Το βασικό περιεχόμενο αυτής της απόφασης της ΚΕ είναι να εκτιμήσουμε την –από πολλές απόψεις– «καινούργια» κατάσταση που διαμορφώνεται μετά την έξοδο από τη δεκαετή βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση και την αναιμική ανάκαμψη στην οποία βρισκόμαστε, καθώς επίσης και μετά από μια πορεία έντονης ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης, συνεχών εκλογικών αναμετρήσεων σε όλα τα επίπεδα (τοπικό - δημοτικό - περιφερειακό - ευρωπαϊκό - εθνικό), σχετικής αναδιάταξης του αστικού πολιτικού σκηνικού, μέσα από την πολιτική εναλλαγή ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, αλλά και την εμφάνιση νέων πολιτικών σχηματισμών, την εξαφάνιση ή μεγάλη υποχώρηση άλλων που είχαν δημιουργηθεί τη δεκαετή περίοδο της κρίσης που έπληξε την ελληνική οικονομία και όχι μόνο.

Στοιχείο της Συνόδου είναι και η έγκριση των βασικών τελικών συμπερασμάτων κι εκτιμήσεων που προκύπτουν από τη δράση όλης της προηγούμενης περιόδου, όπως είναι η έκθεση για τις δίχρονες εκλογοαπολογιστικές συνελεύσεις και συνδιασκέψεις των Τομεακών Οργανώσεων και των Οργανώσεων Περιοχής, καθώς και η έκθεση για τα συμπεράσματα από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, τις ευρωεκλογές και τις βουλευτικές εκλογές, μετά τη συζήτηση που προηγήθηκε σε όλα τα Όργανα, τις ΚΟΒ, αλλά και την ΚΝΕ.

Οπωσδήποτε, μαζί με τις εκλογικές αναμετρήσεις και τα όποια συμπεράσματα συνάγουμε ή κάποια νέα στοιχεία που φέρνουν, παίρνουμε υπόψη ότι είμαστε δυόμιση χρόνια μετά το 20ό Συνέδριο, επομένως πρέπει να δούμε αποτελέσματα και καθήκοντα και από αυτή τη σκοπιά. Σε καμιά περίπτωση η Σύνοδος αυτή της ΚΕ δεν έχει κυρίως ή μόνο απολογιστικό χαρακτήρα - εκτίμησης της προηγούμενης δράσης μας για τις πολλές μάχες που δώσαμε, αλλά το αντίθετο. Στηριγμένοι σε αυτή την πλούσια από κάθε άποψη δραστηριότητα, στο πολιτικό άνοιγμα που καταφέραμε, πρέπει να εκτιμήσουμε αντικειμενικά, σωστά, τη φάση στην οποία βρισκόμαστε, τις πραγματικές, αντικειμενικές συνθήκες που επικρατούν, τα νέα στοιχεία που έχουν προκύψει ή αναδεικνύονται συνολικά, τις δυσκολίες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, καθώς και τις δυνατότητες οι οποίες υπάρχουν. Από τη σκοπιά αυτή θα πρέπει να θέσουμε τους στόχους μας, να κάνουμε το σχεδιασμό μας, υλοποιώντας και τους στόχους και τα καθήκοντα που μας είχε θέσει το 20ό Συνέδριο του Κόμματος, όπου ακόμα έχουμε εκκρεμότητες.

Θεωρούμε πρωταρχικό ζήτημα την ανάγκη πλήρους συνειδητοποίησης, από ολόκληρο το Κόμμα, των μεγάλων δυσκολιών που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.

«Σπάει κόκαλα» η λογική του εφικτού, η αναζήτηση λύσεων εντός του συστήματος, καλλιεργείται η λογική του «ουτοπικού» της προγραμματικής πρότασης του Κόμματος. Δεν είναι μόνο αποτέλεσμα πιέσεων, δουλειάς του οπορτουνιστικού ρεύματος, του φραξιονισμού κ.ο.κ. Όλα αυτά διαμορφώνονται στο έδαφος της μακροχρόνιας σχετικά ειρηνικής αστικής κοινοβουλευτικής εξέλιξης και μάλιστα σε συνθήκες αντεπανάστασης, συνολικού πισωγυρίσματος και αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων. Ως Κεντρική Επιτροπή έχουμε επίγνωση για τις μακράς πνοής συνέπειες της αντεπανάστασης, μετά το 1989-1991 και δεν ξεχνάμε την κρίση και την κακή κατάσταση του Διεθνούς Κομουνιστικού Κινήματος (ΔΚΚ) εξαιτίας του οπορτουνιστικού εκφυλισμού, της εξαφάνισης ιστορικών κομμάτων, της μετάλλαξης άλλων κλπ.

Από την άλλη, το γεγονός ότι υπάρχει το ΚΚΕ με επαναστατικό χα-
ρακτήρα, ότι ασκεί επίδραση, επιρροή στο κίνημα, στις λαϊκές μάζες, αναπτύσσει ταυτόχρονα επεξεργασίες, μελετά την ιστορία του με επαναστατικά ταξικά χαρακτηριστικά, εξάγει πολύτιμα συμπεράσματα γενικότερης σημασίας, είναι ένα δεδομένο σημαντικό που πρέπει να συνυπολογίζουμε, χωρίς να υποτιμάμε το γεγονός ότι οι απαιτήσεις σήμερα είναι αυξημένες. Κομμουνιστικά κόμματα, λαϊκά κινήματα, προσβλέπουν στο ΚΚΕ. Φυσικά, μια καλύτερη στάση εκ μέρους του ΔΚΚ θα άμβλυνε κάπως τις βαριές συνέπειες της αντεπανάστασης.

Στις σημερινές συνθήκες, βιώνουμε την ακόμα πιο οξυμένη αντίφαση, δηλαδή, από τη μια, να είναι υπερώριμες οι συνθήκες για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και, από την άλλη, να βρίσκεται σε μεγάλη υποχώρηση ο υποκειμενικός παράγοντας, να δρούμε τελικά όχι μόνο γενικά σε μη επαναστατικές συνθήκες αλλά σε αντεπαναστατικές. Οπωσδήποτε η αντίφαση αυτή δεν λύνεται ούτε αυτόματα, ούτε «ως δια μαγείας». Όμως επιβάλλει, όσο εξαρτάται από εμάς, να παλεύουμε για να βελτιώνουμε την κατάσταση του υποκειμενικού παράγοντα.

Η δεκαετία, για παράδειγμα, που πέρασε, έδειξε τα μεγάλα προβλήματα, τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος. Με τη διαχείριση ΣΥΡΙΖΑ πήρε μια ανάσα, όμως τα προβλήματα είναι μπροστά και οι προοπτικές ανάπτυξης δεν είναι τόσο ρόδινες όσο προσπαθεί η ΝΔ να τις παρουσιάσει. Και με δεδομένες τις γενικότερες διεθνείς εξελίξεις, οι δυσκολίες που θα υπάρχουν μάλλον θα μεγαλώνουν.

Οφείλουμε επομένως να μελετήσουμε σε βάθος τα συμπεράσματα από την κρίση και τις προοπτικές, ώστε να προετοιμαζόμαστε καλύτερα. Σε κάθε περίπτωση, η σοσιαλιστική οικονομία-κοινωνία θα έρχεται στην επιφάνεια ως αναγκαιότητα, με όλο και μεγαλύτερη ένταση.

Οφείλουμε να προετοιμαστούμε καλύτερα για συνθήκες στις οποίες θα οξυνθούν τα προβλήματα της αστικής εξουσίας, με τη μια ή την άλλη μορφή διαχείρισής της. Η συνειδητοποίηση του μακρόχρονου του αρνητικού συσχετισμού υπάρχει κίνδυνος να οδηγεί το Κόμμα σε ενσωμάτωση σε αυτό το συσχετισμό ή σε υποκειμενισμό ότι η πολιτική του Κόμματος είναι ο μόνος και καθοριστικός παράγοντας για τον κλονισμό της αστικής κυριαρχίας.

Χρειάζεται προσήλωση στη γραμμή ότι οι «από τα πάνω λύσεις», η κυβερνητική αστική διαχείριση, οι κυβερνητικές αλλαγές ή εναλλαγές, είτε με τη στήριξη είτε χωρίς τη στήριξη εκ μέρους του Κομμουνιστικού Κόμματος, δεν έχουν κανένα περιθώριο ουσιαστικών θετικών αλλαγών για τις λαϊκές ανάγκες. Τα περιθώρια της κοινοβουλευτικής πάλης είναι πολύ περιορισμένα και οπωσδήποτε οριοθετημένα, ώστε να μην έρχονται σε αντίθεση με το στόχο της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Πρόκειται για μεγάλο ιδεολογικό και πολιτικό ζήτημα οι αυταπάτες που υπάρχουν και αποτελούν μεγάλο εμπόδιο στην άνοδο της ταξικής πάλης. Και οι πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις έδειξαν ότι το Κόμμα έχει να αντιμετωπίσει ένα πολύ ισχυρό πλέγμα μέτρων και μηχανισμών που καθιστούν πολύ δύσκολη μια αισθητή άνοδο. Οι αυταπάτες είναι ισχυρές σχετικά με αυτό και ενισχύθηκαν ταυτόχρονα με τις απογοητεύσεις. Το 2012-2015, μέσα στην κρίση, εκφραζόταν κυρίως η λαϊκή απογοήτευση απέναντι στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Τώρα περιλαμβάνει και την απογοήτευση στην ελπίδα που καλλιεργήθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ, ότι υπάρχει εναλλακτική «αριστερή» καπιταλιστική διαχείριση.

Από τα παραπάνω απορρέει και η ανάγκη να φωτιστούν καλύτερα τα κριτήρια με τα οποία μετράμε την πρόοδο, τα βήματά μας, την ισχυροποίηση του Κόμματος. Δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να είναι ίδια με αυτά των αστικών κομμάτων, ούτε με τα κριτήρια των οπορτουνιστών, δηλαδή κοινοβουλευτικά. Δεν είναι ίδια με τα κριτήρια που κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία, επικεντρώνοντας την όποια εκτίμηση στο κάθε φορά εκλογικό ποσοστό. Δεν υποτιμάμε καθόλου την κάθε φορά, με βάση και τις συγκεκριμένες συνθήκες, αποτύπωση της εκλογικής επιρροής του Κόμματος. Όμως ξέρουμε ότι σε μη επαναστατικές συνθήκες, πολύ περισσότερο σε συνθήκες αντεπανάστασης, ποτέ δεν εκφράζεται η πραγματική πολιτική επιρροή κι εμβέλεια του Κομμουνιστικού Κόμματος με την κοινοβουλευτική ψήφο.

Το κύρος και η εμβέλεια του Κόμματος πρέπει να βασίζονται στον πρωτοπόρο ρόλο του ως δύναμης εργατικής, δύναμης λαϊκής συσπείρωσης, δύναμης κοινωνικής ανατροπής και από εδώ προκύπτει η καθημερινή συνέπεια και μαχητικότητά του. Με αυτά τα κριτήρια πρέπει να σκεφτόμαστε και να δρούμε, ανεξάρτητα αν τα εκλογικά μας ποσοστά αυξάνονται, μειώνονται ή μένουν σταθερά.

Συμπερασματικά, η «ψυχρή» αποτύπωση της αντικειμενικής κατάστασης δε σημαίνει ότι «σηκώνουμε τα χέρια ψηλά», ότι δεν υπάρχουν και δυνατότητες σήμερα ή δε θα δημιουργηθούν και μεγαλύτερες μελλοντικά. Η παρακαταθήκη που άφησε το Κόμμα με όλη τη δράση του τα προηγούμενα 10 συνολικά χρόνια, αλλά και την τελευταία 5ετία με το ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία, είναι πολύτιμη και πάνω της πρέπει να στηριχτούμε αποφασιστικά, στο φως των ντοκουμέντων των Συνεδρίων μας (18ου, 19ου, 20ού), έτσι ώστε να προετοιμάσουμε το 21ο το 2021, το οποίο πρέπει όλα αυτά, κάτω από τις νέες συνθήκες και την πείρα που έχει συσσωρευτεί, να τα μελετήσει πιο αναλυτικά και σε βάθος. Και οπωσδήποτε, στο ενδιάμεσο διάστημα, θα τα συζητήσουμε και θα τα μελετήσουμε στις συγκεκριμένες Πανελλαδικές Συνδιασκέψεις που θα ετοιμάσουμε έως τον Ιούνη του 2020.

Η πορεία του επαναστατικού κινήματος γενικά και συνολικά, του Κόμματος ειδικότερα στη χώρα μας, στο έδαφος όλων αυτών των υπαρχόντων εκτιμήσεών μας για το συνολικό πισωγύρισμα των τελευταίων 30 χρόνων, το οποίο ακόμα δεν έχει «ολοκληρώσει» τον ιστορικό κύκλο του, μας επισημαίνει ότι παραπέρα θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε όλο και περισσότερο «καινούργια» προβλήματα που προκύπτουν κυρίως από την αστάθεια του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, την πιθανή –νωρίτερα ίσως από ό,τι αρχικά αναμενόταν– νέα καπιταλιστική κρίση που θα αγκαλιάζει τα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και αντιθέσεων για μοίρασμα και έλεγχο των αγορών με επίκεντρο τις πηγές ενέργειας, τον ορυκτό πλούτο, τις μεταφορές, τη διαχείριση της κλιματικής αλλαγής και ό,τι έχει να κάνει γενικότερα με τη διαχείριση του περιβάλλοντος, την ονομαζόμενη 4η βιομηχανική επανάσταση μαζί με τον ψηφιακό έλεγχο και ανταγωνισμό κλπ., ζητήματα που οδηγούν στο να πυκνώνουν οι αναδιατάξεις περιφερειακών και διεθνών αξόνων και αντιαξόνων - συμμαχιών, να πυκνώνουν οι πολεμικές στρατιωτικές ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις και ανταγωνισμοί, παράλληλα και ταυτόχρονα με τις διαπραγματεύσεις, τους συμβιβασμούς και τις συμφωνίες κρατών που οδηγούν στην «ιμπεριαλιστική ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών.

Φυσικά όλη αυτή η κατάσταση χαρακτηρίζεται από ρευστότητα των εξελίξεων, χρειάζεται στενή παρακολούθηση, όχι απλοϊκές και απόλυτες τοποθετήσεις οι οποίες μπορεί να μην αποτυπώνουν τη συνθετότητα και αντιφατικότητά τους, την πραγματικότητα της κάθε φάσης που βιώνει η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα.

Στη διεθνή οικονομία η επιβράδυνση στις ΗΠΑ, στην Ευρωζώνη, στην Κίνα αυξάνει δικαιολογημένα την ανησυχία και τις δυσοίωνες προβλέψεις διεθνών οργανισμών (ΔΝΤ, ΟΟΣΑ κλπ.) για την αυξημένη πιθανότητα εκδήλωσης νέας διεθνούς συγχρονισμένης κρίσης μέσα στην επόμενη τριετία. Στις αναλύσεις τους επισημαίνονται πλευρές που αναδεικνύουν το μεγάλο μέγεθος υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, το οποίο δεν βρίσκει σήμερα διεξόδους ικανοποιητικής κερδοφορίας. Αναγνωρίζεται επίσης η περιορισμένη δυνατότητα της αστικής διαχείρισης (π.χ. της επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής, της μεταβολής των νομισματικών ισοτιμιών, του φθηνού δανεισμού) να μεταθέσουν χρονικά και να αμβλύνουν ουσιαστικά το βάθος της επερχόμενης κρίσης. Βέβαια, οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνας, Ιαπωνίας επεξεργάζονται κι ετοιμάζονται να εφαρμόσουν νέα μέτρα. Χαρακτηριστική είναι η συζήτηση στο εσωτερικό της Γερμανίας και της ΕΕ για τη χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας. Επίσης, η πρόταση των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ για ένα «πράσινο new deal», ένα νέο μεγάλο επενδυτικό πρόγραμμα που θα στηρίζεται στην τεχνολογία της πράσινης ενέργειας και τη δημιουργία νέων υποδομών.

Οι προτάσεις αυτές συνδέονται άμεσα με την όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα αλλά και σε τμήματα του κεφαλαίου στο εσωτερικό των ΗΠΑ και άλλων ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, πάνω στο έδαφος της επιβράδυνσης της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Φυσικά οι διάφορες αστικές προτάσεις χρησιμοποιούν το μανδύα της «προστασίας του περιβάλλοντος», της «αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής», της «διαφύλαξης της ειρήνης».

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα μέτρα «εμπορικού πολέμου» των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα και στη Γερμανία-Ευρωζώνη, που δεν περιορίζονται μόνο στις εμπορικές συναλλαγές, αλλά αφορούν κρίσιμους τομείς που καθορίζουν το διεθνή συσχετισμό δυνάμεων (π.χ. την υπεροχή στον τεχνολογικό τομέα, στην αξιοποίηση της έρευνας).

Ειδικότερα, η ΕΕ ιεραρχεί ως κύριο την αντιμετώπιση των αναιμικών ρυθμών ανάπτυξης που σημειώθηκαν στις οικονομίες των κρατών-μελών της στο β΄ τρίμηνο του 2019. Στοχεύει επίσης να καλύψει την υστέρησή της στον ψηφιακό μετασχηματισμό της βιομηχανίας στον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ και την Κίνα, προχωρώντας στην αναγκαία προσαρμογή στις απαιτήσεις που γεννά η ανάπτυξη της ρομποτικής και γενικότερα της νέας τεχνολογίας.

Επιδίωξη του ευρωενωσιακού κεφαλαίου είναι η καθήλωση των μισθών μέσα από την προώθηση του «ελάχιστου εγγυημένου μισθού στην ΕΕ» στα πρότυπα του λεγόμενου «Ευρωπαϊκού Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων». Στο σχεδιασμό της εντάσσεται η γενίκευση της ιδιωτικοποίησης του ανταποδοτικού σκέλους της ασφάλισης (Ευρωπαϊκό Ατομικό Συνταξιοδοτικό Προϊόν) και η απαλλαγή της εργοδοσίας από τις ασφαλιστικές εισφορές.

Σχεδιάζεται η στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων μέσα από νέες φοροαπαλλαγές, την αξιοποίηση του προϋπολογισμού της ευρωζώνης και του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου 2021-2027, την ολοκλήρωση της Τραπεζικής Ένωσης με δραστικό περιορισμό της έκθεσης των τραπεζών σε κόκκινα δάνεια και την Ένωση Κεφαλαιαγορών. Η μετατροπή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων σε «Τράπεζα Κλίματος» στοχεύει σε επενδύσεις ύψους 1 τρισ. € εντός δεκαετίας.

Εν μέσω αντιθέσεων προωθείται η νέα ΚΑΠ, ενώ ισχυρή είναι και η τάση που υποστηρίζει να μην αρχίσει το 2020, αλλά να υπάρξει ενδιάμεση περίοδος 2021- 2023.

Η ΕΕ συγκεντρώνει την προσοχή της σε περιοχές γεωπολιτικής σημασίας όπου οι ανταγωνισμοί των μονοπωλίων οξύνονται, όπως στη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική, στη ΝΑ Μεσόγειο, στον Περσικό Κόλπο, στην Αρκτική, στην Αφρική και τον Αμαζόνιο.

Η ίδια η επιλογή της Υπουργού Άμυνας της Γερμανίας Ντε Λάιεν ως Προέδρου της Κομισιόν σηματοδοτεί την ενίσχυση της στρατιωτικοποίησης της ΕΕ και την αναβάθμιση των στρατιωτικών εργαλείων της όπως η «ΡΕSCO», η «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Επεμβάσεων» (με επικεφαλής τη Γαλλία), το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας και η Ευρωπαϊκή Στρατιωτική Αξιολόγηση (CARD) τόσο σε διασύνδεση με το ΝΑΤΟ όσο κι αυτοτελώς.

Συνολικότερα, η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ 
και κινείται στην ακόλουθη κατεύθυνση:

• Ενδυνάμωση των δεσμών της χώρας με το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και την ΕΕ με τη συμμετοχή της Ελλάδας στη «Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία» και την «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Επεμβάσεων».
• Αναβάθμιση των σχέσεων με το Ισραήλ και συνέχιση της τριμερούς συνεργασίας με το Ισραήλ και την Κύπρο με τη συμμετοχή των ΗΠΑ.
• Προώθηση της πολιτικής της «Ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» στα Βαλκάνια και υλοποίηση της αμερικανοΝΑΤΟϊκής κοπής Συμφωνίας των Πρεσπών.
• «Επανακαθορισμό της τακτικής προσέγγισης προς την Τουρκία» που είναι μέρος των παζαριών που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Το στίγμα της πολιτικής της ΝΔ, εκτός των άλλων, δόθηκε ήδη με την αναγνώριση του αχυράνθρωπου των ΗΠΑ - ΕΕ Γκουαϊδό στη Βενεζουέλα και τη διαχείριση της υπόθεσης με το Ιρανικό τάνκερ σύμφωνα με τις υποδείξεις των Αμερικανών.

Ειδικότερα:

Πρώτο, ήδη με την επίσκεψη του ΥΠΕΞ Ν. Δένδια στις ΗΠΑ τον περασμένο Ιούλη δρομολογήθηκε η δεύτερη φάση του αποκαλούμενου ελληνοαμερικανικού «Στρατηγικού Διαλόγου» που ξεκίνησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Με τη διαδικασία αυτή, που σχεδιάζεται να προχωρήσει μέσα στο φθινόπωρο, προετοιμάζεται η ενίσχυση της «Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας» η οποία υπογράφηκε το 1990 από την κυβέρνηση ΝΔ του Κων. Μητσοτάκη με ΥΠΕΞ τότε τον Αντ. Σαμαρά. Με τη νέα Συμφωνία επιδιώκεται ο πολυετής αμερικανικός έλεγχος της βάσης της Σούδας. Παράλληλα επιδιώκεται να ενταχθεί στη Συμφωνία και να θωρακιστεί το καθεστώς που συμφώνησε ο ΣΥΡΙΖΑ με τους Αμερικανούς για τις βάσεις των DRONES στη Λάρισα, των ελικοπτέρων στο Στεφανοβίκειο, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και άλλες διευκολύνσεις στον αμερικανοΝΑΤΟϊκό ιμπεριαλισμό.

Η εξέλιξη αυτή είναι πολύ επικίνδυνη και θα αποτελέσει τη βάση μεγαλύτερης εμπλοκής της χώρας και μεγαλύτερης ενσωμάτωσης των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Έτσι, άμεσα με πρωτοβουλία του Κόμματος και της ΚΝΕ, με την παρέμβαση της ΕΕΔΥΕ, και των συνδικάτων, του συνόλου των δυνάμεών μας στο εργατικό - λαϊκό κίνημα είναι αναγκαίο να δημιουργηθεί ισχυρό αγωνιστικό κίνημα που θα συγκρουστεί πολύμορφα με τις κυβερνητικές αποφάσεις και θα διεκδικήσει μεταξύ των άλλων τους στόχους: Ξήλωμα των στρατιωτικών βάσεων, μη εγκατάσταση και πλήρη απομάκρυνση των πυρηνικών όπλων, απεγκλωβισμό της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, μη συμμετοχή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων σε ιμπεριαλιστικές αποστολές στο εξωτερικό, αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Ο αγώνας αυτός που θα κλιμακώνεται με την επίσκεψη του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Πομπέο στην Αθήνα επιβάλλεται να πάρει πανελλαδικά χαρακτηριστικά, με διαδηλώσεις στην Αττική και σε άλλες περιοχές, ιδιαίτερα όπου υπάρχουν ευρωατλαντικές βάσεις και στρατηγεία, με συλλογή υπογραφών, αλλά και την παρέμβαση του Κόμματος στη βουλή.

Η υπογραφή της ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας γίνεται σε περίοδο όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που κλιμακώνονται με την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη «Συνθήκη Πυρηνικών Δυνάμεων Μέσου Βεληνεκούς» (ΙΝF) και παραμένει επίκαιρη η θέση του Κόμματος κατά της εγκατάστασης πυρηνικών όπλων στον Άραξο ή σε άλλη περιοχή της χώρας.

Δεύτερο, είναι αναγκαίο να επιδείξει το Κόμμα υψηλή ετοιμότητα για τις εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο, το Αιγαίο και την ευρύτερη περιοχή στην οποία οξύνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί με πρωταγωνιστές τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, τη Γαλλία και άλλα ισχυρά κράτη-μέλη της ΕΕ, τη Ρωσία και την Κίνα, με εμπλοκή της Τουρκίας, της Ελλάδας, της Κύπρου, του Ιράν, του Ισραήλ, της Αιγύπτου κ.ά. Κι ενώ συνεχίζεται ο πόλεμος στη Συρία και τη Λιβύη, η Τουρκία ετοιμάζεται για νέα επιχείρηση στην Συρία κατά των Κουρδικών περιοχών κι εμπλέκεται και στρατιωτικά στη σύγκρουση της Λιβύης κατά του Χαφτάρ, επιδιώκοντας να υπερισχύσει το καθεστώς της «εθνικής κυβέρνησης» που θα την διευκολύνει στην οριοθέτηση ΑΟΖ με τη Λιβύη. Περιπλέκεται η κατάσταση στον Περσικό Κόλπο καθώς συγκροτείται πολυεθνική δύναμη στο πλευρό των ΗΠΑ κατά του Ιράν.

Τρίτο, οξύνεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις αστικές τάξεις της Ελλάδας και της Τουρκίας και κλιμακώνεται η τουρκική επιθετικότητα. Ο κίνδυνος θερμού επεισοδίου είναι υπαρκτός. Για την πρόκληση θερμού επεισοδίου συντελούν: Η παραβίαση της ΑΟΖ της Κύπρου απο τα τουρκικά πλωτά γεωτρύπανα «Πορθητής» και «Γιαβούζ», οι έρευνες του «Μπαρμπαρός», οι απειλές για νέο Αττίλα κ.ά. Η συνέχιση των τουρκικών παραβιάσεων στον ελληνικό εναέριο και θαλάσσιο χώρο στο Αιγαίο, οι διαδοχικές ΝΑVΤΕΧ για στρατιωτικές ασκήσεις, ιδιαίτερα στην περιοχή Ρόδου - Καστελόριζου. Το Καστελόριζο είναι πιθανό να αποτελέσει το κέντρο σοβαρών ελληνοτουρκικών αντιπαραθέσεων την επόμενη περίοδο, στην περίπτωση σεισμολογικών ερευνών από τουρκικά ερευνητικά πλοία με συνοδεία πολεμικών πλοίων. Στις συνθήκες αυτές, καιροφυλακτεί η αμερικανοΝΑΤΟϊκή διαμεσολάβηση κι επιδιαιτησία και ήδη έχει επανέλθει η τουρκική θέση για συνεκμετάλλευση, συνδιαχείριση του Αιγαίου, για λύση win-win (αμοιβαίου οφέλους) που προβάλλουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ενώ εξετάζεται η συνεκμετάλλευση, συνδιαχείριση κυπριακών θαλάσσιων ζωνών με την Τουρκία.

Τέταρτο, μέσα σε αυτό το τοπίο, προετοιμάζεται το έδαφος για την επανέναρξη των δικοινοτικών συνομιλιών Αναστασιάδη - Ακιντζή και στη συνέχεια η οργάνωση πενταμερούς διάσκεψης με τη συμμετοχή των δύο κοινοτήτων και των εγγυητριών δυνάμεων, με παρατηρητή την ΕΕ.

Οι ΗΠΑ και η ΕΕ , ιδίως η Βρετανία, ασκούν πιέσεις για λύση «πάση θυσία» για την απρόσκοπτη εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της κυπριακής ΑΟΖ. Οι συνομιλίες αυτές εντάσσονται στις γενικότερες ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις και είναι εξαρχής υπονομευμένες. Η βάση τους είναι η διχοτομική λύση των «δύο συνιστώντων κρατών».

Πέμπτο, παρακολουθούμε συστηματικά τις εξελίξεις στα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα, την πορεία εφαρμογής της Συμφωνίας των Πρεσπών. Παρακολουθούμε επίσης την πορεία του αμερικανικού σχεδίου για το Παλαιστινιακό που συνιστά διαιώνιση της Ισραηλινής κατοχής.

Ξεχωριστή σημασία για μια γενικότερη διεθνή παρέμβαση σε όλα αυτά τα ζητήματα θα έχει η φετινή συνδιοργάνωση από το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας και το ΚΚΕ της Διεθνούς Συνάντησης Κομμουνιστικών κι Εργατικών Κομμάτων, που θα γίνει στη Σμύρνη της Τουρκίας στις 18-20 Οκτώβρη 2019. Ταυτόχρονα, στον προγραμματισμό της ΚΕ είναι ενταγμένη η ανάπτυξη των διμερών σχέσεων με ΚΚ, η προώθηση της Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Πρωτοβουλίας, η συνέχιση της δράσης με τη Διεθνή Κομμουνιστική Επιθεώρηση, οι περιφερειακές συναντήσεις ΚΚ (ευρωπαϊκές, βαλκανικές, ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής).

Σε αυτό το παραπάνω γενικό πλαίσιο είναι ενταγμένη και η εξέλιξη της (οικονομικής, κοινωνικής, στρατιωτικής, πολιτικής, πολιτιστικής) κατάστασης στην Ελλάδα, τα μείγματα αστικής διαχείρισης που θα χρησιμοποιηθούν, οι πιέσεις που θα ασκηθούν και οι πολιτικές που θα επιλεγούν.

Η κυβερνητική εναλλαγή, η ενίσχυση του διπολισμού με την ισχυροποίηση και άνοδο της ΝΔ, όπως και με τη διατήρηση σημαντικών δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, παρά την απώλεια της πρώτης θέσης, θέτουν επί τάπητος νέα ζητήματα μαζί με τα παλιά προς αντιμετώπιση, τα οποία οδηγούν σε ένταση της ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης και γύρω από αυτά θα πρέπει να υπάρξει προσαρμογή και αναπροσαρμογή, όπου χρειάζεται. Η πολιτική αντιπαράθεση δεν μπορεί να αντιγράφει και να χρησιμοποιεί την ίδια, αυτούσια προεκλογική επιχειρηματολογία ή τις τοποθετήσεις των πρώτων ανακοινώσεων της ΚΕ μετά τις εκλογές, αλλά συνεχώς να προσαρμόζεται με βάση τα νέα δεδομένα, αλλά και την προσαρμογή που κάνουν τα ίδια τα κόμματα της αστικής εξουσίας και όσων την στηρίζουν.

Στο πεδίο της οικονομίας, χρειάζεται ιδιαίτερη παρακολούθηση των επιπτώσεων των διεθνών εξελίξεων στην ελληνική καπιταλιστική οικονομία. Οι τομείς των εξαγωγών, του τουρισμού, της ναυτιλίας, γενικότερα των μεταφορών, είναι εκτεθειμένοι στις εξωτερικές διακυμάνσεις και θα υποστούν επιπτώσεις λόγω της επιβράδυνσης, πολύ περισσότερο στην περίπτωση εκδήλωσης διεθνούς κρίσης. Η πρόσφατη ιστορία αποδεικνύει πως οι διεθνείς κρίσεις δε μεταφράζονται άμεσα και ανάλογα στο χρόνο και στο βάθος τους στην εγχώρια οικονομία. Ωστόσο, πρέπει να συνυπολογίσουμε πως σε σχέση με το –ακόμα και πρόσφατο– παρελθόν έχει αυξηθεί ο «βαθμός εξωστρέφειας» της ελληνικής οικονομίας, καθιστώντας την περισσότερο «ευάλωτη» σε διεθνείς αναταράξεις που χαρακτηρίζονται και από την όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας, Γερμανίας. Οι παράγοντες αυτοί, σε συνδυασμό με την κατάσταση του εγχώριου χρηματοπιστωτικού συστήματος, καθιστούν ιδιαίτερα επισφαλείς τις κυβερνητικές προβλέψεις για «αναπτυξιακό άλμα» και «επενδυτικό τσουνάμι» που δήθεν έρχεται το επόμενο διάστημα.

Λαμβάνοντας υπόψη τις εξελίξεις, η κυβερνητική πολιτική για την οικονομία εξελίσσεται με βάση τους σχεδιασμούς, τις ανάγκες και τις εσωτερικές αντιθέσεις του μεγάλου κεφαλαίου. Η κυβερνητική εναλλαγή εκφράζει μεταξύ άλλων διαφοροποιήσεις στα επιμέρους αστικά συμφέροντα, διαφορετικό ρυθμό υλοποίησης ορισμένων πλευρών της αστικής στρατηγικής κ.ά. Όμως ο πυρήνας του αστικού σχεδιασμού παραμένει απαράλλακτος. Αφορά τη διαμόρφωση όρων επιτάχυνσης της καπιταλιστικής ανάπτυξης, τη γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας και τη στροφή στους κλάδους που η χώρα «έχει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα».

Η ΝΔ με τον Κυρ. Μητσοτάκη μπήκε ήδη επιθετικά, από την αρχή, με πρόθεση να περάσει τις αναδιαρθρώσεις υπέρ του κεφαλαίου με πιο γρήγορους και αποφασιστικούς ρυθμούς σε σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ, πατώντας σταθερά πάνω στο έδαφος που αυτός έστρωσε (νομοθετικό, πολιτικό, αλλά και κοινωνικό), με την έννοια της ίδιας της κατάστασης του κινήματος, με τη χειραγώγηση μαζών εργαζομένων, παροπλισμού του κινήματος και συκοφάντησης παραπέρα –σε σχέση με ό,τι έκανε το 
ΠΑΣΟΚ πριν– αριστερών, προοδευτικών ακόμα και κομμουνιστικών ιδεών και τόσα άλλα.

Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ σήμερα, όπως και η πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, καθορίζονται από τους παραπάνω στόχους. Ειδικότερα, η οικονομική πολιτική της ΝΔ για «τόνωση της ανάπτυξης και προσέλκυση επενδύσεων» αφορά κατά βάση:

• Τη διατήρηση της φθηνής εργατικής δύναμης ως ακρογωνιαίου λίθου για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας (όπως στο ασφαλιστικό, στα εργασιακά κλπ.).
• Τη διαπραγμάτευση για χαλάρωση των δημοσιονομικών δεσμεύσεων, ώστε να δοθεί δυνατότητα για περαιτέρω χρηματοδότηση της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
• Τη διατήρηση, προώθηση και καλύτερη εφαρμογή μιας σειράς διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που αφορούν τον τρόπο λειτουργίας του κράτους. Οι λεγόμενες δομικές μεταρρυθμίσεις εξυπηρετούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις ανάγκες του κεφαλαίου (π.χ. οι δύο νόμοι για το «επιτελικό κράτος» και την «ψηφιακή διακυβέρνηση»).
• Την τόνωση κλάδων στρατηγικής σημασίας όπου η χώρα διαθέτει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, λαμβάνοντας υπόψη και την ανάγκη γεωπολιτικής αναβάθμισης. Η τόνωση της πράσινης ανάπτυξης αποτελεί πεδίο προτεραιότητας για την αστική πολιτική. Σε αυτό το πλαίσιο η κυβέρνηση προωθεί το «Πράσινο Επενδυτικό Σχέδιο», με τη στήριξη Μακρόν και Μέρκελ, με έμφαση σε μεταφορές, ΑΠΕ, τουρισμό, ανακύκλωση, σύγχρονες κατασκευές και ορισμένους βιομηχανικούς κλάδους.
• Την επόμενη περίοδο στο πεδίο της οικονομίας, ξεχωριστή σημασία έχουν οι νομοθετικές ρυθμίσεις: Για τη φορολογία των επιχειρήσεων (μείωση συντελεστών, υπεραποσβέσεις), για τον αναπτυξιακό νόμο (βελτίωση όρων χρηματοδότησης του κεφαλαίου), με πιθανές αλλαγές στην αδειοδότηση των επιχειρήσεων που θα αποδυναμώσουν τους όρους περιβαλλοντικής προστασίας.

Με βάση αυτά, στο επίκεντρο πρέπει να μπει η παρακολούθηση και η εξέλιξη της πολιτικής της κυβέρνησης για τη «βιώσιμη» ανάπτυξη και τις καπιταλιστικές επενδύσεις, τη διαπάλη που συντελείται, αλλά και τα συγκεκριμένα μέτρα που παίρνει με νομοθετικές πρωτοβουλίες, όλες σε βάρος του εργατικού λαϊκού κινήματος, ικανοποιώντας τους σχεδιασμούς και τις απαιτήσεις βιομηχάνων, εφοπλιστών, μεγαλεμπόρων, συνολικά του μεγάλου κεφαλαίου, των μονοπωλιακών ομίλων. Ζητήματα που αφορούν και τα θέματα της φορολογίας, των πλειστηριασμών, των ιδιωτικοποιήσεων (με αιχμή την ενέργεια, ΔΕΗ, το Ελληνικό, τη ΛΑΡΚΟ και άλλες επιχειρήσεις ξεχωριστής σημασίας). Ιδιαίτερα ζητήματα, ο νέος συνδικαλιστικός νόμος, ο περιορισμός της απεργίας, το φακέλωμα, τα μέτρα καταστολής (από το άσυλο, μέχρι τα προσωπικά δεδομένα, την αστυνομική βία και αυθαιρεσία) κλπ.

Ιδιαίτερα, θέλουν καλή παρακολούθηση τα διάφορα ιδεολογήματα του δόγματος που πρεσβεύει η κυβέρνηση της ΝΔ, που είναι πιο ξεκάθαρα και απαλλαγμένα από τα διάφορα «αριστερά» συνθήματα και ιδεολογήματα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Η πολιτική αντιπαράθεση να μη στηρίζεται μόνο, ούτε κυρίως, στις συνέπειες των διάφορων μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση της ΝΔ, γιατί αυτό αντικειμενικά και άθελά μας τις περισσότερες φορές μεταφράζεται στη λαϊκή συνείδηση ως απόδειξη ενός «μεγαλύτερου κακού», όπου το «μικρότερο κακό» ταυτίζεται έτσι με την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ. Ειδικά σε αυτό το ζήτημα πρέπει να αναπτύξουμε περισσότερο την ικανότητα του Κόμματος για απάντηση με τη στρατηγική μας, με την πολιτική μας πρόταση και την υπεροχή που αυτή έχει σε σχέση με όλες τις αστικές προτάσεις –φιλελεύθερες ή σοσιαλδημοκρατικές– διαχείρισης του σημερινού συστήματος.

Ειδική παρακολούθηση θέλει η τακτική και αναδιαμόρφωση-ανασυγκρότηση όλων των πολιτικών κομμάτων. Π.χ. η ΝΔ, μετά το προεκλογικό άνοιγμά της στην ακροδεξιά προς άγραν ψήφων, που αποτυπωνόταν και στο λόγο της, μετεκλογικά και την ίδια ώρα που περνούσε κατασταλτικά αντιδραστικά μέτρα, έκανε παράλληλα και ανοίγματα προς την κεντροαριστερά, βάζοντας υπουργούς από ΠΑΣΟΚ και άλλους χώρους εκτός ΝΔ, όπως το ΠΟΤΑΜΙ ή το ΣΥΡΙΖΑ (ανάμεσά τους και κάποιους πρώην ΚΚΕ), βάζοντας επίσης διάφορους τέτοιους ως ΓΓ υπουργείων, διοικητές αλλά και στελεχώνοντας κυβερνητικά επιτελεία και του κόμματός της. Στοχεύει να πάρει ή να προσεταιριστεί τουλάχιστον πολιτικά τμήμα του ΚΙΝΑΛ, αλλά και άλλους που είχαν ενταχθεί ή στηρίξει 
ΣΥΡΙΖΑ, και που τώρα κάποιοι έμειναν «ξεκρέμαστοι».

Αντίστοιχα ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει προς συνέδριο με διαπάλη στο εσωτερικό του από ό,τι διαφαίνεται για το χαρακτήρα, τη συγκρότηση και τη διαμόρφωση αυτού του κόμματος. Χοντρικά, οι διακηρύξεις του Τσίπρα «να μετασχηματιστεί άμεσα ο ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πλατύ, μαζικό δημοκρατικό κόμμα, που θα εκφράζει την προοδευτική παράταξη» σηματοδοτούν τη στόχευση να εδραιωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως ο βασικός εκπρόσωπος της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα, με αναγνώρισή του από τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία και τους «Πράσινους» - Οικολόγους. Η «άλλη άποψη» εντός ΣΥΡΙΖΑ, αναδεικνύει τον κίνδυνο αποκοπής του ΣΥΡΙΖΑ από δυνάμεις που αποκαλούνται «αριστερές, ριζοσπαστικές» και αποτελούν προϋπόθεση για την ενίσχυση της παρουσίας του στο συνδικαλιστικό κίνημα, στους μαζικούς και επιστημονικούς φορείς, στους Δήμους κλπ. Θέλει τη διατήρηση των βασικών χαρακτηριστικών του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά στρατηγικού χαρακτήρα στις τάσεις που διαμορφώνονται σήμερα μπροστά στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και η συζήτηση μέχρι στιγμής εστιάζεται σε διάφορα οργανωτικά ζητήματα. Σχετικά νέο στοιχείο είναι η έμφαση που δίνεται στην «πράσινη ανάπτυξη» με βάση την πολιτική της ΕΕ. Όμως και η ΝΔ σε αυτή την κατεύθυνση κινείται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματική αντιπολίτευση ξανά μετά από τεσσεράμισι χρόνια, ασκώντας αντιπολιτευτική τακτική στη ΝΔ, θα προσπαθεί να αναδείξει υπαρκτές διαφορές σε επιμέρους ζητήματα διαχείρισης της οικονομίας, της πολιτικής του απέναντι στο κράτος και τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς κλπ., καλλιεργώντας τη λογική της ανάγκης για «αντιδεξιά συσπείρωση» όλων των «προοδευτικών, αριστερών, δημοκρατών».

Το ΚΙΝΑΛ συμπιέζεται ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Ωστόσο, δεν πρέπει να υποτιμηθεί η στήριξη που του παρέχεται από τμήματα της αστικής τάξης, σε συνδυασμό με την προσπάθεια που κάνει για οργάνωση μέσα στο κίνημα, πατώντας σε δυνάμεις που διαθέτει μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, μια επιρροή σε τμήματα της αγροτιάς και των ΕΒΕ, αλλά και σε κάποιους θύλακες σε αρκετές πανεπιστημιακές σχολές, ενώ ξεκίνησε τη δημιουργία κι εμφάνιση με δράση μιας νέας Κίνησης Μαθητών του ΚΙΝΑΛ.

Επίσης, πρέπει να παρακολουθούμε την πορεία του ΜΕΡΑ25, αλλά και του οπορτουνιστικού χώρου, τις διεργασίες που αναπτύσσονται σε αυτόν (ιδιαίτερα ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΑΕ, τις διάφορες αναρχοαυτόνομες ομάδες κ.ά.). Δεν έχει ακόμα αποκρυσταλλωθεί η στάση τους, γίνεται σε όλους αυτούς τους χώρους έντονη διαπάλη και αντιπαραθέσεις, ζήτημα που χρειάζεται συστηματική παρακολούθηση με στόχο να αποσπαστούν δυνάμεις αλλά και να γίνεται πετυχημένη ιδεολογική πολιτική αντιπαράθεση στους χώρους της νεολαίας, ιδιαίτερα όπου εμφανίζονται. Μαζί τους σε ανοιχτή γραμμή, αλλά και με τις διαφορές τους, βρίσκεται το οπορτουνιστικό ρεύμα που κατά περιόδους με διαφορετική σύνθεση έδρασε ως φραξιονιστικό διαδικτυακό ή οργανωμένο κέντρο μέσα κι έξω από το Κόμμα, πριν και μετά το 19ο Συνέδριο, αφού πέρασε ένα διάστημα σχετικής «ύπνωσης», αναδιοργάνωσης και παρακολούθησης της πορείας και των θέσεων του Κόμματος. Η διαβρωτική δουλειά στηρίζεται στον ίδιο άξονα με όλο τον οπορτουνιστικό και σοσιαλδημοκρατικό χώρο («μαξιμαλισμός», «περιχαράκωση», «δογματισμός», «συνεργασίες και μέτωπα» με άλλες πολιτικές δυνάμεις, θεωρίες του «εφικτού» που οδηγούν στη συμμετοχή στον «κυβερνητισμό» εντός του συστήματος, κόντρα στο «ανέφικτο» της ριζικής ανατροπής και του σοσιαλισμού κ.ο.κ.). Συνολικά, δεν πρέπει να υποτιμηθούν ούτε στιγμή, αφού άλλωστε, εκτός των άλλων, έχουν διακηρυγμένο στόχο τη δημιουργία νέου πόλου «κομμουνιστικής ανασύνταξης».

Παρακολούθηση θέλει και ο «ακροδεξιός», εθνικιστικός, φασιστικός χώρος που επίσης βρίσκεται σε αναδιαμόρφωση με δημιουργία και άλλων κομμάτων, ομάδων και σχημάτων, μετά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ναζιστική εγκληματική ΧΑ, της οποίας η δίκη βρίσκεται σε εξέλιξη. Προς το παρόν ο ακροδεξιός χώρος κοινοβουλευτικά, ως ένα βαθμό, εκπροσωπείται από την «Ελληνική Λύση» και από έναν πυρήνα βουλευτών εντός της ΝΔ. Συνολικά πρέπει να μελετήσουμε το χώρο αυτό και την κατάληξη των διεργασιών, να έχουμε σταθερό μέτωπο, μελετώντας όσα καινούργια στοιχεία εμφανίζονται.

Συνολικά, η ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση θα δυσκολέψει. Δεν πρέπει να υπάρξει καμιά επανάπαυση ή απλοϊκή προσέγγιση, ότι η ΝΔ θα παίρνει αντιλαϊκά μέτρα και ο κόσμος δήθεν «θα ξεσηκώνεται». Η ΝΔ επίσης έχει τρόπους να χειραγωγεί διαφορετικά από το ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας και το μαστίγιο περισσότερο και αποτελεσματικότερα για να καθηλώνει εργαζόμενους σε συνθήκες υποχώρησης του κινήματος και εργοδοτικής τρομοκρατίας.

Η ΝΔ προβάλλει τους στόχους ενίσχυσης της καπιταλιστικής ανάπτυξης ως μονόδρομο, ως αναγκαίους για να προλάβει η χώρα «το τρένο της ψηφιακής οικονομίας», ως ωφέλιμους για όλους, ως αυτονόητους με βάση τις σύγχρονες διεθνείς και ευρωπαϊκές εξελίξεις. Αξιοποιώντας την τάση της γενικότερης συντηρητικοποίησης και υποχώρησης του εργατικού κινήματος, κλιμακώνει την προσπάθεια «ενεργούς συμπόρευσης» των εργαζομένων πίσω από το στόχο αναβάθμισης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έστρωσε απλά το δρόμο, αλλά σήμερα στηρίζει αποφασιστικά όλες τις βασικές κατευθύνσεις της αστικής στρατηγικής που προωθεί η κυβέρνηση. Η κριτική του σε δευτερεύουσες, επιμέρους πλευρές (π.χ. για τη διαπραγματευτική τακτική της ΝΔ για τη μείωση του ύψους των ετησίων πλεονασμάτων) βοηθά στον εγκλωβισμό της λαϊκής δυσαρέσκειας εντός των τειχών του συστήματος, κάτι που έχει ανάγκη το κεφάλαιο και εντάσσεται στο πλαίσιο και των στόχων της άρχουσας τάξης και της ΕΕ.

Γι’ αυτό χρειάζεται η οργάνωση πλατιάς ιδεολογικοπολιτικής αντεπίθεσης, για να φωτιστεί ότι υπάρχει άλλος δρόμος, ο δρόμος της ανατροπής του συστήματος της εκμετάλλευσης, ο δρόμος του σοσιαλισμού.

Χρειάζεται συνεχές μέτωπο ενάντια στο ΣΥΡΙΖΑ, προσαρμοσμένο στις συνθήκες της αντιπολίτευσης που βρίσκεται σήμερα, όπου θα ανεβάζει περισσότερο τους λαϊκίστικους τόνους. Μπόρεσε να χειραγωγήσει αρκετές λαϊκές ριζοσπαστικές δυνάμεις σε συνθήκες διακυβέρνησης, με την ψήφιση τόσων μνημονιακών αντιλαϊκών νόμων κλπ., αλλά ταυτόχρονα με προπαγάνδα που απευθυνόταν στο θυμικό και το συναίσθημα αγωνιστών, αριστερών, με ρίζες στο ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΔΣΕ, διαστρεβλώνοντας την ιστορία και την παρακαταθήκη των αξιών τους. Την ίδια τακτική θα ακολουθήσει, και μάλιστα με πιθανότητα ευκολότερης παραπλάνησης τώρα, ως αντιπολίτευση.

Υπάρχει πείρα, αλλά χρειάζεται μελέτη και ορισμένη αναπροσαρμογή και της δικής μας τακτικής. Δεν μπορούμε να πάμε μόνο με την αντιπαράθεση της περιόδου Ιούλη 2012 - Γενάρη 2015, οπότε ήταν και τότε αξιωματική αντιπολίτευση, αφού πρόκειται για διαφορετικές συνθήκες, όπου ήταν ανερχόμενο ρεύμα, δεν είχε δοκιμαστεί ως κυβερνητική δύναμη, πήγαινε να διεκδικήσει για πρώτη φορά κυβερνητική εξουσία, «η αριστερά στην κυβέρνηση», με συνθήματα για κατάργηση των μνημονίων και άλλα πολλά.

Ως μπούσουλα στην πολιτική αντιπαράθεση πρέπει να έχουμε την εκτίμηση της ΚΕ μετά τις πρόσφατες εκλογές ότι η κατάσταση αποτυπώνει ένα νέο συσχετισμό μεταξύ των αστικών κομμάτων, με κύριο χαρακτηριστικό την κυβερνητική εναλλαγή μεταξύ των δυο μεγαλύτερων κομμάτων του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα, ο ταξικός συσχετισμός παραμένει πολύ αρνητικός, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά συνολικά στην Ευρώπη, στην περιοχή μας, το εργατικό λαϊκό κίνημα δεν έχει περάσει ακόμα σε φάση δυναμικής και πιο μαζικής αντεπίθεσης.

Ως βασικό στόχο μέχρι το 21ο Συνέδριο, πρέπει να θέσουμε μια ακόμα πιο δυναμική και διακριτή παρέμβαση του Κόμματος στις εξελίξεις με βάση τη χαραγμένη πολιτική και στρατηγική του Κόμματος. Επομένως, πρέπει να εξετάσουμε καλύτερα ορισμένα ζητήματα που συνδέονται με την άνοδο της καθοδηγητικής ευθύνης σε όλα τα επίπεδα.

Θεωρούμε ότι πρέπει να δώσουμε βάρος, ακόμα μεγαλύτερο από ό,τι μέχρι σήμερα, στην ενδυνάμωση της ιδεολογικής πολιτικής και οργανωτικής δουλειάς του Κόμματος, την ίδια την ενδυνάμωση των Κομματικών Οργανώσεων. Έχουμε περιθώρια, μπορούμε να βελτιώσουμε αισθητά την κατάσταση με σειρά μέτρων. Κυρίως πρέπει να βελτιωθεί αποφασιστικά η καθοδήγηση των Γραφείων Περιοχής και των Τομεακών Επιτροπών. Φυσικά, καθοδήγηση δεν σημαίνει μεταφορά καθηκόντων κι εντολών, αλλά η ενίσχυση της ευθύνης και της πρωτοβουλίας της κάθε Κομματικής Οργάνωσης, κυρίως στην οργάνωση και συσπείρωση δυνάμεων, στη σχεδιασμένη δράση για την άνοδο της ταξικής και πολιτικής συνείδησης, της πάλης. Επομένως, η ιδεολογικοπολιτική παρέμβαση πρέπει να αποτελεί βασική πλευρά της καθημερινής δράσης.

• Σωστά επικεντρώνουμε στην όξυνση των προβλημάτων που σχετίζονται με τη δουλειά –το μισθό– το κόστος ζωής κλπ., από τη σκοπιά των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Συνήθως όμως η διαφώτιση και προπαγάνδα γύρω από αυτά, έτσι όπως διαμορφώνεται, στενεύει, γίνεται μόνο λίστα αιτημάτων, αποδυναμώνεται το ιδεολογικό βάθος και τα ίδια τα κριτήρια επιλογής των αιτημάτων. Έτσι, καταντά η πολιτικοποίηση, η ιδεολογική διαπάλη, να γίνεται με τη μονότονη και επαναλαμβανόμενη φράση «για την εργατική εξουσία». Υπάρχει συνεπώς ανάγκη καλύτερης συζήτησης (από θεωρητική - ιδεολογική πλευρά) των θέσεών μας για όλα τα προβλήματα. Κυρίως, ενώ έχουμε επεξεργασίες σημαντικές - θεωρητικές και σε προβλήματα, αυτές κινούνται κάπως παράλληλα και δεν εντάσσονται, δεν επιδρούν ως υπόβαθρο στην ανάδειξη της γραμμής συσπείρωσης, των αιτημάτων γύρω από οξυμένα προβλήματα.
• Πάσχουμε στην ανάδειξη, κυρίως σε επίπεδο ΚΟΒ και ΤΕ του Κόμματος και της ΚΝΕ, των κομματικών μελών σε πραγματικούς λαϊκούς ηγέτες για κάθε ζήτημα που απασχολεί την εργατική λαϊκή οικογένεια, στη δουλειά ή στο χώρο κατοικίας και σπουδών. Χωρίς αυτόν τον παράγοντα η ιδεολογική και πολιτική δουλειά θα είναι αποσπασματική και «στον αέρα». Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται σήμερα, ώστε να διαμορφώνονται στελέχη και μέλη που δε θα αναπαράγουν γενικά τα θεωρητικά αξιώματα χωρίς να μπορούν να τα βάλουν στην πράξη, χωρίς να τα δένουν με την πρωτοπόρα δουλειά στο χώρο που δρουν, στο μαζικό κίνημα, παντού. Δεν είναι βέβαια εύκολο να ανατραπεί αυτή η κατάσταση από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά είναι μονόδρομος και χρειάζονται συνδυασμένα μέτρα και από τα «πάνω» και από τα «κάτω».
• Πάσχουμε ακόμα, κυρίως σε επίπεδο Τομεακών Επιτροπών, στην εξειδικευμένη παρακολούθηση των εξελίξεων στην οικονομία, στις παρεμβάσεις του αστικού κράτους, του κεφαλαίου, ακόμα και ξένων πρεσβειών, όπως η αμερικάνικη, η κινέζικη, η γερμανική, η γαλλική, η βρετανική, η ρώσικη κ.ο.κ., σε όλες τις περιοχές της χώρας. Στο σχεδιασμό μας χρειάζεται περισσότερο να αξιοποιήσουμε την πείρα που αποκτήθηκε με αφορμή τα αναπτυξιακά συνέδρια που διοργάνωσε τα προηγούμενα χρόνια η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε όλες τις Περιφέρειες, και που είχε αποτυπωθεί παντού με θέσεις για την ανάπτυξη με βάση την πολιτική πρόταση του Κόμματος από τις Επιτροπές Περιοχής. Οι επεξεργασίες αυτές σήμερα μπορεί να είναι ο μπούσουλας μιας τέτοιας δουλειάς των ΤΕ, εμπλουτισμένος φυσικά με τα νέα στοιχεία που υπάρχουν ή που θα προκύπτουν και με την καθοδηγητική βοήθεια των Τμημάτων της ΚΕ.
• Πρέπει να ξεπεράσουμε την αδυναμία καθοδήγησης των κομματικών ομάδων σε Δήμους και Περιφέρειες και μάλιστα με όρους μαζικής δράσης. Ασχολούμαστε μόνον ευκαιριακά, όταν ξεσπούν μεγάλα προβλήματα και κινητοποιήσεις και στις περισσότερες περιπτώσεις μόνο στις εκάστοτε δημαιρεσίες ή προεκλογικά κάθε 5 χρόνια. Με βάση τις κομματικές ομάδες στους δήμους και τις περιφέρειες μπορεί να αναπτυχθεί μια πλατιά οργανωμένη μαζική δουλειά που να περιλαμβάνει πολλές δραστηριότητες και να αγκαλιάζει συνδικάτα, συλλόγους, πολλούς μαζικούς φορείς που υπάρχουν σε κάθε χώρο.
• Παράλληλα, πρέπει να ξεπεράσουμε στις περισσότερες οργανώσεις το πρόβλημα της λειψής ή ανεπαρκούς ενημέρωσης των κομματικών μας δυνάμεων για επιμέρους ή συνολικότερες πλευρές που το ΠΓ και η ΚΕ αντιμετωπίζει καθημερινά και τις θέσεις που διαμορφώνει σε μια σειρά ζητήματα της επικαιρότητας, τα οποία ποτέ ή σπάνια φτάνουν στις ΚΟΒ με ευθύνη των οργάνων και των καθοδηγητών. Η επαφή με τα κομματικά στελέχη και μέλη πρέπει να είναι καθημερινή, είτε σε συνεργασία είτε με το τηλέφωνο, το μέιλ κλπ. (Μιλάμε για ζητήματα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, γράφονται την άλλη μέρα και στον κομματικό Τύπο, αλλά δεν διαβάζονται συνήθως και με ευθύνη του κάθε κομματικού μέλους και στελέχους ή δεν μπορούν να ειπωθούν όλες οι λεπτομέρειες και το σκεπτικό κάθε διαμορφωθείσας θέσης από το ΠΓ αναλυτικά πάντα).
• Υπάρχει οξυμένο καθοδηγητικό πρόβλημα, ειδικά με τη δουλειά των Κομματικών Οργανώσεων μέσα στη νεολαία, στα σχολεία, στις σχολές, σε τόπους δουλειάς κλάδων όπου είναι νεαρή η ηλικιακή σύνθεση, σε εδαφικές, γειτονιές, πόλεις, κεφαλοχώρια που συγκεντρώνουν νεολαία. Στις περισσότερες ΚΟΒ, αλλά και σε τομεακά όργανα η δουλειά του Κόμματος στη νεολαία, δεν υπάρχει καν στο κάδρο. Εγκαταλείπεται σε όσους συντρόφους και συντρόφισσες από τα στελέχη κατανοούν περισσότερο το ζήτημα αυτό ή στις λιγοστές δυνάμεις της ΚΝΕ, με αποτέλεσμα να συνηθίζουν να δουλεύουν χωρίς την κομματική καθοδήγηση.
• Ειδικό ζήτημα επίσης είναι ο συνεχής εξοπλισμός γύρω από καθοριστικά ζητήματα που επιδρούν στη στάση των αγωνιστών που συμπορεύονται μαζί μας, που επιδρούν στο κίνημα κλπ. Και αυτό είναι η συνεχής ενασχόληση και αφομοίωση των ζητημάτων στρατηγικής, του προγράμματός μας, των πολιτικών μας θέσεων, με εκλαΐκευσή τους αλλά και επιχειρηματολογημένη ιδεολογική πάλη. Βάρος ιδιαίτερο σήμερα πρέπει να δώσουμε στην αντιμετώπιση της λογικής του «εφικτού», της λογικής «εδώ και τώρα άμεσων λύσεων», της «κυβερνητικής διαχείρισης», της «μη παραπομπής όλων στο σοσιαλισμό» κλπ. Είναι προβλήματα που επιδρούν στις γραμμές μας καθοριστικά και θα επιδρούν όλο και περισσότερο, όσο περνάει ο καιρός και δεν υπάρχουν συνθήκες δυναμικής ανόδου της ταξικής πάλης, ανασύνταξης του εργατικού - λαϊκού κινήματος στη χώρα μας, του διεθνούς κομμουνιστικού επαναστατικού κινήματος κλπ.
• Κρίσιμο καθοδηγητικό ζήτημα είναι η ουσιαστική ανάληψη ευθύνης από τα καθοδηγητικά όργανα στη συγκρότηση και καθοδήγηση κομματικών ομάδων για την παρέμβαση των κομμουνιστών στα ΔΣ εργατικών σωματείων, συλλόγων ΕΒΕ, αγροτών, γυναικών, φοιτητών, άλλων μαζικών οργανώσεων. Ειδικά σοβαρό ζήτημα είναι η ικανότητα στην καθοδήγησή τους, χωρίς να υποκαθιστούν σε περιεχόμενο και αποφάσεις την ευθύνη του ΔΣ εκεί που έχουμε την απόλυτη πλειοψηφία, χωρίς να αφήνονται στο έλεος του αρνητικού συσχετισμού εκεί που είμαστε μετρημένες στα δάχτυλα μονάδες. Χρειάζεται καλή εκτίμηση τι και πώς προωθείς μια θέση σε ένα φορέα, με επεξεργασία, όχι αυτούσια μεταφορά της κομματικής πολιτικής θέσης.
• Η ένταση της ιδεολογικής πολιτικής δουλειάς, όχι μόνο ως μαθήματα και σχολές αλλά ως βασική πλευρά της καθημερινής δουλειάς, που να πατάει πάνω σε προβλήματα που θα προκύπτουν, σε λαϊκά προβλήματα που κινητοποιούν, με την πρωτοπόρα δράση των κομμουνιστών. Και πρωτοπόρα δράση δεν σημαίνει μόνο μπαίνω μπροστά, αλλά κάνω κι εύστοχη, σωστή ιδεολογική προπαγανδιστική, πολιτική δουλειά για να αφομοιώνεται , να ταυτίζεται όσο γίνεται περισσότερο η συνείδηση του εργάτη και της εργάτριας, του εργαζόμενου, με την αναγκαιότητα της πολιτικής προοπτικής, με την ανάγκη οργάνωσης του αγώνα σε αντικαπιταλιστική αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, για την εργατική εξουσία, το σοσιαλισμό.
• Ειδική ενασχόληση και δουλειά πρέπει να κάνουμε στην προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας και στην επεξεργασία κάθε φορά των στόχων και αιτημάτων σε αντικαπιταλιστική αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Επιδίωξή μας είναι να εντάξουμε όλους και όλες όσοι είναι οπαδοί μας, ψηφοφόροι του Κόμματος, άνθρωποι που συμπορεύτηκαν σταθερά σε όλες τις πρόσφατες αλλά και προηγούμενες εκλογικές μάχες, που έχουν κάνει έστω ένα μικρό δειλό βήμα συμπαράταξης κι ενίσχυσης του ΚΚΕ, αυτό να δυναμώσει εντάσσοντας όλους και όλες μέσα στη δράση, στο κίνημα, με χρεώσεις σε σωματεία, συλλόγους, επιτροπές αγώνα, κινήσεις, δράσεις και πρωτοβουλίες, σε κινητοποιήσεις που αναπτύσσουμε για το συνδικαλιστικό νόμο, για τις αντιλαϊκές συνέπειες από την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, της ΕΥΑΘ, της ΛΑΡΚΟ, του Ελληνικού, στις κινητοποιήσεις ενάντια στις βάσεις και το ΝΑΤΟ, για το περιβάλλον, τη δασοπροστασία, αντιπλημμυρικά έργα, τη διεθνή αλληλεγγύη, το νέο αντιδραστικό εκλογικό νόμο, για τα ζητήματα πολιτισμού, αθλητισμού κλπ. Ειδική μέριμνα επίσης πρέπει να έχουμε για όσους και όσες συμπαρατάχθηκαν μαζί μας σε αυτές τις μάχες. Απλούς ανθρώπους αλλά κι επώνυμους, στελέχη που είχαν βρεθεί σε άλλους πολιτικούς χώρους μέχρι το 2015 και την άνοδο στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ή ταλαντεύονταν μένοντας στο σπίτι τους ή αδρανείς ως ένα βαθμό. Είναι εκατοντάδες αυτοί, πρώην μέλη και φίλοι άλλων πολιτικών δυνάμεων, άλλοι ανένταχτοι κλπ. Με όλους αυτούς, τόσο η ΚΕ όσο και τα παρακάτω όργανα αλλά και οι ΚΟΒ, πρέπει να συστηματοποιήσουμε την επαφή μας. Καθήκον δικό μας δεν είναι να τους καλούμε μόνο σε κάποιες εκδηλώσεις ή να τους ψάχνουμε κάθε 4 χρόνια σε εκλογικές μάχες. Χρειάζεται να έχουμε συχνή επαφή, να τους ενημερώνουμε, να ακούμε τη γνώμη τους, να συμμετέχουν στο σχεδιασμό δράσεών μας. Είναι σημαντικό να έχουν δουλειά συγκεκριμένη όλοι και όλες, πρώτα απ’ όλα μέσα στο κίνημα, σε σωματεία, ΕΚ, Ομοσπονδίες του ΠΑΜΕ, σωματεία και Ομοσπονδίες των ΕΒΕ, της ΠΑΣΕΒΕ, της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων και των Αγροτικών Ομοσπονδιών, της ΟΓΕ και των συλλόγων ή των ομάδων της, των φοιτητικών συλλόγων, του ΜΑΣ, αλλά και της ΕΕΔΥΕ και ΕΕΔΔΑ, της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, σε ομάδες κι επιτροπές σε δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια, σε επιτροπές και ομάδες που μπορούν να φτιάξουν οι ριζοσπαστικές δυνάμεις της κοινωνικής συμμαχίας για τη μελέτη και προώθηση ζητημάτων για την προστασία του περιβάλλοντος, την αντιπυρική, αντισεισμική, αντιπλημμυρική προστασία, κατά του ρατσισμού, για το προσφυγικό, μεταναστευτικό, για την πολιτιστική αναβάθμιση, τον αθλητισμό, την πάλη κατά των ναρκωτικών κ.ο.κ.
• Η συνολική αυτή δράση του Κόμματος και της ΚΝΕ θα πρέπει να στοχεύει εκτός από την αύξηση της ιδεολογικής πολιτικής επιρροής μας στο λαό και στην οργάνωσή του, στο κίνημα και στην πρωτοπορία του, το ΚΚΕ, και στην ΚΝΕ για τη νεολαία. Ο στόχος μας είναι ολόπλευρα δυνατές κομματικές και κνίτικες οργανώσεις σε όλους τους χώρους δουλειάς, σε λαϊκές γειτονιές, σε σχολεία, σε πόλεις και μεγάλα χωριά, δηλαδή να διευρυνθεί η επαναστατική πρωτοπορία αλλά και να μαχητικοποιηθεί. Συνεπώς, τα ζητήματα της ανάπτυξης, της στρατολογίας νέων μελών και οικοδόμησης οργανώσεων παντού, πρέπει να είναι στο επίκεντρο όλων των οργανώσεων του Κόμματος και της ΚΝΕ. Στο μεσοδιάστημα που βρισκόμαστε από το 20ό Συνέδριο, πρέπει να μελετήσουμε καλύτερα ορισμένα ζητήματα που έχουν να κάνουν με την οικοδόμηση του Κόμματος.
• Συνολικά βήματα ταυτόχρονα πρέπει να κάνουμε για την ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, την προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, την επικαιροποίηση των στόχων μας και των αξόνων πάλης της κοινωνικής συμμαχίας κλπ. Ζητήματα τα οποία αναλυτικά θα μελετήσουμε σε πανελλαδικά σώματα για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και την κοινωνική συμμαχία, για τους αγρότες και για τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης, με βάση τις αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου. Με βάση πρόταση του Εργατικού Συνδικαλιστικού Τμήματός της, η ΚΕ επεξεργάστηκε έναν άμεσο σχεδιασμό της δράσης μας το επόμενο διάστημα, με ορίζοντα το επόμενο 6μηνο. Ιδιαίτερο βάρος στις πολλές αρχαιρεσίες που γίνονται σε πολλά συνδικάτα και δευτεροβάθμιες οργανώσεις το επόμενο διάστημα. Συνολικά, οι κομμουνιστές πρέπει άμεσα να πρωτοστατήσουν έτσι ώστε τα ταξικά συνδικάτα και οι άλλες ταξικές συνδικαλιστικές οργανώσεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, να μπουν μπροστά συμπαρασύροντας μάζες εργατών και άλλων εργαζομένων, στην πάλη ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, με αιτήματα που θα ανοίγουν το δρόμο της προοπτικής και θα επιδρούν στη συνείδηση των εργαζομένων, βοηθώντας να βγαίνουν χρήσιμα συμπεράσματα για την άνοδο της ταξικής πάλης και τον πραγματικό αντίπαλο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία η εργατική τάξη πρέπει να αναδεικνύεται πρωτοπόρα, να συναντά και να συσπειρώνει σύμμαχες δυνάμεις, στη βάση ενός καλά επεξεργασμένου κοινού πλαισίου πάλης, έτσι ώστε ευρύτερες δυνάμεις αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ και μικρομεσαίων αγροτών, λαϊκών οικογενειών να νιώθουν ότι βρίσκουν έκφραση και δικές τους ανάγκες και διεκδικήσεις με τη συμμετοχή τους σε ανάλογες εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις. Αιχμές μπορούν να αποτελούν τα επεξεργασμένα αιτήματα που αφορούν το ασφαλιστικό, την κυριακάτικη αργία, την προστασία από τα χρέη, τους πλειστηριασμούς, τις κατασχέσεις, τα ζητήματα υγείας, πρόνοιας, παιδείας, ιδιαίτερα με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, τη διεκδίκηση υποδομών για τις λαϊκές ανάγκες, την κοινωνική πολιτική προστασίας από φυσικά φαινόμενα, ενάντια στις αντιλαϊκές συνέπειες των ιδιωτικοποιήσεων σε ρεύμα, νερό, οι εξελίξεις και οι άσχημες συνθήκες στον επισιτισμό και τουρισμό για τους εργαζόμενους αλλά και την ανημπόρια για αξιοποίηση από όλα τα λαϊκά νοικοκυριά λόγω των ακριβών εισιτηρίων, καταλυμάτων, του φαγητού και των εξόδων κλπ. Ταυτόχρονα, να εκφραστεί η μέγιστη δυνατή αντίδραση και διαφωνία, μαζί με την αλληλεγγύη προς το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα με αφορμή και το νέο συνδικαλιστικό νόμο.

Αποφασίζουμε τη διοργάνωση Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης με βάση το καταστατικό μας για τους αυτοαπασχολούμενους των πόλεων.

Αποφασίζουμε τη διοργάνωση Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, την επικαιροποίηση των στόχων πάλης σε υγεία, παιδεία, πρόνοια, κοινωνική ασφάλιση και των κοινών στόχων πάλης της κοινωνικής συμμαχίας, όπως και τον έλεγχο και μέτρα κομματικής οικοδόμησης και στρατολογίας στην εργατική τάξη. Επίσης αποφασίζουμε την διοργάνωση Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης για τους αγρότες.

Στον τομέα της Ιστορίας και με βάση τη δέσμευση του 20ού Συνεδρίου, έως τον Ιούνη του 2020 πρέπει να έχουμε ολοκληρώσει την αναμόρφωση του τόμου 1950-1967 και τη δημιουργία του τόμου 1967-1974. Να διαμορφωθεί ένα πρόγραμμα αξιοποίησης των υπαρχόντων τόμων του Δοκιμίου Ιστορίας, δίνοντας σχετική βιβλιογραφία από τα συμπεράσματα κι εκτιμήσεις σε όλα τα συστήματα εσωκομματικής μόρφωσης ΚΚΕ - ΚΝΕ, ειδικών σεμιναρίων και θεματικών εκδηλώσεων στις οργανώσεις της Σπουδάζουσας. Αξιοποίηση των ειδικών συμπερασμάτων από Κομματικές Ομάδες των κοινωνικών κινημάτων, από την Ιδεολογική Επιτροπή και τις ομάδες Οικονομίας και Περιβάλλοντος. Θα πρέπει να προχωρήσουμε σε μια έκδοση για τα 200 χρόνια από την αστική εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821. Απαιτείται να οργανωθεί έντονη διαφωτιστική δουλειά από σήμερα, ιδιαίτερα μέσα στα σχολεία και στις σχολές.

Από τις υπόλοιπες αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου εκκρεμούν ακόμα και πρέπει να μελετηθούν και ολοκληρωθούν μέσα στο επόμενο εξάμηνο: Η μελέτη της ταξικής διάρθρωσης της ελληνικής κοινωνίας. Η μελέτη για την Ανώτατη Εκπαίδευση. Η διοργάνωση συζήτησης για τη μαζική διαφώτιση-προπαγάνδα, τις μορφές της, την ειδική παρέμβαση στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Η βελτίωση της δουλειάς και κυκλοφορίας του Ριζοσπάστη, η ανάπτυξη της δουλειάς του πόρταλ 902 κλπ. Η στελέχωση ομάδων δουλειάς για συνέχεια της μελέτης της πορείας σοσιαλιστικής οικοδόμησης, καθώς και ζητημάτων στρατηγικής του ΔΚΚ και ειδικά της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Σε αυτό το πλαίσιο έχει ξεκινήσει η επεξεργασία για το Σύνταγμα στο σοσιαλισμό, στο πλαίσιο της μελέτης για αστικό-σοσιαλιστικό Σύνταγμα. Έλεγχος της πορείας της ιδεολογικής δουλειάς, των μαθημάτων, των σχολών, της πορείας της ΚΟΜΕΠ, του πολιτικού βιβλίου του εκδοτικού της «Σύγχρονης Εποχής» κλπ.

• Ειδικό πρόγραμμα παρέμβασης από το εργατικό τμήμα και την ΚΕ για το συνδικαλιστικό νόμο κλπ. ζητήματα του εργατικού κινήματος, όπως οι συνέπειες των ιδιωτικοποιήσεων, το ασφαλιστικό, το φορολογικό, τα θέματα υγείας κ.ά. Αρχαιρεσίες στο συνδικαλιστικό κίνημα ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, όπως και αρχαιρεσίες σε αγροτικούς συλλόγους/ομοσπονδίες, σε σωματεία/ομοσπονδίες ΕΒΕ.
• Κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις με βάση την ατζέντα της κυβέρνησης για διάφορα νομοσχέδια (εργασιακά, κοινωνική ασφάλιση, φορολογικό, ιδιωτικοποιήσεις, ο νέος κρατικός προϋπολογισμός κ.ά.) και σχετικές κινητοποιήσεις.
• Έναρξη νέας σχολικής χρονιάς, παρεμβάσεις.
• Συνέχεια στις δράσεις για άσυλο, καταστολή κλπ.
• Εκδήλωση για τις πυρκαγιές στην Εύβοια.
• Κεντρική παρέμβαση για θέματα πολιτικής προστασίας συνολικά (αντιπυρική - αντιπλημμυρική - αντισεισμική θωράκιση, μεγάλα ατυχήματα κλπ.).
• Παρέμβαση για την κλιματική αλλαγή.
• Αντιμετώπιση σε Δήμους - Περιφέρειες άμεσων προβλημάτων που προκύπτουν, αλλά και άλλων, όπως απορρίμματα, ΧΥΤΑ, προσφυγικό, hot-spot νησιά κ.ο.κ.
• Παρακολούθηση και παρεμβάσεις στη βουλή και αλλού εάν χρειάζεται για τα ζητήματα της συνταγματικής αναθεώρησης, των εξελίξεων στη δικαιοσύνη, της αλλαγής του εκλογικού νόμου, της ψήφου των αποδήμων, της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας κλπ.
• Διοργάνωση των εκδηλώσεων που είχαμε επιφορτιστεί ως ΚΕ κατά το γιορτασμό των 100χρονων του Κόμματος, όπως είναι η τοποθέτηση των μνημείων σε Γυάρο και Μακρόνησο, τα εγκαίνια του μουσείου στις Πρέσπες, εκδηλώσεις προς τιμήν των επιζώντων ακόμα αγωνιστών του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ κλπ.

Πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος πρώτα απ’ όλα στην καλή οργάνωση της δουλειάς μέχρι τις ΚΟΒ και τις ΟΒ της ΚΝΕ. H καλή οργάνωση, η συστηματική οικονομική δουλειά είναι η πιο σίγουρη εξασφάλιση εσόδων σε πιθανές άδικες επιθέσεις του αντιπάλου.

Στη διάρκεια των εκλογών οι Κομματικές Οργανώσεις και η ΚΕ του Κόμματος έκαναν σοβαρή προσπάθεια για την κάλυψη των μεγάλων οικονομικών δαπανών που χρειάστηκαν να γίνουν ώστε να καλυφθούν οι οικονομικές ανάγκες που γέννησαν οι εκλογικές αναμετρήσεις.

Οι ΚΟ έδωσαν σοβαρή μάχη, παραμένουν όμως ζητήματα της συνδρομής απ’ όλα τα κομματικά μέλη, η οικονομική δουλειά πλατιά μέσα στο λαό.

Αποφασίζεται δίμηνη οικονομική εξόρμηση για το Νοέμβρη - Δεκέμβρη 2019.

Σεπτέμβρης 2019
Η ΚΕ του ΚΚΕ