Το προηγούμενο διάστημα, με την ευκαιρία των βουλευτικών εκλογών και των ευρωεκλογών, η ΚΝΕ πραγματοποίησε ένα μεγάλο άνοιγμα στην εργαζόμενη και άνεργη νεολαία που συγκεντρώνεται στις σχολές κατάρτισης και τα νυχτερινά σχολεία. Κουβεντιάσαμε με χιλιάδες νέους εργάτες, στις συσκέψεις, τις συγκεντρώσεις νεολαίας, τις εκατοντάδες περιοδείες στις σχολές και τα σχολεία, στους χώρους δουλιάς, για την πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, για τα αιτήματα που απαντούν στις σύγχρονες ανάγκες και είναι σήμερα επιτακτικό να γίνουν αντικείμενο πάλης των εργαζομένων. Μετρήσαμε το κύρος του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, είδαμε όμως και την επίδραση που ασκούν στη συνείδηση των νέων άνεργων καταρτιζόμενων και των νέων εργαζόμενων τα αποτελέσματα των αντιλαϊκών μέτρων που εφαρμόστηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια, η υλοποίηση των κατευθύνσεων της συνθήκης του Μάαστριχτ και της Λευκής Βίβλου, που εξειδικεύθηκαν σε όλες τις αντιλαϊκές συνόδους της ΕΕ, που ακολούθησαν.
Οι νέες εργασιακές σχέσεις, μερική απασχόληση, part time εργασία, ανασφάλιστη μαύρη δουλιά, έχουν προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό ιδιαίτερα στους νέους που μπαίνουν στην παραγωγή και μαζί με άλλα δυσκολεύουν την ενεργή συμμετοχή σε συλλογικές διαδικασίες, στο να συνδικαλιστούν. Κυρίως η έντονη εργασιακή περιπλάνηση δυσκολεύει να γραφτούν στο σωματείο.
Μεγάλο τμήμα νέων εργαζόμενων δε γνωρίζει τα δικαιώματά του, δεν έχει γνωρίσει τη σταθερή εργασία, το 8ωρο. Σε συνδυασμό με την έλλειψη πείρας από τους κοινωνικούς αγώνες, από τη συμμετοχή στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, έχει μειωμένες απαιτήσεις, συμβιβάζεται με κάτι το άμεσο και προσωρινό, π.χ. ένα τετράμηνο πρόγραμμα κατάρτισης για 1000 ευρώ, καταφεύγει στο ρουσφέτι. Μέσα στην άσχημη κατάσταση που βιώνει θεωρεί επιτυχία να πληρώνεται με βάση τη συλλογική σύμβαση της ΓΣΕΕ και του ΣΕΒ και να δουλεύει 8ωρο. Είναι ο κόσμος που δεν πιστεύει ακόμα στη δύναμη του αγώνα, μένει εγκλωβισμένος στη μοιρολατρία, στη λογική του μικρότερου κακού.
Υπάρχει όμως και το τμήμα εκείνο που αμφισβητεί αυτή την κατάσταση, αγανακτεί και αναζητά τη διέξοδο στη συλλογική δράση, προσεγγίζει τα ταξικά συνδικάτα, προβληματίζεται και συγκινείται από το αίτημα για 1100 κατώτερο μισθό, για 35ωρο- 7ωρο-5νθήμερο, για δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία. Δεν πείθεται από το ρεαλισμό της υποταγής που του προβάλλουν.
Ιδιαίτερα συμπεράσματα βγάλαμε από την πιο στενή επικοινωνία μας με τους χώρους κατάρτισης. Οι χώροι αυτοί συγκεντρώνουν μεγάλο αριθμό εργαζόμενης νεολαίας. Παρά τις διαφορετικές ονομασίες και τους διαφορετικούς φορείς και οργανισμούς στους οποίους ανήκουν, έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Δίνουν γνώσεις μιας χρήσης, χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα, παρέχουν στις επιχειρήσεις και τους εργοδότες φθηνό εργατικό δυναμικό (από τις σχολές του ΟΑΕΔ και τα ΙΕΚ οι εργοδότες παίρνουν σπουδαστές για πρακτική εκπαίδευση, τους ξεζουμίζουν από 8 έως 12 ώρες και τους πληρώνουν στην καλύτερη περίπτωση 350 ευρώ το μήνα και με ασφάλεια που καλύπτει μόλις το γιατρό), διαχειρίζονται ευρωπαϊκά προγράμματα που καταλήγουν στις τσέπες της εργοδοσίας, προωθούν τις ευέλικτες μορφές εργασίας, την απασχολησιμότητα, συμβάλλουν στη διαμόρφωση της νέας βάρδιας της εργατικής τάξης, ώστε να υιοθετεί τις βασικές επιλογές του κεφαλαίου, να μάθει στη δουλιά χωρίς δικαιώματα, στο φαύλο κύκλο ανεργία, ψευτοκατάρτιση, προσωρινή απασχόληση. Υπάρχει έντονη ανομοιομορφία από σχολή σε σχολή. ΟΑΕΔ και ΤΕΕ που συγκεντρώνουν παιδιά που δε συνεχίζουν στο λύκειο, ΙΕΚ δημόσια και ιδιωτικά που συγκεντρώνουν απόφοιτους λυκείου αλλά και πτυχιούχους πανεπιστημίων. Η κατεύθυνση είναι να ενισχυθούν αυτές οι σχολές, να δημιουργηθούν νέες, με άμεση παρέμβαση των επιχειρήσεων, να αυξηθούν τα επιδοτούμενα σεμινάρια από εταιρείες, συνδικαλιστικούς φορείς. Η κατεύθυνση αυτή πηγάζει από τη Λευκή Βίβλο, τη στρατηγική της Λισσαβόνας με την ένταση της προώθησης της δια βίου κατάρτισης, στενά δεμένη με την επέκταση της μερικής απασχόλησης και τις συνολικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις. Αυτός βασικά είναι και ο προσανατολισμός τους και όχι η αντιμετώπιση της ανεργίας που ψεύτικα επαγγέλονται. Από τις χιλιάδες νέους που αποφοιτούν από τέτοια προγράμματα κατάρτισης μόνο το 25% βρίσκουν δουλιά και από αυτούς οι μισοί στην ειδικότητα που καταρτίστηκαν[1].
Ετσι ενώ οι νέοι πηγαίνουν να μάθουν και αργότερα να δουλέψουν πάνω σε μία ειδικότητα με την ελπίδα να ξεφύγουν από την ανεργία, γρήγορα αντιλαμβάνονται την απάτη, βιώνουν την εγκατάλειψη των σχολών, την απαξίωση της γνώσης, αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι και αυτά τα χρόνια πηγαίνουν χαμένα, ενισχύεται η απογοήτευση, η μοιρολατρία, η αδιαφορία. Ιδιαίτερα στα απογευματινά και νυχτερινά σχολεία που συσσωρεύονται τα παιδιά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της εργατικής τάξης, τα ναρκωτικά βασιλεύουν, φασιστικές και εθνικιστικές ομάδες αρχίζουν να ξεπηδούν δηλητηριάζοντας τους νέους με την ξενοφοβία και το ρατσισμό.
Βασικό συμπέρασμα από την εξόρμηση της ΚΝΕ σε αυτούς τους χώρους είναι ότι μπορούν να αποτελέσουν αιμοδότη για τα ταξικά σωματεία, για τις κνίτικες ΟΒ και τις ΚΟΒ. Πιο ώριμοι από πριν οι νέοι κομμουνιστές βάζουν νέα καθήκοντα, με μεγαλύτερη απαίτηση και αποφασιστικότητα στη δουλιά τους με την εργαζόμενη νεολαία και τους νέους που ζουν την καταρτισιακή περιπλάνηση.
Για να αλλάξει η συνείδηση χρειάζεται η οργάνωση και η συμμετοχή των νέων στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, η ενεργή σύνδεση με τα ταξικά σωματεία, η ζύμωση με την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ. Η μέχρι τώρα προσπάθειά μας για την εγγραφή νέων εργαζομένων στα συνδικάτα, η συμβολή μας στην οργάνωση των σπουδαστών σε συλλόγους, στη σύνδεσή τους με το ΠΑΜΕ φανέρωσε δυνατότητες για πολύ μεγαλύτερα βήματα, για αγωνιστική αφύπνιση ενάντια στην πολιτική που εφαρμόζεται. Σε καμία περίπτωση δε μας ικανοποιεί, βρίσκεται ακόμα πίσω από την επίθεση που δέχεται η εργαζόμενη-καταρτιζόμενη νεολαία, πίσω από τις διαθέσεις, πίσω από το κύρος και την αναγνώριση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.
Η οργάνωση της εργατικής τάξης σε ταξική κατεύθυνση, πολύ περισσότερο η οργάνωση νέων εργαζομένων είναι καθήκον για τους κομμουνιστές. Πρέπει να υπάρχει μόνιμος και σταθερός προσανατολισμός, σχέδιο για κάθε χώρο, αποφασιστικότητα για τη δημιουργία και νέων σωματείων για χώρους που δεν καλύπτονται συνδικαλιστικά και συγκεντρώνουν μεγάλο αριθμό εργαζόμενης νεολαίας (νέες τεχνολογίες, τηλεπικοινωνίες, θυγατρικές τραπεζών, ταχυμεταφορές).
Η συγκρότηση επιτροπών νέων στα ταξικά σωματεία, η σταθερή τους λειτουργία, η ενασχόληση των διοικήσεων των πρωτοβάθμιων σωματείων με τα προβλήματα των νέων του κλάδου, η ουσιαστική ενασχόληση με τις ανάγκες των νέων εργαζόμενων για ψυχαγωγία, μόρφωση, αθλητισμό, η αποφασιστική συμβολή των νέων κομμουνιστών στη δημιουργία συλλόγων στους χώρους κατάρτισης, με αντικείμενο την αντιμετώπιση των προβλημάτων που ανθούν στους χώρους, για τη σύνδεση με το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, μπορούν να δώσουν διέξοδο στους νέους που αγανακτούν, να σπάσουν τον ατομικισμό και τη μοιρολατρία και να αρχίσουν να τους διαπαιδαγωγούν στη συλλογική οργανωμένη αντίσταση, στην ταξική πάλη, ολοένα και περισσότεροι να νιώθουν εμπιστοσύνη στη δύναμη του αγώνα.
Η προσπάθεια της οργάνωσης συγκεντρώνεται στην ανάπτυξη κινήματος στις σχολές, με στόχους πάλης: Δημόσια δωρεάν παιδεία, δημόσια δωρεάν υψηλού επιπέδου ενιαία επαγγελματική εκπαίδευση που να στηρίζεται στις γερές βάσεις ενός ενιαίου δημόσιου και δωρεάν 12χρονου σχολείου. Πλήρη μισθό και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, την περίοδο της πρακτικής άσκησης, 6ωρο με ολόκληρο μεροκάματο την περίοδο των σπουδών. 1100 ευρώ κατώτερο μισθό, για 35ωρο-5νθημερο-7ωρο. Να αναδείξουμε σαν κύριο το αίτημα: σταθερή δουλιά για όλους, κατάργηση των ελαστικών μορφών απασχόλησης.
Το ιδεολογικό μας μέτωπο να ενισχυθεί. Να ανοίξουμε συζήτηση για τις σύγχρονες ανάγκες μας, να θέσουμε το κριτήριο τι παράγουν οι εργαζόμενοι, τι αξίζει να απολαμβάνουν, ποιοι κερδίζουν από αυτή την κατάσταση. Να αναδείξουμε την ουσία του μοντέλου της δια βίου κατάρτισης. Να αποκαλύψουμε το νέο πιο προωθημένο ρόλο των εργοδοτικών πλειοψηφιών σε ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ, όχι μόνο στη συνδιαμόρφωση της επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη, αλλά και στην υλοποίηση μέτρων (βλέπε ίδρυση μη κρατικού πανεπιστημίου, ανοίγοντας το δρόμο στην ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης).
Η μάχη για την ανάπτυξη διεκδικήσεων χρειάζεται απαραίτητα τη μάχη για την ενημέρωση, σταθερά και μόνιμα με το Ριζοσπάστη και τον Οδηγητή, με ανακοινώσεις για όλα τα ζητήματα που απασχολούν τους σπουδαστές και τους νέους εργαζόμενους, για την άμεση, γρήγορη αποκάλυψη της στάσης των εργοδοτικών πλειοψηφιών, των θέσεων των κομμάτων της πλουτοκρατίας, των πρωτοβουλιών του Κόμματος και της ΚΝΕ, των ταξικών σωματείων που βρίσκονται αποκλεισμένες από τα αστικά ΜΜΕ.
Σοβαρό μέτωπο αποτελεί η εναντίωση στη ναρκωκουλτούρα, στη διασκέδαση της ατομικής εκτόνωσης, στη λογική ότι ο συνάδελφος είναι ανταγωνιστής, στην απαξίωση της γνώσης, του καλού βιβλίου, του θεάτρου, του προοδευτικού κινηματογράφου. Εναντίωση δηλαδή στις αξίες της κυρίαρχης τάξης με τις οποίες οι νέοι εργαζόμενοι καθημερινά βομβαρδίζονται. Οι νέοι κομμουνιστές θέτουν σαν βασικό καθήκον, μέσα από τη δράση τους στα σωματεία, στις επιτροπές νέων, στους συλλόγους σπουδαστών να συμβάλλουν αποφασιστικά στην καλλιέργεια των αξιών του αγώνα και της εργατικής τάξης. Να καλλιεργήσουν τις αξίες της αξιοπρέπειας, της αντίστασης, της αλληλεγγύης, της αυτοθυσίας στον δίκαιο αγώνα που διεξάγουμε, της αγωνιστικής στάσης απέναντι στον εργοδότη, της στάσης στην απεργία, γενικά τις αξίες ενός άλλου τρόπου και στάσης ζωής.
Οι δεκάδες επιτροπές νέων που συγκροτήθηκαν μπροστά στην πρωτομαγιά, οι γραμματείες νέων του ΠΑΜΕ που πήραν πρωτοβουλίες για συσκέψεις, αφιερώματα στο εργατικό τραγούδι, αντιπολεμικά αθλητικά τουρνουά, εκδηλώσεις για την ημέρα της εργατικής τάξης, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και συμπαράστασης στους λαούς που αντιστέκονται, τα φεστιβάλ των συλλόγων σπουδαστών ιδιωτικών σχολών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, είναι θετικές προσπάθειες που χρειάζεται με πείσμα, σχέδιο και ενθουσιασμό να πολλαπλασιαστούν και να γενικευτούν. Το ταξίδι του 30ού φεστιβάλ ΚΝΕ- Οδηγητή που ξεκινάει φιλοδοξούμε να σηματοδοτήσει αποφασιστική στροφή για δουλιά με ξεχωριστό βάρος στην εργαζόμενη νεολαία.