Η ζωή συνεχίζεται, αλλά δεν επαναλαμβάνεται. Η επομένη των βουλευτικών εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου 2007 είναι σίγουρα μια άλλη ημέρα από την άποψη του συσχετισμού δυνάμεων, ακόμη και αν αυτό δε φαίνεται καθαρά, ακόμη και αν υπάρχουν σημαντικές αναλογίες σε σχέση με τον πριν τις εκλογές συσχετισμό.

Αυτές οι γραμμές της σύνταξης έχουν διαμορφωθεί πριν τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών, ακολουθώντας το σταθερό διμηνιαίο προγραμματισμό έκδοσης του περιοδικού. Και βέβαια η Συντακτική Επιτροπή της ΚΟΜΕΠ δε θα επιχειρούσε οποιαδήποτε πρόβλεψη του νέου κοινοβουλευτικού συσχετισμού και της αντίστοιχης δυνατότητας ανάδειξης κυβέρνησης.

Ωστόσο και προεκλογικά το ΚΚΕ δήλωσε ότι σε αυτές τις εκλογές δε θεωρούσε ότι θα μπορούσε να προκύψει μια λαϊκή κυβέρνηση, αλλά υπήρχε η αναγκαιότητα και δυνατότητα να βγουν με απώλειες και τα δυο κόμματα της εναλλακτικής αστικής διακυβέρνησης, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα να διευρυνθεί ο αριθμός και το ποσοστό των ψήφων υπέρ του ΚΚΕ, που θα λειτουργήσουν ως παρακαταθήκη αντίδρασης σε ένα νέο κύμα της αντιλαϊκής πολιτικής.

Οι πολιτικοί στόχοι του ΚΚΕ διέθεταν και ρεαλισμό αλλά και δυναμική, εξέφραζαν αυτό που υπάρχει ως δυνατότητα και αναγκαιότητα στην ελληνική κοινωνία από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής και λαϊκής πλειοψηφίας.

Ετσι, το κόμμα μας υποστήριξε ότι χρήσιμη ψήφος για το λαό και τη νεολαία θα ήταν η ψήφος στο ΚΚΕ, ψήφος απόρριψης και μαζί προληπτικό χτύπημα για τα αντιλαϊκά μέτρα και της επόμενης κυβέρνησης. Η ψήφος στο ΚΚΕ,θα ήταν,είναι ψήφος παρακαταθήκη αντίδρασης στην αντιλαϊκή πολιτική, γιατί μόνο το ΚΚΕ είναι αποδεδειγμένα φερέγγυα δύναμη σε μια συνεπή αντίσταση, χωρίς συμβιβασμούς και παζαρέματα.

Η μετεκλογική περίοδος λοιπόν πρέπει να γίνει μια νέα περίοδος οργάνωσης και ανάπτυξης αγώνων, ταξικής πάλης, στην οποία το ΚΚΕ θέτει την όποια εκλογική, κοινοβουλευτική στήριξη του έδωσαν οι εργαζόμενοι, η νεολαία.

Για χώρες της αναπτυγμένης καπιταλιστικής Ευρώπης, στην οποία ανήκει και η Ελλάδα, το βέβαιον είναι ότι οι μισθωτοί εργαζόμενοι και οι αυτοαπασχολούμενοι, οι οικογένειές τους, αφενός βρίσκονται αντιμέτωποι με νέες επιθέσεις του κεφαλαίου και διακρατικά εκπονημένες από τα επιτελεία της ΕΕ, αφετέρου οι απαιτήσεις της ταξικής πάλης γίνονται πιο σύνθετες, βαθιά ιδεολογικοπολιτικές. Ανάλογα επομένως είναι και τα καθήκοντα του ΚΚΕ στη χώρα μας.

Δύο κορυφαίας σημασίας ιστορικοί επέτειοι, τα 90 χρόνια από την Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση στη Ρωσία (1917) και από την ίδρυση του ΚΚΕ (1918), σηματοδοτούν την κατεύθυνση και το μέγεθος της ιδεολογικής-πολιτικής δουλειάς για την προϋπάντηση και του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ.

Στην «Κομμουνιστική Επιθεώρηση», όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, πέφτει σημαντικό μερίδιο δουλειάς. Η ιστορία της ταξικής πάλης μπορεί και πρέπει να δώσει χρήσιμα διδάγματα για μια νέα ανάπτυξη των ιδεολογικών και πολιτικών αγώνων της εργατικής τάξης. Τα αρχειακά υλικά του διεθνούς εργατικού κινήματος, η ανάλυση της ιστορίας της καπιταλιστικής εξέλιξης και της ταξικής πάλης στην Ελλάδα και σε άλλα κράτη μπορούν καλύτερα να φωτίσουν την καπιταλιστική εξέλιξη στις ημέρες μας. Επομένως, μπορούν να έχουν τη δική τους συμβολή στην ανάπτυξη της κομμουνιστικής ιδεολογίας, στην αποτελεσματικότητα της επαναστατικής πολιτικής.

Στο παρόν τεύχος Νο 5/2007, Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου, της ΚΟΜΕΠ, επιχειρείται στο πεδίο της οικονομίας μια ανάλογη σύνδεση του χθες με το σήμερα.

Αναδημοσιεύεται μπροσούρα με τίτλο «Οικονομολογικές κουβέντες», της MaryMarcy, έκδοση του 1921 στη Νέα Υόρκη από το εκδοτικό τμήμα της Ελληνικής Σοσιαλιστικής Ενωσης στην Αμερική, μεταφρασμένη στην ελληνική γλώσσα, όπως βρέθηκε στο «Αρχείο ΚΚΕ».

Η Συντακτική Επιτροπή της ΚΟΜΕΠ εκτίμησε την εκλαϊκευτική αξία του κειμένου στην παρουσίαση του θέματος που αποτελεί την καρδιά για τη συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης, την πηγή της εκμετάλλευσής της και την ιστορική πολιτική αποστολή της. Παρά τα όποια μεταφραστικά και γλωσσικά προβλήματα, το κείμενο δημοσιεύεται στη μετάφραση που έγινε το 1920 από τον Χρ. Ρουτσόπουλο, στη μορφή δηλαδή που βρέθηκε στο «Αρχείο ΚΚΕ».

Ακολουθεί η δημοσίευση άρθρου γραμμένου με αφορμή τα 60 χρόνια από την εξαγγελία του Σχεδίου Marschall.

Το Σχέδιο Marschall για την Ελλάδα συνέπεσε με την περίοδο της άμεσης στρατιωτικής ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ, που έγινε στην Ελλάδα με τη συναίνεση των εγχώριων αστικών κυβερνητικών δυνάμεων. Εν πολλοίς αντιμετωπίστηκε ως «φάρμακο δια πάσαν νόσον» της ελληνικής οικονομίας, αλλά και γρήγορα προκάλεσε την αστική διαπάλη, πέρα από την καταδίκη του από το ΚΚΕ.

Αποτελούσε ισχυρό μέσο διακρατικής παρέμβασης με στόχο τη σταθεροποίηση και αναζωογόνηση της καπιταλιστικής οικονομίας σε 16 ευρωπαϊκά κράτη. Εκφραζε τη διεθνικότητα των κεφαλαιακών συμφερόντων, την ευελιξία της διακρατικής και κρατικής παρέμβασης για τη διάσωση της καπιταλιστικής οικονομίας και εξουσίας. Αποτύπωνε την ταξικότητα που διατρέχει την «εθνική» ανάπτυξη, τα οικονομικά συμφέροντα, ανεξάρτητα από την εθνοκρατική συγκρότηση αναφοράς.

Για όλους αυτούς τους λόγους η ιστορική αναφορά μας στο Σχέδιο Marschall δεν έχει μουσειακό χαρακτήρα. Αποσκοπεί στην ανάδειξη διαχρονικών συμπερασμάτων για τη στρατηγική του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος, αναγκαίων για τη διαμόρφωση της στρατηγικής του διεθνούς επαναστατικού εργατικού κινήματος.

Ακόμη και η πρόσφατη καθαρά προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα ανέδειξε τους παλιότερους και νέους κινδύνους και παγίδες να εγκλωβίζεται το εργατικό κίνημα σε επιλογές διαχείρισης του συστήματος: κρατική ή διακρατική παρέμβαση στην κατά τα άλλα καπιταλιστική οικονομία, εναλλακτικές δοσολογίες στη σχέση κρατικής παρέμβασης - ελεύθερης αγοράς, διαχείριση της εξαθλίωσης που φέρνουν οι αντεργατικές αλλαγές στην αγορά εργασίας με αύξηση του ύψους και των δικαιούχων του ΕΚΑΣ ή με την καθιέρωση της «εθνικής σύνταξης» φτώχειας, κρατική επιδότηση του εφοπλιστικού κεφαλαίου για τις άγονες νησιωτικές ακτοπλοϊκές γραμμές ή άμεση ανάληψή τους από το κράτος, ενώ κατά τ’ άλλα θα κρατεί το εφοπλιστικό κεφάλαιο στην ακτοπλοΐα.

Ο εγκλωβισμός στα διλήμματα των διαχειριστικών επιλογών γίνεται και μέσω οπορτουνιστικών πολιτικών δυνάμεων, δηλαδή δυνάμεων που προήλθαν από το πολιτικό εργατικό κίνημα.

Τα θέματα της οικονομίας, δηλαδή οι σχέσεις παραγωγής και κατανομής, είναι η καρδιά του πολιτικού ζητήματος. Βέβαια έχουν πρόσθετες δυσκολίες στην ταξική κατανόησή τους γιατί η ουσία τους επισκιάζεται από την επιφανειακή προβολή της εκδήλωσης των οικονομικών φαινομένων, γιατί συνειδητά αποκρύπτεται και διαστρεβλώνεται από τους φυσικούς και πολιτικούς φορείς του κεφαλαίου που συνιστούν την κυρίαρχη δύναμη.

Τα τραγικά γεγονότα του μεγάλου κύματος πυρκαγιών που ξέσπασε από τις 23 προς 24 Αυγούστου με απώλεια πάνω από 60 ανθρωπίνων ζωών (όσο γράφονται αυτές οι γραμμές) αποτελούν θλιβερή επιβεβαίωση ότι η σχέση οικονομίας - πολιτικής αφορά την καθημερινότητα, αφορά κάθε νέο και νέα της εργατικής, αγροτικής, λαϊκής οικογένειας, κάθε εργαζόμενο και συνταξιούχο.

Στον 21ο αιώνα η προστασία της ανθρώπινης ζωής, των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας, καθώς και του προϊόντος της εργασίας, δεν μπορούν να εκτίθενται σχεδιασμένα ή ανεξέλεγκτα σε φυσικά φαινόμενα. Η δυνατότητα πρόληψης και προστασίας δεν είναι πλέον ζήτημα τεχνικών ή διαχειριστικών αδυναμιών. Είναι βαθύ ζήτημα οικονομικό - πολιτικό. Τέτοιο ζήτημα είναι το γεγονός ότι οι δημοτικές αρχές πρωτοστατούν στην ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών και στο πέρασμα των «ευέλικτων» εργασιακών σχέσεων και όχι στην οργάνωση υποδομών λαϊκής προστασίας, στη διεκδίκησή τους από την κυβέρνηση, στην οργάνωση και αξιοποίηση του τοπικού και λαϊκού ελέγχου σε σχέση με την αποτελεσματικότητα τοπικών και κεντρικών υποδομών πρόληψης και αντιμετώπισης.

Τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα, η έλλειψη προστασίας από τις πυρκαγιές, πλημμύρες, λειψυδρία, σεισμούς, έκτακτη κακοκαιρία και τόσα άλλα είναι θέματα της οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης, της πολιτικής με επίκεντρο το καπιταλιστικό κέρδος, και όχι έλλειψη οικολογικής ευαισθησίας.

Η αναγκαιότητα της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και η κεντρικά σχεδιασμένη χρησιμοποίησή τους με στόχο την κάλυψη των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών επιβεβαιώνεται ημέρα με την ημέρα από αυτό που λέγεται «καθημερινότητα».

Σε τελευταία ανάλυση είναι εξίσου τραγικό για την εργατική συνείδηση και το επίπεδο ανάπτυξης του εργατικού κινήματος να παρασύρεται στις αστικές και οπορτουνιστικές απόψεις που λοιδωρούν τις κοινωνικές σχέσεις που συνιστούν το σοσιαλισμό, υπερώριμη δυνατότητα για την Ελλάδα και κάθε σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία.

Η ΚΟΜΕΠ, τα Τμήματα της ΚΕ του ΚΚΕ, επιχειρούν να διεισδύσουν και να αποκαλύψουν την ταξική ουσία των εξελίξεων σε τομείς της οικονομίας στην Ελλάδα, στην ΕΕ και διεθνώς.

Σε αυτή την έκδοση της ΚΟΜΕΠ δημοσιεύονται δυο σχετικά κείμενα: ένα σχετικά με τις εξελίξεις στις αερομεταφορές και ένα για τις τράπεζες.

Το σύνολο των τεσσάρων κειμένων - άλλο γραμμένο πριν 90 χρόνια περίπου άλλο στην τρέχουσα χρονιά, άλλα με αφορμή παρελθόντα γεγονότα και πολιτικές, άλλα σημερινές - μπορεί να έχει τη δική του συμβολή στη διαδικασία της ταξικής γνώσης και αλήθειας, να διακινηθεί και μελετηθεί ιδιαίτερα από νέους και νέες με προβληματισμό.

Παράλληλα, παρουσιάζουμε δύο νέες εκδόσεις της «Σύγχρονης Εποχής»:

Η πρώτη αφορά την επανέκδοση ντοκουμέντων -των θέσεων και του Καταστατικού- του 2ου Συνεδρίου της «Κομμουνιστικής Διεθνούς» (ΚΔ), από μπροσούρα του 1921, όπως βρίσκεται στο «Αρχείο ΚΚΕ». Σε αυτή την επανέκδοση από τον εκδοτικό οίκο «Σύγχρονη Εποχή», αφιερωμένη στα 90 χρόνια του ΚΚΕ, διατηρήθηκε η μετάφραση και η αναγραφόμενη (παλαιά) ημερομηνία.

Οι διακηρύξεις της ΚΔ, ο προσδιορισμός των κομμουνιστικών χαρακτηριστικών, ο καθορισμός των επαναστατικών στόχων για τη διεθνή εργατική τάξη αξίζουν της προσοχής κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστριας, ιδιαίτερα των νεαράς φυσικής και κομματικής ηλικίας.

Η δεύτερη προβαλλόμενη έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής» αφορά κείμενα της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ, που αποτελούν «Συνοπτική κριτική προσέγγιση σύγχρονων αστικών ιδεολογημάτων και γενικότερων θεωρητικών ζητημάτων».

Οπως προσδιορίζεται και από τον τίτλο της έκδοσης σκοπός της δεν είναι η ενδελεχής ανάλυσή τους και η πλήρης παράθεση της δικής μας επιχειρηματολογίας, αλλά η παρουσίαση σε μια κωδικοποιημένη μορφή τόσο των κύριων επιχειρημάτων που διατυπώνονται για τη στήριξή τους από την πλευρά των πολιτικών και θεωρητικών εκπροσώπων αστικών και μικροαστικών ρευμάτων, όσο και των απαντήσεων που δίνονται από τη δική μας πλευρά.

Απευθύνεται κυρίως στους νέους και στις νέες κομμουνίστριες, σε μια πρώτη προσπάθεια απάντησης των πιο αντιπροσωπευτικών σύγχρονων ζητημάτων της ιδεολογικής πάλης. Ταυτόχρονα φιλοδοξεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον για μια βαθύτερη και πιο συστηματική μελέτη της κομμουνιστικής ιδεολογίας και των σύγχρονων επεξεργασιών και θέσεων του ΚΚΕ.

Σε αυτό το τεύχος της ΚΟΜΕΠ δημοσιεύονται τα Κομματικά Ντοκουμέντα της περιόδου 29.6.2007 - 28.8.2007.