Η εργατική τάξη, οι βιοπαλαιστές αγρότες και αυτοαπασχολούμενοι της πόλης, οι νέοι και νέες, οι άνεργοι καθώς και οι μη εργαζόμενες γυναίκες ως μέλη των οικογενειών τους ζουν ήδη τις συνέπειες της αντιλαϊκής επίθεσης κυβέρνησης, Τρόικας, γενικότερα της ΕΕ, ΣΕΒ - Ενωσης Ελληνικών Τραπεζών - Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών και Ενωσης μεγαλεμπόρων, των οργάνων τους στην Περιφερειακή και Τοπική Διοίκηση.

Το εργατικό και λαϊκό εισόδημα περιορίστηκε με ποικίλους τρόπους: με την απόλυτη μείωση μισθών και συντάξεων, με την αύξηση φόρων - τελών - τιμών σε εμπορεύματα και υπηρεσίες λαϊκής κατανάλωσης (φάρμακα, τρόφιμα, εισιτήρια αστικών και υπεραστικών μέσων μαζικής μεταφοράς, διόδια, λογαριασμούς ηλεκτρικού, τηλεπικοινωνιών, ύδρευσης, πετρελαίου-βενζίνης, τροφεία παιδικών σταθμών, ιατρικών πράξεων δημοσίων και ιδιωτικών κέντρων υγείας - νοσοκομείων κ.ά.).

Το οικογενειακό λαϊκό εισόδημα ήδη συρρικνώθηκε, γιατί αυξήθηκε η ανεργία ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων και ακόμα περισσότερο στις νέες γυναίκες, γιατί έκλεισαν μικρομάγαζα και μικροεπιχειρήσεις, γιατί έμεινε απούλητη ή απλήρωτη η σοδειά αγροτών, ενώ τρέχουν οι πληρωμές τους σε τράπεζες και βιομήχανους, γιατί το πτυχίο νέων επιστημόνων δε συνοδεύεται από επαγγελματική κατοχύρωση, ενώ συνθλίβονται από την έξαρση του ανταγωνισμού σε μια οργάνωση - αναδιοργάνωση τομέων, όπως η παιδεία και η υγεία, όπου η επιχειρηματικότητα-εμπορευματικότητα ευνοεί μόνο ένα λεπτό ανώτερο στρώμα, περισσότερο άμεσα ή έμμεσα συνδεδεμένο με τους μεγαλογιατρούς-επιχειρηματίες, διευθυντές πάσης φύσης υγειονομικών μονάδων, διπλοθεσίτες και υψηλά ιστάμενους στα ΑΕΙ, στα μονοπώλια της φαρμακοβιομηχανίας, της παραγωγής και εισαγωγής ιατρικών μηχανημάτων - αναλώσιμων υλών, της κατευθυνόμενης από τα μονοπώλια έρευνας κλπ.

Οι παραπάνω αντιλαϊκές συνέπειες βρίσκονται σε εξέλιξη, δεν έχουν «πιάσει πάτο». Δεν έχει ολοκληρωθεί όλο το αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο που τις κατοχυρώνει, τις εμπεδώνει στο μέλλον, ανεξάρτητα από τη φάση στον κύκλο της οικονομικής κρίσης, ανεξάρτητα από το ύψος του δημοσίου χρέους. Ο νέος νόμος για τις «επιχειρησιακές» συμβάσεις σε βάρος των κλαδικών είναι μόνο η αρχή, ο προθάλαμος των «ατομικών» συμβάσεων, της πλήρους και γενικευμένης διευθέτησης του χρόνου εργασίας που θα σαρώσει εργατικά δικαιώματα κατακτημένα με αίμα, όπως η κυριακάτικη αργία, το 8ωρο, η προστασία των γυναικών από τη νυχτερινή εργασία κ.ά.

Το αντιδραστικό ιδεολογικό οπλοστάσιο δουλεύει πυρετωδώς προκειμένου να προλάβει γενικευμένες και ριζοσπαστικές λαϊκές αντιδράσεις. Βάθρα του είναι: ο ατομικισμός, τον οποίο διδάσκει και καλλιεργεί από τον παιδικό σταθμό μέχρι το πανεπιστήμιο, τον οποίο διοχετεύει από έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης, με τη μορφή ενημέρωσης, αλλά και παιχνιδιού-διασκέδασης-πλουτισμού. Αλλο βάθρο του είναι η παραχάραξη της γνώσης, η στρέβλωση, το δηλητήριο και το μίσος της τάξης των εκμεταλλευτών απέναντι σε κάθε ιστορική κίνηση που αμφισβήτησε - έθιξε - περιόρισε ή κατάργησε την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Τα μέσα της ιστορικής παραχάραξης και ιδεολογικής επίθεσης είναι πολυποίκιλα: ταινίες, ντοκιμαντέρ, CD-DVD, βιβλία, περιοδικά, «πολιτιστικές» δραστηριότητες, πανεπιστημιακά μαθήματα για «τα οικονομικά μετάβασης από το σοσιαλισμό στον καπιταλισμό», αναθεωρητικού τύπου πανεπιστημιακοί «μαρξιστικοί» κύκλοι που όλως τυχαίως οι πρωτεργάτες τους αφενός συμμετέχουν στα ερευνητικά προγράμματα μονοπωλίων-ΕΕ, αφετέρου επεξεργάζονται πολιτικό πρόγραμμα διεξόδου από την «κατοχή της Τρόικα» ή τη «γερμανική μπότα», με την ενεργητική συμμετοχή της «Αριστεράς», ακόμα και της «παραδοσιακής κομμουνιστικής αριστεράς» (βλέπε ΚΚΕ) αρκεί «η βάση της να συνετίσει και ν’ ανατρέψει τη δογματική της ηγεσία».

Εγχώρια, ευρωπαϊκά και διεθνικά αστικά επιτελεία, για λογαριασμό της κυβέρνησης αλλά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, άλλων αστικών πολιτικών δυνάμεων παρακολουθούν-αναλύουν-επεξεργάζονται τις κινήσεις του ΚΚΕ. Μελετούν, επιλέγουν και προωθούν κάθε μέσο που μπορεί να παρεμποδίσει τη δυναμική ανάπτυξης της επιρροής του ΚΚΕ στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, στη λαϊκή συμμαχία, στους μαθητές-σπουδαστές-φοιτητές που προέρχονται από λαϊκές οικογένειες.

Ολα τα σφυριά χτυπάνε στον αποπροσανατολισμό από την οργανωμένη, συλλογική, ταξικά προσανατολισμένη πάλη, αυτή που δημιουργεί προϋποθέσεις αμφισβήτησης - ρήξης - ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας.

Σε αυτή τη γραμμή - ανάγκη προστασίας της αστικής εξουσίας χρησιμοποιούνται όλα τα μέσα: η κολακεία του «ακομμάτιστου», «ακηδεμόνευτου» κινήματος, ο αναρχοαυτόνομος και «αντι-εξουσιαστικός» αποπροσανατολισμός - διαλυτισμός, η «αριστερή ενότητα», αλλά και η προβοκάτσια υπέρ της ενίσχυσης της κρατικής βίας - καταστολής, η εργοδοτική τρομοκρατία, η πιο εξευτελιστική εξαγορά, όλα όσα μπορούν να διαμορφώσουν φόβο - μοιρολατρία - απογοήτευση - αποστράτευση - διάσπαση του κινήματος - απατηλή και καταστροφική φυγή, όπως η χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Το θέμα βέβαια δεν είναι η περιγραφή της νέας επιδείνωσης για τις λαϊκές δυνάμεις, κατάσταση που προβλέφθηκε και έγκαιρα αναδείχτηκε από το ΚΚΕ, αλλά και μέσω της ΚΝΕ στους νέους και τις νέες της εργατικής και λαϊκής οικογένειας. Eίναι η βαθιά συνειδητοποίηση όλων των παραγόντων της νέας κατάστασης να γίνει στοιχείο επιστημονικά -επομένως μεθοδικά και αποτελεσματικά- επεξεργασμένης παρέμβασης στην οργάνωση των μαζών, στη διεύρυνση των πρωτοπόρων όχι μόνο από την εργατική τάξη, αλλά και από τους αυτοαπασχολούμενους, κυρίως ανάμεσα στους νέους και τις νέες, στις γυναίκες παραγωγικής - μεσαίας ηλικίας. Eίναι να αξιοποιηθούν όλες οι νέες δυνατότητες, αυτές που καταγράφηκαν με την εμπιστοσύνη ψήφου προς τα ψηφοδέλτια της «Λαϊκής Συσπείρωσης» που στήριζε το ΚΚΕ στις Περιφερειακές και Τοπικές εκλογές του περασμένου Νοέμβρη, οι δυνατότητες που καταγράφηκαν με την προσφορά για πρώτη φορά στην οικονομική εξόρμηση του ΚΚΕ, προσφορά ανθρώπων που διατηρούν επιφυλάξεις απέναντι στο συνολικό μας πρόγραμμα, αλλά αναγνωρίζουν το ΚΚΕ ως έντιμη, συνεπή, αγωνιστική δύναμη υπεράσπισης των λαϊκών αναγκών.

Το θέμα είναι η ΚΟΒ και η ΟΒ να γίνουν τα κύτταρα της ολόπλευρης ιδεολογικής και πολιτικής επικοινωνίας με όλες αυτές τις δυνάμεις, των πολύπλευρων αγωνιστικών συσπειρώσεων και μετώπων πάλης, του συντονισμού τους στην κατεύθυνση της λαϊκής συμμαχίας των ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΜΑΣ - ΟΓΕ, της ενδυνάμωσης κάθε συνιστώσας αυτής της συμμαχίας, της πρωτοβουλίας για εμφάνιση - δράση νέων επιτροπών αγώνα στο σχολείο, στη σχολή, στον παιδικό σταθμό, στο εργοστάσιο, στο νοσοκομείο και στο κέντρο υγείας, στο πολυκατάστημα και στο πολυκέντρο, στο ξενοδοχείο, στο λιμάνι, στο αεροδρόμιο, στις αστικές συγκοινωνίες, δηλαδή στον τόπο εργασίας και στον τόπο κατοικίας.

Οι πολύμορφες δραστηριότητες πάλης στις 10 Φλεβάρη, η μαζική συμμετοχή στην απεργιακή κινητοποίηση στις 23 Φλεβάρη, οι κινητοποιήσεις σε διάφορους κλάδους - π.χ. υγείας, αστικών συγκοινωνιών - και χώρους, στους αγρότες, αναδεικνύουν μια μοναδική δυνατότητα και υποχρέωση: Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι φίλοι και συνεργαζόμενοι, δίνουν τη μάχη απέναντι στις αστικές και αποπροσανατολιστικές επιδράσεις που επιχειρούν να τσουβαλιάσουν τα λαϊκά συμφέροντα και διεκδικήσεις κάτω από τα μεγαλοσυμφέροντα. Απευθύνονται στις λαϊκές δυνάμεις, στους νέους προλετάριους επιστήμονες, μιλάνε τη γλώσσα των δικών τους αναγκών που αντικειμενικά είναι κοινή με τη γλώσσα των μισθωτών στη βιομηχανία, στο εμπόριο κλπ.

Η δυναμική των αγώνων του ΠΑΜΕ, της λαϊκής συμμαχίας, έχει ευρωπαϊκή και διεθνή απήχηση, μερικές φορές ίσως προκαλεί και υπεραισιόδοξες ελπίδες, γιατί δυστυχώς σε χώρες με μεγάλη φτώχεια και εκμετάλλευση δεν έχει ακόμα σηκώσει κεφάλι ο ταξικός συνδικαλιστικός εργατικός πόλος (ή και σπουδαστικός, αυτοαπασχολουμένων, γυναικών) απέναντι σε πλήρως γραφειοκρατικοποιημένους, εργοδοτικούς και κυβερνητικά ελεγχόμενους φορείς, θεσμούς του συστήματος.

Το ΚΚΕ έχει πείρα εξειδίκευσης της δουλειάς κατά κλάδο, κατά κοινωνική κατηγορία, έχει δυνατότητα παραπέρα επεξεργασίας της για να γίνει γνώση - θέληση - δύναμη κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστριας, στελέχους και γιατί όχι κάθε μέλους της ΚΝΕ. Αυτή άλλωστε είναι η πρόκληση.

Η ΚΟΜΕΠ έχει το δικό της καθήκον σε αυτή την πρόκληση. Το καθήκον της μπορεί και πρέπει να πραγματώνεται με μεγαλύτερη απαιτητικότητα στο περιεχόμενό της, θα γίνει όμως πράξη όταν θα κεντρίσει το μυαλό των συντρόφων, όταν θα γίνει θέληση των σημερινών αναγνωστών της το κίνητρο να διακινήσουν την ΚΟΜΕΠ στο φίλο και συνάδελφο, στο συμφοιτητή τους, να πείσουν για νέες εγγραφές συνδρομητών.

Στο προηγούμενο τεύχος της ΚΟΜΕΠ, με την Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 90 χρόνια από την πρώτη έκδοσή της, μπήκε αυτό το καθήκον, που ακόμα δεν έχει σταθμιστεί η απήχηση, το προχώρημά του.

Δε θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε ότι οι επαναστατικές ιδέες είναι δύναμη επαναστατικής πράξης, ότι τις επαναστατικές ιδέες τις βρίσκουμε στο πιο απλό, στο πιο καθημερινό ζήτημα - κοινωνική ανάγκη, ότι κάθε κοινωνική διεκδίκηση - στόχος πάλης σε τελευταία ανάλυση συνδέεται με την επαναστατική προοπτική.

Στο παρόν 2ο τεύχος 2011 της ΚΟΜΕΠ αντιμετωπίζεται η παραπάνω σχέση επαναστατικών ιδεών - επαναστατικής πράξης μέσα από τρεις θεματικές ενότητες: την ταξική εκμετάλλευση και φυλετική ανισοτιμία της γυναίκας, το καθολικό κοινωνικό δικαίωμα στην υγεία, την ιστορία του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους.

Για την πρώτη θεματική ενότητα αξιοποιήθηκε η 8η Μάρτη, που καθιερώθηκε το 1910 και γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 1911 ως διεθνής ημέρα των γυναικών και ιδιαίτερα των εργατριών με πρωτοβουλία των γυναικών που ήταν ενταγμένες στο σοσιαλιστικό κίνημα και την ατομική συμβολή της Κλάρα Τσέτκιν. Το άρθρο που δημοσιεύεται παίρνει υπόψη του τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και της αστικής διαχείρισής της στη ζωή των γυναικών της λαϊκής οικογένειας, εξηγεί την επίδρασή τους στη στάση τους, διερευνά θετικά αποτελέσματα αλλά και καθυστερήσεις σε σχέση με τα καθήκοντα της εξειδικευμένης δουλειάς με τις γυναίκες που είχαν τεθεί και στο 18ο συνέδριο του ΚΚΕ πριν δυο χρόνια, αλλά και με τη Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ πριν ένα χρόνο.

Επίσης δημοσιεύονται ως Ιστορικό Υλικό οι «Θέσεις για την προπαγάνδα στις γυναίκες των κομμουνιστικών κομμάτων» όπως ψηφίστηκαν στο 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς και πρωτοδημοσιεύθηκαν στην ΚΟΜΕΠ τεύχος Νο 1, Γενάρης 1922. Στην ίδια ενότητα δημοσιεύεται επίσης το άρθρο της Αύρας Βλάσση (Παρτσαλίδου) «Για την κατάχτηση και οργάνωση των εργατριών» που πρωτοδημοσιεύθηκε στην ΚΟΜΕΠ, τεύχος Νο 7, Απρίλης 1933.

Η επόμενη θεματική ενότητα είναι αφιερωμένη στην Υγεία. Αφορμή για τα άρθρα αυτής της ενότητας αποτέλεσαν οι εξελίξεις στην πολιτική της κυβέρνησης στα ζητήματα της υγείας με την προώθηση του νέου νόμου καθώς και οι κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν και πραγματοποιούνται σε αυτό το χώρο.

Το πρώτο άρθρο με τίτλο «Οι εξελίξεις στην υγεία» αναδεικνύει την ουσία της κυβερνητικής πολιτικής στην υγεία-πρόνοια, καθώς και ζητήματα διαπάλης με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις που δρουν στις οργανώσεις των μισθωτών εργαζομένων και αυτοαπασχολουμένων στο χώρο της υγείας. Στο άρθρο δίνονται βασικά σημεία των θέσεων του Κόμματος για τη λαϊκή υγεία.

Το άρθρο με τίτλο «Η στρατηγική του κεφαλαίου στη ψυχική υγεία» που ακολουθεί, αναφέρεται στο πώς η λεγόμενη «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» γίνεται όχημα για την προώθηση αναδιαρθρώσεων στον τομέα της ψυχικής υγείας. Κι αυτές οι αναδιαρθρώσεις στοχεύουν στην ενίσχυση της επιχειρηματικής δράσης σ’ αυτό τον τομέα, με αποτέλεσμα την επιβάρυνση των λαϊκών οικογενειών με το κόστος περίθαλψης των ψυχικά ασθενών. Το άρθρο αναδεικνύει ότι πίσω από τη λεγόμενη «αποασυλοποίηση» υπάρχει η προσπάθεια περιορισμού των δωρεάν κρατικών υποδομών στη ψυχική υγεία.

Το τελευταίο άρθρο της ενότητας, με τίτλο «Ιατρικά πρωτόκολλα: εργαλείο εμπορευματοποίησης της υγείας», αναφέρεται στο πώς η κλινική έρευνα και η διαμόρφωση θεραπευτικών κανόνων, υπό τον έλεγχο των μονοπωλίων του φάρμακου και γενικότερα της υγείας, μετατρέπονται σε εργαλεία που υπηρετούν την καπιταλιστική κερδοφορία στο χώρο του φάρμακου και της υγείας-πρόνοιας. Η τυποποίηση γνώσεων με στόχο τη «φθηνή» διαδικασία κλινικής εξέτασης, πράξεων διάγνωσης και αποκατάστασης υποβαθμίζει τόσο το ρόλο του γιατρού και γενικότερα των επιστημόνων και άλλων εξειδικευμένων στον τομέα της υγείας, όσο και τις παροχές υπηρεσιών υγείας για τη λαϊκή πλειοψηφία. Το άρθρο επιχειρεί να αναδείξει πώς -σε αντίθεση με τη σημερινή κατάσταση- ο κεντρικός σχεδιασμός στη βάση της κοινωνικής ιδιοκτησίας μπορεί να αξιοποιήσει την κλινική έρευνα και τους θεραπευτικούς κανόνες, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην πρόληψη με σκοπό την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Η τρίτη θεματική ενότητα της Ιστορίας, με αφορμή τα 190 χρόνια από την επαναστατική εξέγερση της 25ης Μαρτίου 1821, δημοσιεύει άρθρο που ανατέμνει τη θέση και το ρόλο των ανερχόμενων κοινωνικών δυνάμεων -της αστικής και της εργατικής τάξης- αλλά και εκείνων που πέρασαν από το μεταίχμιο της αποσύνθεσης της φεουδαρχικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη συγκρότηση και διαμόρφωση του νέου ελληνικού καπιταλιστικού κράτους.

Το άρθρο αναδεικνύει την κίνηση των κοινωνικών δυνάμεων που εδράζεται στα υλικά τους συμφέροντα, τα οποία προσδιορίζονται από τις κυρίαρχες σχέσεις παραγωγής-κατανομής και την αντανάκλασή τους στο εποικοδόμημα. Ετσι καταρρίπτονται τα ιδεολογήματα περί «εθνικής» σύμπνοιας, ο σκόπιμα εξωραϊσμένος ρόλος της Εκκλησίας, η παραχάραξη της Ιστορίας σχετικά με το ρόλο κοινωνικών ομάδων, όπως οι Κοτζαμπάσηδες, οι Κλέφτες και οι Αρματολοί κλπ. Το άρθρο έχει μεγάλη επικαιρότητα, όχι γιατί είναι επετειακό, αλλά γιατί με διαλεκτική-υλιστική μέθοδο αναδεικνύει την ταξική διαφοροποίηση κάθε καπιταλιστικής κοινωνίας σε οποιοδήποτε στάδιό της -πρώιμο ή ώριμο- και επομένως την ταξική πάλη που αντικειμενικά διεξάγεται σε εθνικό επίπεδο.

Τέλος, στην ενότητα «Κομματικά Ντοκουμέντα» δημοσιεύεται η Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ «Τελικές εκτιμήσεις και συμπεράσματα από τη μάχη των περιφερειακών και τοπικών εκλογών της 7ης και 14ης Νοέμβρη 2010», καθώς και τα Κομματικά Ντοκουμέντα από 5.1.2011 έως 18.2.2011.