Η ΚΕ εκτιμά ότι όλη η 4μηνη προσυνεδριακή διαδικασία, όσο και οι εργασίες του ίδιου του Συνεδρίου μας αυτές τις μέρες, έδειξαν ένα Κόμμα ενωμένο ιδεολογικά - πολιτικά - οργανωτικά, ένα Κόμμα αποφασισμένο να γίνει ο παράγοντας εκείνος που θα βάλει τη σφραγίδα του στις μελλούμενες εξελίξεις, θα ηγηθεί δυναμικά του εργατικού κινήματος και της κοινωνικής συμμαχίας των αντικαπιταλιστικών, αντιμονοπωλιακών, λαϊκών δυνάμεων για την επαναστατική ανατροπή, το σοσιαλισμό.

Στο Κόμμα σήμερα υπάρχει συμφωνία ότι πρέπει να επιταχύνουμε το βηματισμό, να κάνουμε άλματα πλέον σε όλες τις πλευρές: Στην οργάνωσή μας, στην ιδεολογική - πολιτική - κινηματική δράση μας, με άξονα το στρατηγικό μας στόχο, το Πρόγραμμά μας.

Είμαστε το Κόμμα που τολμά να παίρνει επαναστατικού χαρακτήρα αποφάσεις και να τις υλοποιεί. Όλες τις τελευταίες δεκαετίες τολμήσαμε να μελετήσουμε την πείρα που βγαίνει από την μεγάλη πορεία του ελληνικού κομμουνιστικού αλλά και του διεθνούς κινήματος. Να μελετήσουμε και να βγάλουμε πολύτιμα συμπεράσματα για τις αιτίες που οδήγησαν στις τραγικές ανατροπές της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και τη διάλυση του σοσιαλιστικού συστήματος που γνωρίσαμε τον 20ό αιώνα, στην πρώτη ιστορική απόπειρα οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια μεγάλη ομάδα χωρών. Να επεξεργαστούμε με βάση όλα αυτά το νέο επαναστατικό Πρόγραμμα του ΚΚΕ και το νέο Καταστατικό του, ως συνέχεια αυτής της ηρωικής πορείας ενταγμένα στις σημερινές συνθήκες του 21ου αιώνα.

Σήμερα συζητάμε ίσως για πρώτη φορά σε βάθος για το Κόμμα, ώστε αυτό να αντιστοιχηθεί με τις επαναστατικές αυτές επεξεργασίες και το Πρόγραμμά μας, να γίνει Κόμμα έτοιμο για όλα, στις νέες πολύπλοκες συνθήκες που διαμορφώνονται.

Αυτές τις μέρες διεξαγωγής του Συνεδρίου ανταλλάχτηκαν πολλές, χρήσιμες και πλούσιες σε προβληματισμό απόψεις για όλα τα ζητήματα που έθεταν οι Θέσεις της ΚΕ και η τελική εισήγησή της στο Συνέδριο. Έγινε μια πολύ σημαντική δουλειά, ως συνέχεια και των Συνδιασκέψεων Περιοχών, των Συνδιασκέψεων Τομέων, των εκλογικοαπολογιστικών συνελεύσεων των ΚΟΒ που προηγήθηκαν.

Τα θετικά βήματα που είχαμε σε αρκετούς τομείς της δράσης μας δεν έχουμε κανένα περιθώριο να κρύψουν τις αδυναμίες, καθώς από την αντιμετώπισή τους, με συγκεκριμένα βήματα και μέτρα, θα εξαρτηθεί εάν θα υλοποιηθούν οι βασικοί στόχοι μας.

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιηθεί από όλους μας ότι απαιτούνται πιο γρήγορα και κυρίως πιο σταθερά βήματα για την ανάπτυξη της σημερινής ικανότητας και συνολικής ετοιμότητας όλων των Κομματικών Οργανώσεων, πρώτα και κύρια των καθοδηγητικών οργάνων, για την αποτελεσματική προώθηση και προβολή της στρατηγικής του Κόμματος για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό και των καθηκόντων συγκέντρωσης δυνάμεων σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση στην καθημερινή δράση και προσφορά, σε όλους τους τομείς, σε κάθε κρίκο της δουλειάς των κομματικών οργανώσεων.

Άλλωστε, για εμάς τους κομμουνιστές το να «συλλαμβάνουμε» έμπρακτα τα τωρινά και μελλοντικά συγκλονιστικά γεγονότα σημαίνει να διαπερνά κάθε στάση, κάθε πράξη μας, το πώς η Οργάνωσή μας θα εναρμονιστεί με πιο γρήγορους και αποτελεσματικούς ρυθμούς με το επαναστατικό μας Πρόγραμμα και το Καταστατικό.

Η ουσία του ζητήματος αυτού αντανακλά την αναγκαιότητα να δουλεύουμε σε μια αδιάσπαστη ενότητα όσον αφορά τη στρατηγική προγραμματική ετοιμότητα και την τρέχουσα οργανωτικά πολιτική δράση.

Σωστά ειπώθηκε από ομιλίες ότι τόσο το κείμενο των Θέσεων όσο και την Εισήγηση της ΚΕ, από τη πρώτη ως την τελευταία παράγραφο, τα διαπερνά αυτό το στοιχείο. Κρίσιμο λοιπόν ζήτημα είναι ο συνδυασμός του Προγράμματος με την καθημερινή επαναστατική δράση σε όλους τους τομείς, σε κάθε κρίκο της καθοδηγητικής δουλειάς.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα, μετά την υποχώρηση της οικονομικής δύναμης των ΗΠΑ σε σχέση με την αντίστοιχη ισχυροποίηση της Κίνας, είναι αυτό που τροφοδοτεί την κούρσα της αναμέτρησης για τον έλεγχο των αγορών, των πλουτοπαραγωγικών πηγών, στρατηγικής σημασίας περιοχών. Δίπλα στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, φουντώνουν νέες εστίες σε όλες τις ηπείρους και θερμές εστίες γίνονται πολεμικές φωτιές.

Αυτό δείχνει η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, για την κατάκτηση των κοιτασμάτων πετρελαίου, φυσικού αερίου, σπάνιων γαιών και πολύτιμων πρώτων υλών, σε αντιπαράθεση με τη Ρωσία και την Κίνα που για τα δικά τους συμφέροντα επιδιώκουν την εδραίωση της παρουσίας τους στη Λατινική Αμερική.

Αυτό δείχνουν οι απειλές του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του Ισραήλ και η πολεμική προετοιμασία για νέα επίθεση στο Ιράν.

Το ΚΚΕ με θέσεις αρχών καταδικάζει τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, βρίσκεται στο πλευρό των λαών, εκφράζει τη διεθνιστική του αλληλεγγύη, πρωταγωνιστεί στις λαϊκές κινητοποιήσεις.

Θα συνεχίσουμε αταλάντευτα να στεκόμαστε στο πλευρό των λαών και των αγώνων τους, στο πλευρό της Κούβας, του κουβανικού λαού και του ΚΚ Κούβας που απειλείται άμεσα και απαιτούμε να τερματιστεί ο πολύχρονος αποκλεισμός που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους.

Παίρνουμε υπόψη το άκρως επικίνδυνο δόγμα του «ζωτικού χώρου» που προωθεί η νέα στρατηγική ασφάλειας των ΗΠΑ και προετοιμαζόμαστε κατάλληλα για νέες ραγδαίες εξελίξεις.

Η καταδίκη των πολεμικών ενεργειών του Τραμπ είναι καταδίκη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που σημαδεύεται από δεκάδες στρατιωτικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο, και επί ρεπουμπλικάνικων, και επί δημοκρατικών κυβερνήσεων που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των μονοπωλίων.

Αποδομούμε τα ιμπεριαλιστικά προσχήματα και τονίζουμε ότι αποκλειστικά αρμόδιος για τις κοινωνικές - πολιτικές εξελίξεις σε κάθε χώρα είναι μόνο η εργατική τάξη, ο λαός που μπορεί να προωθήσει τα δικά του αυτοτελή συμφέροντα, σε σύγκρουση με τους εκμεταλλευτές και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους.

Η ανισόμετρη ανάπτυξη, η ανισοτιμία ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη και το κυνήγι του κέρδους των μονοπωλίων οξύνουν αντιθέσεις και ανταγωνισμούς στα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά μπλοκ και στο εσωτερικό κάθε ιμπεριαλιστικής συμμαχίας. Αυτό είναι αναμφισβήτητο στοιχείο που σημαδεύει έντονα την κατάσταση και την πορεία της ευρωατλαντικής συμμαχίας, παρά τους ισχυρούς στρατηγικούς δεσμούς ανάμεσα στις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Η θέση αυτή επιβεβαιώνεται και από τις εξελίξεις στη Γροιλανδία, που είναι μέρος της επικράτειας της Δανίας και αντιμετωπίζει τις απειλές του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για προσάρτηση με χρήση ακόμα και στρατιωτικών μέσων. Στην πράξη οι ΗΠΑ, που ηγούνται στο ΝΑΤΟ και την ευρωατλαντική συμμαχία, απειλούν την εδαφική ακεραιότητα της Δανίας, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, για να κατακτήσουν τη Γροιλανδία και να αξιοποιήσουν για λογαριασμό των αμερικάνικων μονοπωλίων τη στρατηγική της θέση, τους πλούσιους φυσικούς της πόρους, τις σπάνιες γαίες, την πρόσβαση στον πλούτο της Αρκτικής. Αυτή είναι η βάση της αντιπαράθεσης ΗΠΑ - ΕΕ στην περιοχή, στην οποία διατηρούν ισχυρή παρουσία η Ρωσία και ενισχύει τις θέσεις της η Κίνα.

Οι αντιδράσεις της ΕΕ απέναντι στις απειλές των ΗΠΑ προκάλεσαν την ανακοίνωση αμερικάνικων δασμών δισ. δολαρίων σε βάρος ευρωπαϊκών κρατών, πράγμα που πυροδοτεί σχέδια αντίμετρων από την πλευρά της ΕΕ, σε περιβάλλον αντιθέσεων στις γραμμές της.

Ιμπεριαλιστικός φαύλος κύκλος. Και μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες αποκαλύπτεται ο ρόλος του ΝΑΤΟ, που καταπατά τα δικαιώματα του λαού της Γροιλανδίας κι επιχειρεί να προωθήσει συμβιβαστική λύση με στόχο την ικανοποίηση των αμερικάνικων σχεδιασμών και της ΝΑΤΟποίησης του νησιού, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με τη Ρωσία και την Κίνα.

Τα κόμματα-υμνητές του ευρωατλαντισμού είναι εκτεθειμένα ανεπανόρθωτα. Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ όχι μόνο δεν μπορούν να είναι εγγυητές της ασφάλειας και της ειρήνης, αλλά είναι αντίπαλοι των λαών, προετοιμάζουν νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Η αντιπαράθεση ΗΠΑ και ΕΕ οξύνεται και παρά την αναζήτηση συμβιβασμού, διαμορφώνει ακόμα και όρους στρατιωτικής σύγκρουσης. Είδατε τα δημοσιεύματα. Επιταχύνονται διεργασίες στην ΕΕ για την οικονομική και στρατιωτική ενίσχυση και την αυτονομία της από τις ΗΠΑ, με τη δημιουργία αντιάξονα από 6 ισχυρές οικονομίες της (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Πολωνία, Ισπανία, Ολλανδία).

Ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός μεταξύ τους υπονομεύει τα θεμέλια της ευρωατλαντικής συμμαχίας, φουντώνει η ανησυχία των αστικών τάξεων και των πολιτικών τους εκπροσώπων για την αποδυνάμωση και την αποσύνθεση του ΝΑΤΟ, δυναμώνουν αναταράξεις στο εσωτερικό της ΕΕ και σε αυτές τις συνθήκες επιβάλλεται να δυναμώσει η παρέμβαση των λαών, να αξιοποιήσουν προς όφελός τους τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.

Οι αστικές κυβερνήσεις είναι σε αμηχανία και η ελληνική κυβέρνηση, που υιοθέτησε προκλητικά τα αμερικάνικα προσχήματα για την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Βενεζουέλα, υιοθετεί σήμερα τις «ανησυχίες» και τα αμερικάνικα προσχήματα για τη Γροιλανδία, αγκιστρωμένη –όπως και τα άλλα αστικά κόμματα– στη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ, υποστηριχτές της ΝΑΤΟϊκής συνοχής.

Η αναφορά τους στο «διεθνές δίκαιο», που έχει κουρελιαστεί μέσα από τις δεκάδες ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επεμβάσεις, είναι άκρως υποκριτική και αδιέξοδη, επιχειρεί να ρίξει στάχτη στα μάτια των λαών.

Κι εδώ, μαζί με το ληστρικό επιθετικό χαρακτήρα του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου που ανήκει η Ελλάδα, δηλαδή ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ που επιφέρουν τόσα δεινά στον ελληνικό λαό, χρειάζεται πιο επίμονα και πειστικά να εξηγούμε και τον επίσης καπιταλιστικό χαρακτήρα των συστημάτων και των κρατών της Κίνας και της Ρωσίας, γεγονός που κάνει, από μόνο του αυτό, απαγορευτικό για τα κράτη αυτά να διεξάγουν κάποιον αντιφασιστικό, αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, όπως φαντασιώνονται ορισμένα ΚΚ, αποπροσανατολίζοντας από το χαρακτήρα και το περιεχόμενο της πάλης των λαών.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

σήμερα μπορούμε να ανοίξουμε περισσότερο το ζήτημα, σε ποια κατάσταση βρίσκεται το κομμουνιστικό και το εργατικό κίνημα.

Γιατί, δυστυχώς, ακόμα και το εργατικό κίνημα βρίσκεται εγκλωβισμένο σε μια πλευρά, σε αυτήν των αστικών, εκμεταλλευτικών δυνάμεων και συμφερόντων. Γιατί, ακόμα και όταν δείχνει μια απότομη άνοδο το κίνημα, ακόμα και με πολύ μαζικές δράσεις που πολλές φορές μοιάζουν με εξεγέρσεις, όπως, π.χ., αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, όμως όλα αυτά τα κινήματα παραμένουν εγκλωβισμένα σε έναν αγώνα με στόχο να αλλάξει ο συσχετισμός ανάμεσα στις αστικές πολιτικές δυνάμεις, να εκφραστεί ως νέος στα ίδια όργανα της αστικής εξουσίας.

Η κατάσταση επιδεινώνεται, γίνεται ακόμα πιο συγκεχυμένη, όπου στα όργανα της αστικής εξουσίας, του κεφαλαίου ηγείται Κομμουνιστικό Κόμμα, όπως συμβαίνει π.χ. στην Κίνα.

Και απ’ αυτή την άποψη ξεχωρίζει στον ιδεολογικό - πολιτικό μας αγώνα η προγραμματική δική μας θέση για το σοσιαλισμό:

Ποιες πρέπει να είναι οι σχέσεις ιδιοκτησίας, ποιες είναι οι νομοτέλειες της σοσιαλιστικής παραγωγής, πώς εννοούμε εμείς την εργατική εξουσία, ποιος είναι ο ρόλος του ΚΚ στην άσκηση της εργατικής εξουσίας κλπ.

Και από αυτή τη σκοπιά πρέπει να αντιλαμβανόμαστε το ΚΚ Κίνας, ως ένα Κόμμα εκφυλισμένο, αστικό. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να το αντιλαμβανόμαστε ως ένα ΚΚ που δήθεν «προσαρμόζει τη δράση του με βάση τον αρνητικό συσχετισμό παγκοσμίως» όπως ισχυρίζεται το ίδιο.

Ο καπιταλισμός στην Κίνα, με το μανδύα του ΚΚ στην εξουσία, είναι απ’ τους πιο σημαντικούς παράγοντες στη διαμόρφωση αρνητικού συσχετισμού της ταξικής πάλης διεθνώς. Επομένως, στα ζητήματα καθοδήγησης πρέπει να περιληφθούν και τέτοια ζητήματα της ιδεολογικής πολιτικής πάλης.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

η κρίση στο κομμουνιστικό κίνημα έχει εκδηλωθεί έντονα στη Διεθνή Συνάντηση Κομμουνιστικών κι Εργατικών Κομμάτων (ΔΣΚΕΚ) που ξεκίνησε με πρωτοβουλία του ΚΚΕ στις συνθήκες της αντεπανάστασης. Σήμερα, η ιδεολογική - πολιτική διαπάλη για θεμελιακά ζητήματα έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Μεγάλος αριθμός κομμάτων παραβιάζουν τις αρχές του Μαρξισμού - Λενινισμού, εναντιώνονται στη λενινιστική θεωρία για τον ιμπεριαλισμό, τάσσονται με τις αστικές τάξεις των χωρών τους και με ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, συνεργάζονται με τη σοσιαλδημοκρατία, συμμετέχουν ή στηρίζουν αστικές κυβερνήσεις. Αποσπούν το φασισμό από τον καπιταλισμό που τον γεννά. Παίρνουν θέση υπέρ της αστικής τάξης της Ρωσίας και του ρωσικού κράτους στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία, στηρίζουν την καπιταλιστική Κίνα και παρουσιάζουν τον ευρασιατικό άξονα ως αντιιμπεριαλιστική δύναμη. Υποστηρίζουν το λεγόμενο σοσιαλισμό με αγορά, ενάντια στις θεμελιακές αρχές και νομοτέλειες της σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης.

Η Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών κι Εργατικών Κομμάτων απομακρύνθηκε από τους σκοπούς για τους οποίους συγκροτήθηκε. Η πορεία της όχι μόνο δεν εξασφαλίζει την ενότητα και την κοινή δράση των κομμουνιστών, αλλά τροφοδοτεί συγχύσεις και αυταπάτες.

Σ’ αυτές τις συνθήκες, αποκτά μεγάλη σημασία η πάλη του ΚΚΕ και σύμμαχων ΚΚ για τη συγκρότηση κομμουνιστικού, μαρξιστικού - λενινιστικού πόλου και την επαναστατική ανασυγκρότηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Πρόκειται για δύσκολη και απαιτητική υπόθεση κι έχουμε συναίσθηση ότι προϋπόθεση και καθοριστική συμβολή για την υλοποίηση του αναγκαίου αυτού στόχου είναι η ιδεολογική - πολιτική και οργανωτική ισχυροποίηση του ΚΚΕ, ο προλεταριακός διεθνισμός και οι συστηματικές διεθνείς πρωτοβουλίες σε συνεργασία με τα δεκάδες ΚΚ με τα οποία το Κόμμα μας διατηρεί ουσιαστικές διμερείς σχέσεις.

Βασικός προσανατολισμός του ΚΚΕ είναι η στήριξη και ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Δράσης (ΕΚΔ) και της Διεθνούς Κομμουνιστικής Επιθεώρησης (ΔΚΕ), η κατάκτηση ανώτερου επιπέδου ενιαίας αντίληψης και κοινής δράσης.

Γνωρίζουμε τις αδυναμίες και τις δυσκολίες που συναντούν τα ΚΚ που διαχώρισαν τη θέση τους από την οπορτουνιστική διάβρωση, απέρριψαν τα ενδιάμεσα μεταβατικά στάδια και προσπαθούν να βαδίσουν στον επαναστατικό δρόμο, παλεύουν για την εργατική εξουσία, το σοσιαλισμό.

Είμαστε στο πλευρό τους, στην προσπάθεια που καταβάλλουν να επεξεργαστούν πάρα πέρα την επαναστατική στρατηγική, να δυναμώσουν τους δεσμούς τους με την εργατική τάξη και την πάλη τους μέσα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα, να οικοδομήσουν τα κόμματά τους.

Δίνουμε ιδιαίτερο βάρος στην ενίσχυση της δράσης της ΚΝΕ, στην ανάπτυξη των σχέσεών της με τις Κομμουνιστικές Νεολαίες, στο συντονισμό και τις κοινές δράσεις, φυτώριο ανανέωσης και επαναστατικής πορείας του κομμουνιστικού κινήματος.

Στις Θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο θέτουμε τους βασικούς άξονες της πάλης για την επαναστατική ανασύνταξη του κομμουνιστικού κινήματος και θα τους υπηρετήσουμε με συνέπεια και επιμονή.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

80 χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου, όλο και πιο κοντά έρχεται ο κίνδυνος ενός γενικευμένου πλέον ιμπεριαλιστικού Γ΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Πολλά στοιχεία της σημερινής κατάστασης θυμίζουν την περίοδο του Μεσοπολέμου (1930-1940) τον 20ό αιώνα.

Έχουμε ξεκαθαρίσει τα καθήκοντα του ΚΚ και του εργατικού λαϊκού κινήματος για την έξοδο από τον πόλεμο. Ότι το ΚΚ και ο λαός, το επαναστατικό κίνημα, δεν πρέπει να μπει κάτω από ξένη σημαία, της αστικής τάξης και των συμμάχων της, ότι πρέπει να οργανώσει αυτοτελώς την πάλη του, το εργατικό επαναστατικό μέτωπο που θα φέρει ειρήνη και πρόοδο για το λαό με αλλαγή τάξης στην εξουσία και θα οικοδομήσει τη νέα κοινωνία, το σοσιαλισμό.

Δρούμε καθημερινά μέσα στις μάζες με οδηγό το Πρόγραμμά μας. Παίρνουμε, επίσης, μέτρα να είμαστε πανέτοιμοι, είτε για συνθήκες όπου η αστική τάξη, τα κόμματά της και οι διεθνείς σύμμαχοί της δυσκολεύονται και οι μάζες ξεσηκώνονται είτε δημιουργούνται ακόμα και συνθήκες που παίρνονται μέτρα απαγορεύσεων σε βάρος του κινήματος και του ΚΚΕ ή και συνολικής απαγόρευσης της «νόμιμης» δράσης του Κόμματος.

Γι’ αυτό έχει σημασία από σήμερα:

– Η οργάνωση μέχρι όλες τις ΚΟΒ της πολιτικής πληροφόρησης για τη δράση των αντιπάλων μας και το πώς κινούνται και σχεδιάζουν να κινηθούν και σήμερα και σε όλες τις συνθήκες ενάντια στο Κόμμα και στο εργατικό κίνημα.

– Δίνουμε ιδιαίτερο βάρος στους στρατευμένους, στους υπαξιωματικούς και αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων. Στηρίζουμε προβλήματα που έχουν, όπως όλος ο λαός. Ο στόχος μας είναι να δυναμώνει η μαζική εναντίωσή τους στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και η συμμετοχή σε αυτόν στρατιωτικών της Ελλάδας. Αντίστοιχα, παρόμοια είναι και η δράση των φαντάρων που είναι κ.μ. και Κνίτες. Παρεμβαίνουμε, επίσης, σε Πυροσβέστες, Λιμενικούς και ένα τμήμα ανθρώπων λαϊκής προέλευσης και καταγωγής που υπηρετούν στα Σώματα Ασφαλείας.

– Σε περιπτώσεις πιθανών πολεμικών σχεδίων και ενεργειών σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας που αφορούν εναέρια σύνορα, σύνορα θαλάσσιων ζωνών (ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα), έρευνα, διάσωση, βραχονησίδες, μικρονήσια, χερσαία σύνορα, μεγάλα νησιά, θαλάσσια σύνορα, οι κομμουνιστές θα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης, του ελληνικού λαού.

Δεν έχουμε καμιά εμπιστοσύνη στην αστική κυβέρνηση και τους αστικούς μηχανισμούς. Ο σημερινός στρατός, η ηγεσία του, υπηρετώντας τα συμφέροντα του κεφαλαίου αποτελεί τμήμα του ΝΑΤΟϊκού στρατού.

Καμιά υποστήριξη στην κυβερνητική πολεμική πολιτική, καταψήφιση όλων των πολεμικών νόμων, αντίσταση και ανυπακοή στα μέτρα καταστολής στο καθεστώς πιθανά έκτακτης ανάγκης.

Ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής που έχει ματώσει το λαό, τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα. Γι’ αυτό καμιά εργασιακή ειρήνη με το κεφάλαιο και την εργοδοσία. Η υπεράσπιση του λαού, των σπιτιών, των κυριαρχικών δικαιωμάτων του, δεν πάει μαζί με την υπεράσπιση αυτών που όλα τα προηγούμενα χρόνια τσάκισαν τα δικαιώματα και τη ζωή του.

Διάλυση και αφοπλισμός όλων των φασιστικών και παραστρατιωτικών συμμοριών που στο όνομα της άμυνας εξοπλίζονται για να τσακίσουν τα λαό, το εργατικό-λαϊκό κίνημα.

Συσπείρωση του λαού στα συνδικάτα, τα σωματεία, τις λαϊκές επιτροπές για την οργάνωση της λαϊκής επιβίωσης της αντίστασης στην καταστολή, την πάλη ενάντια στον πόλεμο, για ειρήνη χωρίς αλλαγές συνόρων και χωρίς διεκδικήσεις κατά άλλων λαών. Οι απλοί φαντάροι, να συνδεθούν με τους φορείς του εργατικού-λαϊκού κινήματος, να περάσει στα χέρια τους η υπόθεση της άμυνας και της προστασίας του λαού της χώρας μας, της υπεράσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Οι κομμουνιστές πρωτοστατούν στην αντίσταση ενάντια στον πιθανό εισβολέα ανάλογα με τις εξελίξεις. Δημιουργείται λαϊκό μέτωπο που δρα αυτοτελώς σε σχέση με κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα με στόχο την εξασφάλιση της λαϊκής ευημερίας, της ειρήνης, με κατοχυρωμένα σύνορα και κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας με εργατική εξουσία.

Κοινές πρωτοβουλίες με τους κομμουνιστές και το εργατικό κίνημα της Τουρκίας και τους γειτονικούς λαούς, ενάντια στις αστικές κυβερνήσεις. Εξασφάλιση αλληλεγγύης με άλλα εργατικά και λαϊκά κινήματα της περιοχής των Βαλκανίων, της Ευρώπης, του κόσμου.

Στη φάση που περνά ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, προετοιμαζόμαστε να δουλέψουμε πρωτοπόρα στις νέες συνθήκες που αντικειμενικά διαμορφώνει η προσαρμογή της αστικής τάξης στη λεγόμενη «στροφή στην πολεμική οικονομία και βιομηχανία». Η δέσμευση των εκπροσώπων των καπιταλιστικών κρατών και των αξιωματούχων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για «Επέκταση Βιομηχανικής Ικανότητας του ΝΑΤΟ» αφορά άνοιγμα νέων γραμμών παραγωγής και επιπλέον βάρδιες στα εργοστάσια για την παραγωγή πολεμικού υλικού - εμπορευμάτων.

Η πολεμική βιομηχανία σχεδιάζεται, οργανώνεται και υλοποιείται από την αστική τάξη και το κράτος της. Εναρμονίζεται με τις κατευθύνσεις των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών όπου έχει επιλέξει η ίδια να συμμετέχει, σε κάθε φάση, για να εξυπηρετεί αποκλειστικά τα δικά της συμφέροντα.

Σημαντική πλευρά, επίσης, αποτελούν τα προγράμματα που ήδη τρέχουν στα Ελληνικά Πανεπιστήμια, στο πλαίσιο της προσπάθειας για διασύνδεση πολεμικής βιομηχανίας και Έρευνας-– Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Τι εκλαϊκεύουμε και τι παλεύουμε:

– Τασσόμαστε ενάντια στην αποστολή όπλων και πολεμικών συστημάτων από ελληνικές επιχειρήσεις, που τροφοδοτούν τους πολέμους των ιμπεριαλιστών σε Μέση Ανατολή και Ουκρανία ενάντια στους λαούς των περιοχών και σε όλο τον κόσμο.

– Απαιτούμε καμία κατάργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στις επιχειρήσεις της πολεμικής βιομηχανίας. Η μετατροπή της οικονομίας σε πολεμική σημαίνει νέες επενδύσεις και κέρδη με κρατική στήριξη για το κεφάλαιο, ενώ για τους εργαζόμενους όλων των κλάδων σημαίνει εντατικοποίηση της δουλειάς. Είναι από τους βασικούς λόγους που η κυβέρνηση έφερε νέο βάρβαρο εργασιακό νομοσχέδιο που προβλέπει 13ωρη εργασία.

Ο λαός έχει τη δύναμη να καθορίσει τις εξελίξεις προς όφελός του, καταδικάζοντας την κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τα κόμματα και το σύστημα του πολέμου, της φτώχειας και της προσφυγιάς για τους λαούς, σε όλους τους κλάδους που σχετίζονται με την πολεμική βιομηχανία.

Δίνουμε ιδιαίτερο βάρος στην ιδεολογικοπολιτική δουλειά, στην αποκάλυψη του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα του πολέμου, της ουσίας της πολεμικής οικονομίας, πρωτοστατούμε σε ποικιλόμορφα οργανωμένη αντιπολεμική δράση που θα συνδέεται με το ευρύτερο εργατικό-λαϊκό κίνημα.

Ανοίγουμε ουσιαστικά τη συζήτηση για το χαρακτήρα της επιστημονικής έρευνας με άξονα την ανάγκη έρευνας για τις λαϊκές ανάγκες, σε αντιπαράθεση με την έρευνα σήμερα. Αξιοποιούμε τον άξονα: «Η έρευνα δεν πρέπει να έχει στόχο το πώς καλύτερα θα σκοτώνονται οι λαοί, αλλά την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής των λαών».

Μας ενδιαφέρει το πώς συσχετίζεται το κάθε Ίδρυμα με την πολεμική οικονομία, τη συμμετοχή του Ιδρύματος και των απασχολούμενων σε αυτό σε σχετικά ερευνητικά προγράμματα. Αποκαλύπτουμε, σχεδιασμένα, αυτή τη συσχέτιση. Οργανώνουμε συλλογικά τη δράση ενάντια σε αυτή τη συμμετοχή.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

στα Όργανα και στις ΚΟΒ χρειάζεται να είναι γνωστοί οι βασικοί κανόνες επαγρύπνησης και να αρχίσουν να εφαρμόζονται. Ορισμένα σοβαρά μέτρα αφορούν το σήμερα. Το Κόμμα να είναι έτοιμο και για συνθήκες όξυνσης της ταξικής πάλης ή ακόμη και για πιο δύσκολες συνθήκες για τη δράση του, περιορισμών ή και απαγόρευσης της νόμιμης δράσης του. Περιφρούρηση, επαγρύπνηση, αρχές δε σημαίνουν αδράνεια με αποφυγή και απομόνωση από τις μάζες, το κίνημα. Σημαίνει επαναστατική δουλειά μαζί με την εργατική τάξη και τις λαϊκές δυνάμεις, παρά τα αντικομμουνιστικά μέτρα της αστικής τάξης, ακόμα και των μέτρων των διώξεων.

Το Κόμμα πρέπει να είναι πανέτοιμο, από πάνω μέχρι κάτω, από τώρα, για τις δυσκολίες, αλλά και τις δυνατότητες να τις ανατρέπει. Πανέτοιμο και με μέτρα, γιατί ο καπιταλισμός δεν είναι παντοδύναμος. Για να μπορούν να αντιμετωπίζονται οι επιθέσεις να αυξάνει η ικανότητα για τη νίκη σε επαναστατική κατάσταση. Πρώτα απ’ όλα τα στελέχη, αλλά και τα μέλη και οι Κνίτες, ατσαλωμένοι, εξοπλισμένοι με την κοσμοθεωρία μας, το Πρόγραμμα για το σοσιαλισμό, μας εμπνέουν. Δυναμώνουν την αντοχή, την επαναστατική αφοβία μας, μπροστά στις επιθέσεις σε βάρος του λαού και του Κόμματός μας. Χρειάζεται, επίσης, από σήμερα τα κομματικά μέλη, οι Κνίτες και άλλοι αγωνιστές να παραμένουν αταλάντευτοι μπροστά σε διώξεις.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι

σήμερα, στόχος του κεφαλαίου, των αστικών κυβερνήσεων και κομμάτων είναι να βάζουν εμπόδια στη διαμόρφωση αντικαπιταλιστικής συνείδησης, ιδιαίτερα σε μια περίοδο οξυμμένων ανταγωνισμών και πολεμικής προετοιμασίας, είτε στηρίζοντας και ενισχύοντας σκοταδιστικές, ακροδεξιές, φασιστικές, εθνικιστικές, ρατσιστικές δυνάμεις και κόμματα είτε προωθώντας το αντιδραστικό ρεύμα του υποκειμενικού ιδεαλισμού, την στρέβλωση της πραγματικότητας με τον ψεύτικο δικαιωματισμό, την ανάδειξη των ξεχωριστών ατομικών αστικών δικαιωμάτων.

Επιδιώκουν συνεχώς και με διάφορους τρόπους να βάζουν εμπόδια στην ενίσχυση του Κόμματος απέναντι στην προσπάθεια του πολιτικού συστήματος να «αναβαπτιστεί» στα μάτια του λαού. Θα ενισχυθεί η προσπάθεια του συστήματος να θέσει νέα κάλπικα δίπολα και ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές μέσω της αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, προώθησης νέων ή παλιών «σωτήρων» και δήθεν «αντισυστημικών» φωνών που υπερασπίζονται την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αυτή η προσπάθεια θα ενταθεί μπροστά στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, αφού η χρονιά που διανύουμε το 2026 έως το αργότερο, το πρώτο τρίμηνο του 2027 θα είναι ουσιαστικά προεκλογική περίοδος.

Η συζήτηση περί «πολιτικής σταθερότητας», «κράτους δικαίου» και δήθεν «αντισυστημικών» δυνάμεων θα ενταθεί, με την υπερπροβολή αντιδραστικών και λαϊκίστικων κομμάτων όπως του Βελόπουλου και της Λατινοπούλου, της Ζωής Κωνσταντοπούλου, παλιών και νέων, όπως του Τσίπρα ή της Καρυστιανού.

Όμως, η μόνη πραγματικά αντισυστημική επιλογή είναι η αμφισβήτηση να παίρνει αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό, για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης, του καπιταλισμού, που έχει στο DΝA του την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, τους πολέμους, τις οικονομικές κρίσεις. Υπέρτατος νόμος του είναι το κυνήγι του μέγιστου κέρδους και για να πετύχει, δε διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα.

Οι νέες τεχνολογίες στα χέρια του κεφαλαίου αξιοποιούνται ακριβώς για την ένταση της εκμετάλλευσης, την καταστολή και τη χειραγώγηση του λαού. Όλα αναδεικνύουν ότι μόνη διέξοδος για το λαό είναι η επαναστατική ανατροπή, η οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, που με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό μπορεί να βάλει στο επίκεντρο τις κοινωνικές ανάγκες, να προσφέρει ζωή με σύγχρονα δικαιώματα.

Η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία μπορούν να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις μέσα από την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, το χτίσιμο της κοινωνικής συμμαχίας, τη συμπόρευση με το ΚΚΕ. Σε αυτή την κατεύθυνση δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις, ενισχύοντας το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής που υπάρχει και δυναμώνει, όπως έδειξαν οι συγκλονιστικές κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη, οι αγώνες των εργατών, των φοιτητών, των μαθητών, ο ξεσηκωμός των βιοπαλαιστών αγροτών, τα συμπεράσματα από τον οποίο θα συζητήσουμε μετά το Συνέδριο.

Καμία κυβέρνηση στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος δεν μπορεί να δώσει λύση στα μεγάλα λαϊκά προβλήματα και στις επικίνδυνες εξελίξεις. Η ιστορική και πρόσφατη πείρα το αποδεικνύει. Νεοφιλελεύθερες, δήθεν προοδευτικές κυβερνήσεις, μονοκομματικές και συνεργασίας, τεχνοκρατών και άλλων, παίρνουν τη σκυτάλη της αντιλαϊκής πολιτικής η επόμενη από την προηγούμενη. Είναι καθήκον μας να διαφωτίζουμε συνεχώς το λαό και τη νεολαία για την ορθότητα της προγραμματικής θέσης του ΚΚΕ για καμία στήριξη ή ανοχή σε αστική κυβέρνηση στο πλαίσιο του καπιταλισμού.

Απέναντι στη προσπάθεια του συστήματος για εγκλωβισμό του λαού βρίσκεται η ιδεολογικοπολιτική παρέμβαση του ΚΚΕ, αναδεικνύοντας τον ταξικό χαρακτήρα του αστικού πολιτικού συστήματος, συνολικά των αστικών θεσμών (βουλή, ευρωβουλή, δήμοι, περιφέρειες, δικαιοσύνη κλπ.).

Τα επόμενα χρόνια θέλουμε να ξεδιπλώσουμε μια μεγάλη διαφωτιστική εκστρατεία προβολής του σοσιαλισμού, των νομοτελειών του και του δρόμου της ανατροπής.

Με αφορμή τα 80 χρόνια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, να αναδείξουμε τα βασικά ζητήματα που μπαίνουν στη Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 80χρονα και αναδεικνύουν τη στάση μας απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη μεγαλειώδη δύναμη του οργανωμένου, αποφασισμένου λαού που με την καθοδήγηση του ΚΚΕ τροφοδοτεί την ηρωική δράση απέναντι στον πάνοπλο αντίπαλο.

Να γίνει η χρονιά αυτή το έναυσμα για την επαφή χιλιάδων νέων, ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων, με την ηρωική πάλη του ΔΣΕ, τους βασικούς σταθμούς της, τα ιστορικά διδάγματα που προκύπτουν από αυτή, με τη μελέτη και διάδοση των Δοκιμίων Ιστορίας του Κόμματος. Να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τους σημερινούς αγώνες του λαού και της νεολαίας, αναδεικνύοντας και τις σύγχρονες μορφές ηρωισμού.

Να επιδιώξουμε την αξιοποίηση εξειδικευμένου υλικού που φωτίζει ειδικές πτυχές της δράσης του ΔΣΕ για τη μόρφωση, την εκπαίδευση, την υγεία, την πολιτιστική δημιουργία, την ενεργή και δραστήρια λαϊκή συμμετοχή κ.ά., το δημιουργικό έργο του ΔΣΕ στην οργάνωση της κοινωνικής ζωής των ελεύθερων περιοχών κλπ.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

παίρνοντας υπόψη την επίδραση των διαφόρων αστικών, ανορθολογικών θεωριών, κυρίως στις νεανικές συνειδήσεις, τη στρεβλή αντίληψη που έχει διαμορφωθεί στη σκέψη των φοιτητριών και των φοιτητών και τη διαπάλη που διεξάγεται στο χώρο του πανεπιστημίου, ξεχωρίζουμε άξονες πάνω στους οποίους χτίσαμε την παρέμβασή μας για να είμαστε αποδεικτικοί, όπως:

– Την ανάγκη υπεράσπισης της επιστημονικής γνώσης, της αντικειμενικής πραγματικότητας σε αντιπαράθεση με την άποψη περί «ακαδημαϊκής ελευθερίας» των καθηγητών να διδάσκουν τον ανορθολογισμό.

– Τη διαλεκτική υλιστική αντίληψη για το φύλο, την ανθρώπινη αναπαραγωγή σε αντιπαράθεση με τις θεωρίες περί «φάσματος», «απροσδιοριστίας φύλου». Αφετηρία της αντίληψής μας είναι ότι ούτε το φύλο, ούτε κάποια διαφοροποίηση σε σχέση με αυτό, ούτε ο σεξουαλικός προσανατολισμός μπορούν να γίνουν κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, της κοινωνικής ένταξης.

– Οποιαδήποτε βία με βάση το φύλο, το σεξουαλικό προσανατολισμό είναι καταδικαστέα, αναδεικνύοντας ότι είναι υπόθεση του εργατικού-λαϊκού κινήματος και όχι κάποιας ξεχωριστής ομάδας η αντιμετώπιση οποιασδήποτε μορφής ομοφοβικής ή άλλης ρατσιστικής συμπεριφοράς. Την αντιπαράθεση με την αντιδραστική αστική ατζέντα περί «συμπεριληπτικότητας» που στην ουσία ανάγει το φύλο, τη σεξουαλικότητα, άλλα προσωπικά γνωρίσματα σε κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, της κοινωνικής ένταξης, διαγράφοντας τη βασική διαχωριστική γραμμή στην κοινωνία που είναι η ταξική θέση του ατόμου. Με αυτόν τον τρόπο οδηγούν τελικά στην κοινωνική απομόνωση αυτών των ανθρώπων αντί να διαμορφώνουν προϋποθέσεις κοινωνικής ένταξης.

– Την αντιπαράθεση με την αντίληψη που παρουσιάζει ως «προοδευτική» στάση, ως «σεβασμό στη διαφορετικότητα» την υιοθέτηση του «συμπεριληπτικού» λόγου, τη χρήση ουδέτερου φύλου στη γλώσσα, εστιάζοντας στο ότι η γλώσσα δεν «κατασκευάζει» την πραγματικότητα, δεν είναι μια «σύμβαση για να καταλαβαινόμαστε», αλλά αντανακλά την κοινωνική πραγματικότητα, αποτελεί μέσο επικοινωνίας, οργάνωσης και της δράσης με το οποίο ο άνθρωπος κατανοεί την αντικειμενική πραγματικότητα, η οποία υπάρχει ανεξάρτητα από τη θέλησή του.

Με ευθύνη των καθοδηγητικών οργάνων των ΑΕΙ, των υπευθύνων για τη γυναικεία δουλειά στις Οργανώσεις Περιοχής να προχωρήσει η καταγραφή με το πώς προωθούνται αντιδραστικές ανορθολογικές-αντιεπιστημονικές αντιλήψεις για τη μητρότητα, τη γυναικεία ανισοτιμία, τις σχέσεις των δύο φύλων, τις θεωρίες περί ρευστότητας απροσδιοριστίας φύλου, σε όλους τους χώρους, ιδιαίτερα των ΑΕΙ, ενισχύοντας τα αντανακλαστικά άμεσης και εύστοχης παρέμβασης γύρω από αυτά τα θέματα.

Είναι απαραίτητο και ξεχωρίζει ως στοιχείο η αναγκαία ιδεολογική προετοιμασία των μελών της ΚΝΕ για να παρεμβαίνουν έγκαιρα στο μάθημα, να ανοίγουν με τόλμη την αντιπαράθεση μέσα στα αμφιθέατρα, κόντρα στο ρεύμα, το συμβιβασμό, με τις δυσκολίες του αρνητικού συσχετισμού. Έτσι θα ξεπερνιούνται δισταγμοί, φοβίες και προβληματισμοί στις δυνάμεις μας.

Γνωρίζοντας ότι το Κόμμα είναι στο στόχαστρο επίθεσης αστικών, οπορτουνιστικών, αναρχοαυτόνομων ομάδων, γύρω από αυτά τα θέματα, πρέπει σε όποιο υλικό ετοιμάζουμε, εκτός από την αντίληψή μας, να δίνουμε τη γενική τοποθέτηση του Κόμματος για τον ομοφυλόφιλο προσανατολισμό, τα ίντερσεξ και τρανς άτομα κλπ. Δηλαδή, ότι το ΚΚΕ και η ΚΝΕ καταδικάζουμε και αντιπαλεύουμε στην πράξη κάθε μορφή βίας, διάκρισης, ρατσιστικής συμπεριφοράς με κριτήριο το σεξουαλικό προσανατολισμό ή άλλα προσωπικά γνωρίσματα, να γίνονται γνωστές οι προτάσεις που έχουμε καταθέσει για την ανάγκη ολοκληρωμένης κοινωνικής, επιστημονικής στήριξης αυτών των ατόμων, ώστε να μη δίνουμε περιθώρια διαστρέβλωσης των θέσεών μας και ταύτισής μας με την ακροδεξιά κλπ.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι

ένα μεγάλο ζήτημα που αφορά κυρίως τις νεότερες γενιές, αλλά όχι μόνο, είναι ο τρόπος ζωής και η επίδρασή του στην οργανωμένη και δραστήρια επαναστατική δράση σήμερα. Κάτι που πρέπει πολύ περισσότερο να σκεφτούμε και να αναλύσουμε μετά το Συνέδριο.

Σήμερα, η έννοια του τρόπου ζωής παρουσιάζεται αισθητά υποβαθμισμένη σε επιστημονικό επίπεδο και πολλές φορές, οι όποιες δημόσιες αναφορές σε αυτή, εμφανίζονται σε διάφορα σάιτ στο διαδίκτυο ή σε ποικίλες εκπομπές της τηλεόρασης, στα λεγόμενα πρωινάδικα ή σε περιοδικά και αντίστοιχου επιπέδου παρουσιάσεις στον Τύπο κλπ., με διάφορους ειδικούς δημοσιογράφους και άλλους, ειδικούς στον αποπροσανατολισμό που, στην πραγματικότητα, καθοδηγούν ανθρώπους στη διαμόρφωση του τρόπου ζωής τους· από τη διασκέδαση, μέχρι τις προσωπικές και ερωτικές ακόμα σχέσεις, αλλά και την υγεία, τη διατροφή και τη σχέση με τη φύση, την ανοχή στις κάθε είδους εξαρτήσεις (ναρκωτικά, αλκοόλ, ηλεκτρονικός τζόγος, ΜΚΔ) κλπ.

Σε αυτά και άλλα σχετικά, ο τρόπος ζωής εμφανίζεται να είναι υπόθεση προσωπικής προτίμησης του καθενός, κάτι εντελώς ατομικό και υποκειμενικό, που μπορείς να το επιλέγεις και να το αλλάζεις κατά βούληση. Συχνά, μάλιστα, ο τρόπος ζωής ταυτίζεται με το ύφος της ζωής που κάνει κάποιος ή κάποια και μάλιστα στην πιο αγοραία και ψεύτικη τεχνητή μορφή του, το γνωστό «λάιφ στάιλ» που προσιδιάζει περισσότερο στην αστική τάξη, σε μια ελίτ.

Αντίστοιχα, συχνά αναφέρεται ο σημερινός «αγχωτικός» τρόπος ζωής, με αναφορά στους όρους εργασίας, μετακίνησης, την προώθηση του ανθρώπου-καταναλωτή με άχρηστα πράγματα κ.ο.κ., με τις ανάλογες συνταγές «χαλάρωσης», σε έναν κόσμο αφηρημένο, εξωπραγματικό, έξω ακόμα και από τις ίδιες τις βασικές αξίες της εργατικής τάξης, του λαού μας.

Ωστόσο, η έννοια του τρόπου ζωής συνιστά μια κομβική και κρίσιμη έννοια για την αντικειμενική και επιστημονική μελέτη των κοινωνικών φαινομένων και για την οργάνωση της πάλης του κινήματος της εργατικής τάξης σε όλα τα επίπεδα. Είναι αναγκαία για να κατανοηθεί το αντικειμενικό περιεχόμενο της κοινωνικής ζωής που αλλάζει ιστορικά. Ένα περιεχόμενο που μας λέει, και το πώς ζούμε σήμερα, και γιατί, αλλά και το πώς πρέπει να ζούμε και είναι δυνατό σήμερα να ζούμε, πράγμα φυσικά που συνδέεται με την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας και που σηματοδοτεί και ένα νέο και ποιοτικά διαφορετικό τρόπο ζωής σε σχέση με το καπιταλιστικό σήμερα. Είναι θέματα που πρέπει να ανοίξουμε στην καθημερινή μας επαφή και δράση.

Οι κομμουνιστές και κομμουνίστριες, στο ερώτημα αρκετών ανθρώπων εάν υπάρχει και σε τι συνίσταται ένας τρόπος ζωής για τους επαναστάτες, ένας επαναστατικός ή αγωνιστικός ή «οργανωμένος αγωνιστικά» τρόπος ζωής, πρέπει να απαντήσουμε καταφατικά. Πρέπει να μας απασχολήσει περισσότερο συλλογικά, μέσα στο Κόμμα και την ΚΝΕ, όλα τα καθοδηγητικά όργανα, ξεκινώντας από την ΚΕ και όλα τα Τμήματά της. Όχι με την έννοια των συνταγών, λες και είναι μάθημα μαγειρικής, αλλά επιστημονικά, σοβαρά, ιδεολογικά πολιτικά, μετά κυρίως το Συνέδριο.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

παρότι όλο το Κόμμα πλέον έχει συμφωνήσει με τις Θέσεις της ΚΕ, σήμερα άλλωστε είναι η τελευταία μέρα συζήτησης στο πρώτο θέμα του Συνεδρίου και γνωρίζουμε ότι υπάρχει πλήρης συμφωνία με το βασικό περιεχόμενο που επιλέξαμε για το Συνέδριο, δηλαδή να εξετάσουμε το Κόμμα, στην πορεία της συζήτησης όμως ακόμα περισσότερο συνειδητοποιούμε, όσο περνάνε οι μέρες, ότι είναι αρκετά δύσκολο εγχείρημα να μείνουμε πιστοί σε αυτή την προσπάθεια που ξεκινήσαμε. Έχουμε, όπως λέμε, «πολύ μαλλί να ξάνουμε ακόμα». Γιατί κατά βάθος, εκτός των άλλων, εχθρός μας, ανασταλτικός παράγοντας, είναι η συνήθεια, η ρουτίνα, αν θέλετε, η ίδια η μακροχρόνια προσαρμογή στις νόμιμες για το Κόμμα και την ΚΝΕ συνθήκες της καπιταλιστικής εξέλιξης στη χώρα μας.

Χρειάζεται πιο συλλογικά, πιο βαθιά, με πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια, και πιο εκτεταμένα σε όλο το Κόμμα και την ΚΝΕ, αλλά και στο συνειδητό τουλάχιστον περίγυρο του Κόμματος, να σπάσουμε μια προσήλωση στο επιφανειακό, σε αυτό που φαίνεται, που κάνει εντύπωση, να μπούμε περισσότερο στην ουσία, κάτι που οπωσδήποτε θέλει και πολύ καλύτερη ιεράρχηση στο χρόνο μας, στην ίδια τη ζωή και δράση μας. Γιατί, όταν λέμε ότι πρέπει να κάνουμε πιο βαθιά ιδεολογικοπολιτική δουλειά παντού, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επιδιώκουμε καλά να αφομοιώνουμε το θέμα που θα ασχοληθούμε ή έχουμε χρεωθεί. Και με διανοητική, και με πρακτική εργασία, και με προσωπική, εντατική προσπάθεια κι έρευνα.

Να αντιμετωπίζουμε τις θέσεις του αντιπάλου, την πολεμική του, όχι με αντιγραφή μόνο των έτοιμων συνθημάτων, αλλά με ατομική προσπάθεια να βγουν αυτά στην παρουσία μας στο χώρο εργασίας, στο αμφιθέατρο, στο σχολείο, να βγαίνουν καθημερινά στην ομιλία, στη συζήτηση με άλλους συναδέλφους, να απασχολούν και να ακονίζουν την σκέψη.

Όταν μιλάμε πιο βαθιά για το Κόμμα, θα πρέπει να αφήσουμε πίσω μας τα διάφορα «ναι μεν… αλλά», να μη βρίσκουμε για όλα ένα ελαφρυντικό.

Είναι προφανές, για παράδειγμα, ότι έχουμε γενική ανάπτυξη της ιδεολογικοπολιτικής επίδρασης του Κόμματος στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, στη νεολαία τους, εκφράζεται αυτή και σε μαζικές οργανώσεις, σε εκλογές και αρχαιρεσίες όλων των ειδών, αλλά όλα αυτά δεν πρέπει να μας κλείσουν τα μάτια στις αδυναμίες, να μην οδηγηθούμε σε υποτίμηση των αδυναμιών και ελλείψεων και τελικά αγνοήσουμε αυτό που αποτυπώνεται πραγματικά στη λαϊκή συνείδηση. Μια λαϊκή συνείδηση που, αντικειμενικά, σήμερα έχει μια πιο ρηχή προσέγγιση, δηλαδή ότι το ΚΚΕ «είναι μεν μπροστάρης στους αγώνες, στις διεκδικήσεις, στις αποκαλύψεις στη βουλή και ευρωβουλή, αλλά αυτό που θέλουμε σήμερα είναι μια πιο καλή κυβέρνηση από αυτή του Μητσοτάκη, δε θέλουμε να το ακολουθήσουμε σε “σύγκρουση”» ή τη σύγκρουση την αντιλαμβάνεται μόνο μέχρι το να πέσει αυτή η κυβέρνηση και άλλα σχετικά.

Η προσοχή και ετοιμότητα η δική μας, ως επαναστατική πρωτοπορία, πρέπει να βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν πρέπει να επηρεαζόμαστε από όλα αυτά. Να τα παίρνουμε φυσικά υπόψη μας, για να κάνουμε καλύτερα την επαναστατική κομμουνιστική μας δουλειά, αλλά σε καμιά περίπτωση, δεν πρέπει να επηρεάζει για να κάνουμε «σκόντο» στην ιδεολογικοπολιτική ζύμωση των θέσεών μας, στην αναγκαιότητα της ετοιμότητας για σύγκρουση με την καπιταλιστική εξουσία, με την προβολή του Προγράμματός μας.

Και από αυτή την άποψη, συντρόφισσες και σύντροφοι, σήμερα είναι κρίσιμο το ζήτημα της ανάδειξης στελεχών, αλλά και του καταμερισμού και ανακαταμερισμού των ήδη υπαρχόντων στελεχών που έχουν αποκτήσει αρκετή πείρα. Πρέπει περισσότερο να μας απασχολήσει το πώς γίνονται οι καταμερισμοί για παρακολούθηση οργάνων, για συμμετοχή σε ομιλίες των στελεχών κλπ.

Γενικά, έχουμε μια τυποποίηση, με βάση κάποια παγιωμένα κριτήρια που έχει να κάνει σχεδόν αποκλειστικά και αυστηρά με τον καταμερισμό του καθενός και της καθεμιάς, όπως άλλος χρέωση σε εργατικά, άλλος σε αγροτικά, άλλος στην ιδεολογική δουλειά, θα πάει μόνο γι’ αυτά, άλλη στις γυναίκες και θα πάει μόνο αυτή να μιλήσει εκεί και οπωσδήποτε όχι ένα άλλο στέλεχος και πάει λέγοντας. Ή σε όργανα, σε Τομεακές Επιτροπές, πάνε μόνο οργανωτικά στελέχη κλπ., αν και αυτό έχει κάπως διορθωθεί τα τελευταία χρόνια, μετά το 21ο κυρίως Συνέδριο, σε σχέση με παρακολούθηση κάποιων οργάνων, ενώ δεν έχει βελτιωθεί ακόμα το να παρακολουθούν πιο συχνά τα οργανωτικά στελέχη ή στελέχη του κινήματος συνεδριάσεις των τμημάτων και βοηθητικών επιτροπών και ομάδων, ακόμα και αυτών που αντικειμενικά λόγω του περιεχομένου τους χρήζουν διατμηματικής προσέγγισης.

Δεν μπορούμε να έχουμε στελέχη πολύπλευρα, όταν ο ένας ή η άλλη κάνει για 10 ή και 20 χρόνια σε επίπεδο Τομεακών Γραφείων ή καθοδηγητών εδαφική δουλειά ή κλαδική δουλειά ή άλλοι-ες δουλειά μελετητική, ερευνητική, μόνο σε έναν τομέα, τμήμα, επιτροπή. Θέλει μεγαλύτερη καθοδηγητική ικανότητα, όχι περιορισμένη στον καθένα και καθεμιά ξεχωριστά, αλλά κυρίως σε συλλογικό επίπεδο. Είναι ταυτόχρονα ζήτημα κατάκτησης ενιαίου προσανατολισμού και γνώσης στην καθοδήγηση κατά συγκεκριμένο χώρο, τόπο, συσχετισμό δυνάμεων κλπ.

Είναι και ζήτημα εκπαίδευσης στην αξιοποίηση όλων των δυνάμεων, ανάλογα με τις ικανότητές τους, να έχουμε όλοι και όλες ανοιχτά αφτιά στις παρατηρήσεις που μας γίνονται για την οργάνωση δυνάμεων, κομματικών ομάδων, η ιεράρχηση καθηκόντων να γίνεται πιο ολοκληρωμένα, οι χρεώσεις και η καθοδήγηση μελών να έχει, όσο γίνεται, περισσότερο εξειδικευμένο χαρακτήρα, πράγμα που σημαίνει γνώση του ανθρώπου, προσαρμογή των καθηκόντων με βάση τις δυνατότητες και τις ικανότητες, το χώρο που θα χρεωθεί, πιθανή προσαρμογή των καθηκόντων σε αλλαγή κάποιων συνθηκών και άλλα τέτοια και όχι αυτά να γίνονται απλά διεκπεραιωτικά, κάπως για να φύγουμε από την υποχρέωση, με ανάθεση ο ένας στον άλλον, με πολλαπλές χρεώσεις, με αποτέλεσμα κούραση, που έχει ως φυσική συνέπεια την αναποτελεσματικότητα.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

επιβεβαιώνεται η εκτίμηση ότι σήμερα βρισκόμαστε σε καλύτερη θέση, από άποψη προσανατολισμού, ικανότητας παρέμβασης των δυνάμεων του Κόμματος, σημαντικής βελτίωσης των θέσεών μας στους συσχετισμούς δυνάμεων μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, συνολικά έγινε αρκετή συζήτηση και προσυνεδριακά. Ωστόσο, είμαστε υποχρεωμένοι να τονίσουμε, ότι δε δικαιολογείται κανένας εφησυχασμός, πολύ περισσότερο, δε χρειάζεται ωραιοποίηση της δουλειάς που κάνουμε. Χρειάζεται περισσότερη δημιουργική ανησυχία και απαιτητικότητα.

Θα χρειαστεί σταθερή προσπάθεια στην ανάγκη να δουλεύουμε και να λειτουργούμε, από τα καθοδηγητικά όργανα μέχρι τις ΚΟΒ και τις Κομματικές Ομάδες, πρώτ’ απ’ όλα αυτές των δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, με βάση τις κατευθύνσεις που καταλήγουμε για την κομματική οικοδόμηση, την ιδεολογική δουλειά και για την παρέμβασή μας στο συνδικαλιστικό κίνημα· ώστε να αναπτύσσεται διαρκώς η ικανότητα να δουλεύουμε στο σύνθετο αυτό κρίσιμο και καθοριστικό καθήκον, πώς παρεμβαίνουμε στην εργατική τάξη, πώς εξειδικεύουμε την ιδεολογική πολιτική μας γραμμή, πώς συμβάλλουμε στο περιεχόμενο των αγώνων, στην οργάνωση της εργατικής τάξης, απέναντι στους εκμεταλλευτές και την εξουσία τους.

Να δουλεύουμε συνδυασμένα, ώστε να δυναμώνει μέσα στην εργατική τάξη και στο συνδικαλιστικό κίνημα, το συνειδητό τμήμα αυτό, με βάση την ιδεολογία και τις συγκεκριμένες αποφάσεις για την πολιτική του Κόμματος, ενταγμένα στο σχεδιασμό δουλειάς κατά κλάδο και με ιεράρχηση στους μεγάλους χώρους δουλειάς. Για να συμβάλουμε στη χειραφέτηση της εργατικής τάξης, από τα ιδεολογικά και πολιτικά δεσμά της αστικής τάξης, των πολύμορφων εξαρτήσεών της από την εργοδοσία, τους μηχανισμούς του κράτους, των αστικών κομμάτων, να πρωτοστατούμε στον καθημερινό αγώνα και στην οργάνωση του κινήματος για τα προβλήματα και τα δικαιώματα των εργαζόμενων.

Επομένως, είναι τώρα ακόμα μια ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε για άλλη μια φορά ότι δεν είναι σωστό να κατανοείται σχηματικά και αποσπασματικά το περιεχόμενο της δουλειάς μας, αν θα κάνουμε από τη μια κυρίως «ιδεολογική ζύμωση» μέσα στην εργατική τάξη ή αν από την άλλη θα πρωτοστατούμε κυρίως στους καθημερινούς αγώνες κλπ. Γιατί το σωστό είναι να τα κάνουμε και τα δυο σωστά. Να κατανοούμε ότι η ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική δουλειά είναι αυτή που ολοκληρωμένα μπορεί να παίξει τον καθοριστικό ρόλο στον ταξικό προσανατολισμό, στο καταστάλαγμα της πολιτικής πείρας, στη διαμόρφωση της πρωτοπορίας, στην ωρίμανση των εργατικών μαζών. Αυτό είναι και πρώτιστο καθήκον του Κόμματος ως πρωτοπορίας της εργατικής τάξης.

Σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι το να θέτουμε αυτή την προτεραιότητα σημαίνει ότι «ταυτίζουμε» το ιδεολογικό - πολιτικό περιεχόμενο της παρέμβασης του Κόμματος με αυτό των συνδικάτων, των άλλων μαζικών οργανώσεων, που είναι κατώτερες βαθμίδες οργάνωσης της εργατικής τάξης, που συνενώνουν τους εργαζόμενους με βάση τα συμφέροντά τους κατά κλάδο και χώρο δουλειάς. Αλλά τονίζουμε ότι ακριβώς αυτό είναι που κάνει πιο επιβεβλημένη την αυτοτελή ιδεολογική πολιτική, οργανωτική παρέμβαση του Κόμματος. Κάνει επιβεβλημένη την επεξεργασία της διαπάλης που ανοίγουν οι κομμουνιστές με την πολιτική, με τις θέσεις και την τακτική των κυβερνήσεων και των άλλων πολιτικών δυνάμεων. Κάνει πιο επιβεβλημένη την επεξεργασία των πλαισίων πάλης με σκοπό να συνενώνουν, να στρέφουν τους επιμέρους αγώνες με βάση τις συνολικότερες ανάγκες της εργατικής-λαϊκής οικογένειας, ως μια σημαντική προϋπόθεση για να στρέφεται ο αγώνας κατά των πραγματικών υπεύθυνων, των αιτιών και των πραγματικών αντιπάλων. Δηλαδή, να ωριμάζει και να προωθείται, να παίρνει σάρκα και οστά η αντικαπιταλιστική πάλη μέσα στο κίνημα.

Γι’ αυτό το λόγο όλη αυτή η προσπάθεια για να είναι ολοκληρωμένη, επειδή μέσα στο κίνημα αναπτύσσεται έντονη διαπάλη για τον προσανατολισμό του κινήματος, για το περιεχόμενο των διεκδικήσεών του, εμείς πρέπει να συνδυάζουμε και να προωθούμε τη δική μας θέση «τι κίνημα χρειάζεται σήμερα». Δηλαδή, παλεύουμε για ένα κίνημα, σε αντιπαράθεση με την εργοδοσία, με το αστικό κράτος, με τη γραμμή της ταξικής συνεργασίας που υποτάσσει τα εργατικά δικαιώματα στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ένα κίνημα ενάντια στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ενάντια στην εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και στους πολέμους.

Αυτός ο προσανατολισμός, που πρέπει να ενισχύεται μόνιμα και συστηματικά μέσα στο Κόμμα, είναι η κυριότερη προϋπόθεση, ώστε να εκπληρώνει το ρόλο και την αποστολή του ως ιδεολογική - πολιτική - οργανωτική πρωτοπορία της εργατικής τάξης για την ιστορική αποστολή της: την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Κάθε υποτίμηση, μέσα στην καθημερινή δουλειά, αυτού του βασικού προσανατολισμού θα οδηγεί σε υποτίμηση της προτεραιότητας, της ιδεολογικής - πολιτικής και οργανωτικής κομματικής δουλειάς, ως της κρίσιμης προϋπόθεσης «για να δένεται το ατσάλι». Μόνον έτσι θα δοθεί και απάντηση στο ερώτημα γιατί, ενώ οι αγώνες που γίνονται, οι συνδικαλιστικές επιτυχίες σε αρχαιρεσίες, είναι μεν «δεξαμενή» για το Κόμμα, εντούτοις η οικοδόμηση και στρατολογία υπολείπονται δραματικά.

Δεν αρκεί η συμφωνία στα λόγια σ’ αυτό το ζήτημα. Απαιτείται, όλο το Κόμμα, πρώτ’ απ’ όλα τα στελέχη, που είναι εκλεγμένα στα σωματεία και στα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος, να δρουν για το κέρδισμα με την ιδεολογία μας, την πολιτική μας, των πιο δραστήριων εργατών, να οργανώνονται στο Κόμμα. Αυτή η προτεραιότητα στη δουλειά του Κόμματος, είναι «νύχι-κρέας» με τη μαζική συνδικαλιστική μας παρέμβαση, που έχει τις δικές της ιδιαίτερες απαιτήσεις που χαρακτηρίζουν τους κομμουνιστές, της συνέπειας, της τιμιότητας και της αδιάλλακτης στάσης απέναντι στους εκμεταλλευτές , της αγωνιστικότητας, της αλληλεγγύης.

Ορισμένα ζητήματα που πρέπει να στρέψουμε περισσότερο την προσοχή μας το επόμενο διάστημα, να προετοιμαστούμε και να συμβάλουμε στην καλύτερη καθοδήγηση και την παρέμβασή των δυνάμεών μας:

– Επειδή αυτές οι απαιτήσεις της καθοδηγητικής μας δουλειάς αυξάνουν, χρειάζεται να δυναμώσει η ενασχόληση και η συλλογική συζήτηση πάνω στα καθοδηγητικά ζητήματα των καθοδηγητικών οργάνων με το περιεχόμενο της βοήθειας των ΚΟΒ και των Ομάδων στο συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης.

– Είναι ανάγκη να επεξεργαστούμε ένα πιο εξειδικευμένο σχέδιο ιδεολογικής και πολιτικής βοήθειας προς τα εργατικά συνδικαλιστικά στελέχη που συγκροτούν τα βοηθητικά Τμήματα των Επιτροπών Περιοχής, ως προϋπόθεση για την ενίσχυση της καθοδήγησης των Κομματικών Ομάδων. Για να μπορέσουν τα μέλη των βοηθητικών Επιτροπών και Τμημάτων αποτελεσματικά να ανταποκρίνονται στα καθήκοντα παρακολούθησης και μελέτης των εξελίξεων στους κλάδους, π.χ. τις επιπτώσεις και τις τάσεις που διαμορφώνει η στροφή στην πολεμική βιομηχανία ή το πώς εξελίσσονται οι νέες μορφές εκμετάλλευσης στους χώρους δουλειάς, με βάση τους νόμους του καπιταλισμού, τα ζητήματα του εργάσιμου χρόνου. Χρειάζεται να βοηθήσουμε και να γίνει ειδική δουλειά για τη μελέτη και κατανόηση των θεωρητικών μας θέσεων, ιδιαίτερα στα ζητήματα πολιτικής οικονομίας και στρατηγικής, των προγραμματικών θέσεων του Κόμματος, της ιστορίας κ.ά.

– Στη διατμηματική συνεργασία και συνεργασία με τις κλαδικές ΚΟ, για τη μελέτη των εξελίξεων στους κλάδους. Αλλά και οι εδαφικές ΚΟ να μελετήσουν την εξέλιξη στους βασικούς κλάδους του χώρου ευθύνης τους.

– Στην ενίσχυση, εξειδίκευση της διαπάλης μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη μάχη για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, στο καθήκον για να ενισχυθεί η οργάνωση της εργατικής τάξης. Προϋπόθεση για το πώς θα βαθαίνει η αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή γραμμή μέσα στο κίνημα, ώστε κάθε μάχη, κάθε πρωτοβουλία, τα αιτήματα - πλαίσια πάλης, να συμβάλλουν να αποκτούν ταξικά πολιτικά κριτήρια οι εργαζόμενοι.

– Να μην υποτιμηθεί σε καμία περίπτωση και πουθενά αυτό που έχουμε εκτιμήσει, ότι η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης παραμένει «κινούμενη άμμος». Ότι θα μεγαλώνουν οι δυνατότητες παρέμβασής μας και απόσπασης νέων δυνάμεων, αλλά ταυτόχρονα θα μεγαλώσουν και οι επιθέσεις κυβέρνησης και εργοδοσίας. Θα επιχειρηθεί ταυτόχρονα από τους εργατοπατέρες στη ΓΣΕΕ και την 
ΑΔΕΔΥ να βάλουν πρόσθετα εμπόδια στην ενίσχυση των ταξικών δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα. Για να εμποδίσουν τη συνδικαλιστική οργάνωση πρώτ’ απ’ όλα στους χώρους δουλειάς. Να θέσουν νέα εμπόδια, νομικά και καταστολής, στη συνδικαλιστική δράση. Να χειραγωγήσουν και να εξαγοράσουν ιδιαίτερα νέα ηλικιακά τμήματα των εργαζομένων. Να διαμορφώσουν μια νέα βάρδια, συνδικαλιστικής ελίτ, πιο ταυτισμένη με τους στόχους και τους νόμους του κεφαλαίου. Επομένως, πρέπει να υπάρξει επαγρύπνηση παντού, επεξεργασία της γραμμής αποκάλυψης αυτών των προσπαθειών, ανάδειξη της ουσίας, ότι το χτύπημα των αγωνιστικών, ταξικών συνδικαλιστικών δυνάμεων στοχεύει στην υποταγή της εργατικής τάξης.

Στο πλαίσιο αυτό, χρειάζεται να δυναμώσει ο προσανατολισμός, το συγκεκριμένο σχέδιο ενίσχυσης των γραμμών και η δράση των πρωτοβάθμιων επιχειρησιακών σωματείων, των επιτροπών αγώνα και των σωματειακών επιτροπών στους χώρους δουλειάς.

Η δημιουργία νέων πρώτ’ απ’ όλα επιχειρησιακών σωματείων, αλλά και ταυτόχρονα, να δώσουμε μάχη, ώστε να αντιστοιχηθεί η λειτουργία, το περιεχόμενο δουλειάς και η οργάνωση των πρωτοβάθμιων σωματείων, με τις ίδιες τις ανάγκες οργάνωσης της πάλης των εργαζόμενων, σε αντίθεση με τη διαλυτική κατάσταση των σωματείων που ελέγχονται από τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό.

Πρέπει να ρίξουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε τα σωματεία να είναι πραγματικά οργανώσεις αγώνα και διεκδίκησης όλων των δικαιωμάτων των εργαζομένων, ριζωμένα στους χώρους δουλειάς, με ισχυρούς δεσμούς με τα μέλη τους και όλους τους εργαζόμενους, με τις οικογένειές τους. Να διεκδικούν τις πραγματικές ανάγκες τους, πρώτ’ απ’ όλα στο χώρο δουλειάς, αλλά και για υγεία, μόρφωση και τόσα άλλα που τους απασχολούν. Να συμβάλλουν στην αγωνιστική διαπαιδαγώγηση των μελών τους, στην αλληλεγγύη.

Να αναπτύσσουν ειδική δουλειά για τις ανάγκες των νέων εργαζομένων και των γυναικών. Να αναπτύσσουν ένα σύνολο δραστηριοτήτων με τη συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων για τον πολιτισμό, τη διάδοση του προοδευτικού βιβλίου, τη λογοτεχνία, τη συμμετοχή σε μουσικά, θεατρικά σχήματα, και άλλες δραστηριότητες που ανεβάζουν το επίπεδο των εργαζομένων, καλλιεργούν την αρετή, τη συλλογική δράση, τη συναδελφική και ταξική αλληλεγγύη. Να δυναμώσει η πάλη για την αλλαγή των συσχετισμών και τη συσπείρωση στο ΠΑΜΕ.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι

περνώντας σε φάση υλοποίησης των αποφάσεων του Συνεδρίου μας, χωρίς καμία καθυστέρηση, καταπολεμώντας κάθε πνεύμα αναβλητικότητας, να οργανωθεί σε όλες τις περιοχές της χώρας, η συστηματική παρακολούθηση της πορείας οικοδόμησης και στρατολογίας με βάση τις ιεραρχήσεις και τους στόχους που κάθε ΚΟ Περιοχής έχει θέσει.

Στο 22ο Συνέδριο η εργατική σύνθεση του Κόμματος πανελλαδικά βελτιώθηκε κι άλλο, έχει φτάσει να είναι τα κομματικά μέλη από την εργατική τάξη, μισθωτοί, το 51,09%. Πρόκειται για ένα σταθερό βήμα. Δεν μας αρκεί όμως. Ισχύουν στο ακέραιο οι επισημάνσεις της Εισήγησης ότι είμαστε συνολικά πολύ πίσω σε κομβικές περιοχές της χώρας, σε στρατηγικής σημασίας κλάδους, στις γυναίκες εργατικής-λαϊκής ένταξης, στη μαζικοποίηση της ΚΝΕ. Ιδιαίτερα εδώ, να επισημάνουμε την ακόμα χαμηλή συμμετοχή εργαζόμενων γυναικών, κυρίως σε ορισμένες περιοχές.

Αρκετές ακόμα Οργανώσεις Περιοχής δεν έχουν καταφέρει να πετύχουν θετικό πρόσημο στην ανάπτυξη των κομματικών δυνάμεων. Αυτά πρέπει να παρθούν υπόψη και να εξειδικευτούν συγκεκριμένα μέτρα, αντιστροφής και αποφασιστικής αντιμετώπισης της κατάστασης.

Αυτός ο στόχος υπηρετείται από τη διαρκή προσπάθεια να συγκροτούνται ΚΟΒ και κομματικοί πυρήνες σε κρίσιμα εργοστάσια, σε επιχειρήσεις και κλάδους στρατηγικής σημασίας, σε μονοπωλιακούς ομίλους. Κάτω από αυτό το πρίσμα να εξετάζονται τα μέτρα διάταξης και αναδιάταξης των κομματικών δυνάμεων κατά περιοχή και κλάδο, σε συνδυασμό με την εξασφάλιση της ολοκληρωμένης καθοδήγησής τους.

Αυτό το καθήκον έχει μεγάλες απαιτήσεις. Δεν πρόκειται για «σχέδιο επί χάρτου». Προωθείται συστηματικά από τα καθοδηγητικά όργανα, απαιτεί συνδυασμό καθηκόντων, προωθείται μέσα στις οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις κι όχι αποσπασμένα από αυτές. Απαιτεί το συνδυασμό της ανοιχτής και προφυλαγμένης δουλειάς, ώστε ό,τι χτίζουμε να πιάνει βαθιές ρίζες μέσα στους εργάτες και στις εργάτριες.

Κάθε ΚΟΒ και κομματικό μέλος να μετατρέπεται σε κύτταρο συσπείρωσης ευρύτερων δυνάμεων, ανεξάρτητα αν είναι πεισμένοι σήμερα όλοι με το Πρόγραμμα του Κόμματος. Από αυτούς θα ξεχωρίσουν τα πιο μαχητικά στοιχεία που με συστηματική δουλειά θα ξεπεράσουν δισταγμούς και την επίδραση της αστικής ιδεολογίας και κυριαρχίας και θα οργανωθούν στο Κόμμα.

Στην Εισήγηση τίθενται αναλυτικά οι βασικές προτεραιότητες και με αυτές θα ελέγχουμε την πρόοδό μας, εξετάζοντας την πείρα, αντιμετωπίζοντας συγκεκριμένα τις δυσκολίες που θα προκύπτουν.

Ξεχωρίζουμε τους νομούς που συγκεντρώνεται η πλειοψηφία των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα – αναφέρονται αναλυτικά την Εισήγηση, δε θα τους αναφέρω πάλι εδώ. Επίσης, τις περιοχές που μετατρέπονται ή ενισχύονται ως ενεργειακοί, εμπορικοί και μεταφορικοί κόμβοι. Όλες τις επιχειρήσεις διττής χρήσης που μπορούν να αξιοποιηθούν στο πλαίσιο της πολεμικής βιομηχανίας: Τις βιομηχανικές ζώνες, τα ναυπηγεία, τα λιμάνια, τους κλάδους των χερσαίων, ακτοπλοϊκών και εναέριων μεταφορών, τους κλάδους των επιχειρήσεων καινοτομίας και πληροφορικής, τηλεπικοινωνιών, της Ενέργειας, της μεταποίησης, του Φαρμάκου, των Κατασκευών – ειδικά των μεγάλων έργων κλπ.

Επίσης έχουμε ιεραρχήσει την οικοδόμηση σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους του εμπορίου, του τουρισμού - επισιτισμού, καθώς και τους τομείς του δημόσιου τομέα, ιδιαίτερα στην υγεία - πρόνοια και στην εκπαίδευση.

Πολυάριθμοι είναι οι εργαζόμενοι σε όλα τα αστικά κέντρα, καθώς και μεσαία στρώματα. Στη Θεσσαλία, στην Κεντρική Μακεδονία, στη Στερεά, στην Ήπειρο και στην Κρήτη συγκεντρώνεται η πλειοψηφία του αγροτοκτηνοτροφικού πληθυσμού. Εδώ θα κριθεί η επίδραση του Κόμματος στους κοινωνικούς συμμάχους της εργατικής τάξης, το κέρδισμα των πιο αγωνιστικών τμημάτων τους στην αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή πάλη, στην ενίσχυση των γραμμών του Κόμματος με πρωτοπόρα στοιχεία από αυτά τα στρώματα.

Αυτή η προσπάθεια θα έχει περιορισμένα αποτελέσματα αν πάνω απ’ όλα δεν καταφέρουμε να περάσουμε σε μία φάση ορμητικής ανάπτυξης της ΚΝΕ, που ως Κόμμα έχουμε την πλήρη ευθύνη να αναλάβουμε την ουσιαστική καθοδηγητική στήριξή της σε όλα τα επίπεδα, όπως αναλυτικά έχουμε ήδη αναφερθεί.

Οι δυνάμεις τις ΚΝΕ θα βρεθούν σε αυτούς τους κλάδους ως αυριανοί εργαζόμενοι και ως άξια μέλη του Κόμματος, θα αναλάβουν τη δουλειά διάδοσης των κομμουνιστικών ιδεών, του Προγράμματός μας μέσα σε στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις των κλάδων που ιεραρχούμε, θα στρατολογούν και άλλους πρωτοπόρους εργαζομένους στην υπόθεση της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Σε δύο χρόνια, το 2028, το Κόμμα μας θα συμπληρώσει την πρώτη δεκαετία του 2ου αιώνα από την ίδρυσή του. Μπορούμε να υποδεχτούμε αυτή τη χρονιά θέτοντας ως στόχο ότι θα την γιορτάσουμε με χιλιάδες νέα μέλη στις γραμμές μας, με μια ΚΝΕ που «περπατά και βροντά και τα σκότη σκορπά…».

Αυτό το διάστημα, ως τα 110 χρόνια του Κόμματος, να οργανώσουμε μια πολύμορφη ιδεολογική - πολιτική - μορφωτική και πολιτιστική εξόρμηση με στόχο να ανέβει συνολικά η στάθμη όλου του Κόμματος και της ΚΝΕ, να επιδράσουμε με την ανωτερότητα των κομμουνιστικών ιδεών πλατιά μέσα στην εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, με πιο μεγάλα και σταθερά αποτελέσματα στην οικοδόμηση και τη στρατολογία.

Σε προτεραιότητα, η νέα ΚΕ που θα εκλεγεί από το Συνέδριο αύριο, θα πρέπει να θέσει επίσης την ολοκλήρωση της μελέτης για το Δοκίμιο Ιστορίας του Κόμματος για την περίοδο 1974-1991.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

σε έναν κόσμο που φλέγεται, ο λαός με το ΚΚΕ μπροστά μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής!

Είναι αλήθεια ότι τέτοιου είδους γεγονότα, ιστορικής διάστασης, που προμηνύουν μια κατακλυσμιαία καταιγίδα στις ισορροπίες κυριαρχίας του πλανήτη, προκαλούν δέος και αγωνία για το αύριο. Αυτό φαίνεται και από τον τρόπο που επηρεάζει πλατιά τμήματα του λαού και της νέας γενιάς, που δικαίως εκφράζουν την ανησυχία τους για τις εξελίξεις. Μάλιστα, η ταχύτητα των εξελίξεων, των αλλαγών, μπορεί να οδηγεί αρκετές φορές και σε παράλυση, σε φόβο, σε καθήλωση. Άλλωστε, η στωική αναμονή των γεγονότων και η παθητικότητα είναι τα χαρακτηριστικά που ποτίζει συνεχώς το σύστημα, διαμορφώνοντας τους ανθρώπους.

Όμως, υπάρχει και το πραγματικό δίλημμα, που διαμορφώνεται καθημερινά στους λαούς: Θα γίνουμε πρωταγωνιστές στη δική μας ζωή ή θα μένουμε μονίμως παθητικοί θεατές των εξελίξεων;

Όταν αντιπαλεύεις την περιβόητη δήθεν «εθνική ενότητα» και τη δήθεν «υπεύθυνη στάση», που σε καλεί να «βάλεις το κεφάλι μέσα» και να πολεμήσεις για ξένα συμφέροντα, όταν πετάς μακριά τις ξένες σημαίες της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών της, τότε μπορεί να αρχίσει να διαμορφώνεται το πραγματικό περιεχόμενο της αγωνιστικής στάσης ζωής και δράσης.

Εκεί που η συνειδητή επιλογή της σύγκρουσης με το σύστημα γίνεται πράξη, καθημερινή, ατομική, συλλογική και οργανωμένη. Και αυτή η επιλογή μεταμορφώνει το φόβο σε θάρρος και την αγωνία σε διάθεση για αγώνα.

Γιατί η προετοιμασία που είναι απαραίτητη για όλες τις συνθήκες δεν έχει να κάνει με την προσαρμογή στις προτεραιότητες της αστικής τάξης ούτε είναι η αποδοχή της μοιρολατρίας και της λογικής «δε γίνεται αλλιώς». Είναι ολόπλευρη προετοιμασία για την όξυνση της ταξικής πάλης, είναι η ικανότητα να φωτίζουμε στο λαό τον πραγματικό χαρακτήρα, την πραγματική αιτία των εξελίξεων, να σπάμε το φόβο, να μετατρέπουμε την αγωνία, την ανησυχία, τη δυσαρέσκεια σε δύναμη δράσης.

Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η μεγάλη ιστορική ευθύνη μας αλλά και η αισιοδοξία μας. Γιατί μέσα σε αυτές τις πολύπλοκες συνθήκες πλάθονται τα υλικά των νέων επαναστατών, μέσα στους χώρους δουλειάς, στα εργοστάσια, στα γιαπιά, στα καταστήματα και τα γραφεία, στις λαϊκές γειτονιές, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στους δρόμους του αγώνα.

Σήμερα υπάρχουν όλες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις ο λαός να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις.

Η αισιοδοξία των κομμουνιστών δεν πηγάζει από αυταπάτες, αλλά από τη γνώση της ιστορικής αναγκαιότητας. Από την εμπιστοσύνη στη δύναμη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Από τη μεγάλη και ηρωική πορεία του Κόμματός μας στο διάβα των δεκαετιών.

Η ανατροπή θα έρθει ως αποτέλεσμα συνειδητής, μαχητικής, οργανωμένης λαϊκής δράσης, με την εργατική τάξη ως πρωτοπόρα τάξη, με την κοινωνική αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή συμμαχία του λαού, με το ΚΚΕ μπροστά.

Είμαστε σίγουροι ότι θα τα καταφέρουμε!

Ζήτω το 22ο Συνέδριο!