Αγαπητοί σύντροφοι.
Σας αποστέλλω την εισήγηση σχετικά με τα τελευταία γεγονότα στην Ελλάδα.
Τα αποτελέσματα των εκλογών της 9ης Νοεμβρίου 1926 δεν έδωσαν την απόλυτη πλειοψηφία σε κάποιο από τα αστικά κόμματα. Η πολιτική κρίση θα συνεχιζόταν, εφόσον τα δημοκρατικά και μοναρχικά κόμματα δεν κατέληγαν στην ιδέα για κυβέρνηση αστικού συνασπισμού.
Πραγματικά δημιουργήθηκε κυβέρνηση από τους αρχηγούς πέντε αστικών κομμάτων, από τους οποίους ο Τσαλδάρης είναι αρχηγός του πλέον ανένδοτου μοναρχικού κόμματος.
Η πολιτική της κυβέρνησης του αστικού συνασπισμού είναι άκρως αντιδραστική. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής οριστικά ακολουθεί την πολιτική του αγγλικού ιμπεριαλισμού και του ιταλικού φασισμού και κατ’ αυτόν τον τρόπο ετοιμάζεται στο κοντινό μέλλον να σύρει τη χώρα σε νέες πολεμικές περιπέτειες. Με τη συμμετοχή της στις διπλωματικές σκευωρίες της Αγγλίας στα Βαλκάνια και στην Εγγύς Ανατολή, η ελληνική αστική τάξη προσπαθεί να ισχυροποιήσει τη θέση της σε σχέση με το σέρβικο ιμπεριαλισμό και σε πρώτη καλή ευκαιρία να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες της για εδαφική επέκταση, την οποία ποτέ δεν απαρνήθηκε.
Εκτός των άλλων οι αστοί της Ελλάδας, μέσω της υποταγής της χώρας στον αγγλικό ιμπεριαλισμό, εξασφαλίζουν τη χρηματική στήριξη χωρίς την οποία δε θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν με τη βαριά οικονομική και χρηματιστική κρίση, η οποία αλωνίζει τη χώρα ως αποτέλεσμα του πολέμου και της μικρασιατικής καταστροφής.
Στο εσωτερικό της χώρας ο κυβερνητικός συνασπισμός συνεχίζει την πολιτική καταπίεσης των λαϊκών μαζών.
Η οικονομική στήριξη από το εξωτερικό δεν είναι αρκετή για την αναζωογόνηση των κρατικών οικονομικών και για τη σταθεροποίηση του νομίσματος. Η αστική κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να αναζητήσει συμπληρωματικούς πόρους στο εσωτερικό της χώρας. Εννοείται ότι αναζητεί αυτούς τους πόρους όχι ανάμεσα στην αστική τάξη, αλλά ανάμεσα στην εργατική τάξη και τα άλλα καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα.
Με ανυπομονησία αναμένουν να φέρει η κυβέρνηση στη Βουλή το σχέδιο οικονομικών μέτρων. Αναμφισβήτητα ο αστικός συνασπισμός θα προσφύγει σε νέους φόρους και άλλα αντιδραστικά οικονομικά μέτρα, μεταξύ των οποίων σημαντικό ρόλο θα παίξει η οικονομία σε βάρος των κρατικών υπαλλήλων.
Παράλληλα με τις προσπάθειες του κράτους να αντεπεξέλθει με την κρίση σε βάρος των εργαζόμενων μαζών, αναπτύσσεται και η ιδιωτική πρωτοβουλία της αστικής τάξης, η οποία προσπαθεί με όλα τα μέσα να καταβάλει την αντίσταση της εργατικής τάξης. Η ανεργία, η οποία έγινε μόνιμη μάστιγα για το ελληνικό προλεταριάτο, αποτελεί για τους καπιταλιστές ισχυρότατο μοχλό για τη μείωση των μισθών και την επιμήκυνση της εργάσιμης ημέρας. Στην πλειοψηφία των κλάδων της βιομηχανίας το 8ωρο ήδη δεν υπάρχει. Οι άλλες συνθήκες εργασίας (υγιεινή, ασφάλεια κλπ.) βρίσκονται επίσης σε οικτρά κατάσταση.
Δεν αποτελεί έκπληξη ότι οι εργαζόμενες μάζες στην Ελλάδα διολισθαίνουν στη φτώχεια. Ο κυβερνητικός συνασπισμός, εννοείται, υποστηρίζει όλες τις προσπάθειες της αστικής τάξης να ξεπεράσει την οικονομική κρίση με την παραπέρα εξαθλίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού.
Η δυσαρέσκεια της εργατικής τάξης, των αγροτών και των φυγόδικων1 αυξάνεται. Το επαναστατικό πνεύμα όλο και περισσότερο διαπερνά στις εργαζόμενες μάζες. Το Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο στις τελευταίες εκλογές πήρε 45.000 ψήφους, καθημερινώς αποκτάει μεγαλύτερη επιρροή. Η δραστηριότητα της κοινοβουλευτικής μας ομάδας προκαλεί την προσοχή ακόμη και μικροαστικών στρωμάτων.