Η Αλεξανδρούπολη είναι ένα σημαντικό προλεταριακό κέντρο· δεν έχει φυσικά εργοστάσια σοβαρά αλλά συγκεντρώνει αρκετό προλεταριάτο στη μεταφορά. Την Αλεξανδρούπολη την κάνει πιο σπουδαίο προλεταριακό κέντρο η περιφέρειά της στην οποία υπάρχουνε σπουδαία μεταλλεία και ανθρακωρυχεία που απασχολούν εκατοντάδες εργάτες. Στον ερχόμενο πόλεμο θα παίξει σπουδαίο ρόλο απ’ την άποψη του ότι έχει λιμάνι και σιδηρόδρομο που διακλαδώνει Βουλγαρία - Κωνσταντινούπολη - Θράκη.

Βασικούς κλάδους έχει τους σιδηροδρομικούς (450 περίπου), Λιμενεργάτες (360 γενικά) και άλλους κλάδους οικοδόμους, τσαγκαράδες, αρτεργάτες, μηχανουργούς κλπ. (500 πάνω κάτω). Στην περιφέρειά της: έχουμε τα μεταλλεία ξένης εταιρείας, που απασχολούν κατά μέσο όρο 300 εργάτες, το Σουφλί με 3 εργοστάσια μεταξουργίας που απασχολεί 800 εργάτριες, η Ορεστιάδα με τα σκουπάδικα απασχολώντας 300 εργάτες και τέλος ένα σημαντικό αριθμό για όλη την περιφέρεια εργατών γης (500 πάνω κάτω).

Η κατάσταση των εργατών και εργατριών της περιφερείας μας επανειλημένα από ανταποκρίσεις του «Ρίζου» όσο και σε δυο προηγούμενα άρθρα για την Ορεστιάδα και Σουφλί αναφέρθηκε ότι βρίσκεται σε άσχημα χάλια, τα ίδια και για την Αλεξανδρούπολη η κατάσταση δε μπορεί νάναι καλύτερη. Δε στεκόμαστε πολύ πάνω σε συγκεκριμένα σημεία για να μπορέσουμε να δώσουμε πιο λεπτομερή εικόνα των γεγονότων της Αλεξανδρούπολης και να βγάλουμε διδάγματα απ’ αυτά.

Το Ενωτικό μας κέντρο ιδρύθηκε δω και ένα χρόνο κι έχει στη δύναμή του περί τους 500 εργάτες της πόλης εχτός μια σειρά σωματεία (Σουφλί, εργατών γης), που τυπικά ανήκουνε στο Κέντρο. Είναι όξω από κάθε κέντρο οι λιμενεργάτες (300) στο σύνολό τους μα επηρεάζουνται από μας σε μεγάλο σημείο. Οι σοσιαλφασίστες έχουνε διασπαστικό κέντρο με 385 πάνω κάτω εργάτες (οικοδόμους, επισιτιστές) και σιδηροδρομικούς 300. Ανοργάνωτοι είναι περί τους 300 εργάτες.

Ύστερα από την κατάσταση, που επικρατούσε και επικρατεί ανάμεσα στους εργάτες (σπασμένα μεροκάματα, παραβίαση 8ωρου, ανεργία κ.τ.ρ.) επόμενο ήτανε να ξεσπάσουνε γεγονότα όπως πολύ σωστά διαπίστωσε η Κομ. Οργάνωση και το Ενωτικό ότι άμεσα πρέπει να ανασκουμπωθούμε και να οργανώσουμε την πάλη των εργατών και εργατριών για τα ζητήματά τους και μ’ ένα καλό πρόγραμμα δουλειάς η Ε.Ε. του Ε.Κ. ξεκίνησε για την εφαρμογή του. Πρώτοι κατέβηκαν σ’ αγώνα οι 30 τσαγγαράδες δυο εργοστασίων διεκδικώντας αύξηση του καλφαλικιού κλπ. Το συνδικάτο τους ήτανε σχεδόν μισοδιαλυμένο. Το Ενωτικό από σύσκεψη των εργατών καθόρισε προσωρινή επιτροπή αγώνα και για την ανασυγκρότηση του σωματείου. Στην πορεία της πάλης ανασυγκροτήθηκε το σωματείο και βγήκε διοικητικό συμβούλιο.

Το Ενωτικό και η Κ. Οργάνωση έριξε πολύ προσοχή. Με τις καθημερινές κινητοποιήσεις τους οι τσαγκαράδες κέρδισαν και υπόγραψαν πρωτόκολλο. Τη νίκη των τσαγκαράδων την αναλύσαμε μέσα σ’ όλα τα επαγγέλματα πράγμα πούχε σαν συνέπεια το ξεσήκωμα του ηθικού και το τράβηγμα στο στίβο της πάλης κι άλλων επαγγελμάτων όπως θα δούμε παρακάτω.

Την απεργία των τσαγκαράδων ακολουθάνε οι οικοδόμοι δυο συνεργείων του Αλβανόπουλου κάτω απ’ την καθοδήγηση των συνδικαλιστικών ομάδων και της προσωρινής διοικητικής επιτροπής. Η απεργία κράτησε 4 μέρες και εκφυλίστηκε λόγω του ότι η προσωρινή διοικητική επιτροπή δεν ανάπτυξε τη μαχητικότητα και με ζήλο δεν έβαλε το ζήτημα της απεργίας σ’ όλους τους οικοδόμους συνδέοντας με τα δικά τους ζητήματα και καλώντας τους έτσι να ενισχύσουν μ’ όλα τα μέσα την απεργία –γενικεύοντάς την– των οικοδόμων του Αλβανόπουλου. Η προσωρινή επιτροπή και ειδικότερα ο Β. Κ. πολύ λίγο πίστευαν στη δύναμη των οικοδόμων σαν να μη ήταν οι ίδιοι που στο 1932 και 1933 πάλευαν σαν πρωτοπόροι στο κίνημα των ανέργων κλπ. Κι ακόμα οι αδυναμίες του Κέντρου και της Κ. Οργάνωσης επέδρασαν αρνητικά στη νικηφόρα εξέλιξη της οικοδομικής απεργίας. Κι ακόμα που δεν ξεσκεπάσαμε τους πρώην καταχραστές του σωματείου οικοδόμων σοσιαλφασίστες Κόκκινο και Σία που με κάθε μέσο προσπαθούσαν να σπάσουν τον αγώνα τους.

Την απεργία οικοδόμων ακολουθούν ζυμώσεις και αναβρασμός μέσα στους αρτεργάτες. Γίνονται συσκέψεις με σκοπό το τράβηγμά τους στην πάλη με αιτήματα: αύξηση μεροδουλιών, 8ωρο, επέχταση του Τ.Α.Α. και στην πόλη μας, κάτω από τη στενή παρακολούθηση του Ενωτ. και της Κ. Οργάν. Καλείται ευρύ γνωμοδοτικό, βγαίνει απεργιακή επιτροπή, ιδρύεται απεργιακό ταμείο στο οποίο οι εργάτες κατέβαλαν από ένα μεροδούλι δίνοντας εν λευκώ στην επιτροπή να διαχειριστεί τον αγώνα. Η απεργιακή επιτροπή κυκλοφορώντας αναλυτική προκήρυξη καλεί τους αρτεργάτες στον αγώνα. Υποβάλει υπόμνημα. Η απεργιακή ζύμωση ξεσήκωσε ένα κύμα αλληλεγγύης απ’ όλα τα επαγγέλματα που με επιτροπές διεκδικούσαν απ’ το Νομάρχη τη λύση των αιτημάτων των αρτεργατών και των δικών τους. Ο Νομάρχης πολύ καλά καταλαβαίνοντας τη σημασία της αρτεργατικής απεργίας και το ξεσήκωμα των άλλων κλάδων καλεί την απεργιακή επιτροπή, δέχεται τα αιτήματα και υπογράφει πρωτόκολλα.

Ολάκερος, όπως βλέπουμε και θα δούμε παρακάτω, απεργιακός αναβρασμός ακολουθεί μες σ’ όλα τα επαγγέλματα.

Ύστερα απ’ αυτά κατεβαίνουν κάτω απ’ τη δική μας καθοδήγηση κ’ οι ραφτεργάτες στον αγώνα. Ο αγώνας εξακολουθεί πέντε μέρες και στο τέλος οι ραφτεργάτες λύνουν την απεργία με μερική νίκη.

Στην πορεία της απεργιακής πάλης των ραφτεργατών ανάβει ο αναβρασμός μέσα στους σκλάβους του λιμανιού. Η Κ. Οργάνωση, όσο και το Κέντρο ρίχνει όλο το βάρος μέσ’ στο λιμάνι βοηθώντας και καθοδηγώντας ζωντανά τους εργάτες του λιμανιού. Γίνονται συσκέψεις, συνελεύσεις αναλύεται ο απεργιακός αγώνας, βγαίνουν απεργιακές επιτροπές (μία στο κάθε σωματείο): Αχθοφόροι, Ναυτεργάτες, Φορτοεκφορτωτές, καταθέτουν από ένα μεροκάματο στα απεργιακά ταμεία και υποβάλλουν μαζύ με το Ενωτικό υπόμνημα με προθεσμία μιανής βδομάδας.

Στη διάρκεια της απεργιακής ζύμωσης μέσ’ στο λιμάνι κατεβαίνουν σ’ αυθόρμητη στάση εικοσιτετραώρου οι σιδηροδρομικοί, πάνω απ’ τα κεφάλια των προδοτών αρχηγών τους. Οι σοσιαλφασίστες Ματασαράκης-Κόκκινος (γραμ. του σοσιαλφασιστικού Κέντρου) καλούν στις 9 το πρωί συνέλευση, κηρύσσουνε απεργία, μπαίνουν επί κεφαλής με επιτροπή δική τους με σκοπό να σπάσουν τον αγώνα, όπως και τον έσπασαν. Οι εργάτες επέμεναν να κατέβει όλη η συνέλευση στο Νομάρχη, μα αυτοί την εμπόδισαν στέλνοντας πενταμελή επιτροπή.

Το Ενωτικό κινητοποιεί με επιτροπές, στάσεις περί τους διακόσιους εργάτες απόξω απ’ τη Νομαρχία διεκδικώντας τα δικά τους ζητήματα κι αποδοχή των αιτημάτων των σιδηροδρομικών. Οι μηχανουργοί συγκεκριμένα μέσ’ σ’ αυτή την κατάσταση πέτυχαν το 8ωρο και μερική αύξηση μεροκάματου. Η τέτοια κινητοποίηση από μέρους μας έδωσε ένα μπάτσο στους σοσιαλφασίστες που λέγαν στους σιδηροδρομικούς «να μην κατέβετε στην απεργία, γιατί θάχουμε απεργοσπάστες...».

Βλέποντας οι σοσιαλφασίστες τη μαχητικότητα των σιδηροδρομικών και την αλληλεγγύη των άλλων εργατών καλούνε το βράδυ συνέλευση όπου έρχεται κι ο περίφημος Σουανίδης της προδοτικής Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών· κατορθώνουνε, σπέρνοντας τη σύγχιση κλπ. σοσιαλφασιστικά τερτίπια να σπάσουν την απεργία στέλνοντας δύο αντιπροσώπους δικούς τους στο Υπουργείο για να… λύσουν τα αιτήματα των σιδηροδρομικών.

Είναι αλήθεια πως το Ε.Ε.Κ. μίλησε στην τελευταία συνέλευση και καταπολέμησε τους αντιδραστικούς (Δ. Σύμβ. Σουανίδη) προτείνοντας τη συνέχιση του αγώνα, με ομαδικές παρουσιάσεις, περιφρούρηση κτρ. μα το γεγονός είναι πως δεν είχαμε οργανωμένη παράταξη μέσ’ στους σιδηροδρομικούς –παρ’ όλες τις συμπάθειες πούχουμε– που παρά κ’ ενάντια στη θέληση των προδοτών να ηγηθεί στον αγώνα.

Στη λήξη του αγώνα των σιδηροδρομικών το Κέντρο και οι τρεις απεργιακές επιτροπές των λιμενεργατών κυκλοφορούνε υλικό, κάνουν ζύμωση και κρατούνε τους εργάτες έτοιμους για απεργία σε περίπτωση που πάρουν αρνητική απάντηση απ’ τις αρχές. Πράγματι στη 45μελή επιτροπή των λιμενεργατών οι αρχές απάντησαν αρνητικά και στρατοκράτησαν το λιμάνι. Οι λιμενεργάτες κατεβαίνουν στην απεργία και τη φρουρούνε, μα οι εχθρικές δυνάμεις βοηθούμενες κι απ’ τη δισταχτικότητα της απεργιακής επιτροπής και τη δειλία του Κ. επιτίθενται να διαλύσουν τους απεργούς και τα γυναικόπαιδά τους που φρουρούσαν το λιμάνι και πετυχαίνουν τη σύλληψη του σ. Ποντίκη και Σαπουντζή, τους οποίους περνάνε από δίκη την άλλη μέρα δικάζοντάς τους σε βαρειές ποινές. Χαρακτηριστικό είναι τούτο: ότι οι απεργοί τόση πεποίθηση είχαν στη δική μας επαναστατική καθοδήγηση, που διώξανε το σοσιαλφασίστα Κόκκινο που προσπάθησε να ηγηθεί του αγώνα. Παρ’ όλα τα τρομοκρατικά μέτρα, τις καταδίκες, τις λίγες δυνάμεις μας και τη λιποψυχία του Εξαδάκτυλου (μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου Ναυτεργατών) στον οποίο είχαν οι λιμενεργάτες εμπιστοσύνη, γιατί ήταν δικοί μας, αντί να λυγίσουν οι εργάτες αντίθετα κατεβαίνουνε κι άλλα επαγγέλματα στην πανεργατική απεργία με βασικά αιτήματα: λύση των ζητημάτων τους, κατάπαυση τρομοκρατίας. Στην πανεργατική απεργία πήραν μέρος λιμενεργάτες, τσαγκαράδες, αρτεργάτες, οικοδόμοι κλπ. πάνω-κάτω 800 εργάτες εχτός τους επαγγελματίες (αριστ. παράταξη), που με επιτροπές, προκηρύξεις ζητούσαν την κατάπαυση της τρομοκρατίας κλπ. Επίσης και οι σιδηροδρομικοί στείλαν επιτροπές γι’ αυτόν το σκοπό.

Η καπνεργατική απεργία με το ηθικό των εργατών ξεσηκωμένο –πράγμα που ανάγκασε τους εργοδότες και το κράτος να δεχτούν τα ζητήματα των εργατών– βάστηξε 8 μέρες και τέλειωσε με μερική νίκη (εχτός των οικοδόμων που προδόθηκε από τους αντιδραστικούς).

Είναι αλήθεια πως πολλές ελλείψεις και λάθη παρουσιάστηκαν όπως θίχτηκε και παραπάνω μιλώντας για την πορεία του αγώνα, πράγμα που είχε σα συνέπεια να μη πάρουν τα γεγονότα αυτά την τροπή που έπρεπε νωρίτερα και σε τελειότερους κλάδους μαζύ.

Πρώτη έλλειψη και λάθος είναι ότι ενώ μέσ’ την Αλεξανδρούπολη κουφόβραζε ένα ολάκερο απεργιακό κύμα εμείς το εντοπίζαμε και δεν το πλατέναμε· έτσι εξηγείται και το σποραδικό ξέσπασμα απεργιών σε μια σειρά κλάδους το ένα ύστερα απ’ τ’ άλλο (τσαγκαράδες - οικοδόμοι κ.λ.π.). Κι ακόμα ότι η Κ. Οργάνωση το κίνημα αυτό δε μπόρεσε να το φαρδύνει και να ξεσηκώσει και τους εργάτες της περιοχής της σε πάλη σε ενίσχυση των απεργών (Σουφλί, Ορεστειάδα).

Δεύτερο. Τόσο η Κ. Οργάνωση όσο και το Κέντρο παραμέλησαν τους βασικούς κλάδους (σιδηροδρομικοί, λιμενεργάτες κλπ.) πράγμα πούχε σα συνέπεια στους σιδηροδρομικούς ν’ αλωνίζουν οι σοσιαλφασίστες, στο δε λιμάνι με τη σύλληψη ορισμένων συντρόφων δικών μας δε πήραν την πρωτοβουλία πούπρεπε τα υπόλοιπα μέλη του πυρήνα γιατί απλούστατα δεν ήταν ψημένα μέσα στην καθημερινή δουλειά στην οποία έπρεπε να τα τραβούμε.

Τρίτο. Σπουδαία επίσης έλλειψη είναι το ότι δεν είχαμε ούτε το στοιχειώδικο παράνομο μηχανισμό που έπρεπε (σπήτια, συνδέσεις κ.τ.ρ. τεχνικά μέσα). Τέταρτο. Το Κέντρο δεν είχε οργανωμένες γερές παρατάξεις κι ακόμα μέσα απ’ την καθημερινή δουλειά δεν ανάδειξε (τράβηξε) στελέχη.

Πέμπτο. Στη σύγκρουση του λιμανιού δεν οργανώσαμε μια αυτοάμυνα, πράγμα που θ’ απότρεπε τις συλλήψεις και θάδινε ζωή και μαχητικό χαρακτήρα στην απεργία. Ενώ περιοριστήκαμε στις σκέτες επιτροπές και στον Κοντοπίδη, που στο τέλος λιποψύχησε.

Έχτο. Έλλειψε η πρωτοβουλία, ευλυγισία των μελών του κόμματος και της Ε.Ε. του Κέντρου που σε τέτοιες περιστάσεις πρέπει ν’ αναπτύσσουν στο μάξιμουμ ικανότητα καθοδηγητή μαζών.

Έβδομο. Το Κόμμα δεν έβγαλε καμμιά προκήρυξη γιατί δεν είχε μηχανισμό, κι έτσι δεν έδειξε πιο πολύ το πρόσωπό του σαν οργανωτή και καθοδηγητή των μαζών.

Όγδοο. Η Βοήθεια, αν και όπως χαραχτηρίστηκε απ’ το Κόμμα μας η πανεργατική απεργία σαν με έκδηλο πολιτικό χαραχτήρα (πάλη ενάντια στην τρομοκρατία), δεν κυκλοφόρησε προκήρυξη, δε μίλησε κ.τ.ρ.

Έννατο. Ενώ τα γυναικόπαιδα των λιμενεργατών συγκρούονταν εμείς δεν ξεσηκώσαμε απ’ τις συνοικίες και τα γυναικόπαιδα των άλλων απεργών πούχαν κατέβει στην απεργία.

1) Υποτιμούσαμε τις δυνάμεις των εργατών, δεν πιστεύαμε ότι οι εργάτες θα κατέβαιναν με τέτοιο όγκο και τόση μαχητικότητα και κάτω από καθαρά πολιτικά συνθήματα σε συνδυασμό με οικονομικά (αποφυλάκιση 16 εργατών, αναγνώριση Κέντρου, αποφυλάκιση Ποντίκη - Σαπουντζή, κατάπαυση τρομοκρατίας κ.τ.ρ.).

2) Δεν κατανοήσαμε στο βάθος και στο πλάτος τη γενική σωστή γραμμή του Κόμματός μας («ξέσπασμα γεγονότων… απότομες μεταβολές…») κι από δω δεν ετοιμαστήκαμε ιδεολογικά, οργανωτικά και πραχτικά για το αγκάλιασμα, ξετύλιγμα και ανάπτυξή τους.

3) Βρεθήκαμε ανίκανοι απ’ την πρώτη μέρα να δώσουμε μαχητικό χαρακτήρα (πάλη στο δρόμο) στην απεργία, πράγμα που θάχει σα συνέπεια να υποχωρήσει γρήγορα ο εχθρός.

4) Στην πορεία των γεγονότων πρέπει νάχουμε υπ’ όψει τα λιγόψυχα στοιχεία (Εξαδάκτυλος, Κοντοπίδης κλπ.) να τα πετούμε και να τ’ αντικαθιστούμε με ζωντανά, αγνά στοιχεία, που θα κρατήσουν γερά το πόστο που τους αναθέτει το κόμμα και η εργατική τάξη.

1) Η οργάνωση άμεσα να καταπιαστεί με την οργάνωση της πάλης των εργατών τους βασικούς κλάδους, όπου οριμάζουν κι οι συνθήκες, προετοιμάζοντας ιδεολογικά και πραχτικά τους εργάτες για μεγαλύτερη κι επιτυχέστερη εξόρμηση.

2) Να ριζώσει μέσ’ τους σιδηροδρομικούς, λιμενεργάτες, μεταλλεία, Σουφλί –χωρίς μ’ αυτό να νομιστεί πως πρέπει να παραλείψουμε τους άλλους κλάδους– δημιουργώντας πυρήνες από τα πιο αποφασιστικά στοιχεία που φάνηκαν στην τελευταία πάλη γιατί αυτά θα μας εγγυηθούν την οργάνωση της πάλης των παραπάνω κλάδων, με τη στενή καθημερινή παρακολούθησή τους.

3) Χτύπημα των σοσιαλφασιστών ιδιαίτερα πάνω στις συγκεκριμμένες τους προδοσίες (σπάσιμο απεργών οικοδόμων, σιδηροδρομικών) κι όχι με φράσεις άδειες· επίσης χτύπημα κάθε λιπόψυχου στοιχείου και τράβηγμά του απ’ τη μάζα.

4) Δημιουργία γερού παράνομου μηχανισμού μέσ’ όλη την οργάνωση από πάνω ως κάτω· γερή σύνδεση της οργάνωσης με τις υπαχτίδες. Αυστηρή τήρηση των κανόνων της συνωμοτικότητας.

5) Ιδιαίτερη προσοχή να ρίξει η οργάνωσή μας στη Νεολαία και στη Βοήθεια, που δε φάνηκαν στα τελευταία γεγονότα· να μπει σαν ζήτημα τιμής στο κάθε πυρήνα μας να πατρονάρει κι από ένα πυρήνα της Νεολαίας και ένα όμιλο της Ε. Βοήθειας.

6) Ιδιαίτερη προσοχή να δοθεί στις γυναίκες και στα παιδιά· είδαμε την ηρωική πάλη τους στο Σουφλί και στην απεργία λιμενεργατών.

7) Επίσης να ζωντανέψει η αριστερή παράταξη των επαγγελματιών και να τραβηχτούν στην πάλη για τα τόσα ζητήματά τους, η Καβάλλα τόδειξε.

8) Να οργανωθούν ενώσεις αντιφασιστικής δράσης, πλατιά όργανα μαζικής πάλης ενάντια στο φασισμό και πόλεμο· ιδιαίτερα στο λιμάνι που αμέσως κι όλας προσπαθούν να εφαρμόσουν φασιστικούς κανονισμούς για ν’ αποκλείσουν τους συνειδητούς εργάτες.

9) Να γίνει στρατολογία στο κόμμα και στις εξωκομματικές οργανώσεις από εργάτες που πάλαιψαν στις τελευταίες απεργίες· να γίνουν ειδικές συσκέψεις για τούτο.

10) Στο κέντρο των καθηκόντων να μπει η οργάνωση της πάλης των ανέργων με τη δημιουργία συνοικιακών και Κεντρικής Επιτροπής Ανέργων.

11) Να ιδρυθούνε τοπικά εργατικά κέντρα στην Ορεστιάδα, Σουφλί, Διδυμότειχο. Το Κέντρο να συνδέεται με τα παραπάνω τοπικά κέντρα και να τα καθοδηγεί ζωντανά.

12) Τράβηγμα των λιμενεργατών στη δύναμη του Κέντρου. Δημιουργία στα αντιδραστικά σωματεία παρατάξεων ζωντανών (πρώτα απ’ όλα στους σιδηροδρομικούς) και δημιουργία συνδικαλιστικών ομάδων στη βάση, ζωντάνεμά τους και τράβηγμα από κει συνδικαλιστικών στελεχών κτρ. επίσης να μπει στα σωματεία να εξασφαλιστεί το νοίκι και να πιαστεί σπίτι των εργατών της Αλεξανδρούπολης.

13) Τέλος η οργάνωσή μας να προσέξει πολύ και ζωντανά να ενισχύσει και να δημιουργήσει νέους πυρήνες στα χωριά οργανώνοντας την πάλη των αγροτών και πρώτα απ’ όλα των εργατών γης.

14) Η Π.Ε. να υποβοηθεί και να ενισχύει ζωντανά την οργάνωσή μας.

Όλα τα παραπάνω πρέπει και μπορούν να πραγματοποιηθούν πάνω στη βάση της καθημερινής, προσεχτικής ακούραστης δουλειάς, οργάνωσης της πάλης των εργατών και της φτωχολογιάς του χωριού, ρίχνοντας το βάρος της δουλειάς μας στους βασικούς κλάδους που το ξεσήκωμά τους θάχει σαν αποτέλεσμα το γερό χτύπημα του εχθρού και το ηλέχτρισμα στους άλλους κλάδους, που δεν πρέπει, εννοείται, να τους παραγνωρίζουμε.

Ο δρόμος αυτός είναι ο μόνος δρόμος, που θα λύσει όλα τα προβλήματα της οργάνωσης και θα φέρει την πλειοψηφία των εργατών και της φτωχολογιάς πλάι μας.