O νέος χρόνος ξεκινάει με ένα πολύ σημαντικό γεγονός, όχι μόνο για τους κομμουνιστές αλλά και για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα της Ελλάδας: Τη διεξαγωγή, το Φεβρουάριο του 2009, του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, κορυφαίου γεγονότος που συμπίπτει χρονικά με σημαντικές οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις.

Προεξέχουσας σημασίας εξέλιξη είναι η εκδήλωση συγχρονισμένης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και οι επιδράσεις της στο διεθνή ιμπεριαλιστικό συσχετισμό δύναμης, καθώς και στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης.

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 18ο Συνέδριο, που είχαν διαμορφωθεί πριν από την εκδήλωση της κρίσης, υπάρχει ήδη η πρόβλεψη για την εξέλιξη αυτή, αλλά και για τις επιπτώσεις της τόσο στο διεθνή συσχετισμό δύναμης όσο και στην ενδεχόμενη αλλαγή του συσχετισμού στα Βαλκάνια.

Η στρατηγική επεξεργασία του ΚΚΕ, όπως αποτυπώνεται στο Πρόγραμμά του καθώς και στις αποφάσεις του 16ου και του 17ου Συνεδρίου, αλλά και η συστηματική προσπάθεια ανάλυσης και εκτίμησης των οικονομικών και κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων, του έδωσαν την ιδεολογικο-πολιτική ετοιμότητα για να διαμορφώσει την ανάλογη στάση απέναντι στην οικονομική κρίση.

Το ΚΚΕ δεν ταλαντεύτηκε ούτε στιγμή για το χαρακτήρα της κρίσης ως κρίσης υπερσυσσώρευσης και υπερπαραγωγής, δηλαδή ως εκδήλωσης της όξυνσης της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού, της αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας. Ασκησε κριτική στις διάφορες θεωρίες των αστικών κομμάτων και του οπορτουνισμού που, συσκοτίζοντας αυτή την αλήθεια, υποστηρίζουν ότι δεν είναι εγγενής κρίση του συστήματος, αλλά αποτέλεσμα των στρεβλώσεων που υφίσταται από την πολιτική διαχείρισης, που άλλοτε χαρακτηρίζεται «καζινοκαπιταλισμός» κι άλλοτε «ακραίος φιλελευθερισμός», ότι είναι κρίση μόνο του χρηματοπιστωτικού συστήματος που οφείλεται στην απουσία ελέγχου του κράτους πάνω στην αγορά κ.ά.

Οι προτάσεις των αστικών αλλά και οπορτουνιστικών δυνάμεων για τη διαχείριση της κρίσης αποσκοπούν στη μετατόπιση των συνεπειών της σε βάρος της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, καθώς και στην προστασία του αστικού πολιτικού συστήματος από ενδεχόμενους κλυδωνισμούς. Γι’ αυτό το λόγο επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την υποστήριξη των μεσαίων στρωμάτων και την ανοχή του εργατικού κινήματος, αξιοποιώντας τις δυνάμεις του οπορτουνισμού και του ρεφορμισμού.

Ιδιαίτερα από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού, το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στη χώρα μας, γίνεται προσπάθεια να παρουσιασθεί η καπιταλιστική κρίση ως χρεοκοπία της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης για να εμφανίσουν τη δική τους πρόταση της κεντροαριστερής κυβέρνησης ως ρεαλιστική πρόταση διεξόδου. Οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, όπως το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, στήριζαν από τη θέση της κυβέρνησης και από τη θέση της αντιπολίτευσης τη στρατηγική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, ενώ οι δυνάμεις του οπορτουνισμού, όπως ο ΣΥΝ, αποπροσανατόλιζαν είτε εμφανίζοντας τις αναδιαρθρώσεις ως αποτέλεσμα της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης είτε στηρίζοντας τη γενική κατεύθυνση των αναδιαρθρώσεων από θέσεις βελτιωτικών τροποποιήσεων (π.χ. «ναι» στην απελευθέρωση ενέργειας, αλλά με την ύπαρξη ισχυρής ΔΕΗ με πλειοψηφία του κράτους στο μετοχικό πακέτο, αποδοχή της δράσης του ιδιωτικού κεφαλαίου στην Υγεία με «έλεγχο» και «διαφάνεια» κλπ.). Εμφανίζονται σήμερα ως φορείς της κρατικής ρύθμισης στην αγορά με άμεση συμμετοχή του κράτους σε τράπεζες και κάποιες μονάδες ενέργειας, τηλεπικοινωνιών ή και μεταφορών. Σήμερα κρίνουν τη σοσιαλδημοκρατία για δήθεν ασυνέπεια ως προς την εξυπηρέτηση της παραπάνω πολιτικής. Στην πραγματικότητα δυνάμεις όπως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η σοσιαλδημοκρατία όπως το ΠΑΣΟΚ, δεν παρουσιάζουν τίποτε περισσότερο απ’ ό,τι αστοί ρεφορμιστές σε συνθήκες βαθύτερης και συγχρονισμένης οικονομικής κρίσης. Δεν προτίθενται ούτε κινούνται στην κατεύθυνση σύγκρουσης με τα μονοπώλια, αλλά αντίθετα στρώνουν το έδαφος για νέα επέκταση και ισχυροποίησή τους μέσω της άμεσης επενδυτικής κρατικής παρέμβασης. Γι’ αυτό συχνά οι προτάσεις τους συμπίπτουν με ανάλογες φυσικών εκπροσώπων των μονοπωλίων, εφαρμόζονται και από κεντροδεξιές «φιλελεύθερες» κυβερνήσεις όπως σήμερα στις ΗΠΑ.

Η ιστορία επιβεβαιώνει τη μαρξιστική-λενινιστική ανάλυση, ότι κανένα μείγμα μεταξύ αγοράς - άμεσων κρατικών επενδύσεων δεν απαλλάσσει την καπιταλιστική οικονομία από τον κρισιακό κύκλο της που είναι εγγενής. Το πολύ -πολύ προσωρινά να αμβλύνει το βάθος της. Είναι βέβαιο ότι η διεθνής καπιταλιστική οικονομία οδεύει σε μια βαθύτερη και συγχρονισμένη κρίση, η οποία μπορεί να εκτονωθεί μόνο με μεγάλη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, με μεγάλες αλλαγές στο συσχετισμό δύναμης μεταξύ των καπιταλιστικών οικονομιών που είναι αδύνατο να κατασταλάξουν στο μοίρασμα των αγορών με ειρηνικές συμφωνίες. Από αυτό προκύπτει η ανάγκη ταχύτατης ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, των συμμαχιών σε κάθε χώρα αλλά και σε περιφερειακό επίπεδο.

Οι εξελίξεις αυτές θέτουν την ανάγκη προετοιμασίας των κομμουνιστών για νέες συνθήκες δράσης, για δυνατότητες απότομης στροφής της ταξικής πάλης.

Η ετοιμότητα αυτή αφορά την ανάγκη ο αγώνας για την αντιμετώπιση της προσπάθειας της αστικής τάξης να φορτώσει την κρίση στην εργατική τάξη (απολύσεις, αυταρχισμός κ.ά.) και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, να συνδεθεί με την προοπτική της ανατροπής στο επίπεδο της εξουσίας, με την αναγκαιότητα ισχυροποίησης του ΚΚΕ στη χώρα μας και ανασυγκρότησης σε ταξική κατεύθυνση του εργατικού κινήματος. Μόνο σε μια τέτοια γραμμή πάλης μπορεί να αντιμετωπίζονται και οι προσπάθειες καταστολής και εκφοβισμού αλλά και οι προσπάθειες ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας. Αυτό εκφράζει χαρακτηριστικά η Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ:

«Το ΚΚΕ υψώνει το σύνθημα της αντεπίθεσης που απαιτεί καταδίκη και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονη δυναμική απάντηση στο ρεφορμισμό και τον οπορτουνισμό, ετοιμότητα αντίστασης σε κάθε μορφής εναλλακτικό σχέδιο μέσω ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ. Η αντεπίθεση, η αντιστροφή της σημερινής πορείας που μόνο συνεχή επιδείνωση και βάσανα θα φέρει στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, στη νεολαία και τις γυναίκες, έχει ως βασική προϋπόθεση την ισχυροποίηση του ΚΚΕ, του εργατικού κινήματος με ταξικό προσανατολισμό, προώθηση κοινής δράσης και συμμαχίας ανάμεσα στην εργατική τάξη, τους αυτοαπασχολούμενους στα αστικά κέντρα, τους μικρούς επαγγελματίες, τους μικροπαραγωγούς αγρότες που αποτελούν σήμερα τις αντιμονοπωλιακές αντιιμπεριαλιστικές κοινωνικές δυνάμεις. Τις μόνες ικανές δυνάμεις να επιβάλλουν αλλαγή συσχετισμών, να πυροδοτήσουν θετικές διεργασίες στο πολιτικό επίπεδο για να αλλάξει χέρια η εξουσία. Μια τέτοια εξέλιξη είναι αδιανόητη όσο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ διατηρούν υψηλά ποσοστά στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, όσο υπάρχει ο κίνδυνος, η λογική του «μικρότερου κακού», να ταυτιστεί με προσδοκία κυβερνήσεων συνεργασίας με τη βοήθεια του ΣΥΡΙΖΑ και του ΛΑΟΣ. Η ΚΕ του ΚΚΕ καλεί τα μέλη του κόμματος, τα στελέχη, τους φίλους και οπαδούς, τα μέλη και τους φίλους της ΚΝΕ, να συσφίξουν τους δεσμούς τους ακόμα πιο δυνατά με συνεργαζόμενους και άλλους αγωνιστές που, διατηρώντας τις όποιες διαφορετικές απόψεις τους, κατανοούν την ανάγκη της κοινής δράσης με το ΚΚΕ για το κτίσιμο του Μετώπου. Να δώσουν μαχητικό παρόν στους τόπους δουλειάς, στους χώρους μάθησης, στον τόπο κατοικίας. Να πρωτοστατήσουν στην ανάπτυξη των αγώνων, να πάρουν μέρος σε κάθε μορφή πάλης και αγώνα που προβάλλει αντιμονοπωλιακούς στόχους, υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργαζομένων, εκφράζουν κατηγορηματικό όχι στο κάλεσμα να φορτωθούν για μια ακόμη φορά τα βάρη της κρίσης».

Οι εξελίξεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή, θύμα της κρατικής καταστολής, οι μαζικές κινητοποιήσεις μαθητών, φοιτητών, εργαζομένων αποτέλεσαν εκδήλωση της συσσωρευμένης διαμαρτυρίας και αγανάκτησης ως αποτέλεσμα των οξυμένων λαϊκών προβλημάτων, στο φόντο της προώθησης των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, με πιο πρόσφατη εξέλιξη την απόφαση της ΕΕ να καθιερώσει το διαχωρισμό του εργάσιμου χρόνου σε ενεργό και ανενεργό αλλά και τα πρώτα σημάδια εκδήλωσης της κρίσης στην Ελλάδα.

Στοιχείο αυτών των εξελίξεων είναι και οι διεργασίες αξιοποίησης της υπαρκτής λαϊκής δυσαρέσκειας και αγανάκτησης στην εξυπηρέτηση ενδοαστικών και ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, τον εγκλωβισμό της σε κανάλια ακίνδυνα για την πολιτική εξουσία των μονοπωλίων, σε αντιδραστική κατεύθυνση. Αποτελεί εκδήλωση αυτού του σχεδιασμού η προβοκάτσια που εκτελέστηκε από τις ομάδες κουκουλοφόρων, στοιχείων εχθρικών προς το εργατικό και λαϊκό κίνημα, συνδεδεμένα με κρατικούς μηχανισμούς και μυστικές υπηρεσίες, με εκτεταμένες καταστροφές στην Αθήνα. Τα γεγονότα αυτά αξιοποιούνται στην κατεύθυνση της προετοιμασίας των κρατικών κατασταλτικών δυνάμεων για την αντιμετώπιση των αληθινών εξεγέρσεων και της οργανωμένης επαναστατικής πάλης της εργατικής τάξης και της νεολαίας της. Λειτουργούν ως μια γενική άσκηση ετοιμότητας για τους κατασταλτικούς μηχανισμούς στην αντιμετώπιση του «εχθρού λαού», στην τρομοκράτησή του, στοιχείο της οποίας ήταν και η δολοφονική επίθεση σε μαθητή του Περιστερίου.

Με μοχλό όλα σχεδόν τα αστικά ΜΜΕ γίνεται συστηματική προσπάθεια να εμφανιστεί η δράση της τυφλής βίας των κουκουλοφόρων ως «νεανική εξέγερση», ως ένα νέο αυθόρμητο οργισμένο κίνημα που δήθεν «ενώνει» τη νεολαία ανεξαρτήτως ταξικής καταγωγής, από την «Κηφισιά μέχρι τις δυτικές συνοικίες», που νιώθει απόγνωση από τη «νεοφιλελεύθερη» πολιτική, από τη «μη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που είχε εξαγγείλει η κυβέρνηση της ΝΔ» κλπ. Γίνεται συστηματική παρέμβαση με την κολακεία του αυθόρμητου να αποκοπεί το μαθητικό και φοιτητικό - σπουδαστικό κίνημα από το εργατικό, να συρθεί σε ανώδυνα ευκαιριακά ξεσπάσματα χωρίς συνέχεια.

Η παρέμβαση των ΜΜΕ στον προσανατολισμό του κινήματος, ανάλογα με τη στήριξη συγκεκριμένων μονοπωλιακών συμφερόντων, έχει μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους. Μεσοπρόθεσμα στοχεύει στην αξιοποίηση της δυσαρέσκειας και λαϊκής αγανάκτησης για την αναπροσαρμογή της αστικής διακυβέρνησης στη χώρα, την αναδιάταξη των αστικών πολιτικών δυνάμεων, σύμφωνα και με αλλαγές στο συσχετισμό μεταξύ τμημάτων της ελληνικής αστικής τάξης αλλά και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Μακροπρόθεσμα στοχεύει στην ένταση της επίθεσης ενάντια στο ΚΚΕ, στην αναχαίτιση της δυναμικής του στην ανάπτυξη και τον προσανατολισμό του κινήματος, με την ενίσχυση μηχανισμών ενσωμάτωσης και προβοκαρίσματός του, ώστε να ανακοπεί η όξυνση της ταξικής πάλης με στόχο την εξουσία.

Σε αυτή την προσπάθεια σημαντικό ρόλο έπαιξαν και παίζουν οι δυνάμεις του οπορτουνισμού, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Κύριος πολιτικός στόχος του είναι η «δημοκρατική διέξοδος», δηλαδή η πτώση της ΝΔ και η συμμετοχή του στα σενάρια «κεντροαριστερών» ή «αριστερών» κυβερνήσεων συνεργασίας με όλο ή μέρος του ΠΑΣΟΚ. Σε αυτή τη βάση αποτέλεσαν ομπρέλα για τη διείσδυση των ομάδων των κουκουλοφόρων στις λαϊκές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις, δε δίστασαν να θεωρητικοποιήσουν τα φαινόμενα τυφλής βίας και τις προβοκατόρικες ενέργειες και να τις εμφανίσουν ως «κοινωνική εξέγερση». Οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν αρνηθεί την επαναστατική βία για την ανατροπή της αστικής εξουσίας και την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη, ενώ αποθεώνουν τον αστικό κοινοβουλευτισμό, δεν επανήλθαν βέβαια στην αναγκαιότητα της επαναστατικής πάλης. Αιτία αυτής της στάσης του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι η γενικότερη αντίληψή του για το κίνημα, όπου συναντιέται η άποψή του για νέα υποκείμενα του κινήματος, πέρα και έξω από την εργατική τάξη, με την τυχοδιωκτική αξιοποίηση διαφόρων ξεσπασμάτων ή και φαινομενικά μόνο αυθόρμητων εκδηλώσεων. Τα γεγονότα ήταν βολικά στη στόχευσή του να οξυνθεί η αντίθεση προς την πολιτική διακυβέρνηση της ΝΔ, ν’ ανοίξει ο δρόμος όχι συνολικά της σύγκρουσης με την αστική πολιτική, με τους θεσμούς της, αλλά για τη συμμετοχή του σε σχήμα αστικής διακυβέρνησης.

Οπως είναι φυσικό τέτοιοι σχεδιασμοί αναγκαστικά έρχονται σε άμεση και ευθεία σύγκρουση με την προσπάθεια οργανωμένης ανασυγκρότησης του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος, με την πολιτική που πολεμά κάθε μορφή αστικής εναλλαγής στη διακυβέρνηση, που στοχεύει να αλλάξει τον ταξικό χαρακτήρα της εξουσίας, δηλαδή έρχονται σε αντίθεση με τη δράση και πολιτική του ΚΚΕ. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε έγινε συγκεκριμένη προσπάθεια να προβοκαριστούν οι δυνάμεις του ΚΚΕ σε αυτές τις κινητοποιήσεις.

Το ΚΚΕ εκτιμά τόσο τις νέες δυνατότητες όσο και τους κινδύνους που διαγράφονται μπροστά στο εργατικό κίνημα, γι’ αυτό σημειώνει χαρακτηριστικά η Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ: «Είναι σήμερα επιτακτική ανάγκη να μπουν στη δράση κι αυτοί που μέχρι σήμερα δεν είχαν αποφασίσει να κάνουν το βήμα ή είχαν παλιότερα αποστρατευθεί. Να πάρει την υπόθεση στα χέρια του το οργανωμένο λαϊκό κίνημα με αφετηρία τους χώρους εργασίας και κατοικίας, με συντονισμό κατά κλάδο, κατά δήμο, γειτονιά. Στις περιπτώσεις όπου οι εκλεγμένοι από τους εργαζόμενους ως εκπρόσωποί τους, δεν ανταποκρίνονται, ξεπουλούν τους αγώνες ή παρεμποδίζουν τις αγωνιστικές διεργασίες, να πάρουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι την υπόθεση στα χέρια τους, με μαζικές διαδικασίες, συγκροτώντας επιτροπές αγώνα. Να συσπειρωθούν και να συντονίσουν τις δυνάμεις τους σε όλη τη χώρα, με οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα, κατά των νόμων καταστολής. Να αναπτυχθεί πλήρης ετοιμότητα μπροστά στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, ώστε σε αυτές να δοθεί ένα ισχυρό χτύπημα στα κόμματα του δικομματισμού, να ενισχυθεί η δύναμη στο ΚΚΕ, αποφασιστικού παράγοντα συμβολής στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης, του κοινωνικοπολιτικού Μετώπου, στην πάλη για κατακτήσεις, στο δρόμο της ρήξης και ανατροπής. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να πάρουν οριστικό μάθημα στις επόμενες εκλογές. Ο λαός αποφασιστικά να καταδικάσει, να αδυνατίσει, να αφήσει πίσω του τα κόμματα της δικομματικής εναλλαγής, τους συμμάχους τους, όλους αυτούς που εκφυλίζουν τον γνήσιο ριζοσπαστισμό για να συντηρήσουν το σάπιο, άδικο και διεφθαρμένο σύστημα καταστολής και βίας. Πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση είναι η ενίσχυση και συμπαράταξη με το ΚΚΕ παντού. Με πρωτοβουλία και αποφασιστικότητα, με ένταση της επαγρύπνησης και ετοιμότητας, ακόμα πιο δημιουργικά, οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες οι Κνίτες και οι Κνίτισσες να συνδυάσουν τη μαζική διαφώτιση και ενημέρωση του λαού γύρω από τις θέσεις του ΚΚΕ στη βάση και της επικαιρότητας, με την ολοκλήρωση της προσυνεδριακής εσωκομματικής συζήτησης μπροστά στο 18ο Συνέδριο, με ακόμα μεγαλύτερη συμβολή στην ανάπτυξη των αγώνων του λαού και της νεολαίας».

Η ΚΟΜΕΠ δεσμεύεται ότι στα επόμενα τεύχη θα επιδιώξει να φωτίσει καλύτερα ζητήματα ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης που αφορούν την οργάνωση και ανάπτυξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος καθώς και ζητήματα που αφορούν την καπιταλιστική οικονομική κρίση.

Στο πρώτο τεύχος της ΚΟΜΕΠ του 2009 συνεχίζουμε τη δημοσίευση διαλέξεων της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ, με κείμενο που αναφέρεται στον «Οπορτουνισμό ως πολιτικό ρεύμα στο έδαφος του καπιταλισμού». Η πάλη με τον οπορτουνισμό στις σημερινές συνθήκες γίνεται πιο σύνθετη, γιατί η κρίση αντικειμενικά όχι μόνο διαμορφώνει δυνατότητες για άνοδο του εργατικού κινήματος, αλλά δυναμώνει και την τάση για προσαρμογή του στην αστική ιδεολογία και πολιτική στο όνομα της σωτηρίας από την κρίση. Στο κείμενο αναδεικνύεται το πώς εκδηλώνεται ο οπορτουνισμός στη θεωρία, την πολιτική και την οργάνωση του εργατικού κινήματος. Γίνεται συγκεκριμένη διάκριση ανάμεσα στις διάφορες μορφές εκδήλωσης του οπορτουνισμού ως «δεξιού», «αριστερού» ή «κεντρισμού». Απαραίτητο στοιχείο για την κατανόηση του οπορτουνισμού και της πάλης εναντίον του είναι η αναγνώριση της κοινωνικοταξικής ρίζας του ως προϊόντος της εξαγοράς ενός τμήματος της εργατικής τάξης από το κεφάλαιο, καθώς και των γνωσιοθεωρητικών πηγών του, δηλαδή της νόθευσης του μαρξισμού με την αστική ιδεολογία για την ερμηνεία και γενίκευση συμπερασμάτων από τις εξελίξεις, τα νέα φαινόμενα. Η πολύχρονη πείρα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και του ΚΚΕ, έχει αναδείξει την ανάγκη να επισημαίνονται και να διορθώνονται λάθη και παρεκκλίσεις που μπορούν να οδηγήσουν το ΚΚ σε οπορτουνιστική διολίσθηση.

Στην ενότητα «Ιδεολογία - Πολιτική» δημοσιεύεται άρθρο με τίτλο: «Για την αντιπαράθεση με τα οπορτουνιστικά ρεύματα στο ΚΚ της ΕΣΣΔ τις δεκαετίες του 1920 και 1930». Αναφέρονται τα βασικά σημεία της διαπάλης αυτής της περιόδου, ώστε να αναδειχτούν τα κύρια χαρακτηριστικά των οπορτουνιστικών αυτών ρευμάτων στους κόλπους του ΠΚΚ(μπ), τα κοινά τους χαρακτηριστικά με σημερινά, αλλά και με την αστική πολεμική στη δήθεν «σταλινική στροφή του ΚΚΕ». Το άρθρο αναδεικνύει την κριτική του Λένιν σε βασικές θέσεις αυτών των ρευμάτων σχετικά με τη δυνατότητα και την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ.

Με αφορμή τα 90 χρόνια από τη δολοφονία των Κ. Λίμπκνεχτ και Ρ. Λούξεμπουργκ, τον Ιανουάριο του 1919, δημοσιεύεται παρουσίαση του βιβλίου του Β. Ρούγκε «Η επανάσταση του 1918 στη Γερμανία» από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή». Στο βιβλίο αναδεικνύονται επίκαιρα διδάγματα σε σχέση με το ρόλο του οπορτουνισμού ως αντεπαναστατικής δύναμης, ως τελευταίου οχυρού της αστικής τάξης για να υπερασπίσει την εξουσία της. Αναδεικνύεται ότι σε συνθήκες επαναστατικής ανόδου κάθε ταλάντευση στην πλήρη ρήξη με τον οπορτουνισμό αποτελεί θανάσιμο λάθος για την επανάσταση. Το κείμενο επισημαίνει πως τα διδάγματα αυτής της επανάστασης, παρόλο που επισημάνθηκαν, δεν αφομοιώθηκαν από το κομμουνιστικό κίνημα, με αποτέλεσμα να επαναληφθούν τις επόμενες δεκαετίες, αφού δυστυχώς το κομμουνιστικό κίνημα ξέχασε πως με τη σοσιαλδημοκρατία το χώριζε, ανάμεσα στ’ άλλα, και το αίμα των επαναστατών της Γερμανίας.

Στην ενότητα «Σοσιαλισμός», συνεχίζοντας τη δημοσίευση εισηγήσεων από το θεωρητικό συμπόσιο της ΚΟΜΕΠ που πραγματοποιήθηκε το Δεκέμβριο του 2007, δημοσιεύεται η εισήγηση του εκπρόσωπου του γαλλόφωνου βελγικού περιοδικού «Etudes Marxistes» (θεωρητικό και πολιτικό περιοδικό του Κόμματος Εργατών Βελγίου), Χέρβινγκ Λαρούζ, με τίτλο «Ο οπορτουνισμός στο ενιαίο μέτωπο ενάντια στο φασισμό: Οι διεθνείς πηγές του».

Ξεχωριστή ενότητα αυτού του τεύχους αποτελεί ο Προσυνεδριακός Δημόσιος Διάλογος για τις Θέσεις της ΚΕ για το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ, καθώς και για τις Θέσεις της ΚΕ για το Σοσιαλισμό. Περιλαμβάνονται όσα κείμενα στάλθηκαν για δημοσίευση στην ΚΟΜΕΠ, σύμφωνα με τις ημερομηνίες που ανακοίνωσε η Επιτροπή Δημοσίου Διαλόγου, δηλαδή μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου 2008. Η δημοσίευση των κειμένων γίνεται με ευθύνη της Επιτροπής Δημόσιου Διαλόγου της ΚΕ.

Την ευθύνη συντακτικών ζητημάτων των κειμένων διαλόγου έχουν οι συντάκτες τους.

Στο παρόν τεύχος της ΚΟΜΕΠ δημοσιεύονται τα Κομματικά ντοκουμέντα της περιόδου 27.10.2008 έως 31.12.2008.