Μέρα τη μέρα, βήμα το βήμα, γίνεται όλο και μεγαλύτερη η εμπλοκή του ελληνικού αστικού κράτους στην κλιμάκωση των ανταγωνισμών, που οδηγούν όλο και περισσότερο σε μια συνολικότερη ανάφλεξη, με «κινητήρια δύναμη» την εξάπλωση του ιμπεριαλιστικού πόλεμου, που μαίνεται σε όλη την περιοχή από τη Μ. Ανατολή έως την Ουκρανία για το μοίρασμα αγορών, δρόμων και πόρων ενέργειας και εμπορευμάτων, σφαιρών επιρροής, προκαλώντας ντόμινο εξελίξεων. Οι εξελίξεις τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα, με τα αστικά επιτελεία να μιλάνε πλέον ανοιχτά για «νέους συσχετισμούς» στη Μ. Ανατολή και για συνένωση των πολεμικών μετώπων, για ευρωατλαντικό σχέδιο ανοιχτής σύγκρουσης ΝΑΤΟ - Ρωσίας, ενόσω το θερμόμετρο ανεβαίνει και σε όλο τον Ινδο-Ειρηνικό. Το κουβάρι των αντιθέσεων μπλέκεται ακόμα περισσότερο, με την αστική τάξη της Ελλάδας και τις άλλες αστικές τάξεις της περιοχής να διαμορφώνουν και να αναδιατάσσουν συμφωνίες και συμμαχίες για να υπηρετήσουν τις επιδιώξεις τους. Η εν πολλοίς αποτυχημένη επέμβαση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν και η παρατεταμένη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων έχει προσθέσει και άλλη «καύσιμη ύλη» στους ανταγωνισμούς στην περιοχή, αναδιαμορφώνοντας το στρατηγικό τοπίο, στο φόντο της εντεινόμενης διαπάλης ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Η μελέτη και κατανόηση των σύνθετων αυτών εξελίξεων με βάση τη λενινιστική ανάλυση για τον ιμπεριαλισμό (χαρακτήρας ιμπεριαλιστικού πολέμου, εποχή περάσματος στο σοσιαλισμό, αδύναμος κρίκος κλπ.) είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορεί να διαγνωστεί εύστοχα η δυναμική τους, να χαραχτεί σωστά η αποτελεσματική παρέμβαση του εργατικού-λαϊκού κινήματος, να προετοιμαστεί η πρωτοπορία του, το Κόμμα, για να ανταποκριθεί στα απαιτητικά καθήκοντα που απορρέουν. Με αταλάντευτη συνέπεια στην προώθηση της σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής του ΚΚΕ στο κίνημα, δουλεύοντας επίμονα, συστηματικά και ακούραστα για την υλοποίηση των Αποφάσεων του 22ου Συνεδρίου του Κόμματος, έχοντας πλήρη συναίσθηση για το «τι ώρα είναι;».

Για να απαντηθεί συγκεκριμένα και όχι αόριστα το ερώτημα αυτό, χρειάζεται να εντοπιστούν τα νέα στοιχεία που έχουν προστεθεί στο παζλ το τελευταίο διάστημα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η λεγόμενη «Συμφωνία της Μέκκας», το «αμοιβαίο στρατιωτικό Σύμφωνο» που υπέγραψαν στις αρχές Αυγούστου η Τουρκία (δηλαδή, η δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ), η Σαουδική Αραβία (δηλαδή, ο μεγαλύτερο εξαγωγέας πετρελαίου διεθνώς) και το Πακιστάν (δηλαδή, το μοναδικό μουσουλμανικό κράτους που σήμερα διαθέτει επισήμως επιβεβαιωμένα πυρηνικά όπλα). Η νέα αυτή πολεμική συμφωνία περιπλέκει ακόμα περισσότερο το κουβάρι των ανταγωνισμών στη φλεγόμενη περιοχή της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, με δεδομένη την αντιπαλότητα της Τουρκίας με το Ισραήλ και την προσπάθεια των ΗΠΑ να επεκτείνουν στην περιοχή τις «Συμφωνίες του Αβραάμ». Σημειώνεται, δε, ότι ήδη συζητείται η επέκταση της «Συμφωνία της Μέκκας» και σε άλλες μουσουλμανικές χώρες, όπως η Αίγυπτος και το Μπαγκλαντές.

Η άμεση απάντηση του Ισραήλ με επίθεση στο στρατιωτικό αεροδρόμιο Αμπού αλ-Ντουχούρ στην επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, επιβεβαιώνει την επικίνδυνη κλιμάκωση της βαθύτερης διαμάχης και ευρύτερης σύγκρουσης συμφερόντων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, που μόνο συγκυριακή δεν είναι και πλέον επεκτείνεται ανοιχτά και σε άλλα πεδία, πέραν του Παλαιστινιακού και της Συρίας. Είναι γνωστές, εξάλλου, οι αντιδράσεις της Άγκυρας στις ενεργειακές συνεργασίες που το Ισραήλ σταθερά διευρύνει τα τελευταία χρόνια με την Ελλάδα και την Κύπρο. Γνωστή είναι και η εναντίωσή της στα σχέδια για τον εμπορικό και οικονομικό διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC), που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και συμμάχους τους στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο ως στρατηγικό αντίμετρο στα σχέδια της Κίνας για τους νέους «Δρόμους του Μεταξιού». Από την πλευρά του, το Ισραήλ θεωρεί ότι σχέδια όπως ο «Δρόμος Ανάπτυξης» («Development Road Project» - DRP, στον οποίον πρωταγωνιστούν Τουρκία και Ιράκ για τη χερσαία σύνδεση Περσικού-Ευρώπης) απειλούν να μειώσουν το δικό του αναβαθμισμένο ρόλο στη σύνδεση Ανατολής και Δύσης, στον οποίον έχει επενδύσει και με την αξιοποίηση των μεγάλων κοιτασμάτων αερίου «Ταμάρ» και «Λεβιάθαν». Η διαπάλη Ισραήλ - Τουρκίας επεκτείνεται και πέραν της Μέσης Ανατολής, ακουμπώντας και την Αφρική. Σε κάθε περίπτωση, οι εξελίξεις στην περιοχή διευρύνουν το πεδίο δράσης (και) στις γοργά αναπτυσσόμενες τουρκικές και ισραηλινές εταιρίες της πολεμικής βιομηχανίας, που συνεργάζονται στενά με την ΕΕ στα πλαίσια της πολεμικής της προετοιμασίας και της πολεμικής στροφής της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Σε αυτό το πλαίσιο γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες οι εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, με το αφήγημα των «ήρεμων νερών» να μοιάζει πλέον ότι «πνίγεται» οριστικά εν μέσω της όξυνσης της διαπάλης μεταξύ των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας, ενώ εξελίξεις στην κατεύθυνση της αναγνώρισης της διχοτόμησης προδιαγράφονται και στο Κυπριακό. Οι εκατέρωθεν δηλώσεις για «προετοιμασία για όλα τα ενδεχόμενα» δείχνουν ότι η όξυνση των αντιθέσεων κυοφορεί μεγάλους κινδύνους για τον ελληνικό και τον τουρκικό λαό.

Η όξυνση αυτή αποτυπώνεται συγκεκριμένα σε μια σειρά κινήσεις μέσα από τις οποίες ξεδιπλώνεται η στρατηγική της αστικής τάξης της Τουρκίας για την αναβάθμιση του ρόλου της ως περιφερειακή δύναμη, ως κρίσιμου «κρίκου» για τα ευρωατλαντικά σχέδια, διατηρώντας μεγαλύτερες δυνατότητες «ευελιξίας» ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα που διαμορφώνονται. Τέτοιες κινήσεις είναι, για παράδειγμα, η αναβαθμισμένη ένταση των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο και η επαναφορά στο τραπέζι του casus belli για τα 12 ν.μ., οι ανακοινώσεις για τα «Θαλάσσια Πάρκα» στην περιοχή γύρω από το Καστελόριζο και τη Λήμνο που αμφισβητούν ευθέως τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, οι απαιτήσεις για ενημέρωση για την όδευση των ενεργειακών και άλλων δικτύων από περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας, οι απαιτήσεις για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών με «ικανοποίηση» για την απόσυρση των Patriot από την Κάρπαθο, οι απειλητικές προειδοποιήσεις για τα σχέδια βάσης drones στη Ρόδο κ.ο.κ.

Από την πλευρά της, η ελληνική αστική τάξη «τραβάει μαχαίρι», βλέποντας «ευκαιρίες» νέων κερδών στον πόλεμο, στους αναβαθμισμένους ρόλους και τις αποστολές που αναλαμβάνει στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, προωθώντας την πολιτική της ευρωατλαντικής συμμαχίας που βάζει φωτιά στην περιοχή. Κρίκους σε αυτήν την αλυσίδα αποτελούν ο προετοιμαζόμενος 6ος Στρατηγικός Διάλογος με τις ΗΠΑ, με την αστική τάξη της χώρας να προσβλέπει στην «αναβάθμισή» της στα ευρωατλαντικά σχέδια, οι προεργασίες για τη διαμόρφωση κοινής στρατιωτικής δύναμης για την Αν. Μεσόγειο με το Ισραήλ και άλλους ευρωατλαντικούς «συμμάχους», οι ανακοινώσεις για την προμήθεια και νέων ιταλικών φρεγατών για την «προβολή ισχύος» σε Αν. Μεσόγειο, Ερυθρά, Ινδο-Ειρηνικό κ.ά. Ξεχωριστή σημασία έχει η συμφωνία με το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ για τη λεγόμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα», που επιταχύνει την πολεμική προετοιμασία και βαθαίνει την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς. Μια επικίνδυνη συμφωνία, για την οποία εγείρονται πολλά ερωτήματα που αφορούν την καθοριστική εμπλοκή του ισραηλινού κράτους στον έλεγχο και στη χρήση του συστήματος.

Η ελληνική αστική τάξη δίνει «νυν υ-
πέρ πάντων» κερδών αγώνα, επιβεβαιώνοντας ότι η συμμετοχή στον πόλεμο μαζί με ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και Ισραήλ 
αποτελεί τρόπο ύπαρξης για τα κέρδη του κεφαλαίου, για τα σχέδια αναβάθμισής της στην περιοχή, για τους «εθνικούς» στόχους για τη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο. Την ίδια ώρα, οι εφοπλιστικοί ναύλοι έχουν εκτοξευτεί, τα κέρδη των διυλιστηρίων βρίσκονται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, ενώ τεράστια είναι τα κέρδη που αναμένουν οι ενεργειακοί και κατασκευαστικοί όμιλοι από τα σχέδια για την ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ στην περιοχή και ως «πύλη εισόδου» για την ΕΕ, από τις μπίζνες του πολέμου και των εξοπλισμών.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι η όξυνση στα ελληνοτουρκικά και η συμμετοχή της ελληνικής αστικής τάξης στον πόλεμο αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία. Ο κίνδυνος ακόμα μεγαλύτερης πολεμικής κλιμάκωσης και εμπλοκής είναι υπαρκτός, με ένα πιθανό «θερμό επεισόδιο» να είναι ίσως το «κλειδί» για να τρέξουν οι εξελίξεις και οι νέες διευθετήσεις. Προς τα κει, άλλωστε, δείχνουν να πηγαίνουν τα πράγματα, όπου και αν στρέψει κανείς το βλέμμα του.

Από τα αντιτιθέμενα συμφέροντα των αστικών τάξεων και στις δυο πλευρές του Αιγαίου μέχρι την κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία, και από τις επιθέσεις με drones στη Ρουμανία και τη Γερμανία μέχρι τις ανοιχτές απειλές που ανταλλάσσουν Ρωσία και Βρετανία και τις απομακρύνσεις πρέσβεων και προξενείων από διάφορες χώρες, που η Ιστορία διδάσκει τι σημαίνει αυτό...

Από το ουκρανικό drone στη Λευκάδα για να χτυπήσει ρωσικό πολεμικό πλοίο μέχρι την επιχειρησιακή εμπλοκή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία και την Ερυθρά Θάλασσα, και από τη στρατιωτική επιχείρηση «Irini» της ΕΕ στη Μεσόγειο, που, με πρωτοπαλίκαρο την αστική τάξη της Ελλάδας, έχει μετατραπεί σε στόλο που κάνει ρεσάλτα σε πλοία που συνδέονται με τη Ρωσία στη Μεσόγειο, μέχρι τα αλλεπάλληλα χτυπήματα σε πλοία ελληνικών συμφερόντων ακόμα και με νεκρούς ή και τα επαπειλούμενα αντίποινα του Ιράν σε ευρωπαϊκές χώρες, που πιάνουν και τη Σούδα, την Αλεξανδρούπολη και άλλους στόχους στην Ελλάδα.

Η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα συμπράττουν σε μια επιχείρηση εφησυχασμού και στράτευσης του λαού στα σχέδια της αστικής τάξης. Θέλουν να επιβληθεί σιγή νεκροταφείου για τα χαρακτηριστικά, τις αιτίες και τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής.

Οι μύθοι που οικοδομούν για δεκαετίες όλα τα αστικά κόμματα και οι κυβερνήσεις γκρεμίζονται με πάταγο. Επιβεβαιώνεται ότι ιμπεριαλιστική «ειρήνη» και ιμπεριαλιστικός πόλεμος δε χωρίζονται με σινικά τείχη, ότι οι απειλές και τα «θερμά επεισόδια» αποτελούν την άλλη όψη των ιμπεριαλιστικών παζαριών για νέες διευθετήσεις. Άλλωστε, και οι εξελίξεις στη Μ. Ανατολή και την Ουκρανία δείχνουν πως τα ιμπεριαλιστικά παζάρια είναι μέρος του πολέμου και ο πόλεμος στοιχείο των «παζαριών», γιατί όλα στον πυρήνα τους έχουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, τους ανταγωνισμούς για μεγαλύτερο μερίδιο και καλύτερη θέση στο τραπέζι της μοιρασιάς κερδών και αγορών.

Αποδεικνύεται ότι οι συμμαχίες της αστικής τάξης δε διασφαλίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, δεν την θωρακίζουν από αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις της ΝΑΤΟϊκής «συμμάχου» Τουρκίας. Δε θα μπορούσε, άλλωστε, να γίνεται και αλλιώς, αφού τα συμφέροντα του κεφαλαίου καθορίζουν τις συμμαχίες που αναδιατάσσονται όσο φουντώνουν οι ανταγωνισμοί, στο φόντο της μεγάλης σύγκρουσης για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Κανένα «εχέγγυο» για το λαό δεν προσφέρει η όλο και πιο βαθιά εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, η επιδίωξη αναβάθμισης του ρόλου στους ευρωΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς, στο πλευρό αυτών που έχουν πρωτοστατήσει στο να γίνουν κομμάτια μια σειρά χώρες της περιοχής όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αντίθετα, ο λαός πληρώνει ήδη πολύ βαριά τις συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου και της πολεμικής εμπλοκής της χώρας στη ζωή, το εισόδημα, τα δικαιώματα, το βιοτικό του επίπεδο. Οι εργαζόμενοι δε βγάζουν το μήνα εξαιτίας και των πολεμικών ανατιμήσεων και της εμπλοκής για να κάνουν πάρτι κερδοφορίας οι ενεργειακοί, κατασκευαστικοί και άλλοι επιχειρηματικοί όμιλοι. Οι ναυτεργάτες παίζουν τις ζωές τους κορόνα-γράμματα, με δεκάδες νεκρούς και σακατεμένους για να θησαυρίζουν οι εφοπλιστές. Οι λαϊκές ανάγκες πετσοκόβονται από νέους «κόφτες» και «δημοσιονομική πειθαρχία» για να μπορεί το αστικό κράτος να διεκδικεί «ρήτρες εξαίρεσης» για τις ΝΑΤΟϊκές δαπάνες και για τα δισ. των ομίλων της ενέργειας. Τα ακριβοπληρωμένα εξοπλιστικά συστήματα δεν αφορούν την άμυνα της χώρας, αλλά τους επιθετικούς σχεδιασμούς του κεφαλαίου. Είναι η άλλη όψη των τελετών για την κατασκευή αγωγών ενέργειας του «Κάθετου Διαδρόμου», τις έρευνες για εξορύξεις υδρογονανθράκων, τις οικονομικές προσφορές των κατασκευαστικών ομίλων για την ανοικοδόμηση της Οδησσού και τόσα άλλα.

Τα συμπεράσματα από τις εξελίξεις αυτές μπορεί και πρέπει να γίνουν οδηγός δράσης για την οργάνωση και τον προσανατολισμό της πάλης του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Φωτίζουν ότι ο λαός δεν πρέπει να δείχνει καμιά εμπιστοσύνη στην αστική τάξη και τις συμμαχίες της, αλλά να δυναμώσει την πάλη του για την άμεση απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Να μεγαλώσει την αμφισβήτηση στην κυβέρνηση και όλα τα άλλα αστικά κόμματα, που από κοινού στηρίζουν αυτήν τη στρατηγική, θέλοντας να αναλάβουν πιο πρωταγωνιστικό ρόλο. Να δυναμώσει η αυτοτελής παρέμβαση της εργατικής τάξης, του λαού, της νεολαίας στις εξελίξεις, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, να μπει πιο αποφασιστικά στο στόχαστρο η πολιτική της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της πολεμικής εμπλοκής.

Μπροστά στην ταχύτητα και τη σφοδρότητα με την οποία εκτυλίσσονται τα γεγονότα ιστορικής διάστασης που ζούμε αυτήν την περίοδο, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να επικρατήσει η παράλυση, ο φόβος, η παθητική αναμονή με κομμένη την ανάσα. Όπως έχει δείξει η Ιστορία σε όλες τις ανάλογες περιόδους και στιγμές, η εργατική τάξη, η λαϊκή πλειοψηφία είναι αυτοί που με τη συνειδητή τους δράση μπορούν να καθορίσουν την πορεία των πραγμάτων.

Σε αυτήν την κατεύθυνση παρεμβαίνει το ΚΚΕ για την οργάνωση της εργατικής-λαϊκής αντεπίθεσης, για να απεμπλακεί η Ελλάδα από τον πόλεμο και τα επικίνδυνα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, για να ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, που το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι νέες μεγαλύτερες κρίσεις, πιο εκτεταμένους καταστροφικούς πολέμους, μεγαλύτερη εκμετάλλευση. Για να ανοίξει ο δρόμος του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, της μοναδικής ρεαλιστικής φιλολαϊκής εξόδου, της μόνης λύσης για να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες, με βάση τις σύγχρονες επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες.

Απέναντι σε αυτήν την προοπτική, εντείνονται οι προσπάθειες των αστικών κομμάτων να ενσωματώσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, να διαμορφώσουν όρους συναίνεσης στην αντιλαϊκή πολιτική, με αποκορύφωμα τις εξαγγελίες από τη ΔΕΘ, ενόσω συνεχίζονται οι διεργασίες αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος.

Η εξέλιξη της αντιπαράθεσης ανάμεσα στα κόμματα του συστήματος επιβεβαιώνει τις δεσμεύσεις που από κοινού μοιράζονται: Τη στροφή στην πολεμική οικονομία, την πολεμική εμπλοκή στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, την τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων της ΕΕ, την ενεργειακή πολιτική που εκτοξεύει τα κέρδη των ομίλων και τη φτώχεια του λαού, την προώθηση σειράς αντιδραστικών αλλαγών και προσαρμογών του αστικού κράτους. Οι μεταξύ τους διαφορές δεν έχουν να κάνουν με το ταξικό πρόσημο της πολιτικής τους, τον αντιλαϊκό χαρακτήρα των κυβερνητικών σχεδίων τους. Εξαντλούνται στους τρόπους, στην ταχύτητα, στις επιμέρους ιεραρχήσεις τμημάτων του κεφαλαίου που προκρίνουν στα πλαίσια των γενικών στρατηγικών στοχεύσεων της αστικής τάξης της χώρας.

Η μεν κυβέρνηση προβάλλει την ανάγκη κυβερνητικής σταθερότητας, τα δε κόμματα της αστικής αντιπολίτευσης προσπαθούν να εμφανιστούν ως πιο ικανά στη διασφάλιση της σταθερότητας που επιζητά το κεφάλαιο, τη σύγκλιση με την κανονικότητα της ΕΕ, την πάταξη της διαφθοράς, τη «δίκαιη διαχείριση» της αδικίας κ.ο.κ. Πλασάρουν σε νέα συσκευασία γνωστά και χιλιοειπωμένα προγράμματα και «οράματα», που περιλαμβάνουν τις συνήθεις κάλπικες υποσχέσεις για καλύτερες μέρες τάχατες για το λαό, με προσέλκυση παραγωγικών επενδύσεων που θα «μεγαλώσουν την πίτα», με νέο παραγωγικό μοντέλο, με δίκαιη κατανομή των βαρών και φορολογική δικαιοσύνη κ.ο.κ. Όλοι μαζί διαβεβαιώνουν την άρχουσα τάξη ότι έχουν κοστολογήσει και θα συμπιέσουν τις λαϊκές ανάγκες με βάση τις αντοχές της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Θέτουν ως εγγυητή το «κράτος δικαίου», που η κυβέρνηση υπόσχεται να αναβαθμίσει και η συστημική αντιπολίτευση να αποκαταστήσει. Το αστικό κράτος, όμως, είναι φύσει εχθρικό για το λαό και το μόνο που εγγυάται είναι η θωράκιση της δικτατορίας του κεφαλαίου με ένα πλούσιο αντιλαϊκό οπλοστάσιο νόμων και Οδηγιών, που εφαρμόζονται και προωθούνται στην Ελλάδα και τα άλλα κράτη της ΕΕ.

Από έναν πακτωλό κερδοφορίας και φοροληστείας, η κυβέρνηση επιστρέφει ένα ασήμαντο μέρος με ημίμετρα, που όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της ακρίβειας, αλλά θα οδηγήσουν και σε μείωση της αγοραστικής δύναμης την επόμενη μέρα. Σε αυτόν το δρόμο, η κυβέρνηση έχει τη στήριξη μιας βολικής αντιπολίτευσης. Το νέο κόμμα του Τσίπρα, για παράδειγμα, είναι το βολικό δίδυμο της κυβέρνησης, αφού και ο ίδιος ξεκαθαρίζει πως όσα λέει το κόμμα του υπακούν το μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πρόγραμμα της κυβέρνησης, φτάνοντας μάλιστα να δηλώσει ότι το «να εξαντλείς τα υφιστάμενα δημοσιονομικά πλαίσια» είναι η πιο ...αριστερή πολιτική. Τα δε περί «πατριωτικής εισφοράς», η οποία δεν αφορά, βέβαια, τους ξένους μετόχους από τα αεροδρόμια έως τον τουρισμό, τις offshore εταιρίες, τους εφοπλιστές κλπ., είναι απλώς αστειότητες.

Κυβέρνηση και συστημική αντιπολίτευση όλων των αποχρώσεων επιδίδονται σε έναν διαγωνισμό «εμπορίου ελπίδας», μοιράζοντας κάλπικες υποσχέσεις ότι οι καλύτερες μέρες για το λαό θα έρθουν με την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και κόμμα Τσίπρα καταθέτουν παρόμοιες προτάσεις για αύξηση της παραγωγικότητας, για νέα παραγωγική βάση με στροφή από τις επενδύσεις στον τουρισμό και το εμπόριο ακινήτων στις νέες παραγωγικές επενδύσεις, με σύγχρονη τεχνολογία και δημιουργία νέων ευκαιριών για τους εγχώριους ομίλους. Ό,τι και αν λένε, όμως, όπως και αν το πλασάρουν, το αφήγημα περί «δίκαιης καπιταλιστικής ανάπτυξης», η υπόσχεση ότι η λαϊκή ευημερία μπορεί να έρθει μέσα στο σημερινό σύστημα με την αύξηση του ΑΕΠ, την αύξηση της πίτας που παράγεται, των επενδύσεων και των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, είναι μύθος που έχει συντριβεί παντού από την ίδια τη ζωή. Πίσω από την αύξηση των κερδών και την προσέλκυση επενδύσεων βρίσκεται πάντα το ξεζούμισμα των εργαζόμενων, η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, η ακρίβεια και η φοροληστεία του λαού από το κράτος του κεφαλαίου. Το άνοιγμα της ψαλίδας μισθών - παραγωγικότητας για να αυξηθεί η καπιταλιστική κερδοφορία και να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η συμπίεση του μεριδίου της εργατικής τάξης από την πίτα που παράγεται, είναι γνήσια τέκνα του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Άκρως απατηλή είναι και η υπόσχεση όλων των κομμάτων της συστημικής αντιπολίτευσης για έναν καπιταλισμό χωρίς καρτέλ. Η κυριαρχία των μονοπωλιακών ομίλων αποτελεί συνέπεια της κανονικής λειτουργίας της καπιταλιστικής οικονομίας, της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου και όχι αποτέλεσμα της στρέβλωσής της. Την εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού, αυτό συμβαίνει σε όλους τους βασικούς κλάδους σε όλες τις καπιταλιστικές οικονομίες. Γι’ αυτό, εξάλλου, διογκώνεται παντού η λαϊκή δυσαρέσκεια, αφού τα μεγάλα ζητήματα της ακρίβειας, της αύξησης της ανισότητας, της ενεργειακής ακρίβειας διαπερνούν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την ΕΕ. Παντού οξύνονται τα προβλήματα του λαού και της νεολαίας που πληρώνει τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής, της πολιτικής στήριξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας, την ακρίβεια και τη φοροληστεία που καλπάζει. Παντού έχουμε περικοπές στο πραγματικά διαθέσιμο λαϊκό εισόδημα, σε κοινωνικές δαπάνες, υγεία, παιδεία κ.λπ., για να προσανατολίζονται δισεκατομμύρια στην εκτίναξη των πολεμικών δαπανών και εξοπλισμών για την ενεργό συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς.

Όσο παχιά και αν είναι τα λόγια και οι απατηλές υποσχέσεις που ακούγονται, όσο μικρό ή μεγάλο καλάθι και αν κρατά κανείς, το μόνο σίγουρο είναι ότι κανένας δεν μπορεί να διασφαλίσει και τήρηση των δεσμεύσεων στην ΕΕ και στήριξη των στρατηγικών επενδυτών και αύξηση των πολεμικών δαπανών και πραγματική λαϊκή ανακούφιση.

Κάθε ευρώ του κράτους που θα δοθεί για να αυξηθούν οι δαπάνες για τον πόλεμο, για την προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων, για να διατηρηθεί η φοροασυλία των εφοπλιστών, για να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητα των εγχώριων ομίλων, θα επιβαρύνει ξανά το λαό με κάθε τρόπο, από την επέκταση της φοροληστείας μέχρι την περικοπή δαπανών κοινωνικής πολιτικής. Ακόμα και όταν προτείνουν ένα φιλολαϊκό μέτρο ανακούφισης, αυτό συνοδεύεται από άλλα που αντισταθμίζουν τη μικρή απώλεια για το κεφάλαιο και το κράτος του. Αυτό που αποδεικνύεται είναι ότι για να κερδίσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.

Ταυτόχρονα, σε όλες τις επίσημες εκτιμήσεις και προβλέψεις σημειώνεται ήδη πορεία επιβράδυνσης της ελληνικής οικονομίας, που αντικειμενικά περιορίζει τα περιθώρια ελιγμών της όποιας επόμενης κυβέρνησης. Την ίδια στιγμή, αυξάνονται οι πιθανότητες και τα σημάδια εκδήλωσης μιας νέας διεθνούς κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου, εντείνεται η αβεβαιότητα που γεννά η επέκταση του πολέμου, η ενεργειακή κρίση και η εκτίναξη της διεθνούς τιμής του φυσικού αερίου και του πετρελαίου, η αναμενόμενη άνοδος των επιτοκίων και η ρευστοποίηση κρατικών ομολόγων σε ΗΠΑ και ΕΕ, η συζήτηση για «νέα φούσκα» στις μετοχές ομίλων των τεχνολογικών κολοσσών.

Πέρα από την προεκλογική αντιπαράθεση, η κοινή στρατηγική στόχευση όλων των αστικών κομμάτων και οι συγκλίσεις στα «κοστολογημένα προγράμματα» των ευρωενωσιακών προδιαγραφών που διαμορφώνουν το πρόγραμμα της επόμενης αντιλαϊκής κυβέρνησης, αντικειμενικά στρώνουν το έδαφος και για μια ενδεχόμενη μετεκλογική κυβερνητική συνεργασία με κάποιον συνδυασμό δυνάμεων μεταξύ τους. Όλ’ αυτά τα σενάρια έχουν προδιαγεγραμμένο, άσχημο τέλος για το λαό, που έχει πλέον συγκεντρώσει μεγάλη πείρα για να το καταλάβει έγκαιρα.

Το πραγματικό αντίπαλο δέος στην κυβερνητική πολιτική και όλους τους επίδοξους υλοποιητές της είναι το εργατικό-λαϊκό κίνημα, με το ΚΚΕ μπροστά και με προμετωπίδα «καμία θυσία για τους πολέμους τους και τα κέρδη τους». Αυτή είναι η επιλογή πραγματικής ανατροπής, η επιλογή για τις λαϊκές ανάγκες, για να τελειώνουμε με μια κοινωνία όπου όλες οι βασικές μας ανάγκες είναι εμπορεύματα, από το νερό, την ενέργεια, τη στέγη, τη δουλειά μας, την υγεία μας, για να ανοίξει ο δρόμος για το σοσιαλισμό.

Γι’ αυτό και η σκέψη και η δράση της νεολαίας, του εργαζόμενου λαού, της λαϊκής πλειοψηφίας δεν πρέπει να πέσει στα δόκανα των χρεοκοπημένων αυταπατών ότι μπορεί τάχα να υπάρξει κάποιος κοινοβουλευτικός συσχετισμός στο πλαίσιο του αστικού πολιτικού συστήματος, κάποιο μίγμα αστικής διαχείρισης και παραγωγικό μοντέλο στο έδαφος του καπιταλισμού που να υπηρετεί ταυτόχρονα και την καπιταλιστική κερδοφορία και τις λαϊκές ανάγκες. Τέτοιες μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Όποιο μίγμα διαχείρισης και κυβερνητικής πολιτικής και αν ακολουθηθεί, όποιο παραγωγικό μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης και αν επιλεγεί, όσο παραμένει εδραιωμένη η εξουσία του κεφαλαίου, αυτή θα βασίζεται πάντα στην επιδίωξη να αυξάνεται ο βαθμός εκμετάλλευσης, το ξεζούμισμα των εργαζόμενων για να αυξηθούν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Πραγματικά νέο παραγωγικό μοντέλο είναι μόνο ο ριζικά διαφορετικός δρόμος ανάπτυξης που προτείνει το ΚΚΕ, ο δρόμος της κατάργησης της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και του κέρδους, ο δρόμος της εργατικής εξουσίας, του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Μόνο εκεί, στο έδαφος της κοινωνικής ιδιοκτησίας και του επιστημονικού Κεντρικού Σχεδιασμού, η παραγωγή οργανώνεται με κίνητρο τις εργατικές-λαϊκές ανάγκες και τη διευρυμένη κάλυψή τους, επιτυγχάνοντας ισόμετρη ανάπτυξη κλάδων, ελαχιστοποίηση της επίδρασης στο περιβάλλον και συνεχή διεύρυνση της παραγωγής για να καλύπτονται οι σύγχρονες ανάγκες των εργαζόμενων. Αυτό είναι το πραγματικά καινούργιο που δικαιούνται και έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι σήμερα. Αυτός ο δρόμος μπορεί να ανοίξει με τη μαζική, μαχητική συμπόρευση εργαζόμενων και νεολαίας με το ΚΚΕ, που οργανώνει και πρωτοστατεί στην πάλη ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου συνολικά, ώστε ο λαός να βγει νικητής από τις μεγάλες αναμετρήσεις που κυοφορούνται.

Όποτε και αν γίνουν εκλογές το επόμενο διάστημα, αυτό που κρίνεται είναι πόσες εργατικές-λαϊκές μάζες θα χειραφετηθούν από τη γραμμή της αστικής τάξης και των κομμάτων της, απορρίπτοντας ψευδαισθήσεις και αυταπάτες, επιλέγοντας να ενισχύσουν –και εκλογικά– το ΚΚΕ, τη μόνη πολιτική δύναμη που παλεύει για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος.

Το μεγάλο πανελλαδικό συλλαλητήριο στη ΔΕΘ, που συγκλόνισε τη Θεσσαλονίκη στις 5 Σεπτέμβρη, η μάχη για την οργάνωσή του, που ακούμπησε κάθε χώρο δουλειάς τους προηγούμενους μήνες, έδειξε ότι ο οργανωμένος λαός είναι η πραγματική δύναμη που μπορεί να σταθεί απέναντι στα κοστολογημένα προγράμματα της κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων. Έδειξε την ανάγκη να εκφραστεί με οργανωμένη συλλογική δράση η λαϊκή δυσαρέσκεια, να συναντηθεί το ταξικό εργατικό κίνημα με τους αγώνες της μικρομεσαίας αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων της πόλης, των φοιτητών, της νεολαίας. Έδειξε το ότι μπορεί να διαμορφωθεί ένα μεγάλο, ρωμαλέο, δυνατό, πανελλαδικά συντονισμένο εργατικό-λαϊκό κίνημα που δε θα αμφισβητεί τη μια ή την άλλη πλευρά της σημερινής κατάστασης, αλλά θα αμφισβητεί το σύστημα συνολικά, θα έρχεται σε σύγκρουση μαζί του, θα έρχεται σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του. Ένα κίνημα, μια κοινωνική συμμαχία σε αντικαπιταλιστική-αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση που θα εκφράζεται στους συνεκτικούς στόχους πάλης, αλλά και στην κατεύθυνση, την προοπτική που πρέπει να έχει η εργατική-λαϊκή πάλη.

Γιατί μόνο ο αγώνας για να ανοίξει ο δρόμος της σύγκρουσης, της ανατροπής, της κατάργησης του συστήματος της εκμετάλλευσης μπορεί να διασφαλίσει σήμερα ανάσες ανακούφισης, προσωρινές νίκες για το λαό και να βάλει εμπόδια στην επίθεση του κεφαλαίου. Μέσα από τέτοιους αγώνες, που μπορεί και πρέπει να κλιμακωθούν και να θεριέψουν σήμερα, θα διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, θα ανοίγει ο δρόμος για μια άλλη κοινωνική οργάνωση της παραγωγής, τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική.

Είναι δικό μας καθήκον, των κομμουνιστών, των μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, των φίλων του Κόμματος, όσων δουλεύουν μαζί με τους κομμουνιστές για να οργανωθεί και να αναπτυχθεί η εργατική-λαϊκή πάλη παντού, σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς, σε κάθε πόλη και γειτονιά, να αποκαλύψουμε στους εργαζόμενους και τη νεολαία τις μεγάλες βαθιές ρωγμές που μεγαλώνουν στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, στα δήθεν πανίσχυρα κράτη τους και τις υποτιθέμενες ακλόνητες συμμαχίες τους, που σήμερα κλονίζονται από τις εσωτερικές τους αντιθέσεις. Να συμβάλλουμε για να γίνουν χάσματα οι ρωγμές του κόσμου τους με τον αποφασιστικό εργατικό-λαϊκό αγώνα για την ανατροπή, για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Γιατί αυτή είναι η μόνη αναγκαία και ρεαλιστική διέξοδος για να ζήσουμε τη ζωή που μας αξίζει.

 

Το παρόν τεύχος της ΚΟΜΕΠ περιλαμβάνει:

Στην ενότητα «Ιδεολογία - Πολιτική»

– Την ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, με τίτλο «Πιο δυνατό ΚΚΕ για να είναι πολύ πιο δυνατός ο λαός μας και πιο ελπιδοφόρα η προοπτική μας», στις 10 Σεπτέμβρη στη ΔΕΘ, για τις εξελίξεις, την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και τις προτάσεις του ΚΚΕ.

– Την ομιλία του Νεκτάριου Τριάντη, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, με τίτλο «Με τη δύναμη των ιδεών μας, πρωτοπόρα – μαχητική δράση σε κάθε χώρο δουλειάς» στην εκδήλωση με συνδικαλιστές που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα μαζί με τους κομμουνιστές για τις ανάγκες και τα συμφέροντα των εργαζομένων, την οποία διοργάνωσε η ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ στις 14 Σεπτέμβρη 2026 με θέμα: «Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Με το ΚΚΕ πιο δυνατό. Ανοίγουμε τον δρόμο της ανατροπής. Για τον Σοσιαλισμό!».

 

Στην ενότητα «Σοσιαλισμός»

– Το άρθρο του Βασίλη Όψιμου, μέλους της ΙΕ της ΚΕ του ΚΚΕ, με τίτλο «Ο χαρακτήρας της “Νέας Οικονομικής Πολιτικής” και η διαστρέβλωσή της», το οποίο απαντά στη διαστρέβλωση του χαρακτήρα και του περιεχομένου της ΝΕΠ που αξιοποιείται ως άλλοθι για την καπιταλιστικοποίηση σε Κίνα, Βιετνάμ, Κούβα.

– Την εισηγητική ομιλία και τον τελικό λόγο του Β. Ι. Λένιν «Για την αντικατάσταση του παρακρατήματος με φόρο σε είδος» στο 10ο Συνέδριο του ΠΚΚ(Μπ.) το Μάρτη του 1921. Μέσα από τα κείμενα αυτά, σε συνθήκες που έχει νικήσει η εργατική εξουσία, ο Λένιν δίνει συγκεκριμένη κατεύθυνση για την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, θεωρώντας ως προϋπόθεση την πλήρη κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων και την κυριαρχία του συνεταιρισμού, πρώτα απ’ όλα στην αγροτική παραγωγή. Σε αυτή τη βάση, εξηγεί γιατί η ΝΕΠ συνιστά αναγκαίο και προσωρινό συμβιβασμό με στόχο την αποκατάσταση της συμμαχίας εργατών και αγροτών και την αναζωογόνηση της οικονομίας στις δεδομένες συνθήκες που επικρατούσαν στη Σοβιετική Ρωσία μετά τον εμφύλιο πόλεμο.

– Τις ενότητες «Η ταξική πάλη» και «Η ΝΕΠ και οι σχέσεις της αγοράς» από το έργο του Ι. Β. Στάλιν «Η δεξιά παρέκκλιση στο ΚΚ(Μπ.) της ΕΣΣΔ», που εκφωνήθηκε ως ομιλία στην Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής και της Κεντρικής Εξελεγκτικής Επιτροπής του ΚΚ(Μπ.) της ΕΣΣΔ στις 22 Απρίλη 1929. Σε μια περίοδο που το ΚΚ(Μπ.) προσανατολίζεται στο ξεπέρασμα της ΝΕΠ, την εξάλειψη των κουλάκων (καπιταλιστών γης) ως τάξης και την άνοδο της σοσιαλιστικής εκβιομηχάνισης της χώρας μέσα από το σχεδιασμό του 1ου Πεντάχρονου Πλάνου, ο Στάλιν αναδεικνύει το ταξικό υπόβαθρο της λυσσαλέας αντίδρασης των καπιταλιστών που ωφελήθηκαν από τη ΝΕΠ και αποκαλύπτει την ουσία της έκφρασής της μέσα στις γραμμές της ηγεσίας του ΚΚ(Μπ.) από την οπορτουνιστική φράξια –με πρωτεργάτες τους Μπουχάριν, Τόμσκι και Ρίκοφ– που υποστήριζε την επ’ αόριστον συνέχιση της πολιτικής της ΝΕΠ.

– Το άρθρο του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, με τίτλο «Ο σοσιαλιστικός σχεδιασμός. Η σημασία του», το οποίο απαντά σε απόψεις του Σ. Μπετελέμ που αμφισβητούσε τη δυνατότητα να οικοδομηθεί σοσιαλισμός στην Κούβα εξαιτίας της αδύνατης οικονομικής της βάσης και στήριζε την υιοθέτηση αξιακών δεικτών στην οικονομία και την αυτοδιαχείριση των επιχειρήσεων.

 

Στην ενότητα «Νεολαία»

– Το κείμενο του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ «Ζητήματα καθοδήγησης και παρέμβαση της ΚΝΕ με αφορμή την εκλογοαπολογιστική διαδικασία των Οργανώσεών της» δίνει ορισμένα βασικά συμπεράσματα και κατευθύνσεις για ζητήματα καθοδηγητικής δουλειάς, με βάση την αποτίμηση της εκλογοαπολογιστικής διαδικασίας στις Οργανώσεις της ΚΝΕ

– Το άρθρο του Β. Ι. Λένιν, με τίτλο «Τα καθήκοντα της επαναστατικής νεολαίας», γραμμένο στις αρχές του 20ου αιώνα, το 1902, αναδεικνύει την ανάγκη της ιδεολογικής-πολιτικής διαπάλης μέσα στους χώρους της φοιτητικής νεολαίας, της πολιτικοποίησης της πάλης.

 

Στην ενότητα «Ιστορία»

– Το άρθρο του Γιάννη Έρη, συνεργάτη του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, «Πλευρές της πορείας του ΠΑΣΟΚ 1974-1989 (Α΄ μέρος)», καταπιάνεται με την πρώτη περίοδο της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ (1974-1981), του πρώτου μαζικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος στην Ελλάδα, αναδεικνύοντας σημαντικές πλευρές σχετικά με την επίδραση της ανάπτυξης της σοσιαλδημοκρατίας στην ταξική πάλη σε φάσεις που αλλάζουν οι ανάγκες της αστικής τάξης για τη διαχείριση της ανάπτυξης της καπιταλιστικής οικονομίας και κοινωνίας.

 

Τέλος, στο τεύχος περιλαμβάνονται τα Κομματικά Ντοκουμέντα της περιόδου από 13.7.2026 μέχρι 12.9.2026.