918-19, ανάμεσα στ’ άλλα, διακήρυξε ότι η νίκη της δημοκρατίας εξασφαλίζει το απρόσκοπτο και ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό και την ολοκληρωτική εξόντωση κάθε πολέμου. Η παγκόσμια και κατά πρώτο λόγο η γερμανική σοσιαλδημοκρατία τρόμαζε τους γερμανούς εργάτες με τις «μεγάλες, τις τεράστιες θυσίες» και στερήσεις του «βάρβαρου», μπολσεβίκικου δρόμου δια μέσου του εμφυλίου πολέμου προς το σοσιαλισμό και τους υποσχότανε ότι αυτή θα τους οδηγήσει αυτού ειρηνικά, δίχως θυσίες και αιματηρούς αγώνες.

Σήμερα πια οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου έχουν όλα τα πειστήρια που τους επιτρέπουν να κρίνουν. Οι διακηρύξεις των ιμπεριαλιστών και των σοσιαλδημοκρατών ότι ο πόλεμος του 1914 είναι ο «τελευταίος» πόλεμος, διακηρύξεις πούχαν για σκοπό να ξεγελάσουν και ν’ αποκοιμίσουν την επαγρύπνηση του προλεταριάτου και όλων των εργαζομένων στην άμεσα ύστερα απ’ τον πόλεμο επαναστατική περίοδο σήμερα, που οι εκμεταλλευτές «στερέωσαν» τις θέσεις τους χάρη στην προδοσία της σοσιαλδημοκρατίας, πετιένται στον τενεκέ των σκουπιδιών και ο κίνδυνος άμεσου ξεσπάσματος, του καινούργιου ιμπεριαλιστικού ανθρωπομακελειού είναι πιο απειλητικός από κάθε άλλη φορά. Μα οι εργαζόμενοι βλέπουν ότι αν ο πόλεμος του 1914 στη Ρωσία τελείωσε πάνω από ένα χρόνο πριν παρά στον άλλο κόσμο αυτό συνέβηκε γιατί τον Οχτώβρη του 1917 την εξουσία στη Ρωσία την πήραν οι εργάτες και αγρότες με την καθοδήγηση του μπολσεβίκικου κόμματος. Και αν σήμερα η Σοβιετική Ενωση είναι η μόνη χώρα όπου δεν είναι δυνατός ο φασισμός, είναι η μόνη χώρα που έχει μια πραγματική και συνεπή φιλειρηνική πολιτική αυτό γίνεται γιατί αυτού, στη χώρα του σοσιαλισμού, η προλεταριακή επανάσταση έδιωξε όλους τους εκμεταλλευτές, της μοναδικής στον κόσμο πολιτικής στερέωσης και εξυπηρέτησης της ειρήνης, της θριαμβευτικής σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης, της δημιουργίας, της δίχως τάξεις σοσιαλιστικής κοινωνίας. Μα παράλληλα, οι εργάτες βλέπουν που οδήγησε ο δρόμος της παγκόσμιας και πρώτ’ απ’ όλα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. Για ν’ αποφύγει τις μπολσεβίκικες «ασιατικές βαρβαρότητες» η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, το πρωτοπόρο και βασικό κομμάτι της 2ης Διεθνούς, έδεσε το προλεταριάτο της Γερμανίας στο άρμα του γερμανικού καπιταλισμού και αντι για την «οικονομική δημοκρατία» και το «ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό», είτε, καλίτερα, χάρη σ’ αυτά οδήγησε στη νίκη του φασισμού στη Γερμανία, καταδίκασε το γερμανικό προλεταριάτο σε τέτοιες στερήσεις, θυσίες και βαρβαρότητα, που καταρρίπτουν τελειωτικά το βασικό επιχείρημα της σοσιαλδημοκρατίας ότι σε διάκριση απ’ τη μισοβάρβαρη και ασιατική Ρωσία, στη Γερμανία ο σοσιαλισμός θα επιβληθεί και θα επικρατήσει ειρηνικά, δίχως θυσίες! Ο δρόμος των μπολσεβίκων οδήγησε στην ευημερία τις δεκάδες εκατομμύρια των εργατών και αγροτών, έφερε σ’ ένα καινούργιο ανώτερο πολιτισμό, έφερε πραγματικά στο σοσιαλισμό. Ο δρόμος της σοσιαλδημοκρατίας αντί για το σοσιαλισμό οδήγησε στο φασισμό και τον καινούργιο πόλεμο. Σήμερα η χιτλερική Γερμανία, όπως και η Γερμανία του Κάιζερ προπολεμικά, είναι μια απ’ τις πιο απειλητικές, σ’ όλον τον κόσμο, φωληές ξεσπάσματος του καινούργιου ιμπεριαλιστικού πολέμου, είναι ένα απ’ τα πιο μαχητικά τμήματα του αντισοβιετικού μετώπου, που οι ιμπεριαλιστές προσπαθούν να οργανώσουν στον κόσμο όλον.

Και όπως στο 1914 ο «διεθνισμός» της σοσιαλδημοκρατίας πήγε περίπατο και τα κόμματά της στην κάθε μια εμπόλεμη χώρα ψήφισαν τις πολεμικές πιστώσεις και υποστήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις τις δικές τους κεφαλαιοκρατίες, έτσι και σήμερα, πριν ακόμα αρχίσει ο πόλεμος οι σοσιαλφασίστες σ’ όλες τις χώρες τάσσονται ξεκάθαρα υπέρ των πολεμικών επιδιώξεων και προπαρασκευών των ιμπεριαλιστικών τους κεφαλαιοκρατιών. Στη Γερμανία η σοσιαλδημοκρατία ψήφισε στο Ράιχσταγκ παμψηφεί την εξωτερική πολιτική του Χίτλερ.

Και όπως στο 1914, μόνον οι μπολσεβίκοι και ορισμένες άλλες σοσιαλιστικές ομάδες της αριστεράς, που απ’ αυτές κατοπινά βγήκαν οι ιδρυτές των κομμουνιστικών κομμάτων σε διάφορες χώρες, τάχτηκαν ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και μόνον οι μπολσεβίκοι πάλεψαν και μετάτρεψαν σε εμφύλιο, ανατρέποντας τις κυρίαρχες τάξεις και εγκαθιδρύοντας τη σοβιετική εξουσία των εργατών και αγροτών, έτσι και σήμερα μόνον η Κομμουνιστική Διεθνής, που ιδρύθηκε απ’ τον αρχηγό του μπολσεβίκικου κόμματος Λένιν και τα τμήματά της, τα κομμουνιστικά κόμματα σ’ όλον τον κόσμο παλεύουν ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, οργανώνουν τους εργαζόμενους ν’ ακολουθήσουν το παράδειγμα των εργατών και αγροτών της Σοβιετικής Ενωσης, ν’ αποτρέψουν τον πόλεμο ανατρέποντας την κυριαρχία των εκμεταλλευτών και να τον μετατρέψουν σε εμφύλιο, σε τάφο της κεφαλαιοκρατίας, αν προλάβει και εκραγεί προηγούμενα.

Η αποχώρηση της Γιαπωνίας και της Γερμανίας απ’ την Κοινωνία των Εθνών για νάχουν πιο λεύτερα τα χέρια στις πολεμικές τους προετοιμασίες, κινήσεις και προκλήσεις, η μέχρι σήμερα αποτυχία της ίδιας της Κοινωνίας των Εθνών στο έργο της οργάνωσης της προστασίας της ειρήνης, η παταγώδικη χρεωκοπία της Συνδιάσκεψης του αφοπλισμού και η λυσσώδικη αύξηση των εξοπλισμών σ’ όλες τις καπιταλιστικές χώρες, το απ’ τα τώρα προεξοφλημένο ναυάγιο της ναυτικής συνδιάσκεψης του 1935, η καλλιέργεια και η ανάπτυξη του εθνικισμού και η άνοδος του φασισμού σ’ όλον τον καπιταλιστικό κόσμο, η υπερεντατική ιδεολογική επεξεργασία της νεολαίας για ν’ αποχτήσει στην εντέλεια όλες τις ιδιότητες του κρέατος για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών στον πόλεμο που έρχεται, όλα αυτά και σωρεία παρόμοιων και παράλληλων γεγονότων πείθουν κάθε μέσα και περισσότερο ότι ο πόλεμος χτυπά τις πόρτες μας. Τα πολεμικά σύννεφα συσσωρεύονται απειλητικά σ’ όλες τις μεριές του κόσμου. Η τεράστια σύγκρουση ανάμεσα στη Γιαπωνία και τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής για την κυριαρχία στον Ειρηνικό Ωκεανό και την απέραντη Κίνα, αποτελεί βασικό κομμάτι της κύριας ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης ανάμεσα στην Αγγλία και τις Ενωμένες Πολιτείες για την κυριαρχία σ’ όλον τον κόσμο. Στη Μεσόγειο η πάλη για την ηγεμονία σ’ αυτή διεξάγεται ανάμεσα στην Ιταλία και τη Γαλλία. Απ’ τα παρασκήνια τον αποφασιστικό ρόλο στην πάλη αυτή τον παίζει η Αγγλία. Στην Ευρώπη ο γαλλικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να στερεώσει την ηγεμονία του δένοντας πιο καλά και πιο στέρεα το σύστημα των πολιτικο-στρατιωτικών συμμαχιών του πράγμα που προκαλεί την αποφασιστική ανοιχτή αντίδραση της Ιταλίας και της Γερμανίας και την ύπουλη, μα το ίδιο αποφασιστική αντίδραση της Αγγλίας, που δεν μπορεί να την αφήνει ήσυχη και αδιάφορη η στερέωση των θέσεων του γαλλικού ιμπεριαλισμού στην Ευρώπη. Δίπλα στους διιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πάνω απ’ αυτούς κυριαρχεί η αντίθεση ανάμεσα στον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό και το σοσιαλισμό, που εκπροσωπείται απ’ την πρώτη χώρα της προλεταριακής διχτατορίας και πατρίδα των εργαζομένων όλου του κόσμου, την Σοβιετική Ενωση. Με πρωτεργάτη τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό και με άμεσα, για την ώρα εχτελεστικά όργανα το χιτλερικό φασισμό και το γιαπωνέζικο μιλιταρισμό σφυρηλατείται το ιμπεριαλιστικό μπλοκ για τη στρατηγική αντεπαναστατική επιδρομή κατά της ΕΣΣΔ. Ο αγγλικός καπιταλισμός δουλεύει ακούραστα σ’ όλο τον κόσμο για να αμβλύνει προσωρινά τις διιμπεριαλιστικές αντιθέσεις πάνω σε μια κοινή αντισοβιετική πλατφόρμα, πάνω στη βάση του πολέμου ενάντια στη Σοβ. Ενωση και του μοιράσματος μετά, της καταχτημένης λείας ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές.

Το αντισοβιετικό αφήνιασμα του χιτλερισμού, μα πρώτ’ απ’ όλα, οι ξετσίπωτες και αδιάκοπες αντισοβιετικές προκλήσεις του γιαπωνέζικου μιλιταρισμού στη μακρυνή Ανατολή, στα σοβιετομαντζουριανά σύνορα, δείχνουν καθαρά την έχταση και τη σοβαρότητα της αντισοβιετικής επιβολής. Και μονάχα η τεράστια ανάπτυξη και δύναμη της χώρας της ανοικοδόμησης του σοσιαλισμού, ο καταθλιπτικός σεβασμός που ο γερός και ακαταμάχητος Κόκκινος Στρατός έχει επιβάλλει στους ιμπεριαλιστές, που κάνουν την Ε.Σ.Σ.Δ. παγκόσμιο παράγοντα πρώτης γραμμής και αύξησαν τεράστια το ειδικό της βάρος στην παγκόσμια πολιτική, καθώς και η μοναδική στην συνέπεια και στην ειλικρίνειά της ειρηνική της πολιτική, που υποστηρίζεται και εγκρίνεται απ’ τους εργαζόμενους όλου του κόσμου, συγκρατούν ακόμα τους αφηνιασμένους ιμπεριαλιστές και της επιτρέπουν να εκμεταλλεύεται και να χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά, για χάρη της ειρήνης, τις διιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και προστριβές. Μα η κατάσταση αυτή δε μπορεί παρά αναγκαστικά να φέρει το χαραχτήρα της προσωρινότητας. Τόση είναι η συσσώρευση των διιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που για τον ιμπεριαλισμό, κάθε μέρα και περισσότερο, γίνεται συνείδηση και πεποίθηση η αντίληψη ότι απ’ το σημερινό χάος μονάχα ένας πόλεμος μπορεί να τον βγάλει. Εννοείται όχι η κάθε μια δύναμη σκέφτεται και δρα για λογαριασμό της ενώ ταυτόχρονα η Αγγλία κατά πρώτο λόγο τη διέξοδο αυτή την κατευθύνει προς τον αντισοβιετικό προσανατολισμό. Τόσες είναι οι εστίες ξεσπάσματος του καινούργιου πολέμου και τόσο μπαρούτι έχει συσσωρευτεί στην κάθε γωνιά της γης ώστε η παραμικρή αφορμή, το ελάχιστο ευνοϊκό πρόσχημα, πολύ πιο ασήμαντο από το «έγκλημα του Σεράγεβου» που έδωσε τη σπίθα για τη μεγάλη πυρκαϊά του 1914, μπορούν απ’ τη μια μέρα στην άλλη να ξαμολύσουν την πολεμική καταστροφή, πιο φρικαλέα και πιο άγρια απ’ το 1914, πάνω στην εργαζόμενη ανθρωπότητα. Το γεγονός ότι δεν υπάρχουν ακόμα τελειωτικά διαμορφωμένα στρατιωτικοπολιτικά ιμπεριαλιστικά συγκροτήματα όχι μόνο δεν πρέπει να ελαττώνει, μα απεναντίας, αποτελεί στοιχείο αύξησης των ανησυχιών και των κινδύνων. Γιατί μέσα στη σημερινή αβεβαιότητα η πρώτη ιμπεριαλιστική δύναμη, που θα εξασφαλίσει είτε σα νομίσει ότι εξασφάλισε μια ορισμένη υπεροχή θα επιτεθεί αμέσως για να προκαταλάβει τον αντίπαλό της απροετοίμαστο. Σ’ αυτό ανάμεσα στ’ άλλα οφείλεται και η πρωτοφανή ένταση των εξοπλισμών. Αυτό δείχνει και η λυσσασμένη διιμπεριαλιστική διαπάλη για την κατοχή είτε τον προσεταιρισμό στρατηγικών θέσεων και συμμάχων, έστω και αν πρόκειται για τα πιο μικρά κρατίδια. Αναμφισβήτητο λοιπόν και εξώφθαλμο είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα τρομερό κίνδυνο πολεμικής έκρηξης, που μπορεί να συμβεί κάθε ώρα και κάθε λεφτό και που θα μεταβάλει τον κόσμο όλο σ’ ένα απέραντο σφαγείο, σ’ ένα συμπαγές νεκροταφείο. Η μόνη δύναμη που δουλεύει ακούραστα για να επιβραδύνει και ν’ αναβάλει το άγριο αυτό ξέσπασμα είναι η Ε.Σ.Σ.Δ. Η μόνη δύναμη που μπορεί να πάψει οριστικά τον πόλεμο είναι το προλεταριάτο και οι εργαζόμενοι των κεφαλαιοκρατικών χωρών όλου του κόσμου. Μα για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να ανατραπεί η κυριαρχία των εκμεταλλευτών, η διχτατορία του κεφαλαίου και να νικήσει η εργατοαγροτική σοβιετική εξουσία στην κάθε μια ιμπεριαλιστική χώρα.

Συστατικό μέρος του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συνόλου η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα παίρνει ενεργό μέρος στην προετοιμασία του καινούργιου ιμπεριαλιστικού πολέμου, προπαρασκευάζεται κι’ αυτή πυρετώδικα. Ανίκανη η ελληνική κεφαλαιοκρατία και οι τσιφλικάδες να γιατρέψουν, έστω και κομπογιανίτικα, τις βαθειές πληγές που οι δεκάχρονοι πόλεμοι 1912-1922 στη Μακεδονία - Ουκρανία - Μικρασία, άνοιξαν στο κορμί της αστικοτσιφλικάδικης Ελλάδας, ανίκανοι να ανακουφίσουν, έστω και λίγο, την απέραντη ανέχεια και δυστυχία, που οι πόλεμοι κληρονόμησαν στις μάζες, παραδερμένοι απ’ τα χτυπήματα της πεντάχρονης κρίσης, που δεν λέγει ακόμα να τελειώσει και που αυξάνει στο κατακόρυφο την αγανάχτηση και την εξέγερση των πιο πλατειών λαϊκών μαζών, τυφλωμένοι και πελαγωμένοι, στον πόλεμο πάλι πιστεύουν πως θε νάβρουν σωτηρία και διέξοδο. Η αποτυχία των προσπαθειών της εσωτερικής ανασυγκρότησης και εξυγίανσης, που γι’ αυτήν μεταπολεμικά πάσχισαν όλες οι κυβερνήσεις και που τα χτυπήματα της χάριτος τα δέχτηκαν οι προσπάθειες αυτές απ’ την σημερινή οικονομική κρίση, σπρώχνει την αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στο δρόμο των εξωτερικών καταχτητικών επιδιώξεων. Ολο το σύστημα και οι κατευθύνσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής αυτήν την ιδέα εξυπηρετούν. Στρέφοντας τις βλέψεις του προς την σερβική και βουλγαρική Μακεδονία και νοιώθοντας παράλληλα ότι η σοβαρώτερη εξωτερική επιβουλή ενάντιά του προέρχεται, κατά πρώτο λόγο, τόσο απ’ τις σερβικές βλέψεις πάνω στη Θεσσαλονίκη όσο και απ’ τις βουλγαρικές απαιτήσεις για εδαφική διέξοδο στο Αιγαίο, ο ελληνικός ιμπεριαλισμός πήγε να εξασφαλίσει μια συμμαχία με την Τουρκία για νάχει λέφτερα τα χέρια του προς τους βόρειους γείτονάς του. Ταυτόχρονα όντας χώρα μεσογειακή και σημαντικά εξαρτημένη απ’ το ξένο κεφάλαιο υφίσταται σοβαρές πιέσεις και επιρροές απ’ τις διάφορες μεσογειακές δυνάμεις που η κάθε μια συνδέεται και κινεί στην Ελλάδα μια ορισμένη πολιτικοστρατιωτική κλίκα. Απ’ τις επιρροές αυτές κυριαρχούσα είναι η αγγλική. Και αν η κυβέρνηση Τσαλδάρη, πιεζόμενη και απ’ την Τουρκία καθώς και απ’ τους δεσμούς του Κονδύλη με τη Γαλλία και αποβλέποντας στο ν’ αποτρέψει μια αντιελληνική σερβοβουλγαρική προσέγγιση προσχώρησε στο βαλκανικό τετραμερές σύμφωνο, δηλαδή, παρεξέκλινε προς της Γαλλική πολιτική, όμως η σερβοβουλγαρική προσέγγιση ύστερα απ’ το κίνημα του Γεωργκήεφ στη Βουλγαρία και οι πιέσεις της Αγγλίας και της Ιταλίας την αναγκάζουν να παίρνει αρνητική, για την ώρα, θέση απέναντι στο προτεινόμενο απ’ τη Γαλλία μεσογειακό σύμφωνο. Ετσι ο βασικός προσανατολισμός της εξωτερικής πολιτικής της αστικοτσιφλικάδικης Ελλάδας παραμένει ο αγγλικός και σα συνέπεια αυτουνού ο ιταλικός. Πάντως οι τελευταίες ανακατατάξεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στα Βαλκάνια δυσχέραιναν τη βαλκανική θέση της Ελλάδας μα ακόμα έφεραν και μια ψυχρότητα στις σχέσεις με την Τουρκία. Παράλληλα ξεκαθαρίζει πιο πολύ η αντισοβιετική αιχμή της εξωτερικής της πολιτικής κάτω απ’ την αιγίδα της Αγγλίας. Οριστικά «τίποτε» δεν διαμορφώθηκε ακόμα. Εχουμε ακόμα και τις κρούσεις της χιτλερικής Γερμανίας. Οριστικό όμως είναι ότι η εξωτερική πολιτική της αστικοτσιφλικάδικης Ελλάδας κινείται πάντοτε, με ορισμένες αποκλίσεις, μέσα στα πλαίσια της αγγλικής πολιτικής πράγμα που την κάνει πρόσκοπο για τις καινούργιες αντισοβιετικές ουκρανικές εκστρατείες.

Οι παραγγελίες καινούργιων αντιτορπιλλικών και αεροπλάνων, οι συζητήσεις για το ότι «είμαστε άοπλοι και πολεμικά απροετοίμαστοι», ότι «ο λαός πρέπει να κληθεί να προσφέρει βαριές θυσίες», ότι για τους πιο απαραίτητους εξοπλισμούς χρειάζονται συμπληρωματικά 10-20 δισεκατομμύρια δραχμές, η πυρετώδικη οχύρωση της Θεσσαλονίκης, τα ακατάπαυστα γυμνάσια στρατού, στόλου, αεροπορίας, τα γυμνάσια «προστασίας» του άμαχου πληθυσμού, το ξεσπάθωμα του υπερεθνικισμού όλ’ αυτά και πολλά άλλα ακόμα δείχνουν τις λυσασμένες στρατιωτικοπολεμικές προπαρασκευές του ελληνικού ιμπεριαλισμού. Ο γοργός εκφασισμός και η οργάνωση των στρατιωτικοφασιστικών κινημάτων απ’ τις διάφορες αστικοτσιφλικάδικες κλίκες, που εμπνέονται και από τους ξένους ιμπεριαλιστές. Δείχνουν, ανάμεσα στ’ άλλα και τις συντονισμένες προσπάθειες της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας που πάει να φκιάσει γερή «εθνική» κυβέρνηση που συντρίβοντας τον εσωτερικό εχθρό, θα μπορέσει με τις περισσότερες δυνατότητες επιτυχίας, να προπαρασκευάσει και να διεξαγάγει τον καινούργιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την καινούργια αντισοβιετική εκστρατεία.

Ενάντια στους πράχτορες των κυρίαρχων τάξεων, ρεφορμιστές, σοσιαλιστές, αγροτιστές και τροτσκιστές αρχηγούς, που είναι παραστάτες, ιδεολόγοι και πρωτοπόροι των πολεμικών και αντισοβιετικών προετοιμασιών και σκοπών της αστικοτσιφλικάδικης Ελλάδας, το Κομμουνιστικό Κόμμα και όλες οι επαναστατικές οργανώσεις στέκονται οι μοναδικοί οργανωτές και καθοδηγητές των εργαζομένων στην πάλη κατά των ιμπεριαλιστικών προπαρασκευών και πολέμων. Στα πλατιά λαϊκά στρώματα της χώρας μας υπάρχει βαθιά ριζωμένο το μίσος ενάντια στον πόλεμο. Καθήκον δικό μας είναι το ομαδικό αυτό μίσος να το κάνουμε επαναστατική συνείδηση. Πρέπει με τη δουλειά μας να πείσουμε τις μάζες ότι για να προληφθεί ο πόλεμος πρέπει να ανατραπεί το καθεστώς που τον γεννά, η εξουσία των κεφαλαιοκρατών και τσιφλικάδων, ότι στον πόλεμο που άρχισε μόνον η μετατροπή του σε εμφύλιο θα θέσει τέρμα, ότι μονάχα η εξουσία των εργατών και αγροτών, η Σοβιετική Ελλάδα, θα θέσει για πάντα τέλος στους ληστρικούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Πρέπει να οργανώσουμε τις πλατιές μάζες για την τέτια πάλη ενάντια στον πόλεμο και τους φορείς του. Πρέπει να σφυρηλατήσουμε παντού το παλλαϊκό αντιφασιστικό μέτωπο πάλης, γιατί όποιος πολεμά το φασισμό χτυπά τον πόλεμο. Οποιος ψηφίζει κατά του φασισμού διαδηλώνει κατά του πολέμου.

Φτάνει η 1η Αυγούστου, 20η επέτειος της κήρυξης του πρώτου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου μα και παραμονής του καινούργιου ακόμα πιο φρικαλέου, μέρα αντιπολεμικής διαδήλωσης και εξόρμησης των εργαζομένων, μέρα που θυμίζει στα εκατομμύρια ότι η φρίκη καινούργιας σφαγής είναι πιο κοντά παρά ποτέ.

Την 1η Αυγούστου οι εργαζόμενοι ας παρατήσουν τη δουλειά κατά δεκάδες χιλιάδες ας διαδηλώσουν:

Κάτω ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος.

Κάτω η διχτατορία των εκμεταλλευτών που τον γεννά.

Κάτω ο φασισμός που τον οργανώνει.

Κάτω τα χέρια απ’ τη Σοβιετική Ενωση.

Ζήτω η Σοβιετική Ελλάδα.

Οταν τα εκατομμύρια των εργαζομένων νοιώσουν τη δύναμή τους πόλεμος δεν θα γίνει!

Καθήκον των κομμουνιστών είναι να οργανώσουν τα εκατομμύρια αυτά στο αντιφασιστικό - αντιπολεμικό μέτωπο.